Graag feedback

Lieve dames,



Ik wil graag mijn verhaal bij jullie kwijt en feedback of ik misschien iets verkeerd doe.



Ik zal proberen hetgeen ik op mijn hart heb enigzins stryctuur te geven maar inherent aan het hele plaatje is dat zaken overlap hebben en ook onder andere kopjes gelezen moeten worden als het ware.



Inleidend



Ik ben een jongen/man van 32 jaar die best wel met zichzelf in de knoop zit en daardoor moeite heeft met relaties en sociaal contact. Dit is goeddeels ook wel erfelijk bepaald omdat ik namelijk een vorm van autisme icm een heel hoog IQ heb. Daarnaast heb ik in bepaald opzicht een genderdysforie. Beide diagnosen zijn ook vastgesteld. Ik heb het nodige meegemaakt en ben daarom ook wat heet een 'laatbloeier' (maar ik bloei tenminste wel!). Ik woon nog bij m'n moeder maar mijn universitaire studie gaat gelukkig heel goed, heb ook al een stageplek gevonden en het is gewoon wachten op het afstuderen voordat ik het echte leven in kan als het ware. Ik heb mijn ambities en weet exact wat ik wil en nodig heb om van A naar B te komen. Maar voor deze 'laatbloei' heb ik altijd een heel zwaar leven gehad en heb het nodige meegemaakt. Vanwege het stukje autisme kan ik me ook heel erg moeilijk concentreren, heb moeite om zaken te accepteren als ze niet volgens mijn planning gaan en 'tegenwerkers' kunnen ook altijd oorlog verwachten. Verder ben ik heel onstuimig en schiet van het ene in het andere uiterste.



Genderdysforie



Ik kan mijn vrouwelijke gevoelens en trekken niet tot uiting laten komen omdat m'n moeder dit absoluut niet pikt. Ik vertoon namelijk wat je zou kunnen noemen 'meisjemeisjegedrag'. Vind het heerlijk om te 'tutten' en zou enorm graag met make up willen experimenteren (baal er alleen wel van dat mijn gezicht daar helaas te mannelijk voor is :S, ik moet een face feminization hebben of zo). Ik laat ook weleens Franse manicures doen en ben erg geïnteresseerd in vrouwensieraden, kleding e.d. Al die ultiem vrouwelijke zaken vind ik heerlijk en voel daar een grote emotionele verbondenheid bij. Ik voel me ook altijd als een kind in een snoepwinkel in ICI Paris en vrouwenkledingzaken enz. Het is heel erg mijn ziel en innerlijk verlangen om vrouw te willen zijn, maar ik zou me echter nooit om laten bouwen. Die wens heb ik namelijk ook helemaal niet, het is vooral het verlangen om me als zodanig te manifesteren, met het vrouw-zijn solidair te zijn. Zoiets, ik kan het niet goed uitleggen. Het zit 'van binnen'. Ik ben ook zo dol op vrouwen, geniet er enorm van wanneer ik prachtige vrouwen zie. Dan krijg ik echt tranen in m'n hart en moet moeite doen om ze niet te laten, omdat ik zoveel respect heb voor het vrouwelijk wezen. Heerlijk om een vrouw te zien stralen, en dan wens ik dat ik naast haar liep, maar dan tsja, als twee vrouwen eigenlijk.... Ik ben sexueel-emotioneel ook lesbisch. En dat is echt geen perversie of zo, dat is echt gevoelsmatig. Wanneer ik intiem ben met een vrouw voel ik die stromen ook altijd door m'n lichaam gaan, en ik ben dan ook altijd heel vrouwelijk in m'n doen. Ik wil heel erg dat vrouwelijke, dat hoort gewoon bij mij en in mijn belevingswereld maak ik mezelf daar voor mijn gevoel mee toegankelijk. Ik heb ook hele mooie denkbeelden over vrouwen, en ben erg goed in to estethiek en al hetgeen daarmee verband houdt. Kortom, ik heb absoluut een vrouwelijke ziel. Maar voor alle duidelijkheid: ik ben géén homo, ook niet latent, ik val absoluut op vrouwen en ben dé facto lesbisch. Alleen toevallig in een mannenlichaam... Ik heb alleen de guts niet om echt helemaal als vrouw door het leven te gaan (te mannelijk gezicht en lichaam voor), maar ik bewonder Boy George toen hij nog heel jong was en dat volkomen vrouwelijke uiterlijk nog had tijdens de allereerste jaren van Culture Club zeg maar. Fantastisch!!!!! Ik wou dat ik zoiets kon doen zeg, WOW. Ik weet ook nog wel dat vele vrouwen gek op hem waren. Ik was een klein kind in de jaren '80 maar heb die wel héél bewust meegemaakt -thank God!!!!-



Sociale belemmeringen.



Ik kan eigenlijk totaal niet met mannen overweg. Dat is al van kinds af aan zo geweest, ik trok altijd op met meisjes. Ik mag mannen niet, vind het horken en haat ze gewoon. Behalve m'n beste vriend en enkele anderen, maar die zijn niet zo heel beangrijk in m'n leven. Ik kan in z'n algemeenheid niet door een deur met mannen, vind het gewoon klerelijers. Of dat opvoeding is, wat ik altijd van dichtbij heb meegemaakt rondom de relaties van m'n moeder (die het nooit makkelijk heeft gehad) of door mijn eigen beelden/ervaringen, dat weet ik niet. Het zal wel een combinatie van dit alles zijn. Ik krijg ook altijd ruzie met ze. Omdat ze lomp zijn, vrouwonvriendelijk, ik vind ze het gewoon afstotelijke en stompzinnige wezens.



Struikelblokken op relationeel niveau



Die genderdysforie is iets dat veel van mijn exen niet tof vonden.... Ik neem het ze ook niet kwalijk (ik wil tenslotte ook geen man als partner), maar het doet zo ontzettend pijn... Ik wil zo graag iemand die smelt van schattigheid, iemand helemaal voor mij alleen en die sociaal ontzettend vaardig is en een man zoals ik juist wél op prijs stelt. Die het juist leuk vind dat ik met een handdoek om m'n haar en een masker op m'n nagels zit te vijlen, soms een diadeem draag, vrouwenspulletjes leuk vind enz. Want dat is echt niet 'gemaakt'! Het is mij nou eenmaal eigen. Maar ik rkijg altijd te horen: wie is hier nou de vrouw??!! Het is zo moeilijk voor me om een relatie duurzaam te houden omdat ik twee kanten heb: aan de ene kant ben ik ongelofelijk lief, heel erg teder, sexueel puur (totaal en volledig op de vrouw gericht, geen gore/disrespectvolle behoeften, heel erg vanilla, en enorm feminien). Ik heb eigenlijk elke avond wanneer ik naar bed ga verdriet omdat ik zo graag een lief meisje wil, mijn eigen meisjemeisje om elkaar in slaap te knuffelen en zo. Ik mis dat heel erg, ik heb liefde nodig: de projectie van mijn liefde op een vrouw, en het innig bemind worden door haar.... Het hopeloze zit 'em in het feit dat ik aan de andere kant gewoon onmogelijk lijk als relatiemateriaal? Mijn studie vraagt namelijk mijn voltijdse aandacht, ik kan het dus niet combineren. Ik baal er ook gewoon zo van dat ik de middelen niet heb om samen te wonen, anders was ik allang weg bij m'n moeder natuurlijk! die klotecrisis en het geen echte kans op een volwaardige baan vinden is iets dat me ook enorm kapotmaakt (maar nog niet niet afbreekt, gewoon afstuderen en dan lukt het wel...). Ik heb die studie bikkelhard nodig omdat ik het anders niet ga redden. Mijn exen hadden daar nooit echt begrip voor, voelden zich dan verwaarloosd en probeerden mij desondanks te 'vampieren' waardoor het uiteindelijk dus altijd uit ging. Ik wil niemand 'de schuldige' noemen, maar wat ging er nou altijd mis? Heb ik iets misschien niet goed gedaan? Is er iets aan mij wat gewoon structureel zorgt dat het altijd de mist in gaat. Ik wordt hier zo ziek van.....



Mijn hele situatie gewoon... De tijd gaat me niet snel genoeg: ik wil basically drie dingen; [1] onmiddelijk afstuderen (BA is volgend jaar zomer binenn ik zit er nu heel dicht tegenaan, er staat nog heel weinig open voordat ik m'n scriptie mag gaan schrijven, en dan nog 1 jaar MA. Er zitten dus 2 zomervakanties tussen die de tijd vertragen :S bweeeeh); [2] emigreren/m'n bedrijf (dat overigens ontzettend stoer en mannelijk is) opzetten -dat is de eindstaat hoe ik mezelf zie zeg maar-, en [3] natuurlijk een schat van een vrouw naast me die me waardeert en op prijs stelt zoals ik ben, en dat ik volledig in mijn privé met haar kan leven zoals ik dat wil zonder allerlei bemoeials en critici van buitenaf. Ik heb ook gewoon heel erg die plek voor mezelf nodig en weet hoe ik m'n huis wil inrichten en zo. Ik verlang in mijn privé zo naar een volledig vrouwelijke atmosfeer.... Ik heb ook helemaal niemand met wie ik het kan delen. Ik ga ook niet naar transgenderfeesten of zo, dat wil ik juist niet want dan krijg je allemaal homo's op je af. Een vroegere kennis van mij die homo is heeft me dat ook juist om die reden afgeraden. hij zei me ook altijd: ik heb het veel makkelijker, ik ben gay en hou van mannen, jij zit echt in de shit want hebt een genderdysforie en wilt alleen maar wat met vrouwen te maken hebben en bent lesbisch in hart en ziel, maar je wilt je niet om laten bouwen en gewoon 'zoals het is' geaccepteerd worden. Ik heb zoveel liefde in me en moet die kwijt, ik ben erg emotioneel en hartstochtelijk; wil op m'n knieën voor mijn vrouw en haar vasthouden, maar ik tref altijd de verkeerden! Mijn therapeute zegt ook: wat jij nodig hebt is een bi-vrouw. Eentje die open staat voor een man maar juist heel erg dat vrouwelijke in een man zoekt/kan waarderen en mij als een vrouw behandelt. Maar waar vind ik die??? Pfffffffffff...... Ooit ontmoette ik een meisje via internet maar dat was helaas niet voorbestemd (is al vele jaren geleden maar heb er nog steeds verdriet van, ze was prachtig mooi en noemde mij altijd 'Poes', nou, mijn hart stond echt in vuur en vlam en ik was he-le-maal head over heels met haar, zucht...). Maar dat internet werkt gewoon niet, is vreselijk. Ik heb daar enorm veel ervaring mee, dat levert niks op.... En ik kom gewoon niemand tegen, op die universiteit ook niet :S Ik zou ook gewoon een lief vriendinnetje als maatje willen hebben... Puur vriendschappelijk.



Ik weet niet of er wel iets op te zeggen valt, maar ik moest het gewoon even kwijt want er gaat altijd van alles door me heen en daar word ik bij vlagen gillend gek van....



[@moderators: als mijn topic hier niet thuishoort, kan het dan in de juiste rubriek gezet worden?]

quote:courage_ schreef op 15 april 2012 @ 00:04:

Popsicle, ik heb je hele posting gelezen en ik snap ook je verlangen.

Kan je helaas niet helpen omdat ik het antwoord ook niet voor je heb. Maar wil je wel een welgemeende knuffel geven. Ik denk dat er wel iemand is die precies op iemand zoals jij wacht, je hebt heel veel liefde in je zo te lezen. Dank je....

quote:borderwalk schreef op 15 april 2012 @ 00:26:

Je bent 32, bezig met je BA en woont nog thuis, terwijl je eigenlijk heel graag het huis uit zou willen.

Hoe moet ik dat rijmen met punt twee op je to do lijstje nl emigreren en een eigen bedrijf opzetten.



Als punt 2 oprecht een doel is dan zou iets relatiefs eenvoudigs als op kamers gaan, toch ook wel moeten lukken?



en ja deze reactie is misschien een beetje kort door de bocht, maar dat viel me op en het is lastig te reageren op zo'n enorme lap tekst zonder duidelijke vraag.Dat moet je rijmen met 'first things first'. Die studie heb ik nodig voor de toekomst, ik heb ook al een stageplek gevonden waar ik vanaf September onder de pannen ben. Gegeven het autisme dat ik heb kan ik niet 'en studeren, 'en een huishouden draaien, 'en 'en.... En voor elke woning geldt: je moet een inkomen (du een baan) hebben om dat te kunnen betalen. En het is MEGAcrisis, mensen met vaste contracten en hypotheken worden op straat gezet! En je kunt je 5 slagen in de rondte solliciteren als student maar je komt nergens aan de bak (ik solliciteer al jaren...) Ik woon om financiële redenen dus nog bij m'n moeder. Daat heeft nadelen maar ook zeker voordelen.

quote:minnim schreef op 15 april 2012 @ 01:12:

Ik heb je bericht gelezen en ik lees er heel intens verlangen in. Eigenlijk denk ik dat er twee dingen aan de hand zijn:

- Het is moeilijk voor jou om een relatie te vinden, vanwege je genderdysforie en lesbische gevoelens, waarbij inderdaad eigenlijk alleen een bi-vrouw (die geestelijk op jou als vrouw valt, maar lichamelijk op jou als man) lijkt te kunnen werken. Maar die bestaan hoor, ik ben er zelf ook een, dus dat is niet hopeloos!

- Je wilt heel, heel, heel graag een relatie.



Punt 1 kun je denk ik weinig aan doen op dit moment - het gebeurt of het gebeurt niet. Maar misschien kun je aan punt 2 werken? Een relatie is niet zaligmakend, en natuurlijk zou het heel fijn zijn, maar het zou nog fijner zijn als je gelukkig kunt zijn met jezelf en dan een vriendin kunt hebben als, zoals ze zeggen, aanvulling in plaats van invulling. Als ik eerlijk ben denk ik dat dat je kans op een relatie ook flink zou vergroten...

Bijvoorbeeld: ga inderdaad op kamers! Studentenkamers zijn niet zo heel duur... En misschien kun je tijdens die zomers waar je tegenop ziet werk doen dat je voorbereidt op wat je na je studie wilt doen? En alvast beginnen met het opzetten van je bedrijf? Veel mensen doen dat al tijdens hun studie...



Als laatste:



[...]



Ik denk niet dat dat ooit mogelijk is, en vooral niet in jouw uitzonderlijke situatie. Andere mensen gaan altijd proberen zich met jou te bemoeien - maar als jij stevig genoeg in je schoenen komt te staan kun je dat (meestal) negeren!



Succes!Is there more where that came from?? Maar zonder gekheid, relaties gaan bij mij altijd fout omdat ze vinden dat ik niet geboeg tijd aan ze besteed. En dan probeer ik de dan aanwezig zijnde vriendin uit te leggen dat ik dit [die studie] echt even af wil maken omdat mijn toekomst dan zeker is, en dat kost -ook gezien mijn autisme- extra veel aandacht. De MA wordt een ander verhaal, daar fiets ik op halve kracht doorheen volgens de hoogleraar die die opleiding geeft, ik ken hem al jaren namelijk, uit een vorig stadium van mijn studie. Ik ben idd al bezig met mijn businessplan. Daarin praktijkervaring opdoen kan echter niet in NL omdat die bedrijfstak juridisch niet mogelijk is in NL. Dat bestaat alleen in Amerika. Ik ben op zich ook wel gelukkig met mezelf hoe het is, maar ik mis die aanvulling hé.... Dat juiste meisje naast me... En de tijd gaat me gewoon niet hard genoeg. Die studie moet af en zo. Maar ik ben ontzettend ongeduldig.

quote:cheerlesscard schreef op 15 april 2012 @ 01:54:

Okey, ingewikkeld.



Het eerste wat mij opvalt is dat je een heel vertekend beeld hebt van mannen maar ook van vrouwen.

Je hebt het hele vrouw zijn gigantisch op een voetstuk gezet.

Wij vrouwen zijn niet de hele dag vrouwelijk, kunnen horken zijn en hebben geen zin in een man die constant emotioneel zit te zuigen. Ook de hele zachtaardige vrouwen niet.

Mijn vriend is bi en in een hoop dingen een stuk zachter dan ik.

Iedereen heeft zijn mannelijke en vrouwelijke kant.

Door jouw haat aan alles wat mannelijk is zal je een vrouw haar mannelijke kant ook nooit kunnen accepteren.



2: ga uit huis of leg je er nog even bij neer.

Zolang als jij thuis woont word het moeilijk jezelf te ontwikkelen.

Dus of het jaartje nog afwachten, volop je studie richten en doorbijten, of actie ondernemen.

Ongeacht jouw geaardheid, een man van 32 die huis woont is niet aantrekkelijk en zal door weinig vrouwen worden gezien als relatiemateriaal.

Je kan niet alles tegelijk oplossen.



3: je denkt veel teveel.

Je kan ook gewoon zijn wie jij bent en kijken wat er op je pad komt zonder alles dood te redeneren.

Voor iedereen loopt er wel iemand rond dus ook voor jou.Maar is dat niet ook heel zwart-wit? En tsja, maar even geduld hebben dan denk ik... Want zoals je zegt: niet alles is tegelijk op te lossen. Step by step... Nog maar even doorbikkelen dan. En net wat je zegt: iedereen heeft een mannelijke en een vrouwlijke kant, nou, geloof me: waar ik voor opgeleid wordt en wat ik straks ga doen is übermannelijk. Maar even advocaat van de duivel hé: vrouwen zijn doorgaans toch gek op Portugezen en Italianen? Die wonen ook eeuwig bij hun moeder hoor!

quote:oogappeltje schreef op 15 april 2012 @ 04:13:

Ik had eerst een heel verhaal getypt maar aangezien jouw tekst lang genoeg is voor ons allebei zal ik het maar wat korter omschrijven:



1) Jij gaat nooit maar dan ook nooit een vrouw vinden die aan jouw droombeeld zal voldoen want die bestaan niet, dus laat ik je gelijk maar uit je dromen helpen. Er zullen vast wel vrouwen zijn die inderdaad op vrouwelijkheid van binnen wel zullen vallen maar ik vind jou overkomen als een grote zeur softie en huilie die teveel wilt en verwacht van vanalles.



2) Ik ben het eens met de andere reacties. Je woont nog thuis. Waarom verwacht je dat het ineens goed zal gaan als je bent afgestudeert? Ik denk dat je ook daar te hoge verwachtingen hebt en dat dat een klap in je gezicht gaat zijn straks. Overigens snap ik al helemaal niet waarom je het zo bijna onmenselijk druk zou hebben met je studie want als je IQ inderdaad zo hoog zou zijn zou ook een universitaire master echt niet 99% van je tijd opslokken zoals dat jij het nu doet klinken.



Probeer eens aan je doelen te werken en ga niet teveel van de wereld vragen. Laten we eerlijk zijn, je zit zo te hameren over hoe lief en respectvol je bent naar vrouwen maar dat is lang niet the full package voor welke vrouw dan ook. Hetero vrouwen die ook van vrouwelijkheid houden willen af en toe ook een stoere vent en dat jij straks je bedrijfje hebt maakt jou niet stoer. Daar ga je je dus niet achter kunnen verschuilen zoals je zelf met andere woorden zegt in je OP.



Sorry dat ik misschien wat hard ben, maar je moet niet denken dat als jij je vrouwtje hebt gevonden, dat jullie je samen af kunnen zonderen van iedereen die kritiek geeft.



Kijk eens aan, is zelfs nog langer geworden dan mijn originele post. 1) Hmmm,... okay... Ja kan, als dat jouw interpretatie is.. En tuurlijk is niemand perfect en zal een partner nooit helemaal 100% aan je ideaalplaatje voldoen. Maare, softie? uh-uh, wacht maar eens tot je ziet wat ik straks doe Hahaha.



2) Dat thuis wonen is denk ik even niet anders -ik heb daar ook nooit problemen mee gehad vriendinnen hebben het nooit een punt gevonden, en m'n moeder vind het ook best wanneer ze blijven slapen en zo, ze si daar gelukkig heel ontspannen in- Om even inhoudelijk in te gaan op je punt van dat het straks na die studie allemaal goed gaat komen: omdat ik nu al contacten aan het leggen ben en de banen in min sector en met het opleidings -en stagerugzakje dat ik dadelijk heb voor het oprapen liggen en mijn sector als enige in de hele economie geen last heeft van de crisis. Ik heb alleen de "pech" dat die hele business+toeleverende industrie alleen in Amerika zit. Over mijn carriére maak ik me niet zo druk. Het liefstwil ik mijn eigen toko daarin, maar als ik ergens executive zou zijn tegen een salaris dat mij meer dan tevreden stelt kan ik daar ook vrede mee hebben. Let wel: ik heb het over een hele aparte branche die totaal anders is dan de rest van de economie. Dit is een vak apart zeg maar. En daar werkt het niet volgens het principe 'eerst jezelf 100 jaar omhoogslaven en dan ben je pas ergens'. Mijn voordeel is ook dat ik in staat ben om privé en carriére/de buitenwereld goed strikt te scheiden. Niemand hoeft tenslotte te weten wat jij in je privé doet en hoe je dan bent en zo.

quote:Wellhello schreef op 15 april 2012 @ 08:45:

Poehee, ik weet amper waar te beginnen na zo'n OP.

Het valt me op dat je alles vrij zwart/wit ziet en daardoor voor jezelf mogelijkheden uitsluit. Je hebt een ideaalplaatje voor jezelf gecreerd maar eerlijk gezegd; jij wilt een sprookje en die bestaan niet.Was het maar zo'n feest hé?..... Alleen maar meisjemeisjes, heeeeerlijk. Zucht....

quote:priempje schreef op 15 april 2012 @ 09:16:

Ik vraag me ook af of er een vrouw is die je helemaal zal accepteren hoe jij bent, ja mss een vrouw die graag juist man wil zijn maar zich niet om wil laten bouwen en dus in hart en ziel homo is.



Maar dat is weer iets wat jij niet zo willen en ik denk inderdaad dat het heel moeilijk wordt een vrouw te vinden die hier op zit te wachten...ik denk dus dat je jezelf ook heel erg veel zou moeten aanpassen om geluk te vinden met iemand.



Daarnaast vind ik ook dat je vrouwen wel erg op een voetstuk zijn, wij kunnen ook horken en afschuwelijke bitches zijn. Zijn echt niet altijd lief en zacht maar vaak juist bikkelhard.

Houden helemaal niet altijd van emotioneel gedoe enzo.



Dat je nog niet klaar bent met je studie terwijl je een hoog IQ hebt kan ik wel snappen want dat zal door het stukje autisme komen.



Dat je bij je moeder woont, daar zou eigenlijk vandaag nog een eind aan moeten komen want kom op je bent 32!



Daarnaast wil je absoluut niet voor een operatie gaan om vrouw te worden omdat je vind dat je een te mannelijke bouw hebt en te mannelijk gezicht maar misschien moet je je toch eens goed laten informeren wat ze met de technieken van nu voor je kunnen betekenen.

Misschien kunnen ze je gezicht wel goed vrouwelijk maken door middel van plastische chirugie of andere methodes.

Hetzelfde geld voor de rest van je lichaam....



Want op het moment dat je je bv laat ombouwen tot vrouw heb je gewoon veel meer kans om een relatie te krijgen wat je wilt met een mooie vrouw.



Soms is het kiezen of delen liever een mannelijke vrouw wie gewoon een lesbische vrouw kan zoeken dan in deze moeilijke situatie te blijven zitten en ws misschien nooit iemand te vinden.



Verder zou ik over je mannenprobleem en hoe je tegen ze aankijkt een wat gesprekken aan gaan met psycheloog want dan zit ook niet helemaal goed.Een soort vice versa dus? Ik ben bang dat dat niet gaat werken, want ik val juist op vrouwen! Voor mij is een vrouwelijke bi-vrouw het beste denk ik. Iemand die wel het mannenlichaam wil/ermee uit de voeten kan, maar beslist de zachtheid en de ziel van een vrouw wil, want die innerlijkheid heb ik echt wel. Mijn therapeute zegt dat ook (ze is psycholoog gespecialiseerd in autisme plus sexuoloog)



Op zich geheel mee eens natuurlijk... Oh, en wat die studie betreft. Dat gaat gewoon goed hoor. Ik moet alleen idd m'n koppie erbij houden ivm de autismegerelateerde concentratieroblematiek. Maar het is beslist niet zo dat die studie te moeilijk voor me is of dat ik het niet aan kan of zo. Mijn docenten zeggen me ook altijd dt ik veel teveel hooi op mijn vork neem: compacte essay's hoeven geen hele proefschriften te worden, om maar wat te noemen.... Ik bombardeer mensen ook gewoon helemaal plat met informatie en moet echt opletten dat ik ze niet overval/overvraag. (syndroom Asperger hé.....)



En tsja, dat ombouwen.... Nee, doe maar niet. Daar is mijn lichaam gewoon echt initieel te mannelijk voor. Plastic fantastic? Jaaaa!!!!!! Ik heb een mannelijk gezicht, maar op zich wel fijne trekken in bepaalde opzichten, dus daar zou wellicht het eea aan te schaven zijn. Ik ken trouwens een jongen (nu meisje) die omgebouwd is, maar hij -herstel: zij- kan dus niet klaar komen want ze heeft de rest van de organen niet die ermee samen moeten hangen. Ze wordt ook niet nat en zo, dus sexueel heeft ze er geen baat bij. En je ziet bij haar ook dat ze echt wel eerst een man was. Dat zou ik niet willen... Ik heb gewoon de pech dat ik niet als meisje geboren ben. Er is weliswaar een intens verlangen, en een ziel en dergelijke, maar je kunt toch ook als fysieke man heel erg vrouwelijk zijn/doen naar een vrouw toe? Ik bedoel, ik heb op zich nooit klachten gehad of zo. De meesten van mijn exen konden het sexuele aspect juist wel waarderen! Ze zeiden ook altijd: 'ik heb het echt met een meisje gedaan ' (ik weet het, het is raar om je daar wat bij voor te stellen aangezien ik een man ben, en dus een penis heb, maar je kunt meer voor een vrouw doen in bed dan alleen met dat apparaat...) Wat mannen betreft: ik krijg er altijd ruzie mee..... Naja, bijna altijd. ik scheer niet iedereen over één kam. m'n beste vriend bijvoorbeeld is ook een goeierd (alhoewel hij mannelijker is dan ik, en ook wat perverser wat vrouwen betreft en daar ben ik weer niet van. Ik ben -qua emotionele beleving en behandeling van een vrouw- echt "vanilla lipstick lesbian" zeg maar)

quote:borderwalk schreef op 15 april 2012 @ 11:31:

Als je door je autisme op je 32ste een paar BA vakken niet kan combineren met een huishouden, hoe wil je dat dan straks gaan doen met een eigen bedrijf in het buitenland? Geen aanval, oprechte vraag, want zo belastend zijn BA vakken nog niet. Is dat stap 2 in je plan wel haalbaar?



En gebruik je de crisis niet als excuus. Ik ben recent afstudeerd in de kunst/cultuur sector, dus ik weet zeker wel dat er crisis is, maar niemand van mijn studiegenoten woont nog thuis. Iedereen woont al jaren op kamers en heeft een baan of een bijbaan als ze nog niet afgestudeerd zijn. Ik snap wel dat het voor jou met je beperkingen misschien lastig is, maar roep dan niet dat het aan de crisis ligt, dan plaats je jezelf zo in een slachtofferrol.



Is er geen manier dat je begeleidt aan jezelf kan werken, aan je zelfstandigheid etc. voor dat je bent afgestudeerd? Het lijkt nu dat je wacht tot het leven begint als je bent afgestudeerd.



Tnx. Ik vat het ook beslist niet op als een aanval.



Omdat de BA die ik doe een voortraject is voor eeen andere MA, en aangezien ik ook in de laatste fase zit wil ik het ook niet verknallen zeg maar. Echt even alle zeilen bijzetten, ik heb geen zin in hers en zo. En ik heb nou eenmaal wat minder met de BA die ikdoe dan met de MA die ik ga doen. Het gaat echt om die MA. En dankzij -ja idd, dankzij!] mijn autisme ben ik enorm goed thuis in de materie van die MA omdat ik me daar al zeer vele jaren mee bezighoudt en dat ook door professionals in de gevestigde orde van dat vak bevestigd wordt (zonder grootspraak hoor, I'm dead serious nu). Ik heb echter wél extra te lijden onder de crisis omdat er voor mij gewoon echt heemaal géén wrkgelegenheid is die met mijn uitendelijke werkterrein verband houdt. Die banen zijn namelijk heel dun gezaaid in NL en worden eeuwig bezet gehouden door een bepaalde Old Boys Network gerontocratie waarvoor je politieke vriendjes moet hebben om er te kunenn komen. Maar ik heb gelukkig wél een stage gevonden op heel hoog niveau die mijn kansen na het aftsuderen enorm gewicht mee zullen geven omdat dat aan de andere kant van de Atlantische oceaan heel erg gewaardeerd wordt in mijn toekomstige sector. En idd, ik heb die houding van het leven begint zodra je bent afgestudeerd. Probeer het ook even vanuit mijn perspectief te zien hé... Ik ben geen gemiddelde student, heb het nodige meegemaakt en heb ook nog eens handicap. Tel daarbij op de crisis en de kansen die je gewoon níet krijgt in mijn situatie. Ik ga me ook niet nu ineens omscholen want ik trek het studeren op mijn leeftijd gewoon niet meer en heb me al jaren voorbereid op dit beroepsveld (werkgelegenheid in Amerika is er voor mij gegarandeerd). Ik ga die investeringen in geld en vooral tijd dus niet overboord gooien. Sterker nog: het is het enige waar ik goed in ben en waar ik verstand van heb. Ik ben zéér specialistisch zeg maar. Maar carriére is niet waar ik me zorgen over maak eerlijk gezegd. Het zit 'em vooral op relationeel niveau en het vinden van een geschikte vrouw die mij kan waarderen hoe ik ben. Ik wil zo graag iemand speciaal snap je? Iemand echt helemaal voor mij alleen, die knuffel en liefde die alleen een vrouw kan geven. Een popje waar ik lekker mee kan shoppen en waar ik mijn diepste verlangens en mijn ziel mee kan delen. Iemand waar ik er op mijn beurt ook voor kan zijn om te steunen en om van te houden.

quote:Rosylla schreef op 15 april 2012 @ 10:38:

In de hoofdlijnen ben ik het eens met Cheerlesscard en Priempje.



Je idealiseert vrouwen en je zegt dat je mannen haat. Maar elk mens heeft zowel vrouwelijke als mannelijke kanten, dus het is belangrijk dat je dit wat genuanceerder leert bekijken. Ik lees dat je in therapie zit, dat is al een hele goede stap.



Daarnaast is een man van over de 30 die nog thuis woont voor veel vrouwen inderdaad niet aantrekkelijk. Bovendien krijg ik de indruk dat je moeder je belemmert in een gedeelte van je ontwikkeling. Daarom zou het goed zijn als je toch zou gaan zoeken naar mogelijkheden om op jezelf te gaan wonen. Op die manier wordt je niet alleen zelfstandiger, maar ook aantrekkelijker voor vrouwen. Omdat je dan laat zien dat je voor jezelf kunt zorgen en niet afhankelijk bent van een ander om gelukkig te zijn.



En dit laatste is ook iets wat me opvalt in je post. Je zit zo met jezelf in de knoop dat het lijkt alsof je een oplossing ziet in de aanwezigheid van een partner die je accepteert zoals je bent.



Maar wat heb jij een ander te bieden? Je bent lief en zorgzaam, maar dat is niet genoeg voor een relatie. In een relatie is het belangrijk dat er evenwicht is. Dat je ook op elkaar kunt steunen als het moeilijk is. Dat de ander ook door jou geaccepteerd wordt zoals ze is en de ruimte krijgt om zichzelf te ontwikkelen. En dit stukje mis ik in je post.



Ik begrijp dat je het heel moeilijk hebt, maar probeer alsjeblieft eerst voor jezelf duidelijk te krijgen wie je bent en wat je wilt en ga daar naar handelen. Een partner kan jouw problemen niet oplossen. Sterker nog, zo'n relatie zou gedoemd zijn te mislukken omdat er dan geen gelijkwaardige basis is.



Heel veel sterkte!



Hoi, die steun voor de ander zal ik ook beslist geven. Dat valt voor mij namelijk ook onder de noemer zorgzaamheid en liefde en zo.



"Ik begrijp dat je het heel moeilijk hebt, maar probeer alsjeblieft eerst voor jezelf duidelijk te krijgen wie je bent en wat je wilt en ga daar naar handelen. Een partner kan jouw problemen niet oplossen." Dat is het 'em juist. Daar ben ik al helemaal uit, wat ik mis is die wederhelft erbij, die aanvulling. En relaties mislukken omdat die match van het elkaar oprecht in waarade laten er nooit is, snap je wat ik bedoel? En ik begrip ook best dat de meeste vrouwen niet op een man zoals ik zitten te wachten. En dat thuis wonen is maar een tijdelijk iets. Het gaat mij meer om de intrinsiek persoonlijke aspecten. Dát vind ik belangrijk in een relatie. Het moet helemaal gaan om louter de persoon. Al het overige is perifeer. Zoiets... Je woonsituatie, je loopbaan etc etc etc dat zijn allemaal dingen waar je aan kunt bouwen, dat is bijzaak. Maar wíe iemand echt is zal nooit significant veranderen. En het is mij juist te doen om die waarderingen. Snap je wat ik probeer te zeggen? Ik kan er niet helemaal de juiste woorden voor vinden. Ik ben meer emotioneel en gevoelsmatig dan rationeel en duidend. Ben er ook niet om te begrijpen maar om van te houden