Relaties
alle pijlers
Stiefvader
donderdag 3 september 2026 om 19:00
Ik voel me wat verdrietig. Ik probeer namelijk het gedrag van mijn man te snappen. Misschien kunnen jullie me helpen daarbij.
Mijn man is niet de vader van mijn kinderen. Hij is momenteel 2 weken alleen op vakantie op een motortocht die niet vooraf gepland is. Hij is dus de hele dag bezig met zoeken naar een slaapplek (in de regen) en waar hij nu weer heen zal gaan.
Op zich prima. Maar nu mijn pijnlijke punt. Ik maak me hier in Nederland om bepaalde redenen zorgen om mijn zoon. Hij heeft het op zijn nieuwe school niet naar zijn zin en we hebben besloten hem aan te melden op een andere school. Mijn zoon heeft autisme, net uit een depressie en ik maak me veel zorgen om zijn welzijn.
Mijn man appt regelmatig weer een mooie foto maar verder stelt hij geen interesse in de situatie hier.
Ik heb hem ermee geconfronteerd en hij geeft toe niet te denken aan mijn zoon en dat ik en mijn ex het samen wel kunnen oplossen. Ze kennen elkaar nu 9 jaar en ik had gehoopt dat er wel een vorm van liefde zou zijn dat mijn man zich met mij zorgen kan maken om mijn zoon. Maar blijkbaar is dat niet het geval.
Na een confrontatie zegt mijn man dat hij denkt dat ik en mijn ex het zelf wel redden en hij wel om mijn zoon geeft en alles voor hem doet wat hij nodig heeft. Maar houden van is wat groot uitgedrukt.
Hij weet verder dat ik me hier heel rot onder voel maar vraagt verder nergens meer naar.
Ik voel me alleen, in de steek gelaten en mijn hart voelt in stukjes. Ik begrijp het gewoon niet.
Mijn man is niet de vader van mijn kinderen. Hij is momenteel 2 weken alleen op vakantie op een motortocht die niet vooraf gepland is. Hij is dus de hele dag bezig met zoeken naar een slaapplek (in de regen) en waar hij nu weer heen zal gaan.
Op zich prima. Maar nu mijn pijnlijke punt. Ik maak me hier in Nederland om bepaalde redenen zorgen om mijn zoon. Hij heeft het op zijn nieuwe school niet naar zijn zin en we hebben besloten hem aan te melden op een andere school. Mijn zoon heeft autisme, net uit een depressie en ik maak me veel zorgen om zijn welzijn.
Mijn man appt regelmatig weer een mooie foto maar verder stelt hij geen interesse in de situatie hier.
Ik heb hem ermee geconfronteerd en hij geeft toe niet te denken aan mijn zoon en dat ik en mijn ex het samen wel kunnen oplossen. Ze kennen elkaar nu 9 jaar en ik had gehoopt dat er wel een vorm van liefde zou zijn dat mijn man zich met mij zorgen kan maken om mijn zoon. Maar blijkbaar is dat niet het geval.
Na een confrontatie zegt mijn man dat hij denkt dat ik en mijn ex het zelf wel redden en hij wel om mijn zoon geeft en alles voor hem doet wat hij nodig heeft. Maar houden van is wat groot uitgedrukt.
Hij weet verder dat ik me hier heel rot onder voel maar vraagt verder nergens meer naar.
Ik voel me alleen, in de steek gelaten en mijn hart voelt in stukjes. Ik begrijp het gewoon niet.
zondag 6 september 2026 om 17:37
Met jezelf in gesprek gaan lijkt mij niet echt constructief.Star⁴ schreef: ↑06-09-2026 14:12Alleen is het al jaren hetzelfde onderwerp van je topics dus je doet er verder niks mee. Neem dan een dagboek ofzo of ga even met deze forumster in gesprek die in precies dezelfde situatie zit (memberlist.php?mode=viewprofile&u=395746) , zonde van de mensen die tijd in jouw topics steken.
In 2022 had hij al geen interesse in je kinderen, blijkbaar nog niks veranderd.
softijs wijzigde dit bericht op 06-09-2026 18:09
8.26% gewijzigd
zondag 6 september 2026 om 17:43
Nogmaals, ik had het over een gesprek met mijn partner, niet over een gesprek met de kinderen. Ik zou denk ik benieuwd zijn waarom ze dat willen weten en het gesprek op die manier insteken. Best kans dat als zij vertellen wat voor hen "houden van" is (wat je dan doet en voelt), ik bevestig dat ik die dingen doe en voel (waarbij ik er nog steecs weinig voor zou voelen om te zeggen dat ik van ze hou - leren ze meteen dat mensen dingen verschillend beleven zonder dat dat minder waardevol is
) Maar ik zit niet in die situatie met mijn partner en zijn kinderen, ik vind het interessanter hoe TO en haar partner met die verschillende perspectieven omgaan, aangezien het voor TO een pijnpunt is.
canis-felis wijzigde dit bericht op 06-09-2026 17:45
10.54% gewijzigd
a.k.a. canis-dinges
zondag 6 september 2026 om 17:45
Goed gezegd.canis-felis schreef: ↑06-09-2026 17:35Dat kan. Voor mij als partner is het negatief als er van mij verwacht wordt dat ik van zijn kinderen houd. Dan houdt het toch op? Of is houden van voorwenden wél positief (en zo ja, hoe en waarom)?
Zoals hier al gezegd is, kun je verschillende talen en belevingen hebben. Ik begrijp niet waarom mijn definitie van houden van veroordeeld en afgewezen zou moeten worden om te constateren dat we - wederom: fictieve situatie - niet op dezelfde golflengte zitten. Dat kan onoverbrugbaar zijn zonder andermans beleving en dus persoonlijkheid te veroordelen.
N.B. En daar sla ik in dit topic dus op aan.
zondag 6 september 2026 om 18:11
Ik snap het (rationele) standpunt van Canis-felis echt wel. Dat ik er als emotioneel wezen even over moet doen om me erop in te kunnen leven is wat anders. Maar ik neem het wel aan als standpunt om rekening mee te houden dat mijn man mogelijk ook zo denkt.
spiri123 wijzigde dit bericht op 06-09-2026 18:17
56.57% gewijzigd
zondag 6 september 2026 om 18:12
Ik zou geen nee zeggen, maar wel een ander soort antwoord.
Het meest leuke kind dat ik ken. Of gezellige. Of lieve. Of wat dan ook.
Je zwabbert lekker alle kanten op. Misschien maar eens duidelijk krijgen wat nou je echte probleem is.
zondag 6 september 2026 om 18:13
als je niet dezelfde definitie hebt wat houden van inhoudt, wordt het lastig een gesprek te voeren als je alleen maar zou zeggen, ik hou niet van jouw kinderen. Dat is niet wat jij doet, dat heb je al in een eerdere posting gezegd. Voor veel mensen staat niet houden van, gelijk met helemaal niks voor de ander voelen, dus het is wel van belang naar mijn mening om er wat meer info aan toe te voegen.canis-felis schreef: ↑06-09-2026 17:35Dat kan. Voor mij als partner is het negatief als er van mij verwacht wordt dat ik van zijn kinderen houd. Dan houdt het toch op? Of is houden van voorwenden wél positief (en zo ja, hoe en waarom)?
Zoals hier al gezegd is, kun je verschillende talen en belevingen hebben. Ik begrijp niet waarom mijn definitie van houden van veroordeeld en afgewezen zou moeten worden om te constateren dat we - wederom: fictieve situatie - niet op dezelfde golflengte zitten. Dat kan onoverbrugbaar zijn zonder andermans beleving en dus persoonlijkheid te veroordelen.
N.B. En daar sla ik in dit topic dus op aan.
Ik veroordeel je niet he, je voelt wat je voelt of niet voelt. En ik denk dat het anders is wanneer je zoals jullie je relatie invullen of zoals TO die met de stiefvader getrouwd is en met hem en de kinderen in één huis woont. Overigens denk ik dat hij wel degelijk om haar kinderen geeft, want anders zou hij niet van alles voor ze doen en de kinderen als zijn erfgenamen op papier zetten. Hij laat het zien met daden en niet met woorden.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zondag 6 september 2026 om 18:18
zondag 6 september 2026 om 22:07
Ik weet dat je "(rationele)" overneemt van hoe iemand anders mijn inbreng typeerde, maar toch even een kanttekening: ik schreef bewust over andere golflengte. Ik word evengoed (emotioneel) getriggerd wanneer mijn beleving wordt getypeerd als bijv. kil naar mijn partner of stiefkinderen. En eigenlijk ook wanneer het als rationeel wordt aangemerkt. Ik heb evengoed een volwaardige en liefdevolle relatie als dat mensen die sneller (menen te) houden van bijvoorbeeld stiefkinderen.
a.k.a. canis-dinges
zondag 6 september 2026 om 22:08
Precies! Heerlijk dat jij het weer bondiger kunt verwoorden dan ik
a.k.a. canis-dinges
zondag 6 september 2026 om 22:17
Is dat zo? Dat vind ik wel erg zwart-wit en bovendien contextafhankelijk. Ik heb niet de indruk dat het merendeel van de stiefouders van hun stiefkinderen houdt. Eerder - ook afhankelijk van leeftijd en hoe lang al in hun leven - geven om, graag mogen, o.i.d. Maar misschien is dat voor anderen één pot nat en heeft rationele CF eigenlijk een bijzonder rijk gevoelslevenrosanna08 schreef: ↑06-09-2026 18:13als je niet dezelfde definitie hebt wat houden van inhoudt, wordt het lastig een gesprek te voeren als je alleen maar zou zeggen, ik hou niet van jouw kinderen. Dat is niet wat jij doet, dat heb je al in een eerdere posting gezegd. Voor veel mensen staat niet houden van, gelijk met helemaal niks voor de ander voelen, dus het is wel van belang naar mijn mening om er wat meer info aan toe te voegen.
Ik veroordeel je niet he, je voelt wat je voelt of niet voelt. En ik denk dat het anders is wanneer je zoals jullie je relatie invullen of zoals TO die met de stiefvader getrouwd is en met hem en de kinderen in één huis woont. Overigens denk ik dat hij wel degelijk om haar kinderen geeft, want anders zou hij niet van alles voor ze doen en de kinderen als zijn erfgenamen op papier zetten. Hij laat het zien met daden en niet met woorden.
a.k.a. canis-dinges
maandag 7 september 2026 om 09:59
Wat een flapdrol zeg. Heb niet alles gelezen maar die vent is duidelijk geen warm persoon.
Mijn vriend is zeker niet verantwoordelijk voor de opvoeding van mijn kind, maar ik kan er altijd met hem over spreken en hij houdt zeker wel van hem. Zelfs zo dat hij aangeeft dat hij hoopt, mochten we uit elkaar gaan, dat hij wel contact kan blijven houden met mijn kind. En wij wonen niet eens samen.
Dat hij niet houdt van de kinderen als van familie / vrienden vind ik toch een gek gegeven. In mijn omgeving zie ik alleen maar nieuwe partners die met heel veel liefde de kinderen van erbij nemen. Je moet je als partner geliefd en gewenst voelen net als kinderen. Als dat er niet in zit…
En waarom heeft hij de behoefte wel continu met jou in contact te blijven? Hij wil er tussenuit, heel veel plezier. Ik zie het fotoboek na de vakantie wel. Het is nú vooral eenrichtingsverkeer vanuit hem naar jou.
Mijn vriend is zeker niet verantwoordelijk voor de opvoeding van mijn kind, maar ik kan er altijd met hem over spreken en hij houdt zeker wel van hem. Zelfs zo dat hij aangeeft dat hij hoopt, mochten we uit elkaar gaan, dat hij wel contact kan blijven houden met mijn kind. En wij wonen niet eens samen.
Dat hij niet houdt van de kinderen als van familie / vrienden vind ik toch een gek gegeven. In mijn omgeving zie ik alleen maar nieuwe partners die met heel veel liefde de kinderen van erbij nemen. Je moet je als partner geliefd en gewenst voelen net als kinderen. Als dat er niet in zit…
En waarom heeft hij de behoefte wel continu met jou in contact te blijven? Hij wil er tussenuit, heel veel plezier. Ik zie het fotoboek na de vakantie wel. Het is nú vooral eenrichtingsverkeer vanuit hem naar jou.
maandag 7 september 2026 om 12:48
Ik had niet gedacht dat iemand er hier nog zo over zou denken.Trien31 schreef: ↑07-09-2026 09:59Wat een flapdrol zeg. Heb niet alles gelezen maar die vent is duidelijk geen warm persoon.
Mijn vriend is zeker niet verantwoordelijk voor de opvoeding van mijn kind, maar ik kan er altijd met hem over spreken en hij houdt zeker wel van hem. Zelfs zo dat hij aangeeft dat hij hoopt, mochten we uit elkaar gaan, dat hij wel contact kan blijven houden met mijn kind. En wij wonen niet eens samen.
Dat hij niet houdt van de kinderen als van familie / vrienden vind ik toch een gek gegeven. In mijn omgeving zie ik alleen maar nieuwe partners die met heel veel liefde de kinderen van erbij nemen. Je moet je als partner geliefd en gewenst voelen net als kinderen. Als dat er niet in zit…
En waarom heeft hij de behoefte wel continu met jou in contact te blijven? Hij wil er tussenuit, heel veel plezier. Ik zie het fotoboek na de vakantie wel. Het is nú vooral eenrichtingsverkeer vanuit hem naar jou.
woensdag 9 september 2026 om 07:16
Nog even een update. Mijn man is thuis. Hij knuffelt mijn dochter, heeft een gesprekje met mijn zoon. Hij had souvenirs voor ze.
Mijn conclusie: hij geeft in ieder geval om ze. Ik denk ook dat hij andere standaards hanteert om het houden van te noemen.
Verder is hij daar in een soort hyperfocus gegaan. Na een tijdje is mijn verlatingsangst weer op gaan spelen.
Ik probeer hem uit te leggen hoe het voor mij gevoeld heeft in zijn afwezigheid. Hij geeft eerlijk toe dat hij gewoon niet weet hoe hij dan met me om moet gaan.
Ik zal dus voortaan mezelf troosten. En zeker op afstand. Hij weet niet met woorden hoe hij dat moet doen. Hij weet alleen het lichamelijke.
Onze relatie voelt na 2 dagen nog niet helemaal zoals vanouds maar het komt vast wel goed.
Bedankt nog voor de reacties.
Mijn conclusie: hij geeft in ieder geval om ze. Ik denk ook dat hij andere standaards hanteert om het houden van te noemen.
Verder is hij daar in een soort hyperfocus gegaan. Na een tijdje is mijn verlatingsangst weer op gaan spelen.
Ik probeer hem uit te leggen hoe het voor mij gevoeld heeft in zijn afwezigheid. Hij geeft eerlijk toe dat hij gewoon niet weet hoe hij dan met me om moet gaan.
Ik zal dus voortaan mezelf troosten. En zeker op afstand. Hij weet niet met woorden hoe hij dat moet doen. Hij weet alleen het lichamelijke.
Onze relatie voelt na 2 dagen nog niet helemaal zoals vanouds maar het komt vast wel goed.
Bedankt nog voor de reacties.
woensdag 9 september 2026 om 07:25
Houden van niet is van zelfsprekelijk altijd. Mijn man's zus heeft twee kinderen van 18 en 22 die ik ken vanaf de geboorte. Er is niet echt een klik tussen ons en ik hou ook niet van ze. Ik zal ze wel altijd helpen als het nodig is. Houden van doe ik alleen van mijn gezin en m'n zus en moeder en onze kat. Mijn vriendinnen mag ik heel graag maar ik hou niet van ze.Trien31 schreef: ↑07-09-2026 09:59Wat een flapdrol zeg. Heb niet alles gelezen maar die vent is duidelijk geen warm persoon.
Dat hij niet houdt van de kinderen als van familie / vrienden vind ik toch een gek gegeven. In mijn omgeving zie ik alleen maar nieuwe partners die met heel veel liefde de kinderen van erbij nemen. Je moet je als partner geliefd en gewenst voelen net als kinderen. Als dat er niet in zit…
woensdag 9 september 2026 om 07:43
Ja, de essentie van aan jezelf werken en wat voor therapie dan ook, is dat je jezelf kunt troosten, kunt dealen met gevoelens, onzekerheid etc zonder die troost, bevestiging of dat wat je mist in jezelf bij een ander te zoeken. Want daar zit de cru, die ander is niet verantwoordelijk voor jouw “innerlijk”. Je kunt wel delen wat er in je omgaat en wat het met je doet. Maar die ander hoeft dat niet op te lossen.
Ik zie daar nog wel werk voor je.
woensdag 9 september 2026 om 07:45
Nee hoor, ik schreef het in het begin van het topic al. Ik voel zeker genegenheid voor mijn stiefjes, zal mij altijd voor hun inzetten, een leuke aanvulling op hun leven zijn. Echter is het diepe, onvoorwaardelijke houden van bestemd voor anderen in mijn leven. Ik voel dat simpelweg niet voor iedereen.canis-felis schreef: ↑06-09-2026 22:17Is dat zo? Dat vind ik wel erg zwart-wit en bovendien contextafhankelijk. Ik heb niet de indruk dat het merendeel van de stiefouders van hun stiefkinderen houdt. Eerder - ook afhankelijk van leeftijd en hoe lang al in hun leven - geven om, graag mogen, o.i.d. Maar misschien is dat voor anderen één pot nat en heeft rationele CF eigenlijk een bijzonder rijk gevoelsleven
woensdag 9 september 2026 om 07:54
woensdag 9 september 2026 om 09:21
Heb ik inderdaad wel verteld. Ik hoop eigenlijk dat het niet nodig is maar zo ja, hoop ik wel dat hij een poging doet om me te helpen. Bovenop het feit dat ik voortaan mezelf leer troosten.
woensdag 9 september 2026 om 10:47
Ik vind dat je teveel verlangt van en druk legt op deze man. En doe niet zo zielig dat je voortaan jezelf zal moeten troosten.
woensdag 9 september 2026 om 11:09
Ik denk dat het vaak voorkomt dat het helpt als je je partner kunt vertellen wat je op zo'n moment nodig hebt. Lijkt mij heel normaal, eigenlijk.
a.k.a. canis-dinges
woensdag 9 september 2026 om 11:09
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in