Graag feedback

Lieve dames,



Ik wil graag mijn verhaal bij jullie kwijt en feedback of ik misschien iets verkeerd doe.



Ik zal proberen hetgeen ik op mijn hart heb enigzins stryctuur te geven maar inherent aan het hele plaatje is dat zaken overlap hebben en ook onder andere kopjes gelezen moeten worden als het ware.



Inleidend



Ik ben een jongen/man van 32 jaar die best wel met zichzelf in de knoop zit en daardoor moeite heeft met relaties en sociaal contact. Dit is goeddeels ook wel erfelijk bepaald omdat ik namelijk een vorm van autisme icm een heel hoog IQ heb. Daarnaast heb ik in bepaald opzicht een genderdysforie. Beide diagnosen zijn ook vastgesteld. Ik heb het nodige meegemaakt en ben daarom ook wat heet een 'laatbloeier' (maar ik bloei tenminste wel!). Ik woon nog bij m'n moeder maar mijn universitaire studie gaat gelukkig heel goed, heb ook al een stageplek gevonden en het is gewoon wachten op het afstuderen voordat ik het echte leven in kan als het ware. Ik heb mijn ambities en weet exact wat ik wil en nodig heb om van A naar B te komen. Maar voor deze 'laatbloei' heb ik altijd een heel zwaar leven gehad en heb het nodige meegemaakt. Vanwege het stukje autisme kan ik me ook heel erg moeilijk concentreren, heb moeite om zaken te accepteren als ze niet volgens mijn planning gaan en 'tegenwerkers' kunnen ook altijd oorlog verwachten. Verder ben ik heel onstuimig en schiet van het ene in het andere uiterste.



Genderdysforie



Ik kan mijn vrouwelijke gevoelens en trekken niet tot uiting laten komen omdat m'n moeder dit absoluut niet pikt. Ik vertoon namelijk wat je zou kunnen noemen 'meisjemeisjegedrag'. Vind het heerlijk om te 'tutten' en zou enorm graag met make up willen experimenteren (baal er alleen wel van dat mijn gezicht daar helaas te mannelijk voor is :S, ik moet een face feminization hebben of zo). Ik laat ook weleens Franse manicures doen en ben erg geïnteresseerd in vrouwensieraden, kleding e.d. Al die ultiem vrouwelijke zaken vind ik heerlijk en voel daar een grote emotionele verbondenheid bij. Ik voel me ook altijd als een kind in een snoepwinkel in ICI Paris en vrouwenkledingzaken enz. Het is heel erg mijn ziel en innerlijk verlangen om vrouw te willen zijn, maar ik zou me echter nooit om laten bouwen. Die wens heb ik namelijk ook helemaal niet, het is vooral het verlangen om me als zodanig te manifesteren, met het vrouw-zijn solidair te zijn. Zoiets, ik kan het niet goed uitleggen. Het zit 'van binnen'. Ik ben ook zo dol op vrouwen, geniet er enorm van wanneer ik prachtige vrouwen zie. Dan krijg ik echt tranen in m'n hart en moet moeite doen om ze niet te laten, omdat ik zoveel respect heb voor het vrouwelijk wezen. Heerlijk om een vrouw te zien stralen, en dan wens ik dat ik naast haar liep, maar dan tsja, als twee vrouwen eigenlijk.... Ik ben sexueel-emotioneel ook lesbisch. En dat is echt geen perversie of zo, dat is echt gevoelsmatig. Wanneer ik intiem ben met een vrouw voel ik die stromen ook altijd door m'n lichaam gaan, en ik ben dan ook altijd heel vrouwelijk in m'n doen. Ik wil heel erg dat vrouwelijke, dat hoort gewoon bij mij en in mijn belevingswereld maak ik mezelf daar voor mijn gevoel mee toegankelijk. Ik heb ook hele mooie denkbeelden over vrouwen, en ben erg goed in to estethiek en al hetgeen daarmee verband houdt. Kortom, ik heb absoluut een vrouwelijke ziel. Maar voor alle duidelijkheid: ik ben géén homo, ook niet latent, ik val absoluut op vrouwen en ben dé facto lesbisch. Alleen toevallig in een mannenlichaam... Ik heb alleen de guts niet om echt helemaal als vrouw door het leven te gaan (te mannelijk gezicht en lichaam voor), maar ik bewonder Boy George toen hij nog heel jong was en dat volkomen vrouwelijke uiterlijk nog had tijdens de allereerste jaren van Culture Club zeg maar. Fantastisch!!!!! Ik wou dat ik zoiets kon doen zeg, WOW. Ik weet ook nog wel dat vele vrouwen gek op hem waren. Ik was een klein kind in de jaren '80 maar heb die wel héél bewust meegemaakt -thank God!!!!-



Sociale belemmeringen.



Ik kan eigenlijk totaal niet met mannen overweg. Dat is al van kinds af aan zo geweest, ik trok altijd op met meisjes. Ik mag mannen niet, vind het horken en haat ze gewoon. Behalve m'n beste vriend en enkele anderen, maar die zijn niet zo heel beangrijk in m'n leven. Ik kan in z'n algemeenheid niet door een deur met mannen, vind het gewoon klerelijers. Of dat opvoeding is, wat ik altijd van dichtbij heb meegemaakt rondom de relaties van m'n moeder (die het nooit makkelijk heeft gehad) of door mijn eigen beelden/ervaringen, dat weet ik niet. Het zal wel een combinatie van dit alles zijn. Ik krijg ook altijd ruzie met ze. Omdat ze lomp zijn, vrouwonvriendelijk, ik vind ze het gewoon afstotelijke en stompzinnige wezens.



Struikelblokken op relationeel niveau



Die genderdysforie is iets dat veel van mijn exen niet tof vonden.... Ik neem het ze ook niet kwalijk (ik wil tenslotte ook geen man als partner), maar het doet zo ontzettend pijn... Ik wil zo graag iemand die smelt van schattigheid, iemand helemaal voor mij alleen en die sociaal ontzettend vaardig is en een man zoals ik juist wél op prijs stelt. Die het juist leuk vind dat ik met een handdoek om m'n haar en een masker op m'n nagels zit te vijlen, soms een diadeem draag, vrouwenspulletjes leuk vind enz. Want dat is echt niet 'gemaakt'! Het is mij nou eenmaal eigen. Maar ik rkijg altijd te horen: wie is hier nou de vrouw??!! Het is zo moeilijk voor me om een relatie duurzaam te houden omdat ik twee kanten heb: aan de ene kant ben ik ongelofelijk lief, heel erg teder, sexueel puur (totaal en volledig op de vrouw gericht, geen gore/disrespectvolle behoeften, heel erg vanilla, en enorm feminien). Ik heb eigenlijk elke avond wanneer ik naar bed ga verdriet omdat ik zo graag een lief meisje wil, mijn eigen meisjemeisje om elkaar in slaap te knuffelen en zo. Ik mis dat heel erg, ik heb liefde nodig: de projectie van mijn liefde op een vrouw, en het innig bemind worden door haar.... Het hopeloze zit 'em in het feit dat ik aan de andere kant gewoon onmogelijk lijk als relatiemateriaal? Mijn studie vraagt namelijk mijn voltijdse aandacht, ik kan het dus niet combineren. Ik baal er ook gewoon zo van dat ik de middelen niet heb om samen te wonen, anders was ik allang weg bij m'n moeder natuurlijk! die klotecrisis en het geen echte kans op een volwaardige baan vinden is iets dat me ook enorm kapotmaakt (maar nog niet niet afbreekt, gewoon afstuderen en dan lukt het wel...). Ik heb die studie bikkelhard nodig omdat ik het anders niet ga redden. Mijn exen hadden daar nooit echt begrip voor, voelden zich dan verwaarloosd en probeerden mij desondanks te 'vampieren' waardoor het uiteindelijk dus altijd uit ging. Ik wil niemand 'de schuldige' noemen, maar wat ging er nou altijd mis? Heb ik iets misschien niet goed gedaan? Is er iets aan mij wat gewoon structureel zorgt dat het altijd de mist in gaat. Ik wordt hier zo ziek van.....



Mijn hele situatie gewoon... De tijd gaat me niet snel genoeg: ik wil basically drie dingen; [1] onmiddelijk afstuderen (BA is volgend jaar zomer binenn ik zit er nu heel dicht tegenaan, er staat nog heel weinig open voordat ik m'n scriptie mag gaan schrijven, en dan nog 1 jaar MA. Er zitten dus 2 zomervakanties tussen die de tijd vertragen :S bweeeeh); [2] emigreren/m'n bedrijf (dat overigens ontzettend stoer en mannelijk is) opzetten -dat is de eindstaat hoe ik mezelf zie zeg maar-, en [3] natuurlijk een schat van een vrouw naast me die me waardeert en op prijs stelt zoals ik ben, en dat ik volledig in mijn privé met haar kan leven zoals ik dat wil zonder allerlei bemoeials en critici van buitenaf. Ik heb ook gewoon heel erg die plek voor mezelf nodig en weet hoe ik m'n huis wil inrichten en zo. Ik verlang in mijn privé zo naar een volledig vrouwelijke atmosfeer.... Ik heb ook helemaal niemand met wie ik het kan delen. Ik ga ook niet naar transgenderfeesten of zo, dat wil ik juist niet want dan krijg je allemaal homo's op je af. Een vroegere kennis van mij die homo is heeft me dat ook juist om die reden afgeraden. hij zei me ook altijd: ik heb het veel makkelijker, ik ben gay en hou van mannen, jij zit echt in de shit want hebt een genderdysforie en wilt alleen maar wat met vrouwen te maken hebben en bent lesbisch in hart en ziel, maar je wilt je niet om laten bouwen en gewoon 'zoals het is' geaccepteerd worden. Ik heb zoveel liefde in me en moet die kwijt, ik ben erg emotioneel en hartstochtelijk; wil op m'n knieën voor mijn vrouw en haar vasthouden, maar ik tref altijd de verkeerden! Mijn therapeute zegt ook: wat jij nodig hebt is een bi-vrouw. Eentje die open staat voor een man maar juist heel erg dat vrouwelijke in een man zoekt/kan waarderen en mij als een vrouw behandelt. Maar waar vind ik die??? Pfffffffffff...... Ooit ontmoette ik een meisje via internet maar dat was helaas niet voorbestemd (is al vele jaren geleden maar heb er nog steeds verdriet van, ze was prachtig mooi en noemde mij altijd 'Poes', nou, mijn hart stond echt in vuur en vlam en ik was he-le-maal head over heels met haar, zucht...). Maar dat internet werkt gewoon niet, is vreselijk. Ik heb daar enorm veel ervaring mee, dat levert niks op.... En ik kom gewoon niemand tegen, op die universiteit ook niet :S Ik zou ook gewoon een lief vriendinnetje als maatje willen hebben... Puur vriendschappelijk.



Ik weet niet of er wel iets op te zeggen valt, maar ik moest het gewoon even kwijt want er gaat altijd van alles door me heen en daar word ik bij vlagen gillend gek van....



[@moderators: als mijn topic hier niet thuishoort, kan het dan in de juiste rubriek gezet worden?]

quote:cheerlesscard schreef op 15 april 2012 @ 13:05:

[...]





Haha, helemaal waar.

Maar wij wonen niet in Portugal .



Wat ik bedoel is dat een haat aan alles wat mannelijk is een hoop in de weg staat. Jouw partner zal hoe dan ook ook een mannelijke kant hebben.

De nare gebeurtenissen in het verleden met mannen zal je toch moeten plaatsen en het niet zien als iets wat al het mannelijke in het negatieve trekt.

Mannelijkheid heeft hele mooie kanten net als het vrouwelijke.



Naja, ik denk dat haat tegen alles een wat overtrokken uitspraak was. Laat ik het zo zeggen: ik heb geen grote behoefte aan contact met mannen, er zijn een paar goede die ik ken, maar over het algemaan ben ik niet echt compatible met mannen. Of het moeten gewoon goeie lui zijn. En die zijn er uiteraard.



Wat er mooi is aan mannelijkheid kan ik niet plaatsen. Ja okay, ze kunnen goed vechten, sommigen onder hen zelfs briljant. Maar voor de rest??

quote:borderwalk schreef op 15 april 2012 @ 13:16:

Ik ken je vakgebied niet TO (ik stel me iets specialistisch beta achtigs voor) maar ik heb een beetje het gevoel dat je de periode na je afstuderen idealiseert.



Amerika wacht in spanning af totdat jij bent afgestudeerd, dan kan. Maar nu is het nog lastig voor je om Ba vakken te combineren met een vriendin of een zelfstandig leven, want die vakken vragen je volledige aandacht, maar straks als je eenmaal in de US in jouw vakgebied aan de slag kan als executive of ondernemer is alles makkelijker? Een vakgebied met veel mannen die je ook nog eens zo gezellig omschrijft als klerelijers.



Je zegt dat je eigenlijk alleen nog op zoek bent naar een popje voor aan de zijde en dat het jou meer gaat om de intrinsiek persoonlijke aspecten en dat al het overige bijzaak is zoals je woonsituatie. Ik denk dat alleen "wij zijn soulmates" niet voldoende is voor een relatie, je moet het ook eens worden over zaken als geld/tijd//huishouden/oplossing van conflicten/onrechtvaardigheid/omgaan met familie.Vakgebied/toekomstig beroepsveld: Private Military Company, dat heeft op zich wel een Beta component omdat het high-tech is, maar dan toegepast. Ik ben ontzettend goed en out of the box in militaire zaken. Wat betreft de mannen die je dan evident om je heen hebt: personeelsbeleid/keuringen/e.d. ga ik persoonlijk doen. 'Klerelijers' moet ik niet in mijn bedrijf. Ik heb alles ook al helemaal in m'n hoofd, het maakt ook deel uit van m'n businessplan en zo. Ik heb precies voor ogen wat ik wil. Hoe eea samen zal gaan? Ach, het zal een combinatie met een privéleven niet in de weg staan. Omdat twee passies samen een grote passie maken, tenminste, zo zie ik het. Ik wordt daar dus echt wel optimaal happy van. Ik moet mijn intellectuele ei namelijk kwijt kunnen. En zodra ik dan thuis kom gaat het dus van het ene naar het andere uiterste . Ik heb dus duidelijk 2 kanten, dus ik ben niet 100% full-time verwijfd of zo, buiten de deur ben ik mannelijk, maar in mijn privé met mijn vrouw wil ik gewoon heel erg graag 2 chicks zijn



Snap ik, maar daar valt toch allemaal over te praten? Samenwonen doe je namelijk niet alleen. Ik ben niet moeilijk wat dat betreft. Waar bij mij het moeilijke zit is het prioriteren. Wat ik wil is uiteraard een ieve vrouw naast me, maar tegelijkertijd wil ik dat ze in een gespeid bedje terecht komt, dat ik eerst mijn hele act together heb e.d.- Zo ben ik opgevoed, dat giet m'n moeder me ook elke dag met de paplepel in: 'studeer gedisciplineerd, kies voor jezelf, werk keihard, zorg dat je op de rails staat, niet afgeleid zijn. En de rest is voor nadien. Je moet eerst zorgen dat je wat te bieden hebt, een vrouw zit niet te wachten op een vent die niks heeft bereikt, en hou op met dat meisjesachtige gedoe!' Dat is wat ik dag in dag uit hoor....



Ik weet het, klinkt heel bizar en tegenstrijdig allemaal...

quote:borderwalk schreef op 15 april 2012 @ 14:17:

[...]





Waarschijnlijk verschillen we daarover in mening en waarschijnlijk zijn er ook vrouwen die er anders over denken, misschien dat de popjesvrouw waar jij naar op zoek bent die op dit moment ook nog thuis bij moeders woont, maar ik vind dat iemand die halverwege de 30 is en antikraak woont na een verbroken relatie, omdat zijn financiële situatie even niet zo denderend is, maar die zo gauw als het kon op kamers is gegaan, die allerlei verschrikkelijke bijbaantjes heeft gehad, die weet dat aan het eind van je geld, de maand nog lang kan duren, die gereisd heeft, méér te bieden heeft, dan iemand die een duur huis heeft incl een tweede app in Florida en goed geld verdient aan militaire zaken, maar die daarvoor alleen in hotel mama heeft gewoond en gestudeerd.Dat is idd ook een visie. Ben het met je eens noch oneens. Voor beide is namelijk wat te zeggen. Geen van beide hebben het namelijk cadeau gekregen, óók voor een paar universitaire titels moet je namelijk hard werken en dat gaat zoals je weet echt niet altijd even vlotjes. En het is beslist niet zo dat ik met een zilveren lepel in de hand geboren ben. Verre van zelfs! Persoonlijk vraagje aan je, beslist geen aanval: maar nav je laatste zin, ben je niet een beetje omhoog aan het schoppen daarmee? Ik proef ergens een soort SP-achtige jaloezie stellingname.... Corrigeer me vooral als dat niet zo is hoor! Maar communicatie heeft natuurlijk altijd een zender en ontvanger hé, vandaar. Oh en nog wat, waar reis je van als je geen cent te makken hebt??? Liften? En hoe eet je vervolgens?..

quote:borderwalk schreef op 15 april 2012 @ 15:23:

Nee, dan lees je verkeerd. Geen SP achtige stellingname aan deze kant van de laptop. De term 'hotel mama' heeft niets te maken met een bevoorrechte positie, het heeft te maken met je laten bemoederen. Ik ben van mening dat het vanaf een bepaalde leeftijd (en dat kan voor jou misschien later zijn dan voor een ander) goed is om om eigen benen te gaan staan.



En ik weet dat studeren soms hard werk is. Maar om eerlijk te zijn, je bent pas/nog bezig met de vakken van je BA. Ik heb twee masters cum laude afgerond en wat studeren vooral zwaar maakte is de combinatie van die scriptie met vrienden, sport, vrijwilligerswerk en die bijbaan die ook allemaal je aandacht nodig hebben. (Het schoonmaken/boodschappen doen/koken/de was noem ik bewust niet dat hoort gewoon bij het leven).



Waar je van leeft als je reist? Je hoeft niet meteen 1 een jaar weg, maar de meeste mensen werken ervoor, tijdens en erna .



Maar volgens mij zijn je afgedwaald. Wat ik wilde zeggen, wacht niet totdat je bent afgestudeerd om je leven te beginnen. Werk nu aan jezelf en je zelfstandigheid, dat zal je in je relatie met 'popje' meer van pas komen dan dat je nu denkt.Nee ik bedoelde niet dat onder mama's vleugels gedoe, maar het in alle rust kunnen studeren en daarna meteen goed boeren ipv iemand die moeilijk wat bereikt en best wel rough times heeft gehad (daarvan heb ik ook mijn portie meer dan gehad hoor!). Ik bespeurde een soort afgunst of zo tegen mensen die vrij makkelijk carriére maken en dus ook al snel geroomd zitten (maar die is er dus niet, okay). Maar even heel check: daar gaat het toch ook om? ik bedoel, wat heeft het voor zin om allerlei titels in de wacht te slepen als het vervolgens geen piek oplevert? Toch? Tenminste, zo sta ik er in hoor. Klinkt misschien verwaand maar onder de 3 ton schoon in m'n eerste jaar kom ik mijn bed gewoon niet uit. Maar laat dat nou ook gelukkig juist nét de volkomen gangbare, normale, geaccepteerde prijskaartes zijn in de private military industry En zéker als je een van de executives bent. Dat is gewoon 5 jaar werken en je bent loaded. Ik ben nou eenmaal een material girl/boy whatever. Ik wil geen geldzorgen hebben, en elke dag tegen mijn vrouw kunnen zeggen: hier heb je 12 mille baby ga maar lekker naar Valentino of zo Credit card girls, geweldig!!!! Heb je die film gezien? Confessions of a shopaholic!!! HEERLIJK, zij is zooooooooo lief. Komt ook echt O-VE-RAL mee weg. Maarja, om levensstandaard te berieken moet je wel nu investeren, met alle gevolgen van dien. Het gaat wel zwaar ten koste van mijn eigen 'leven-leven'. Ik vind het moeilijk om daar een balans in te vinden, zeker omdat ik ook gewoon niemand tegenkom. Maar aan mezelf, en mijn zelfstandigheid werken. Ja hoe dan??? Daar moet je een baan voor hebben.... Ik merk ook in de sociale kring om mij heen dat dat allemaal stellen zijn met een MA of Ph.D. Die zijn allemaal al ingekakt met hun hypotheek, hebben 1 of meer kinderen op de wereld gezet en ik heb daar gewoon niks mee. Ik zit een beetje tussen een student en een volwassene in, qua sociaal-economische status. Als ik dat moet vergelijken met medestudenten, die nauwelijks ouder dan 20 zijn en ontzettend infantiel leven en totaal niet bezig zijn met zichzelf op de kaart proberen te zetten.Snap je wat ik bedoel? Ik ben qua status niet interessant voor de eerste groep, en qua leeftijd heb ik niks met de tweede. En daar tussenin????? Die kom ik gewoon niet tegen... Dus waar heb ik nou aansluiting mee? Niemand :S

quote:tyche schreef op 15 april 2012 @ 12:43:

Tjonge, wat een verhaal.

Ik vind dat onder anderen Rosylla een en ander al goed verwoord heeft.



Een paar dingen die mij opvallen:



Voor iemand die zelf niet goed in de hokjes man/vrouw past, heb je een vrij zwart-wit beeld over mannen en vrouwen.

Je verlangen naar een maatje snap ik. Er is ook niet veel mis met fantaseren over de ideale vrouw. Maar probeer je wel te realiseren dat het jouw plaatje is, en niet per se de werkelijkheid. Relaties met andere mensen zijn onvoorspelbaar. Je zei het net al in een reactie: niemand voldoet aan het ideaalplaatje. Man en vrouw zijn maar deels biologische eigenschappen, heel veel is sociaal en cultureel bepaald. Net als jij geaccepteerd en geliefd wil worden om wie je bent, willen andere mensen dat ook.



Ik denk dat je de meeste kans hebt om goed sociaal contact met anderen als je je vooroordelen en verwachtingen laat varen. Dat kan je bij mannen zeker ook helpen. Ik snap wel dat dat niet van de ene op de andere dag geregeld is, maar een eerste stap is om je te realiseren dat je zelf invloed hebt op relaties. Een dominante man die flauwe grappen maakt o.i.d. is niet meteen pervers of vrouwonvriendelijk, dat is je eigen invulling. Nergens voor nodig om een hele groep daar om te haten, ik denk inderdaad dat je visie gekleurd is door je eerdere ervaringen.



Verder denk dat je het jezelf op alle vlakken extra moeilijk maakt door veel te verwachten en te idealiseren. Het leven en andere mensen zijn altijd onvoorspelbaar. Als je in je hoofd al helemaal vastlegt hoe iets gaat zijn, dan heb je grote kans op teleurstelling.

De kleine stappen die je noemt zijn dus heel belangrijk. Probeer je daar op te richten, dan wordt de rest van het plaatje vanzelf ingevuld, al is het misschien anders dan je verwacht.



En ten slotte: is het niet een idee om in contact te komen met andere mensen met genderdysforie? Niet op een datingsite of feest, want dat is gelijk zo gericht op relaties en seks, maar bijvoorbeeld op een forum. Wie weet vind je daar herkenning en dat lijkt me goed.Moet ik de lat lager leggen wat vriendin betreft?.... En een forum zou idd wel een goeie zijn.....

quote:borderwalk schreef op 15 april 2012 @ 17:37:

[...]





Afgunst, nee ik geloof dat ik eerder een beetje medelijden heb met mensen die zo aan hun zelfstandige en werkende leven beginnen, want ze weten niet wat ze missen en ook niet waar ze aan beginnen.





[...]





Ik heb niet gestudeerd voor het geld, maar omdat het onderwerp mij dusdanig interesseerde dat ik er meer over wilde weten en ik het belangrijk genoeg vind om mij er in de toekomst voor in te zetten. En als je goed kan leren, dan vind ik een uni opleiding voltooien halen geen bijzondere prestatie, niet meer iig dan een HBO/MBO opleiding voltooien als je daarvoor het beste uit je zelf

moet halen.





[...]





Dat klinkt niet alleen verwaand, dat is verwaand.





[...]





Maar denk je niet dat je door je keuze om thuis te blijven wonen om je volledig op je vakken te kunnen richten (met die droom van 3 ton in Amerika in het eerste jaar in gedachten) je de kans op aansluiting alleen maar verkleind? En verwacht je dan dat als je die 3 ton binnen harkt dat je dan wel ineens aansluiting hebt?Er is echt iets mis hé aan mij?.... Ik weet dat ik sociaal gezien een ramp ben. Maar weet je? Dat is ook precies de reden waarom ik kies voor het ondernemerschap, omdat jij dan degene bent die bepaalt wat er gebeurt en hoe het gebeurt. Ik ben helemaal niet geschikt als werknemer, ben daar ook gewoon helemaal geen type voor. En tsja, aansluiting krijgen.... Hoe en waar? Weet je, ik vraag me altijd af waar al die mensen elkaar gevonden hebben in deze 'geen tijd maatschappij'.

Nee zo bedoel ik het niet. Natuurlijk moet een vrouw zelfstandig zijn en zo, maar ik bedoelde meer... ja hoe moet ik het uitleggen? Laat ik het zo zeggen: wat is er mis met een vrouw ontzettend verwennen? Voor mij heeft dat namelijk niet alleen een fysieke en emotionele maar ook een materiele component. En waarom zou je gierig doen als je toch goed bij kas zit? Ik vind dat geld moet rollen. Dat heeft niets met leeghoofdig zijn te maken. Als je hard werkt om wat te bereiken dan wil je er toch van genieten? En ik wil graag dat mijn vrouw het er van kan nemen, en dat we samen lekker kunnen shoppen en zo. En natuurlijk is ze mijn popje, maar ik ben toch ook háár popje?... Wat de Midwest betreft, weet ik niet. Ik ken alleen mensen in Virginia. Ik zou zelf wel graag in Vermont of zo willen wonen. Ergens waar het veilig, heel erg groen, erg schoon en landelijk is. Maar zonder pottenkijkers zoals in het diepe Zuiden zeg maar. Ik hou niet van opdringerige, nieuwsgierige aagjes die zichzelf heel bijdehand uitnodigen. Veilig drinkbaar leidingwater vind ik ook wel belangrijk. Maar dat schijnt erg problematisch te zijn in Amerika. Anyway, het gaat een beetje off topic maar dat maakt niet zoveel uit.... Nogmaals: ik wil een vrouw beslist niet degraderen of zo hoor! Dat heb je wellicht verkeerd opgevat.

@Minnim Ik bedoelde absoluut niets patronising, degrading, of wat dan ook van dien aard. Ik wil juist heel erg tegen mijn vrouw op kunnen kijken! En haar op een voetstuk plaatsen en van alles kunnen voorzien -al doet ze dan haar eigen ding- Mijn knuffelmeisje moet gewoon helemaal in de watten gelegd worden en al zou zij beter boeren dan ik: so what??? Ik weet ook niet wat de toekomst brengt hé... Ik heb wel mijn ambities maar misschien is de situatie over een paar jaar anders. Midwest is toch het platteland? Montana, Colorado, de Dakota's, Oklahoma en zo. Of bedoel je het echte Zuiden? Waar al die Rednecks en conservatieve Republican old farts zitten? Ben jij trouwens stemgerechtig daarzo? Ik ben 99% voorstander van Ron Paul!!!! Alleen jammer dat hij niet Pro Choice is [dacht ik]. Maar zeker qua buitenlands beleid is hij wat Amerika nodig heeft. Wie de volgende president ook wordt, hij doet er verstandig aan om Paul in de arm te nemen voor Secretary of State of Secretary of Defense. Romney vind ik een gladjakker, heel eng die man. gevaarlijk rechts ook. Brrr. Ralph Nader als Secretary for the Environment! Dat zou een goeie zijn! En een vrouw als president maar ik zie geen geschikte kandidaat... een echte girly girl



@Vrouwke Wat ik graag aan diepgang wil hebben in een vrouw is iemand die sociaal heel erg vaardig is, gewoon een enorm hoog SQ heeft, een goede kalmerende invloed op mij heeft. Sorry, mijn uitdrukkingsvaardigheid is niet zo geweldig.... Oh wacht, heb je A Beautiful Mind gezen? Die rol van Jennifer Connolly!!! Nou, DAT zoek ik dus!!! Iemand die sociaal simpelweg briljant is. Ik kan namelijk vrij weinig, ik ben als autist een echte technocraat en weet slechts van één ding enorm veel. Ik moet het puur van mijn eigen inhoudelijkheid hebben op mijn vakgebied om iets te bereiken in het leven. Dus ik zoek een vrouw waarmee we elkaar kunnen completeren. Ik wil gewoon een leven hebben zoals iedereen, waarbij mijn vrouw mijn centerpiece is, mijn focus, mijn alles, mijn.... ja, gewoon, mijn meisje! Waarbij zij ook echt het visitekaartje is van ons als stel. Snap je wat ik bedoel? Ja, een vrouw die sociaal geniaal is en weet dat je mij met een knipoog en een glimlach moet nemen... Iemand die heel forgiving is en me juist kan liefhebben óm wie en hoe ik ben. En ze moet mij als een meisje behandelen, want dat wil ik echt. Ik heb echt die tederheid van 'als ware twee vrouwen' nodig. En weet je? Als ze mij op een kaart kan laten zien waar ze allemaal geweest is en kan vertellen hoe het daar werkt kan ik echt SMOOR head over heels voor d'r vallen. En ze moet natuurlijk net zo sensueel kunnen zoenen als ik Dat moet echt goed zitten, als het zoenen niet matcht.... Ik heb in mijn hele leven maar één vriendin gehad waarbij het heerlijk was, we waren op dat punt echt voor elkaar gemaakt. Ze zei me ook altijd dat ik echt véél te lekker zoende, en greep me dan weer in m'n nek om verder te gaan (dat was geheel wederzijds trouwens). Was wel grappig trouwens, twee blondjes is dus blijkbaar een garantie voor succes op dat gebied Maarja, we pasten voor het grootste deel niet bij elkaar..... Waarom gaat de liefde altijd volgens een soort 'trial and error' methode?

Die film kan ik je zeer aanraden, prachtig! En tuurlijk is niemand geniaal of 'perfect' maar mijn woordkeuzes zijn inherent aan mijn "handicap" (autisme), ik ben heel... extreem (zelf wil ik het 'gepassioneerd' noemen). ik ben erg hartstochtelijk en op een bepaalde manier fatalistisch ingesteld. Bij mij regeert het hart, niet het verstand. Onder soulmate versta ik eenzelfde als wat ik met die tederheid bedoelde. Lief zijn voor elkaar kun je op twee manieren zien: elkaar steunen in moeilijke tijden en genegenheid tonen uit positiviteit. Op een schouder kun je huilen uit verdriet en van geluk, in elkaars ogen kijken en een gesprek kunnen voeren zonder woorden te gebruiken kan betekenen: we are in deep shit en we gaan er uit komen, maar het an ook een innig samenzijn betekenen waarin je in de ogen van elkaar 'ik hou zielsveel van jou' leest. Lichaamstaal is voor mij ontzettend belangrijk. Vuur in elkaar zien, elkaars warmte voelen. Maar ook daadwerkelijk fysiek: elkaars handen die zich als van nature vinden en in elkaar vouwen, of beide je ogen sluiten en elkaars gezicht wang tegen wang knuffelen, lieve zachte kusjes op elkaars mond geven, door elkaars haar heen strelen. Dat soort subtiele dingen zijn voor mij zo wezenlijk belangrijk, als je dat soort intimitieit niet uit het hart komt en je niet 'voelt' dat je van elkaar houdt, dan is dat een regelrechte ramp als je het mij vraagt. Dan knakt er echt iets in me.... En dat komt nooit meer goed, want ik ben echt héél gevoelig. Heb een soort 6de zintuig. ik heb weliswaar een vorm van autisme maar ben zeer sensitief en pik bepaalde zaken diep van binnen op. Emoties zijn mij allesbehalve vreemd! Ik wil graag met mijn meisje hand in hand over deze aardbol lopen en zien wat er allemaal te koop is. Liefde is iets waar niemand mee zonder kan. Ik ben iemand die naar haar gaat kijken wanneer ze slaapt en haar goed inpakt zodat ze nergens tocht heeft, en geef haar heel zachtjes kusjes in haar gezicht. Op mijn beurt lijkt het mij ook weleens leuk om wakker te worden met een stralende lach naast me, waarbij zij vervolgens boveop me gaat zitten en een spiegel voorhoudt, en ik zie dat ze een klein vlechtje in m;n haar heeft gemaakt Al dit soort dingen, al die details bij elkaar zijn voor mij ook een vorm van soulmateship. In voor en tegenspoed, no matter what van elkaar houden. Zij is mij, en ik ben haar.



Waarom mijn eerdrere relaties niks zijn geworden? Pfoe, om allerlei redenen niet. Elke vrouw is ook anders hé. It takes two to tango als je begrijpt wat ik bedoel. Dat verschilde gewoon per vriendin: simpelweg geen match, of geen eenheid van opvatting (een richting waar je samen naartoe wilt in het leven bijvoorbeeld), of ze was echt extreem dominant/brutaal, of ze trok mijn vrouwelijke ziel niet/vond dat niet rijmen met een fysiek man zijn, of ik had een hoger libido, som het maar op..... Waarom gaan mensen uit elkaar? Dat verschilt per situatie/partner hé. Zoals je zelf al zei: het totaalplaatje. Kijk, everything is a trade off. Niemand is perfect en je moet altijd beide een beetje bewegen, maar als de verschillen teveel/te groot zijn moet je je conclusies trekken. Als het dekseltje niet op het potje past houdt het op.

Dank je wel Dat onhandige is het stukje autisme (ik heb syndroom Asperger) maar de onderliggende bedoelingen zijn goed. ik ben ook absoluut geen hork of zo, of iemand die zich afsluit. Mijn probleem is juist dat ik van goede wil ben, juist sociaal wil zijn en gewoon met iedereen mee wil doen zeg maar, alleen ik ben wat heet...'active but odd'. Het andere uiterste zijn de autisten die zich juist heel erg terugtrekken zeg maar. Ik ben dat totaal niet. Maar om te zeggen dat ik sociaal gezien handig ben? Pfoe, ik moet altijd op m'n tenen lopen hoor. En ik probeer gewoon normaal te doen en mee te komen, maar ik voel altijd aan mensen dat ze merken dat ik anders ben. Als er wederzijdse acceptatie is is dat geen probleem, maar als dat er niet is, dan... naja, de rest kun je zelf wel invullen.

En dat empathisch vermogen voor een vrouw wat je aanhaalt: yep, klopt... Ik ben ook echt een luisteraar in een relatie, iemand waar je op kunt steunen zeg maar. Het is algemeen bekend dat vrouwen juist [meestal] gewoon willen dat hun partner luistert, in de zin van listen to me, just hear me out and be there for me zonder me te 'analyseren' en te rationaliseren. (Als vrouwen érgens een hekel aan hebben is dat het wel).

Wat bedoel je precies met de combinatie van studie die je briljant vind? (ik ben blond...)

Mijn laatste relatie ging eind December over. Ik hou niet precies de gemiddelden bij, ook omdat ik vind dat mijn relaties tot nu toe 'pogingen tot' en geen relaties für sich zijn geweest. Dat zal misschien te maken hebben met groffe mismatches, of dat we er te vroeg de brui aan hebben gegeven/de kans niet gegeven hebben om het te voeden. I don't know... De langste duurde 5 maanden of zo. Weet niet precies meer, is al een paar jaar geleden. Internetdating??? No tnx, been there done it.... HO-PE-LOOS.... Internet dating zet geen zoden aan de dijk omdat het te geforceerd is, je dwingt jezelf en anderen 'tot'. Natuurlijk moet er bij een eerste date chemie zijn, maar dat hoeft niet liefde op het eerste gezicht te zijn! Dat je moet je voeden! Tuurlijk is die klik belangrijk. Maar wat is een klik? Wie bepaalt daar de gradatie van? Niemand... Heb je een klik als je op de eerste date al sex hebt waarbij het een maand later al over en uit is? (ik spreek uit eigen ervaring) snap je wat ik bedoel? Mensen serveren elkaar via dating sites dates veel te snel af. Om via die dating site 10 verschillende dates later nog steeds single te zijn. Dan doe je evident iets niet goed. Wat zoden aan de dijk zet is real life, of het gewoon op je pad laten komen. Je kunt 'via' internet wel aan een partner komen denk ik, maar je moet het niet 'op' internet zoeken. [Ik heb mijn beste vriend bijvoorbeeld via internet leren kennen! Dat was op een site voor dierenrechten waarbij ik een bericht had gepost en hij repliek gaf, en zo raakten we aan de praat.] Een partner zoeken op internet snijdt gewoon geen hout... REAL LIFE (of dus 'via/toevallig' op internet) Ik geloof daar inmiddels heilig in, en ik vind dat spel ook gewoon heerlijk. Iemand versieren, bejagen, voor je te winnen (of zelfs versierd wórden! nóg beter!), de interactie en de mimiek die je er bij hebt, de actie en reactie van naar die ander toegetrokken en speels weer afgestoten worden, letterlijk de geur van die ander die je op kunt snuiven. Heerlijk! Daar kan geen datingsite tegenop.... Ik ben best wel ad rem, weet ook altijd wel een juiste balans tussen duidelijk interesse hebben en gepaste afstand te vinden als een meisje met mij flirt. Maar weet je wat ik gek vind? Ik heb al een jaar een echt wel wederzijdse flirt met een meisje dat in een winkel werkt in mijn woonplaats. ZIJ begon (hahaha), en ik maakte daar dus steeds dudielijker werk van en zo, speelde met haar mee en ik zie/zag haar ook absoluut zitten, maar nu negeert ze me al een tijde compleet. Daar snap ik dus echt geen jota van.... :S Geen 'meisjemeisje giechelmeisje' meer wanneer ik binnenkom, ze maakt geen oogcontact meer, ze geeft me geen knipogen meer, ze loopt niet meer sexy op me af, kijkt niet meer naar me achterom met een zowele blik in d'r ogen, ze doet niet meer kinderachtig/gek bij collega's om mijn aandacht te trekken, ze zegt geen gedag meer, gewoon helemaal niks nothing zero meer.... En ik ben echt wel zowel ala direct approach ala indirect approach to the point met d'r geweest! [niet 'wil je met me uit?', maar 'hey! we moeten eens wat gaan drinken!, of 'ik kom wel ff langs wanneer het sluitingstijd is!']. Soms zit het mee, en soms zit het tegen.... En ik ben echt niet bang om een blauwtje te lopen of zo, maar dít snap ik echt niet.

[...]

Ik kan niet voor anderen spreken, maar ik wil helemaal geen vriend(in) die mij op een voetstuk plaatst. Natuurlijk wil ik graag dat mijn partner mijn mooie kanten waardeert, maar ik wil ook graag dat die mijn slechte kanten accepteert - en als je op een voetstuk staat is dat lastig. Dat is denk ik het probleem wat ik zie, je beschrijft zelf heel mooi je eigen beperkingen en hoe je graag zou willen dat een vriendin daarmee om gaat, maar zelf wil je iemand die sociaal heel goed is, een visitekaartje, en zie je al helemaal voor je hoe dat gaat zijn, waarbij het een beetje lijkt alsof er geen ruimte meer is voor de menselijkheid en het falen van die toekoemstige partner! En dat komt op mij blijkbaar ook wat denigrerend over - alsof jij op zoek lijkt naar iemand die niet een volwaardig persoon is, ofzo. Moeilijk te verwoorden



Natuurlijk moet het een gelijkwaardig en volwaardig persoon zijn! Ik bedoel het echt niet als denigrerend of wat dan ook. Uiteraard is er ook ruimte voor misstappen van anderen, je partner is toch ook maar een mens???

[...]

Waar ik precies zit laat ik in het midden, maar de meeste plekken die je noemt hebben ook gewoon steden en platteland, en dat is wat ik bedoelde: het platteland van waar ik zit is erg conservatief, maar de steden niet.



Ja dat maakt ook niet zo uit, het Midden-Westen is enorm groot, dat omvat al die staten die ik noemde. Idaho, Wyoming, Utah enz vallen daar ook onder. Gewoon dat hele grote gebied waar niemand woont En wat bedoel je met conservatief? Allemaal republilkeins volk met Confederate flags op hun huis of zo? Allemaal 'Pro Life' (terwijl ze wel voor de doodstraf zijn :S), bekrompen en levensgevraalijk nationalistisch? Er zijn vele vormen van conservatisme hé...





[...]

Maar, maar... :-S Kijk, ik lees je hier vast verkeerd. Maar voor mij lijkt het alsof je hier zegt dat een geschikte vrouwelijke kandidaat een echte girly girl moet zijn. Wat maakt dat nou uit?! Dat zegt toch niks over hoe iemand is als politicus?! :-S Dat vind ik dus denigrerend overkomen, dat je een vrouw beoordeelt op haar uiterlijk / interesses, in plaats van waar het om draait: hoe goed ze is in haar baan. Dat snap ik dus echt niet!



Vrouwen zijn er ook niet om te snappen, maar om van te houden Een schatjedat uiterlijk én innerlijk aka qua agenda lief is als president heeft helemaal mjn zegen. Ik ben echt geen debieltje hoor, het is vanzelfsprekend dat een politicus intelligente, vooruistrevende, nieuwe opvattingen moet hebben en geloofwaardig is. Daarom moet de Tokkiepartij hier ook asap verdwijnen :S



Edit: Oh, nog een paar dingen die ik vergeten was:

- Je posts zouden makkelijker te lezen zijn als je meer alinea's gebruikte

- Over het meisje in je laatste post, misschien heeft ze intussen een relatie? Of misschien is ze druk met haar studie, of misschien vindt ze je toch niet zo leuk, of misschien is ze afgeleid door familieproblemen, of... Er zijn allerlei redenen waarom iemand op kan houden met vriendschappelijk flirten (die niet per se met jou te maken hebben) - dat is gebeurd, dus ik denk dat je je daar het beste gewoon bij neer kunt leggen, hoe vervelend dat ook is! Ze is je niks verschuldigd...

- Wat ik opeens nog bedacht: jij bent dus van plan om over een paar jaar naar de VS te verhuizen. Heb je al wel eens nagedacht over wat dit betekent voor een relatie? Wil je in Nederland iemand vinden die zonder morren met jou meeverhuisd (is qua visa trouwens nog niet zo makkelijk)? Of zou je voor een echt mooie relatie in Nederland blijven? Dit zijn erg lastige dingen (voor mij op het moment ook!) en het is goed om er over na te denken en er bij een eventuele nieuwe relatie eerlijk over te zijn![/quote]



Ok, alinea's...

En dat meisje, ja tuurlijk er kan van alles aan de hand zijn. Misschien zit ze ergens mee of zo. Ik denk dat ze de aandacht ook een beetje moe is want ik zie zelfs ouwe lullen van 80 met haar aanpappen! Niet in de zin van willen versieren of zo, maar graag met haar willen praten.

[tevens @Hallon] Wat mijn emigratiezaken betreft: ik heb geen visum nodig omdat ik met een BA en een MA binnenkom en daar natuurlijk eerst ervaring op ga doen bij een bestaande PMC. Want hoewel ik er veel van afweet en er voor opgeleid ben en zo, weet ik natuurlijk niet hoe ze precies aan hun mensen komen en hoe ze marketingtechnisch precies werken e.d. Dus ik zal eerst ergens in de keuken moeten kijken. En na een paar jaar of onderwijl de eigen toko starten, want ik weet precies hoe ík het wil doen.

En ja, ik kan heus wel een eigen huishouden voeren Ben niet bepaald een verwend nest of zo. Absoluut géén moederskindje! Ik toon ook altijd zelf initiatief, maar dan zegt m'n moeder: nee laat nou maar, ik doe dat allemaal wel, ga jij nou maar studeren. Maar ik doe vaak genoeg zelf de was, de boodschappen, het huis schoonmaken, koken etc etc, en het hele rekeningen betalen gebeuren is sowieso mijn verantwoordelijkheid.