Relaties
alle pijlers
Scheiden: en nu?
maandag 24 augustus 2026 om 18:47
Volgende week ben ik 29 jaar samen. En vanmorgrn om 7 uur viel het woord. Scheiden.
Ik hou van mijjn man. Ik denk dat hij van mij houdt. Maar we hebben niet meer dezelfde dromen. Daarnaast ben ik ziek geworden, waardoor ik minder flexibel ben (ben ondertussen grotendeels afgekeurd) en steeds minder in staat om me aan hem aan te passen.
En nu gaan we geloof ik scheiden. Om een huis. Een huis waar ik stress van krijg, niet meer schoon kan houden, wat we grkocht hebben als klushuis maar ondertussen vooral een geldvreter is. En waar ik door ziekte niet meer aan kan klussen. Het is zijn droomhuis, zijn droomplek. En hij wil niet weg. Verwijt mij dat ik het geen kans meer geef. Ik verwijt hem dat hij het huis belangrijker vindt dan mij.
Het was een gesprek van zo'n 10 minuten. Daarna zijn we aan het werk gegaan. Hij is nog niet thuis. Normaal belt of appt hij hoe laat hij ongeveer thuis is. Nu niet, en ik begrijp het. En tegelijkertijd wil ik duidelijkheid, praten, ruzie, iets. Hebben over wie wat hoe.
En misschien wel uitspreken of dit écht is wat we willen. No way back. Maar ergens voelt het ook laf: er nu weer op terug komen.
Ik voel me schuldig. Als ik niet zo moeilijk doe, en gewoon hier wil blijven wonen is er geen probleem. Dus ligt dit aan mij. Ik ben veranderd. Ik kan niet meer mee in zijn perfecte leven.
Scheiden: dat was iets voor andere mensen. Nu is het kennelijk iets voor mij.
Ik weet dat er al 300 topics zijn over dit onderwerp. Ik hoop dat ik mijn ei, emoties, angsten, vragen, onzekerheden kwijt mag in topic 301....
Ik hou van mijjn man. Ik denk dat hij van mij houdt. Maar we hebben niet meer dezelfde dromen. Daarnaast ben ik ziek geworden, waardoor ik minder flexibel ben (ben ondertussen grotendeels afgekeurd) en steeds minder in staat om me aan hem aan te passen.
En nu gaan we geloof ik scheiden. Om een huis. Een huis waar ik stress van krijg, niet meer schoon kan houden, wat we grkocht hebben als klushuis maar ondertussen vooral een geldvreter is. En waar ik door ziekte niet meer aan kan klussen. Het is zijn droomhuis, zijn droomplek. En hij wil niet weg. Verwijt mij dat ik het geen kans meer geef. Ik verwijt hem dat hij het huis belangrijker vindt dan mij.
Het was een gesprek van zo'n 10 minuten. Daarna zijn we aan het werk gegaan. Hij is nog niet thuis. Normaal belt of appt hij hoe laat hij ongeveer thuis is. Nu niet, en ik begrijp het. En tegelijkertijd wil ik duidelijkheid, praten, ruzie, iets. Hebben over wie wat hoe.
En misschien wel uitspreken of dit écht is wat we willen. No way back. Maar ergens voelt het ook laf: er nu weer op terug komen.
Ik voel me schuldig. Als ik niet zo moeilijk doe, en gewoon hier wil blijven wonen is er geen probleem. Dus ligt dit aan mij. Ik ben veranderd. Ik kan niet meer mee in zijn perfecte leven.
Scheiden: dat was iets voor andere mensen. Nu is het kennelijk iets voor mij.
Ik weet dat er al 300 topics zijn over dit onderwerp. Ik hoop dat ik mijn ei, emoties, angsten, vragen, onzekerheden kwijt mag in topic 301....
maandag 24 augustus 2026 om 19:12
Als jullie beiden nog van elkaar houden en eigenlijk graag samen willen zijn dan is "laf" zijn niet erg. Denk je dat deze blikseminslag om zou kunnen buigen naar een gesprek over een realistische toekomstvisie voor jullie samen?
Dat jij het niet meer schoon kunt houden zou opgevangen kunnen worden door dat hij wat harder gaat lopen bijvoorbeeld. Of als er budget is door een hulp in de huishouding.
Als er inmiddels overwaarde in het huis zit zouden jullie misschien de hypotheek aan kunnen passen en in één klap een bedrag uit kunnen geven aan een professional die een aantal klussen laat verdwijnen.
Of misschien gaf deze schok hem de eye opener dat hij moet accepteren dat hij deze droom zal moeten laten gaan.
Of ben je er zelf zo ontzettend klaar mee dat je daar zelf allemaal geen zin meer in hebt?
Dat jij het niet meer schoon kunt houden zou opgevangen kunnen worden door dat hij wat harder gaat lopen bijvoorbeeld. Of als er budget is door een hulp in de huishouding.
Als er inmiddels overwaarde in het huis zit zouden jullie misschien de hypotheek aan kunnen passen en in één klap een bedrag uit kunnen geven aan een professional die een aantal klussen laat verdwijnen.
Of misschien gaf deze schok hem de eye opener dat hij moet accepteren dat hij deze droom zal moeten laten gaan.
Of ben je er zelf zo ontzettend klaar mee dat je daar zelf allemaal geen zin meer in hebt?
maandag 24 augustus 2026 om 19:18
Het is niet "enkel een huis" natuurlijk.
Het is wel een heel veranderde toekomstvisie waarbij jullie uit elkaar gegroeid zijn.
Hij ziet zijn droomhuis, jij ziet alleen een berg problemen die je door je beperkingen niet meer aan kan.
Is na 29 jaar relatie-therapie nog een optie?
Het is wel een heel veranderde toekomstvisie waarbij jullie uit elkaar gegroeid zijn.
Hij ziet zijn droomhuis, jij ziet alleen een berg problemen die je door je beperkingen niet meer aan kan.
Is na 29 jaar relatie-therapie nog een optie?
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
maandag 24 augustus 2026 om 19:25
Is je man het type dat even tijd nodig heeft om dingen te verwerken?
In dat geval zou ik nu nog niets verwachten maar via de app een afspraak maken voor een moment verder in de week om te praten.
Sterkte! Wat een rotsituatie
Weet jij zeker dat je wil scheiden? Ook onafhankelijk van het huis?
In dat geval zou ik nu nog niets verwachten maar via de app een afspraak maken voor een moment verder in de week om te praten.
Sterkte! Wat een rotsituatie
Weet jij zeker dat je wil scheiden? Ook onafhankelijk van het huis?
Het is zoals het is
maandag 24 augustus 2026 om 20:05
Ha.
Nee, hij kan het huis niet alleen houden.
En ja, het is meer dan het huis. Het is misschien wel de hele dynamiek er omheen. Beide het grvoel hebben niet gezien te worden. En het huis is een beetje symboliek geworden.
We hebben al relatietherapie, die nu drie maanden stil heeft gelegen ivm zomervakantie. Niet gestart vanuit relatieproblemen, maar ter ondersteuning van mijn indibiduele therapie.
En we hadden een hulp (al 27 jaar dezelfde), maar vanwege borstkanker is zij uitgevallen. En we willen haar niet zomaar vervangen.
Wst betreft een keer een groot bedrag: volgende week staat het gesprek met de hypotheekmeneer gepland. Alleen: door teruglopende inkoksten van mijn kant is dat 1 van de dingen die me om het hart slaat. Nog hogere lasten. Mijn man ziet dat niet zo. Die denkt dat het prima moet kunnen. Maar ja: zijn prioriteit ligt dan ook bij dit huis....
Net gesprek gehad. Ik kom daar straks even op terug. Moet even de juiste woorden vinden.
Nee, hij kan het huis niet alleen houden.
En ja, het is meer dan het huis. Het is misschien wel de hele dynamiek er omheen. Beide het grvoel hebben niet gezien te worden. En het huis is een beetje symboliek geworden.
We hebben al relatietherapie, die nu drie maanden stil heeft gelegen ivm zomervakantie. Niet gestart vanuit relatieproblemen, maar ter ondersteuning van mijn indibiduele therapie.
En we hadden een hulp (al 27 jaar dezelfde), maar vanwege borstkanker is zij uitgevallen. En we willen haar niet zomaar vervangen.
Wst betreft een keer een groot bedrag: volgende week staat het gesprek met de hypotheekmeneer gepland. Alleen: door teruglopende inkoksten van mijn kant is dat 1 van de dingen die me om het hart slaat. Nog hogere lasten. Mijn man ziet dat niet zo. Die denkt dat het prima moet kunnen. Maar ja: zijn prioriteit ligt dan ook bij dit huis....
Net gesprek gehad. Ik kom daar straks even op terug. Moet even de juiste woorden vinden.
maandag 24 augustus 2026 om 20:08
Elize2 schreef: ↑24-08-2026 18:47Ik hou van mijjn man. Ik denk dat hij van mij houdt. Maar we hebben niet meer dezelfde dromen. Daarnaast ben ik ziek geworden, waardoor ik minder flexibel ben (ben ondertussen grotendeels afgekeurd) en steeds minder in staat om me aan hem aan te passen.
En nu gaan we geloof ik scheiden. Om een huis. Een huis waar ik stress van krijg, niet meer schoon kan houden, wat we grkocht hebben als klushuis maar ondertussen vooral een geldvreter is. En waar ik door ziekte niet meer aan kan klussen. Het is zijn droomhuis, zijn droomplek. En hij wil niet weg. Verwijt mij dat ik het geen kans meer geef. Ik verwijt hem dat hij het huis belangrijker vindt dan mij.
Heel naar dat je zo ziek geworden bent dat je veel minder kunt en je wensen en verwachtingen aan hebt moeten passen. Wat is het waar je zo'n stress van krijgt omtrent dit huis? Dat je het niet schoon kunt houden (waarom zou dat jouw verantwoording zijn?)? Dat je niet meer kunt klussen (helaas, maar waarom is dat een probleem qua wonen?)? Of de confrontatie met wat je allemaal niet meer kunt? Of is het niet leefbaar voor jou, dit huis, is het nu in een staat a la help mijn man is klusser?
Kortom, wat maakt dat jij per sé weg wil van dit huis? En is dat echt nodig? Of maak jij het vertrek uit dit huis belangrijker dan hem? Want wat jij hem verwijt (huis belangrijker dan jij) geldt andersom zeker, nu jij wil scheiden om uit dit huis te gaan.
maandag 24 augustus 2026 om 20:13
Elize2 schreef: ↑24-08-2026 20:05Ha.
Nee, hij kan het huis niet alleen houden.
En ja, het is meer dan het huis. Het is misschien wel de hele dynamiek er omheen. Beide het grvoel hebben niet gezien te worden. En het huis is een beetje symboliek geworden.
We hebben al relatietherapie, die nu drie maanden stil heeft gelegen ivm zomervakantie. Niet gestart vanuit relatieproblemen, maar ter ondersteuning van mijn indibiduele therapie.
Okee, heb je dit dan in individuele therapie al ingebracht? Want scheiden is een grote stap en oha wordt het afgeraden om zulke grote stappen te zetten als je in therapie zit. En jeetje, dit nu droppen terwijl juist de RT stil ligt. Wat maakt dat het NU moet, deze noodsprong?
En we hadden een hulp (al 27 jaar dezelfde), maar vanwege borstkanker is zij uitgevallen. En we willen haar niet zomaar vervangen.
Maar jezelf ondergeschikt maken lijkt me ook niet bepaald gezond qua keuze. Dus ik zou toch een vervanger zoeken als het schoonhouden of het niet helemaal schoon zijn zo'n groot probleem is voor je.
Wst betreft een keer een groot bedrag: volgende week staat het gesprek met de hypotheekmeneer gepland. Alleen: door teruglopende inkoksten van mijn kant is dat 1 van de dingen die me om het hart slaat. Nog hogere lasten. Mijn man ziet dat niet zo. Die denkt dat het prima moet kunnen. Maar ja: zijn prioriteit ligt dan ook bij dit huis....
Net gesprek gehad. Ik kom daar straks even op terug. Moet even de juiste woorden vinden.
Begrijpelijk, zou ik ook hebben. Maar waarom niet eerst dat gesprek afwachten en proberen echt heel helder te kijken naar de feiten zoals ze dan uitgelegd worden?
maandag 24 augustus 2026 om 20:36
S-groot: wat me het meest tegenstaat (al langer dan alleen vandaag, en dat weet man al heel lang), is dat dit huis al onze (spaar)centen opslokt. Ik voel geen financiele vrijheid meer. We hebben een goed inkomen, maar we moeten over alles nadenken: vakantie, weekendje weg. Dat hebben we nooit gehad, er werd altijd meer gespaard dan er uit ging. Ik had deze angst al toen we het huis kochten, maar man zei dat ik spoken zag. Dat we goed gebudgetteerd hadden. Dat het mee zou vallen. Dat blijkt het niet te doen.
Daarnaast vind ik het huis veel te groot. Man zit niet op zn kont: hij werkt iedere avond in de tuin en klust regelmatig aan het huis. Een van de redenen dat het huishouden nauwelijks door hem wordt opgepakt: hij heeft maar 24 uur in een dag (en eerlijk: tuinieren vindt jij leuk en krijgt hij rust van. Maar een nette, onderhouden tuin vindt hij ook belangrijk).
Wat denk ik het onderliggende patroon is, en waarom het steeds belangrijker wordt, is dat ik me niet gezoen en gehoord voel. Ik ben vpor hem naar de andere kant van het land verhuisd. Toen hij een baan wilde waarbij hij vwel moest reizen, heb ik een andere baan gezocht en ben minder gaan werken. Toen hij in het buitenland kon gaan werken, ging ik mee. En nu is het voor mij belangrijk om minder lasten te hebben en meer rust aan mijn kop. En ik snap het: we wonen prachtig. Zonder buren, in het bos. Maar ik ben hier nooit gelukkig geweest. En dat weet hij. Ik heb het gevoel dat ik mij heel veel heb aangepast, en nu ik dat van hem vraag, is het een onmogelijkheid.
En ja, ik heb dit in therapie besproken. Afgesproken dat ik het zou bespreken in relatietherapie. Dat heb ik niet gehaald.
Wat was de urgentie? Emotie. Het dak van de schuur waar gisteren een stuk vanaf brak, en elektriciteit die er om onduidelijke reden sinds een week constant uitknalt (en we kunnen de reden niet vinden). En de angst dat dit, met het extra bedrag dat we al gaan lenen, er fimancieel ook weer bovenop komt. O, en het hele weekend schoongwmaakt (wat ik dus eigenlijk niet kan) en nog steeds mi der dan de helft van het huis schoon hebben (en ja, dat ligt aan de grootte maar ook zeler aan mijn energieniveau en klachten). En daar bovenop een nacht niet slapen.
Goede cocktail voor fantastische beslissingen
.
Wat betreft het gesprek net: man gaf aan dat hij me al 29 jaar kent als miep paniek. Dat de paniek zich eerst richtte op mijn moeder, en nu daar eindelikk geen contact meer is ik mijn pijlers richt op hem. En dat hij daar geen zin meer in heeft. Of samen, of niet.
Die kwam binnen, omdat hij eigenlijk impliciet zei dat hij mij(n paniek) niet serieus hoeft te nemen. En dat doet zeer.
Daarnaast vind ik het huis veel te groot. Man zit niet op zn kont: hij werkt iedere avond in de tuin en klust regelmatig aan het huis. Een van de redenen dat het huishouden nauwelijks door hem wordt opgepakt: hij heeft maar 24 uur in een dag (en eerlijk: tuinieren vindt jij leuk en krijgt hij rust van. Maar een nette, onderhouden tuin vindt hij ook belangrijk).
Wat denk ik het onderliggende patroon is, en waarom het steeds belangrijker wordt, is dat ik me niet gezoen en gehoord voel. Ik ben vpor hem naar de andere kant van het land verhuisd. Toen hij een baan wilde waarbij hij vwel moest reizen, heb ik een andere baan gezocht en ben minder gaan werken. Toen hij in het buitenland kon gaan werken, ging ik mee. En nu is het voor mij belangrijk om minder lasten te hebben en meer rust aan mijn kop. En ik snap het: we wonen prachtig. Zonder buren, in het bos. Maar ik ben hier nooit gelukkig geweest. En dat weet hij. Ik heb het gevoel dat ik mij heel veel heb aangepast, en nu ik dat van hem vraag, is het een onmogelijkheid.
En ja, ik heb dit in therapie besproken. Afgesproken dat ik het zou bespreken in relatietherapie. Dat heb ik niet gehaald.
Wat was de urgentie? Emotie. Het dak van de schuur waar gisteren een stuk vanaf brak, en elektriciteit die er om onduidelijke reden sinds een week constant uitknalt (en we kunnen de reden niet vinden). En de angst dat dit, met het extra bedrag dat we al gaan lenen, er fimancieel ook weer bovenop komt. O, en het hele weekend schoongwmaakt (wat ik dus eigenlijk niet kan) en nog steeds mi der dan de helft van het huis schoon hebben (en ja, dat ligt aan de grootte maar ook zeler aan mijn energieniveau en klachten). En daar bovenop een nacht niet slapen.
Goede cocktail voor fantastische beslissingen
.Wat betreft het gesprek net: man gaf aan dat hij me al 29 jaar kent als miep paniek. Dat de paniek zich eerst richtte op mijn moeder, en nu daar eindelikk geen contact meer is ik mijn pijlers richt op hem. En dat hij daar geen zin meer in heeft. Of samen, of niet.
Die kwam binnen, omdat hij eigenlijk impliciet zei dat hij mij(n paniek) niet serieus hoeft te nemen. En dat doet zeer.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in