Thuis
alle pijlers
Ik bewaar niks!
dinsdag 6 juni 2017 om 08:00
Ik kan vrij goed weggooien, ik hecht ook niet aan spullen, of tig tekeningen van mijn kinderen ( soms tot verdriet, dat wel).
Dan bewaar ik het een blauwe maandag om het daarna alsnog weg te moffelen. Ze hebben zelf nogal de neiging elke scheet te bewaren. Ik ben het tegenovergestelde.
Zo 'erg' dat ik ook geen eerste schoentjes, kledingstukken, speeltjes, rapporten en meer van die dingen heb bewaard.
En al mijn jaargangen foto's staan ergens digitaal te verpieteren.
Nu zijn wij onlangs verhuisd en heb ik helemaal veel weggetieft. Wat een zooi kan een mens verzamelen. Jaargangen Russen ( oude boeken) weggegooid. Meters cd, weg. Oude dvd's: weg.
Beddengoed met kinderopdruk ( ze zijn puber) allemaal weg.
Ik heb rigoreus schoon schip gemaakt en heb helemaal niks meer.
Geen herinneringen.
Ze zitten in mijn hoofd. Maar toch.
Soms knaagt het ook wel een beetje.
Then again: mijn moeder bewaarde ALLES. Ik kreeg een paar jaar geleden een kuub oude kindertekeningen, veterstrik diploma's en meer van dees. Allemaal alsnog weggegooid. Want wat moet ik er mee?
Heeft mijn moeder wel jaren en jaren lopen bewaren.
Wie is er net als ik en kan heel gemakkelijk weggooien?
Of ben jij juist het tegenovergestelde?
Dan bewaar ik het een blauwe maandag om het daarna alsnog weg te moffelen. Ze hebben zelf nogal de neiging elke scheet te bewaren. Ik ben het tegenovergestelde.
Zo 'erg' dat ik ook geen eerste schoentjes, kledingstukken, speeltjes, rapporten en meer van die dingen heb bewaard.
En al mijn jaargangen foto's staan ergens digitaal te verpieteren.
Nu zijn wij onlangs verhuisd en heb ik helemaal veel weggetieft. Wat een zooi kan een mens verzamelen. Jaargangen Russen ( oude boeken) weggegooid. Meters cd, weg. Oude dvd's: weg.
Beddengoed met kinderopdruk ( ze zijn puber) allemaal weg.
Ik heb rigoreus schoon schip gemaakt en heb helemaal niks meer.
Geen herinneringen.
Ze zitten in mijn hoofd. Maar toch.
Soms knaagt het ook wel een beetje.
Then again: mijn moeder bewaarde ALLES. Ik kreeg een paar jaar geleden een kuub oude kindertekeningen, veterstrik diploma's en meer van dees. Allemaal alsnog weggegooid. Want wat moet ik er mee?
Heeft mijn moeder wel jaren en jaren lopen bewaren.
Wie is er net als ik en kan heel gemakkelijk weggooien?
Of ben jij juist het tegenovergestelde?
dinsdag 6 juni 2017 om 08:04
In mijn omgeving sta ik bekend als de minimalist. Ikzelf vind dat vrij overdreven, vooral omdat ik in de omgeving van anderen de verzamelaars áltijd verdedig. Ik ben zelf niet zo van de spullen, maar ik snap de verzameldrang van bv mijn moeder of partner (of oma, of opa, of ooms, of broertjes, het is bij ons echt genetisch) wel.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:06
Ja, dat is het. Ik schaf weinig aan. Echt heel weinig en gooi ook niks weg. De verzamelaars in mijn omgeving scharrelen alles bij elkaar, vinden het mooi en bewaren het om allerlei redenen die ik ook wel goed snap.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:09
Ik bewaar bewust, geen stapels kleertjes maar wel een eerste pakje. Geen stapels tekeningen maar wel uit elk jaar de mooiste(n). Ook zijn er nog ledikantlakentjes die mijn moeder geborduurd heeft. Elk kind heeft één doos voor zulke dingen.
Verder gooi ik niet graag goeie dingen weg, dus er liggen nog best doen die eens van pas kunnen komen.
Verder leert ik bij aanschaf erg op de bruikbaarheid. Kinderdekbedovertrekken bijvoorbeeld nooit aangeschaft, zo zonde. Overtrek gaat langer mee dan de rage, dus altijd een neutraal overtrek.
Verder gooi ik niet graag goeie dingen weg, dus er liggen nog best doen die eens van pas kunnen komen.
Verder leert ik bij aanschaf erg op de bruikbaarheid. Kinderdekbedovertrekken bijvoorbeeld nooit aangeschaft, zo zonde. Overtrek gaat langer mee dan de rage, dus altijd een neutraal overtrek.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:10
Zelf kan ik moeilijk dingen weggooien, maar toch doe ik het tegenwoordig toch maar. Vooral nu de verhuizing komt, probeer ik alles wat ik niet gebruik weg te gooien.
Wat ik wel jammer vind, is dat mijn moeder bijna niets bewaard heeft van vroeger. Zij gooide zelf ook alles weg, maar ik had het wel leuk gevonden om mijn eerste schoentjes en m'n rapporten te hebben. Ondanks je opruimwoede is het misschien voor de kinderen wel leuk om dingen te bewaren. Ik vind het echt onwijs jammer dat veel weggegooid is.
Wat ik wel jammer vind, is dat mijn moeder bijna niets bewaard heeft van vroeger. Zij gooide zelf ook alles weg, maar ik had het wel leuk gevonden om mijn eerste schoentjes en m'n rapporten te hebben. Ondanks je opruimwoede is het misschien voor de kinderen wel leuk om dingen te bewaren. Ik vind het echt onwijs jammer dat veel weggegooid is.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:14
Dat heb ik ook wel een beetje. Mijn keukenkastjes staan vol met dingen die ik echt gebruik. Ik heb best veel glaswerk, zou minder kunnen, maar met een feestje grijp ik bijvoorbeeld ook nooit mis. Ik kan me dus niet voorstellen dat je maar zes wijnglazen hebt een tegen de zevende gast moet zeggen dat de wijn in een plastic bekertje gaat. (Als je maar totaal 20 man op visite hebt)
dinsdag 6 juni 2017 om 08:14
Ik kan heel moeilijk weggooien.
Zou het liefst alle kinderkleding bewaren.
Liefst ook mijn kinderen in diverse fases nog even kunnen opzoeken, maar omdat dat dus niet kan kan ik heel slecht afstand doen van bepaalde kledingstukken (denk: Per kind een enorme kledingtas van bijna een meter hoog).
Heb laatst nog diepe indruk gemaakt op een sneakerfreak met mijn oude nikes uit de nineties.
Ik zat laatst met kind naar een aflevering van barbie te kijken (die heb ik ook nog. Mijn oude barbies) Die heeft een kledingkast van een paar kilometer met daarin het strand van haar jeugd. Zoiets zou ik ook wel willen.
Maargoed ik ben aan het verhuizen dus ineens gooi ik wel van alles weg. Want ik heb zo'n beeld van een mooi opgeruimd nieuw huis en sommige dingen zijn echt niet meer leuk.
Zou het liefst alle kinderkleding bewaren.
Liefst ook mijn kinderen in diverse fases nog even kunnen opzoeken, maar omdat dat dus niet kan kan ik heel slecht afstand doen van bepaalde kledingstukken (denk: Per kind een enorme kledingtas van bijna een meter hoog).
Heb laatst nog diepe indruk gemaakt op een sneakerfreak met mijn oude nikes uit de nineties.
Ik zat laatst met kind naar een aflevering van barbie te kijken (die heb ik ook nog. Mijn oude barbies) Die heeft een kledingkast van een paar kilometer met daarin het strand van haar jeugd. Zoiets zou ik ook wel willen.
Maargoed ik ben aan het verhuizen dus ineens gooi ik wel van alles weg. Want ik heb zo'n beeld van een mooi opgeruimd nieuw huis en sommige dingen zijn echt niet meer leuk.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:16
Ik ben echt zo iemand die niets weg kan gooien 
alles is nog leuk of kan ik ooit iemand anders blij mee maken of heb ik later misschien nog wel wat aan. Mijn partner is mee zoals TO hij vind ook dat herinneringen niet in spullen zit, ik vind dat spullen een herinnering op kunnen wekken.
Dus dankzij partner nog een bewoonbaar huis en hij dankzij mij ook nog wat spullen er in
alles is nog leuk of kan ik ooit iemand anders blij mee maken of heb ik later misschien nog wel wat aan. Mijn partner is mee zoals TO hij vind ook dat herinneringen niet in spullen zit, ik vind dat spullen een herinnering op kunnen wekken. Dus dankzij partner nog een bewoonbaar huis en hij dankzij mij ook nog wat spullen er in
If you can dream it, you can do it.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:17
Waar ik heel erg slecht tegen kan is spullen van anderen weggooien. dus zoals je zegt: tot verdriet van je kinderen hun tekeningen wegmoffelen. Of zoals veel vrouwen doen: de 'troep' van hun man stiekem weggooien, 'want hij merkt het toch niet'. Echt, daar gaan mijn haren van overeind staan, zo erg vind ik dat.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:18
Ligt er echt aan wat het is. Dingen met sentimentele waarde gooi ik moeilijk weg. Andere dingen weer veel gemakkelijker.
Soms moet ik er ook klaar voor zijn. Bijvoorbeeld babykleertjes heb ik heel lang bewaard. Nu heb ik het laatst opnieuw uitgezocht en alleen de dingen die echt heel waardevol voor me zijn bewaard.
Dingen die ik heb gekregen vind ik lastiger om weg te doen dan dingen die ik zelf heb gekocht. Ik heb dan moeite omdat ik de persoon van wie ik het heb gekregen niet wil kwetsen. (Terwijl die persoon misschien niet eens meer weet wat ie heeft gegeven!)
Soms moet ik er ook klaar voor zijn. Bijvoorbeeld babykleertjes heb ik heel lang bewaard. Nu heb ik het laatst opnieuw uitgezocht en alleen de dingen die echt heel waardevol voor me zijn bewaard.
Dingen die ik heb gekregen vind ik lastiger om weg te doen dan dingen die ik zelf heb gekocht. Ik heb dan moeite omdat ik de persoon van wie ik het heb gekregen niet wil kwetsen. (Terwijl die persoon misschien niet eens meer weet wat ie heeft gegeven!)
dinsdag 6 juni 2017 om 08:37
Als kind van een rigoreuze opruimer moet ik zeggen dat het wel jammer is dat er niets is. Ik heb er veel van geleerd, qua opruimen en wat heb je nodig, maar dat er van mij geen kleertjes zijn, geen kindertekeningen, geen rapporten, geen schriftjes, zelfs geen diploma's of avondvierdaagsekruisjes, ik vind het wel eens jammer. Er is een middenweg mogelijk.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:46
Een middenweg is denk ik altijd het beste. Niet alles bewaren, maar ook niet alles weggooien.
Zelf heb ik bijna geen familie meer aan één kant, mijn moeder, ooms, tantes, opa en oma zijn allemaal al overleden. Ik kan dus aan niemand meer dingen vragen over mijn verleden. En ik vind het heel fijn dat er toch nog wat tastbare herinneringen zijn. Voor mij is dat een stukje houvast.
Ik lees wel vaker dat herinneringen in jouw hoofd zitten, maar wat als jij er niet meer bent? Van mijn vroegste jeugd zit toch erg weinig in mijn hoofd.
Zelf heb ik bijna geen familie meer aan één kant, mijn moeder, ooms, tantes, opa en oma zijn allemaal al overleden. Ik kan dus aan niemand meer dingen vragen over mijn verleden. En ik vind het heel fijn dat er toch nog wat tastbare herinneringen zijn. Voor mij is dat een stukje houvast.
Ik lees wel vaker dat herinneringen in jouw hoofd zitten, maar wat als jij er niet meer bent? Van mijn vroegste jeugd zit toch erg weinig in mijn hoofd.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:47
Mijn moeder bewaarde ook niks. Want spullen hebben geen waarde, herinneringen wel.. Geen rapporten, knuffels of tekeningen. Het is net alsof ik niet bestaan heb. Toen ze laatst verhuisde vond in de vuilniszakken mijn babyboek en de doopjurk van mijn zus.. Verschrikkelijk.Maar zelf hou ik sinds ik het huis uit ben aan dat mijn leven in 20 verhuisdozen moet kunnen passen. Lukt prima. Alleen bewaar ik wel mooie, fijne, lieve en tastbare herinneringen.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:49
Toen wij verhuisden naar een woning die de helft kleiner was dan de vorige zijn we flink gaan ruimen. De nieuwe woning moest nog gebouwd worden, dus we hadden anderhalf jaar de tijd. Hoe meer spullen we wegdeden hoe makkelijker het werd. Op het laatst was het gewoon een sport om te bedenken wat er nog meer weg kon!
Inmiddels wonen we twee jaar in die nieuwe woning en we hebben nog steeds weinig spullen. We hebben genoeg ruimte, maar gewoon geen behoefte aan meer troep. Rust in huis zorgt voor rust in m'n hoofd.
Inmiddels wonen we twee jaar in die nieuwe woning en we hebben nog steeds weinig spullen. We hebben genoeg ruimte, maar gewoon geen behoefte aan meer troep. Rust in huis zorgt voor rust in m'n hoofd.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:51
Ik gooi ook makkelijk weg, ik houd niet van overbodige troep. Voor mijn kind heb ik wel een doos met spullen, eerste pakje, mooiste tekening etc. Niet eens voor mezelf maar ik vind niet dat ik hem dat moet ontnemen. Mijn ouders gooiden ook alles weg en ik vind het oprecht jammer dat ik niet zo'n herinneringendoos heeft. Man heeft dat wel en het is echt leuk om eens in te kijken.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:54
Ik kan makkelijk weggooien, maar bewaar wel wat. Elk kind heeft een box met eerste setje kleding, geboortekaartje, felicitatiekaartjes, krant van de dag dat ze geboren zijn, eerste haarlokje, echo foto's en een plakboek met werkjes van baby tot kleuter. Naast een rapport hebben mijn kinderen een portfolio waar van elk jaar een paar werkjes zitten en zo hoef ik geen knutsels meer te bewaren.
Zo'n box hebben wij ook met allerlei aandenkens van onze huwelijksdag.
Zo'n box hebben wij ook met allerlei aandenkens van onze huwelijksdag.
dinsdag 6 juni 2017 om 08:56
Ik bewaarde vroeger vooral spullen met emotionele waarde, maar ik heb geleerd me daar niet aan te hechten want te veel verdriet als die verloren gingen.
Mijn ex gooide vb uit jaloezie mijn spullen van voor zijn tijd gewoon weg, en ik ben na mijn scheiding een aantal zaken mbt de kinderen kwijt geraakt.
Dat gaf me telkens zoveel verdriet, dat wilde ik niet meer.
Dus nu heb ik in mijn hoofd de herinneringen aan de babytijd van mijn kinderen, daarvoor heb ik dat eerste pakje niet meer nodig.
Iets met onthechten of zo?
Ik merk dat ik hierdoor wel nagenoeg niks meer 'opsla', maak ook veel te weinig foto's van ons.
Ik heb zeer weinig tastbare herinneringen aan de mensen van wie ik hou en dat is voor mij oké, maar ik heb wel het gevoel hierdoor een rare te zijn.
Langs de andere kant heb ik het idee dat ik hierdoor meer in het moment zelf sta. Ik kan erg moeilijk foto's nemen en tegelijk ten volle beleven, dan kies ik liever voor het laatste.
Ik voel me trouwens bij momenten wel schuldig tov de kinderen omdat ik geen tig fotoboeken en knutselwerkjes heb bewaard.
Langs de andere kant kan ik heelder middagen vullen met verhalen over hen, ik heb het idee dat ze dat dan wel weer heel fijn vinden, maar als ik sterf dan zijn die verhalen natuurlijk wel weg, terwijl ze een fotoboek zelf kunnen bewaren.
Mijn ex gooide vb uit jaloezie mijn spullen van voor zijn tijd gewoon weg, en ik ben na mijn scheiding een aantal zaken mbt de kinderen kwijt geraakt.
Dat gaf me telkens zoveel verdriet, dat wilde ik niet meer.
Dus nu heb ik in mijn hoofd de herinneringen aan de babytijd van mijn kinderen, daarvoor heb ik dat eerste pakje niet meer nodig.
Iets met onthechten of zo?
Ik merk dat ik hierdoor wel nagenoeg niks meer 'opsla', maak ook veel te weinig foto's van ons.
Ik heb zeer weinig tastbare herinneringen aan de mensen van wie ik hou en dat is voor mij oké, maar ik heb wel het gevoel hierdoor een rare te zijn.
Langs de andere kant heb ik het idee dat ik hierdoor meer in het moment zelf sta. Ik kan erg moeilijk foto's nemen en tegelijk ten volle beleven, dan kies ik liever voor het laatste.
Ik voel me trouwens bij momenten wel schuldig tov de kinderen omdat ik geen tig fotoboeken en knutselwerkjes heb bewaard.
Langs de andere kant kan ik heelder middagen vullen met verhalen over hen, ik heb het idee dat ze dat dan wel weer heel fijn vinden, maar als ik sterf dan zijn die verhalen natuurlijk wel weg, terwijl ze een fotoboek zelf kunnen bewaren.
dinsdag 6 juni 2017 om 09:00
Dat is waar. Maar mijn kind is nu 2 en die herinnert zich al deze dingen later niet meer. Ik maak wel veel foto's. Stel dat een van ons (man of ik) iets gebeurt dan heeft mijn zoontje niks aan herinneringen van ons.
Maar ik ben zelf ook dol op foto's van vroeger kijken.
Ik hecht vooral niet aan spullen zonder emotionele waarde. Verslagen uit mijn studietijd enzo ook, allemaal weg
Maar ik ben zelf ook dol op foto's van vroeger kijken.
Ik hecht vooral niet aan spullen zonder emotionele waarde. Verslagen uit mijn studietijd enzo ook, allemaal weg
dinsdag 6 juni 2017 om 09:02
Voor allebei de kinderen heb ik een flinke plastic krat met hun eerste schoenen, pakje, fles, enz. enz.
Ook zitten daar medailles, bekers en vaantjes, rapporten en diploma's enzovoorts in.
Foto's zijn keurig verwerkt in albums. Elk kind heeft ook een behoorlijk aantal fotoboeken voor/van zichzelf.
De oudste zit bijvoorbeeld nu op 7 boeken. Dus vanaf zijn geboorte tot het laatste hoogtepunt; het behalen van zijn rijbewijs.
Ik heb nog een fiks aantal kratten gevuld met lego en knexx.
En dat is het ongeveer wel. Verder bewaar ik ook niets. Ik heb dan ook weinig rommel in huis.
Ik gooi overigens niets van anderen weg zonder te overleggen. Zoals mevrouw75 als zegt, dat vind ik heel erg
als je dat doet.
Ik had nog bij mijn ex in huis een trouwjurk en een foto album. Ook nog heel veel videobandjes waar de kinderen opstonden.
Regelmatig (in het begin elke dag), filmde ik mijn kinderen. Leuk voor later dacht ik toen.
Nieuwe vriendin van ex heeft alles verbrandt. Vreselijk vond/vind ik dat.
Ook zitten daar medailles, bekers en vaantjes, rapporten en diploma's enzovoorts in.
Foto's zijn keurig verwerkt in albums. Elk kind heeft ook een behoorlijk aantal fotoboeken voor/van zichzelf.
De oudste zit bijvoorbeeld nu op 7 boeken. Dus vanaf zijn geboorte tot het laatste hoogtepunt; het behalen van zijn rijbewijs.
Ik heb nog een fiks aantal kratten gevuld met lego en knexx.
En dat is het ongeveer wel. Verder bewaar ik ook niets. Ik heb dan ook weinig rommel in huis.
Ik gooi overigens niets van anderen weg zonder te overleggen. Zoals mevrouw75 als zegt, dat vind ik heel erg
als je dat doet.
Ik had nog bij mijn ex in huis een trouwjurk en een foto album. Ook nog heel veel videobandjes waar de kinderen opstonden.
Regelmatig (in het begin elke dag), filmde ik mijn kinderen. Leuk voor later dacht ik toen.
Nieuwe vriendin van ex heeft alles verbrandt. Vreselijk vond/vind ik dat.
dinsdag 6 juni 2017 om 09:05
Ja dit. Zelfgekochte dingen gaan makkelijk de prullenbak in als ik er "klaar voor ben", maar de namenpen van oma die al jaren ligt te verstoffen niet. En de verstoffende hartjeskaars van vriend ligt er ook nogsteeds.Bumba1985 schreef: ↑06-06-2017 08:18Ligt er echt aan wat het is. Dingen met sentimentele waarde gooi ik moeilijk weg. Andere dingen weer veel gemakkelijker.
Soms moet ik er ook klaar voor zijn. Bijvoorbeeld babykleertjes heb ik heel lang bewaard. Nu heb ik het laatst opnieuw uitgezocht en alleen de dingen die echt heel waardevol voor me zijn bewaard.
Dingen die ik heb gekregen vind ik lastiger om weg te doen dan dingen die ik zelf heb gekocht. Ik heb dan moeite omdat ik de persoon van wie ik het heb gekregen niet wil kwetsen. (Terwijl die persoon misschien niet eens meer weet wat ie heeft gegeven!)
''The sea, once it casts its spell, holds on in its net of wonder forever.''
dinsdag 6 juni 2017 om 09:05
Beetje hetzelfde verhaal voor mij maar ik ben de tas met allereerste babypakjes kwijtHet-groepje schreef: ↑06-06-2017 08:14Ik kan heel moeilijk weggooien.
Zou het liefst alle kinderkleding bewaren.
Liefst ook mijn kinderen in diverse fases nog even kunnen opzoeken, maar omdat dat dus niet kan kan ik heel slecht afstand doen van bepaalde kledingstukken (denk: Per kind een enorme kledingtas van bijna een meter hoog).
Heb laatst nog diepe indruk gemaakt op een sneakerfreak met mijn oude nikes uit de nineties.
Ik zat laatst met kind naar een aflevering van barbie te kijken (die heb ik ook nog. Mijn oude barbies) Die heeft een kledingkast van een paar kilometer met daarin het strand van haar jeugd. Zoiets zou ik ook wel willen.
Maargoed ik ben aan het verhuizen dus ineens gooi ik wel van alles weg. Want ik heb zo'n beeld van een mooi opgeruimd nieuw huis en sommige dingen zijn echt niet meer leuk.
Ik denk dat het naar de kringloop per ongeluk is gegaan, daar komt het in een grabbelbak terecht. Meh.
dinsdag 6 juni 2017 om 09:08
Ik gooi/geef veel weg, en verkoop wat mogelijk is.
Helaas ben ik met een 'verzamelaar' getrouwd, zo kan mijn man niet niets weggooien. En ja, dan doe ik dat soms wel stiekem!
Zo moet ieder t-shirt wat hij ooit gedragen heeft (hij is 50!) bewaard worden
Een bepaald shirt wat je bijv. bij een concert gekocht hebt kan ik me voorstellen, maar ieder t-shirt?
Helaas hebben twee van mijn kinderen dit verzamel-gen ook...
Uit mijn jeugd is ook niets bewaard gebleven, heb ik geen last van, herinneringen zitten in mijn hoofd - zeg ik ook altijd tegen mijn man
Helaas ben ik met een 'verzamelaar' getrouwd, zo kan mijn man niet niets weggooien. En ja, dan doe ik dat soms wel stiekem!
Zo moet ieder t-shirt wat hij ooit gedragen heeft (hij is 50!) bewaard worden
Een bepaald shirt wat je bijv. bij een concert gekocht hebt kan ik me voorstellen, maar ieder t-shirt?
Helaas hebben twee van mijn kinderen dit verzamel-gen ook...
Uit mijn jeugd is ook niets bewaard gebleven, heb ik geen last van, herinneringen zitten in mijn hoofd - zeg ik ook altijd tegen mijn man
en me vriend die wilt ook nog wat zegge
dinsdag 6 juni 2017 om 09:12
ik heb voor beide kinderen een doos waarin ik van alles bewaar. Eerste pakjes, knutselfrutsels en weet ik veel wat.
Tekeningen die ze maken worden in een grote lade gelegd, eens in de zoveel tijd ga ik samen met de kinderen de lade door en mogen ze allebei de tekeningen die zijzelf het mooist vinden bewaren. Voordeel is dat ik het dan niet hoef weg te gooien zonder dat zij het zien en ze zelf de beslissing maken. Dat vinden we allemaal prettig. Ze zijn dan bijzonder kritisch op zichzelf moet ik zeggen.
Verder ben ik redelijk makkelijk. Als er geen (sentimentele) waarde aan zit gooi ik heel makkelijk weg. Mijn man niet helaas. Dus zijn dingen gaan op zijn tempo..
Tekeningen die ze maken worden in een grote lade gelegd, eens in de zoveel tijd ga ik samen met de kinderen de lade door en mogen ze allebei de tekeningen die zijzelf het mooist vinden bewaren. Voordeel is dat ik het dan niet hoef weg te gooien zonder dat zij het zien en ze zelf de beslissing maken. Dat vinden we allemaal prettig. Ze zijn dan bijzonder kritisch op zichzelf moet ik zeggen.
Verder ben ik redelijk makkelijk. Als er geen (sentimentele) waarde aan zit gooi ik heel makkelijk weg. Mijn man niet helaas. Dus zijn dingen gaan op zijn tempo..
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!