Psyche
alle pijlers
Ergens volgende week..
donderdag 9 februari 2012 om 18:18
heb ik geen moeder meer...
Mijn moeder is ziek, zo ziek zonder kans op herstel dat ze een aantal weken geleden de wens heeft geuit om te mogen sterven.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat dat mag, en mijn moeder is zo opgelucht dat het door kan gaan.
Ik, en de rest van ons gezin kunnen haar zo goed begrijpen, maar we moeten er niet aan denken dat we haar straks kwijt zijn.
Gerustgesteld dat ze niet langer hoeft te lijden, halen we met haar erbij herinneringen op aan wat ze altijd heeft gedaan, hoe ze was, wat ze allemaal kon. We huilen omdat we het zo erg vinden, en lachen soms ook om hilarische dingen van vroeger die ons te binnen schieten.
Zoals ze jongleerde met sinaasappels die van de markt mee naar huis kwamen voordat ze op de schaal terecht kwamen, eerst met twee, dan met drie, en dan ging het mis en dan spetterde er eentje kapot op de keukenvloer.
En zeggen we dat we het zo erg vinden dat het nu zo met haar is dat ze de dood als enige uitweg ziet. En met haar haar artsen.
Het is zo tegenstrijdig!
Ze is nog helemaal niet oud, ik zie zoveel dametjes van haar leeftijd het nog zo fijn hebben, die hebben ook hun kinderen volwassen zien worden, en gaan nu weer genieten.
Nog een paar dagen. Waarschijnlijk volgende week om deze tijd is ze er niet meer. Terwijl GTST gewoon blijft doorgaan.
Misschien een raar vergelijk, maar GTST behoorde tot haar vaste dagritme. Erna is de dag voor haar om, vaak ligt ze al in bed te kijken.
Gisteren zit ik bij haar en komt de bezorger van het weekkrantje langs, zoals vorige woensdag en zoals hij volgende woensdag ook zal doen.
En dan is mijn vader alleen. Hoe zal hij het gaan redden. Hij is de laatste jaren ingesteld geraakt op het volledig verzorgen van mijn moeder. Overdag en 's nachts.
De wereld draait inderdaad door, maar voor ons staat-ie even stil.
Wij zitten in een vacuüm met zijn viertjes.
Mijn moeder is ziek, zo ziek zonder kans op herstel dat ze een aantal weken geleden de wens heeft geuit om te mogen sterven.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat dat mag, en mijn moeder is zo opgelucht dat het door kan gaan.
Ik, en de rest van ons gezin kunnen haar zo goed begrijpen, maar we moeten er niet aan denken dat we haar straks kwijt zijn.
Gerustgesteld dat ze niet langer hoeft te lijden, halen we met haar erbij herinneringen op aan wat ze altijd heeft gedaan, hoe ze was, wat ze allemaal kon. We huilen omdat we het zo erg vinden, en lachen soms ook om hilarische dingen van vroeger die ons te binnen schieten.
Zoals ze jongleerde met sinaasappels die van de markt mee naar huis kwamen voordat ze op de schaal terecht kwamen, eerst met twee, dan met drie, en dan ging het mis en dan spetterde er eentje kapot op de keukenvloer.
En zeggen we dat we het zo erg vinden dat het nu zo met haar is dat ze de dood als enige uitweg ziet. En met haar haar artsen.
Het is zo tegenstrijdig!
Ze is nog helemaal niet oud, ik zie zoveel dametjes van haar leeftijd het nog zo fijn hebben, die hebben ook hun kinderen volwassen zien worden, en gaan nu weer genieten.
Nog een paar dagen. Waarschijnlijk volgende week om deze tijd is ze er niet meer. Terwijl GTST gewoon blijft doorgaan.
Misschien een raar vergelijk, maar GTST behoorde tot haar vaste dagritme. Erna is de dag voor haar om, vaak ligt ze al in bed te kijken.
Gisteren zit ik bij haar en komt de bezorger van het weekkrantje langs, zoals vorige woensdag en zoals hij volgende woensdag ook zal doen.
En dan is mijn vader alleen. Hoe zal hij het gaan redden. Hij is de laatste jaren ingesteld geraakt op het volledig verzorgen van mijn moeder. Overdag en 's nachts.
De wereld draait inderdaad door, maar voor ons staat-ie even stil.
Wij zitten in een vacuüm met zijn viertjes.
maandag 13 februari 2012 om 18:51
Wat lief dat jullie aan me denken.
Het is een hele moeilijke week.
Afgelopen weekend is dag en datum definitief vastgesteld.
En dat zorgde er in het weekend voor dat ik soms totaal in paniek raakte, en als ik dan bij mijn ouders ben, voelt het soms zelfs even alsof het niet anders is dan de tijd vóór het weten.
En dan ineens is het er weer, die zwarte wolk van emotie en weten wat onafwendbaar is.
Ik zoek afleiding in de dagelijkse dingen, en ik krijg regelmatig telefoontjes van vriendinnen en er zijn ook collega's die in korte tijd ineens een stuk dichterbij zijn komen te staan.
Mensen die ook al een ouder zijn verloren, die weten wat ik ga meemaken straks.
Met mijn kinderen praat ik veel over oma, en ze hebben allebei voor zichzelf bepaald of ze er straks ook bij willen zijn, en weten dat ze altijd nog anders kunnen als hun gevoel het anders aangeeft (ze zijn 16 en 18 jaar, dus hebben hun eigen mening).
Aan de ene kant wilde ik dat deze week maar om was, aan de andere kant zou het eeuwig mogen duren.
Tickel, als je dit leest, je bent de eerste hier van wie ik las dat je met jouw moeder hetzelfde hebt meegemaakt.
Jouw posts vind ik heel begripvol en voor zover mogelijk al herkenbaar om te lezen.
Eerder had je het over iemand die ons gezin eventueel kan ondersteunen bij de verwerking als we dat zouden willen. Ik heb nu het gevoel dat we het tot nu toe goed doen met zijn allen, maar mocht het nodig zijn, dan zal ik je wel vragen wie dat is.
Dankjullie wel voor je medeleven,
groetjes van Perel.
Het is een hele moeilijke week.
Afgelopen weekend is dag en datum definitief vastgesteld.
En dat zorgde er in het weekend voor dat ik soms totaal in paniek raakte, en als ik dan bij mijn ouders ben, voelt het soms zelfs even alsof het niet anders is dan de tijd vóór het weten.
En dan ineens is het er weer, die zwarte wolk van emotie en weten wat onafwendbaar is.
Ik zoek afleiding in de dagelijkse dingen, en ik krijg regelmatig telefoontjes van vriendinnen en er zijn ook collega's die in korte tijd ineens een stuk dichterbij zijn komen te staan.
Mensen die ook al een ouder zijn verloren, die weten wat ik ga meemaken straks.
Met mijn kinderen praat ik veel over oma, en ze hebben allebei voor zichzelf bepaald of ze er straks ook bij willen zijn, en weten dat ze altijd nog anders kunnen als hun gevoel het anders aangeeft (ze zijn 16 en 18 jaar, dus hebben hun eigen mening).
Aan de ene kant wilde ik dat deze week maar om was, aan de andere kant zou het eeuwig mogen duren.
Tickel, als je dit leest, je bent de eerste hier van wie ik las dat je met jouw moeder hetzelfde hebt meegemaakt.
Jouw posts vind ik heel begripvol en voor zover mogelijk al herkenbaar om te lezen.
Eerder had je het over iemand die ons gezin eventueel kan ondersteunen bij de verwerking als we dat zouden willen. Ik heb nu het gevoel dat we het tot nu toe goed doen met zijn allen, maar mocht het nodig zijn, dan zal ik je wel vragen wie dat is.
Dankjullie wel voor je medeleven,
groetjes van Perel.
maandag 13 februari 2012 om 23:57
quote:Perel schreef op 13 februari 2012 @ 18:51:
Wat lief dat jullie aan me denken.
Het is een hele moeilijke week.
Afgelopen weekend is dag en datum definitief vastgesteld.
En dat zorgde er in het weekend voor dat ik soms totaal in paniek raakte, en als ik dan bij mijn ouders ben, voelt het soms zelfs even alsof het niet anders is dan de tijd vóór het weten.
En dan ineens is het er weer, die zwarte wolk van emotie en weten wat onafwendbaar is.
Ik zoek afleiding in de dagelijkse dingen, en ik krijg regelmatig telefoontjes van vriendinnen en er zijn ook collega's die in korte tijd ineens een stuk dichterbij zijn komen te staan.
Mensen die ook al een ouder zijn verloren, die weten wat ik ga meemaken straks.
Met mijn kinderen praat ik veel over oma, en ze hebben allebei voor zichzelf bepaald of ze er straks ook bij willen zijn, en weten dat ze altijd nog anders kunnen als hun gevoel het anders aangeeft (ze zijn 16 en 18 jaar, dus hebben hun eigen mening).
Aan de ene kant wilde ik dat deze week maar om was, aan de andere kant zou het eeuwig mogen duren.
Tickel, als je dit leest, je bent de eerste hier van wie ik las dat je met jouw moeder hetzelfde hebt meegemaakt.
Jouw posts vind ik heel begripvol en voor zover mogelijk al herkenbaar om te lezen.
Eerder had je het over iemand die ons gezin eventueel kan ondersteunen bij de verwerking als we dat zouden willen. Ik heb nu het gevoel dat we het tot nu toe goed doen met zijn allen, maar mocht het nodig zijn, dan zal ik je wel vragen wie dat is.
Dankjullie wel voor je medeleven,
groetjes van Perel.
Hi Perel,
Je kunt me bereiken op nickname + hotmail + NL mocht je de naam willen weten.
Ik zou je willen adviseren je kinderen niet bij het "innemen" van het middel te laten zijn, maar direct erna. (gewoon even de gang op stappen)
Ze zullen dan alleen meemaken dat oma slaperig en haar ogen dicht doet.
Heel veel sterkte deze week! En stel alle vragen die in je opkomen.
Wat lief dat jullie aan me denken.
Het is een hele moeilijke week.
Afgelopen weekend is dag en datum definitief vastgesteld.
En dat zorgde er in het weekend voor dat ik soms totaal in paniek raakte, en als ik dan bij mijn ouders ben, voelt het soms zelfs even alsof het niet anders is dan de tijd vóór het weten.
En dan ineens is het er weer, die zwarte wolk van emotie en weten wat onafwendbaar is.
Ik zoek afleiding in de dagelijkse dingen, en ik krijg regelmatig telefoontjes van vriendinnen en er zijn ook collega's die in korte tijd ineens een stuk dichterbij zijn komen te staan.
Mensen die ook al een ouder zijn verloren, die weten wat ik ga meemaken straks.
Met mijn kinderen praat ik veel over oma, en ze hebben allebei voor zichzelf bepaald of ze er straks ook bij willen zijn, en weten dat ze altijd nog anders kunnen als hun gevoel het anders aangeeft (ze zijn 16 en 18 jaar, dus hebben hun eigen mening).
Aan de ene kant wilde ik dat deze week maar om was, aan de andere kant zou het eeuwig mogen duren.
Tickel, als je dit leest, je bent de eerste hier van wie ik las dat je met jouw moeder hetzelfde hebt meegemaakt.
Jouw posts vind ik heel begripvol en voor zover mogelijk al herkenbaar om te lezen.
Eerder had je het over iemand die ons gezin eventueel kan ondersteunen bij de verwerking als we dat zouden willen. Ik heb nu het gevoel dat we het tot nu toe goed doen met zijn allen, maar mocht het nodig zijn, dan zal ik je wel vragen wie dat is.
Dankjullie wel voor je medeleven,
groetjes van Perel.
Hi Perel,
Je kunt me bereiken op nickname + hotmail + NL mocht je de naam willen weten.
Ik zou je willen adviseren je kinderen niet bij het "innemen" van het middel te laten zijn, maar direct erna. (gewoon even de gang op stappen)
Ze zullen dan alleen meemaken dat oma slaperig en haar ogen dicht doet.
Heel veel sterkte deze week! En stel alle vragen die in je opkomen.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 18 februari 2012 om 14:40
Hallo... ik lees en herlees mijn eigen topic.
Vreemd alles is zo anders dan toen ik dit topic opende.
Ik ben dezelfde niet meer, en de werkelijkheid is onwerkelijk. Het onwerkelijke is werkelijkheid geworden..
Ik zit er middenin.
Er moet van alles geregeld worden, en tegelijkertijd moet ik voor mijzelf alles op een rijtje krijgen.
Ik voel dat ik de komende dagen nog niet toe kom aan rustig nadenken en mijmeren.
Er zijn mensen die bellen, die willen weten, het liefst tot in details, maar die zijn van mij, van ons, van ons gezin.
Ik wil dat ze daar afblijven en waarom snappen mensen dat niet?
Waarom doen ze geen pas op de plaats?
Over een week, als mijn moeder gecremeerd is, dan ga ik zitten, in mijn eigen huis op de bank, stil met mijzelf, uren lang als ik dat wil.
Ik wilde het even kwijt, en ik vertrek zo naar mijn ouders' huis, mijn zus en ik koken deze eerste dagen om en om voor mijn vader.
Ik lees, en reageer misschien niet regelmatig, maar ben wel blij met jullie knuffels en medeleven. Ik laat van me horen.
Vreemd alles is zo anders dan toen ik dit topic opende.
Ik ben dezelfde niet meer, en de werkelijkheid is onwerkelijk. Het onwerkelijke is werkelijkheid geworden..
Ik zit er middenin.
Er moet van alles geregeld worden, en tegelijkertijd moet ik voor mijzelf alles op een rijtje krijgen.
Ik voel dat ik de komende dagen nog niet toe kom aan rustig nadenken en mijmeren.
Er zijn mensen die bellen, die willen weten, het liefst tot in details, maar die zijn van mij, van ons, van ons gezin.
Ik wil dat ze daar afblijven en waarom snappen mensen dat niet?
Waarom doen ze geen pas op de plaats?
Over een week, als mijn moeder gecremeerd is, dan ga ik zitten, in mijn eigen huis op de bank, stil met mijzelf, uren lang als ik dat wil.
Ik wilde het even kwijt, en ik vertrek zo naar mijn ouders' huis, mijn zus en ik koken deze eerste dagen om en om voor mijn vader.
Ik lees, en reageer misschien niet regelmatig, maar ben wel blij met jullie knuffels en medeleven. Ik laat van me horen.
zaterdag 18 februari 2012 om 15:11
Gecondoleerd met jullie enorme verlies, Perel.
Gooi het er inderdaad vooral uit als je er behoefte aan hebt. Wat betreft anderen; geef gewoon duidelijk aan waar je wel of geen behoefte aan hebt. Mensen bedoelen het vaak niet verkeerd, maar oh wat kunnen wij mensen vaak verkeerde dingen uitkramen op de meest onmogelijke momenten. Des te duidelijker is waar jij behoefte aan hebt en waaraan niet, des te duidelijker voor diegenen die met liefde steunen, helpen etc. hoe dat wel of vooral niet te doen. Wie dan nog moedwillig dwars over je heen wil fietsen; sja. Hun probleem, niet de jouwe.
Als je merkt dat je nu al graag even alleen mijmert; plan het letterlijk in. Net als al die andere regeldingen die nu op jullie afkomen. Das heel belangrijk, jij en jouw verdriet zijn ook belangrijk. Het vervullen van zo'n behoefte kan enorm prettig zijn. Ik weet nog dat een dierbare vriendin in die hectische dagen tussen overlijden van haar vader en crematie een aantal keer doelbewust midden in de nacht naar beneden is gegaan. Zij had behoefte aan alleen mijmeren. Ging dan bewust wat foto's terug snuffelen op de computer, muziek met goede herinneringen terugluisteren en heeft hele 'gesprekken' met haar vader gevoerd. Even helemaal alleen tijd voor zichzelf, niemand die aan haar trok, geen dingen die geregeld moesten worden maar toch even kunnen toegeven aan haar behoeften. Heeft haar enorm goed gedaan, zowel in die gekke dagen waarop je geleefd wordt als daarna.
Heel veel sterkte voor jullie alle drie. Nu, de komende dagen en vooral al die tijd nadat de storm voor de buitenwereld is gaan liggen en voor jullie in ene weer even in volle gang is.
Gooi het er inderdaad vooral uit als je er behoefte aan hebt. Wat betreft anderen; geef gewoon duidelijk aan waar je wel of geen behoefte aan hebt. Mensen bedoelen het vaak niet verkeerd, maar oh wat kunnen wij mensen vaak verkeerde dingen uitkramen op de meest onmogelijke momenten. Des te duidelijker is waar jij behoefte aan hebt en waaraan niet, des te duidelijker voor diegenen die met liefde steunen, helpen etc. hoe dat wel of vooral niet te doen. Wie dan nog moedwillig dwars over je heen wil fietsen; sja. Hun probleem, niet de jouwe.
Als je merkt dat je nu al graag even alleen mijmert; plan het letterlijk in. Net als al die andere regeldingen die nu op jullie afkomen. Das heel belangrijk, jij en jouw verdriet zijn ook belangrijk. Het vervullen van zo'n behoefte kan enorm prettig zijn. Ik weet nog dat een dierbare vriendin in die hectische dagen tussen overlijden van haar vader en crematie een aantal keer doelbewust midden in de nacht naar beneden is gegaan. Zij had behoefte aan alleen mijmeren. Ging dan bewust wat foto's terug snuffelen op de computer, muziek met goede herinneringen terugluisteren en heeft hele 'gesprekken' met haar vader gevoerd. Even helemaal alleen tijd voor zichzelf, niemand die aan haar trok, geen dingen die geregeld moesten worden maar toch even kunnen toegeven aan haar behoeften. Heeft haar enorm goed gedaan, zowel in die gekke dagen waarop je geleefd wordt als daarna.
Heel veel sterkte voor jullie alle drie. Nu, de komende dagen en vooral al die tijd nadat de storm voor de buitenwereld is gaan liggen en voor jullie in ene weer even in volle gang is.
when you wish upon a star...
zaterdag 18 februari 2012 om 15:24
quote:Perel schreef op 18 februari 2012 @ 14:40:
Hallo... ik lees en herlees mijn eigen topic.
Vreemd alles is zo anders dan toen ik dit topic opende.
Ik ben dezelfde niet meer, en de werkelijkheid is onwerkelijk. Het onwerkelijke is werkelijkheid geworden..
Alsof jouw wereld stil staat, en je begrijpt maar niet waarom andere mensen gewoon doorgaan met wat ze doen. Sommige durven zelfs te lachen!
Ik zit er middenin.
Er moet van alles geregeld worden, en tegelijkertijd moet ik voor mijzelf alles op een rijtje krijgen.
Ik voel dat ik de komende dagen nog niet toe kom aan rustig nadenken en mijmeren.
Die tijd komt echt nog wel. Nu gaat alles op de automatische piloot, want je hebt helaas geen zeeën van tijd om alles te regelen.
Er zijn mensen die bellen, die willen weten, het liefst tot in details, maar die zijn van mij, van ons, van ons gezin.
Ik wil dat ze daar afblijven en waarom snappen mensen dat niet?
Waarom doen ze geen pas op de plaats?
Vaak zijn vrienden en kennissen ook geschokt door een overlijden. Ze bedoelen het, meestal, goed hoor. Als je dingen voor jezelf wil houden, doe dat gerust. Geef het aan als het je allemaal even teveel wordt.
Over een week, als mijn moeder gecremeerd is, dan ga ik zitten, in mijn eigen huis op de bank, stil met mijzelf, uren lang als ik dat wil.
Misschien kun je een paar dagen vrij nemen? Overleg met je werkgever of je eventueel dagjes vrij kunt nemen als het je allemaal teveel wordt.
Ik wilde het even kwijt, en ik vertrek zo naar mijn ouders' huis, mijn zus en ik koken deze eerste dagen om en om voor mijn vader.
Ik lees, en reageer misschien niet regelmatig, maar ben wel blij met jullie knuffels en medeleven. Ik laat van me horen.Gecondoleerd, en heel veel sterkte de komende tijd.
Hallo... ik lees en herlees mijn eigen topic.
Vreemd alles is zo anders dan toen ik dit topic opende.
Ik ben dezelfde niet meer, en de werkelijkheid is onwerkelijk. Het onwerkelijke is werkelijkheid geworden..
Alsof jouw wereld stil staat, en je begrijpt maar niet waarom andere mensen gewoon doorgaan met wat ze doen. Sommige durven zelfs te lachen!
Ik zit er middenin.
Er moet van alles geregeld worden, en tegelijkertijd moet ik voor mijzelf alles op een rijtje krijgen.
Ik voel dat ik de komende dagen nog niet toe kom aan rustig nadenken en mijmeren.
Die tijd komt echt nog wel. Nu gaat alles op de automatische piloot, want je hebt helaas geen zeeën van tijd om alles te regelen.
Er zijn mensen die bellen, die willen weten, het liefst tot in details, maar die zijn van mij, van ons, van ons gezin.
Ik wil dat ze daar afblijven en waarom snappen mensen dat niet?
Waarom doen ze geen pas op de plaats?
Vaak zijn vrienden en kennissen ook geschokt door een overlijden. Ze bedoelen het, meestal, goed hoor. Als je dingen voor jezelf wil houden, doe dat gerust. Geef het aan als het je allemaal even teveel wordt.
Over een week, als mijn moeder gecremeerd is, dan ga ik zitten, in mijn eigen huis op de bank, stil met mijzelf, uren lang als ik dat wil.
Misschien kun je een paar dagen vrij nemen? Overleg met je werkgever of je eventueel dagjes vrij kunt nemen als het je allemaal teveel wordt.
Ik wilde het even kwijt, en ik vertrek zo naar mijn ouders' huis, mijn zus en ik koken deze eerste dagen om en om voor mijn vader.
Ik lees, en reageer misschien niet regelmatig, maar ben wel blij met jullie knuffels en medeleven. Ik laat van me horen.Gecondoleerd, en heel veel sterkte de komende tijd.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 18 februari 2012 om 19:21
Ow, Perel... Gecondoleerd.
Hoewel ik niet een moeder, maar mijn kind ben verloren, weet ik hoe die dagen voelen tussen overlijden en de uitvaart. Het kan heel helder zijn, je gaat door, er komt weer een minuut en nog één, je wil alles goed regelen en dus heb je iets omhanden. Je kunt nog iets voor je moeder betekenen en dat is heel verdrietig, maar ook mooi om te doen!
Daarna komt de tijd van (on)rust, van merken dat de wereld keihard doorgaat en dat mensen in de supermarkt en op straat en bij de kapper niet weten wat je is overkomen... Terwijl voor je gevoel iedereen het zou moeten weten. Mensen die vragen stellen waar je geen antwoord op wil geven, of vragen die mensen niet stellen waarvan je wilde dat ze dat wél deden. Zeg alles duidelijk, wat je wel en niet wil, tot op het botte af. Hou even geen rekening met gevoelens van anderen. Echt, het mag.
Hoewel ik niet een moeder, maar mijn kind ben verloren, weet ik hoe die dagen voelen tussen overlijden en de uitvaart. Het kan heel helder zijn, je gaat door, er komt weer een minuut en nog één, je wil alles goed regelen en dus heb je iets omhanden. Je kunt nog iets voor je moeder betekenen en dat is heel verdrietig, maar ook mooi om te doen!
Daarna komt de tijd van (on)rust, van merken dat de wereld keihard doorgaat en dat mensen in de supermarkt en op straat en bij de kapper niet weten wat je is overkomen... Terwijl voor je gevoel iedereen het zou moeten weten. Mensen die vragen stellen waar je geen antwoord op wil geven, of vragen die mensen niet stellen waarvan je wilde dat ze dat wél deden. Zeg alles duidelijk, wat je wel en niet wil, tot op het botte af. Hou even geen rekening met gevoelens van anderen. Echt, het mag.
zondag 19 februari 2012 om 12:07
donderdag 23 februari 2012 om 19:34
Lieve mensen allemaal,
Vandaag hebben we definitief afscheid genomen, en is mijn moeder gecremeerd.
De afgelopen twee weken lijken wel maanden te zijn geweest, de dagen lijken wel te zijn uitgerekt.
Het regelen van een uitvaart is keihard werken, en om en om hebben mijn zus en ik het gevoel gehad dat we het niet trokken, maar dan pepten we elkaar weer op.
Mijn vader hebben we zoveel mogelijk in de luwte gelaten, het is al zo in-en-in zielig, die man met zijn verdriet.
Mijn ouders zouden dit jaar 50 jaar getrouwd zijn geweest.
En dan is er die dienst, die voorbij is voor je het in de gaten hebt.
Familieleden die je in jaren niet gezien hebt, staan daar ineens en dan voel je de jaren wegvallen. Ik ben weer kind, mijn neven en nichten waar ik mee speelde toen onze ouders ook nog jong en vief waren.
Een allerlaatste blik op de kist, die al vertrouwd is na een week vrijwel dagelijks te hebben gezien, nu als middelpunt van een ceremonie. Dag mam..
Achteraf bij mijn vader thuis is er die lege plek. Haar plekje op de bank, waar ze zat, haar vaste tv programma's keek, de warmwaterzak onder haar voeten, het dekentje erover, het ligt nog op het vaste plekje, haar pantoffels er bovenop. Haar leesbril op het randje. Alsof ze zo weer binnen kan komen, aan de arm van mijn vader of zus.
Maar het is voorbij.
Wat is een mensenleven?
Vandaag hebben we definitief afscheid genomen, en is mijn moeder gecremeerd.
De afgelopen twee weken lijken wel maanden te zijn geweest, de dagen lijken wel te zijn uitgerekt.
Het regelen van een uitvaart is keihard werken, en om en om hebben mijn zus en ik het gevoel gehad dat we het niet trokken, maar dan pepten we elkaar weer op.
Mijn vader hebben we zoveel mogelijk in de luwte gelaten, het is al zo in-en-in zielig, die man met zijn verdriet.
Mijn ouders zouden dit jaar 50 jaar getrouwd zijn geweest.
En dan is er die dienst, die voorbij is voor je het in de gaten hebt.
Familieleden die je in jaren niet gezien hebt, staan daar ineens en dan voel je de jaren wegvallen. Ik ben weer kind, mijn neven en nichten waar ik mee speelde toen onze ouders ook nog jong en vief waren.
Een allerlaatste blik op de kist, die al vertrouwd is na een week vrijwel dagelijks te hebben gezien, nu als middelpunt van een ceremonie. Dag mam..
Achteraf bij mijn vader thuis is er die lege plek. Haar plekje op de bank, waar ze zat, haar vaste tv programma's keek, de warmwaterzak onder haar voeten, het dekentje erover, het ligt nog op het vaste plekje, haar pantoffels er bovenop. Haar leesbril op het randje. Alsof ze zo weer binnen kan komen, aan de arm van mijn vader of zus.
Maar het is voorbij.
Wat is een mensenleven?
