Graag feedback

Lieve dames,



Ik wil graag mijn verhaal bij jullie kwijt en feedback of ik misschien iets verkeerd doe.



Ik zal proberen hetgeen ik op mijn hart heb enigzins stryctuur te geven maar inherent aan het hele plaatje is dat zaken overlap hebben en ook onder andere kopjes gelezen moeten worden als het ware.



Inleidend



Ik ben een jongen/man van 32 jaar die best wel met zichzelf in de knoop zit en daardoor moeite heeft met relaties en sociaal contact. Dit is goeddeels ook wel erfelijk bepaald omdat ik namelijk een vorm van autisme icm een heel hoog IQ heb. Daarnaast heb ik in bepaald opzicht een genderdysforie. Beide diagnosen zijn ook vastgesteld. Ik heb het nodige meegemaakt en ben daarom ook wat heet een 'laatbloeier' (maar ik bloei tenminste wel!). Ik woon nog bij m'n moeder maar mijn universitaire studie gaat gelukkig heel goed, heb ook al een stageplek gevonden en het is gewoon wachten op het afstuderen voordat ik het echte leven in kan als het ware. Ik heb mijn ambities en weet exact wat ik wil en nodig heb om van A naar B te komen. Maar voor deze 'laatbloei' heb ik altijd een heel zwaar leven gehad en heb het nodige meegemaakt. Vanwege het stukje autisme kan ik me ook heel erg moeilijk concentreren, heb moeite om zaken te accepteren als ze niet volgens mijn planning gaan en 'tegenwerkers' kunnen ook altijd oorlog verwachten. Verder ben ik heel onstuimig en schiet van het ene in het andere uiterste.



Genderdysforie



Ik kan mijn vrouwelijke gevoelens en trekken niet tot uiting laten komen omdat m'n moeder dit absoluut niet pikt. Ik vertoon namelijk wat je zou kunnen noemen 'meisjemeisjegedrag'. Vind het heerlijk om te 'tutten' en zou enorm graag met make up willen experimenteren (baal er alleen wel van dat mijn gezicht daar helaas te mannelijk voor is :S, ik moet een face feminization hebben of zo). Ik laat ook weleens Franse manicures doen en ben erg geïnteresseerd in vrouwensieraden, kleding e.d. Al die ultiem vrouwelijke zaken vind ik heerlijk en voel daar een grote emotionele verbondenheid bij. Ik voel me ook altijd als een kind in een snoepwinkel in ICI Paris en vrouwenkledingzaken enz. Het is heel erg mijn ziel en innerlijk verlangen om vrouw te willen zijn, maar ik zou me echter nooit om laten bouwen. Die wens heb ik namelijk ook helemaal niet, het is vooral het verlangen om me als zodanig te manifesteren, met het vrouw-zijn solidair te zijn. Zoiets, ik kan het niet goed uitleggen. Het zit 'van binnen'. Ik ben ook zo dol op vrouwen, geniet er enorm van wanneer ik prachtige vrouwen zie. Dan krijg ik echt tranen in m'n hart en moet moeite doen om ze niet te laten, omdat ik zoveel respect heb voor het vrouwelijk wezen. Heerlijk om een vrouw te zien stralen, en dan wens ik dat ik naast haar liep, maar dan tsja, als twee vrouwen eigenlijk.... Ik ben sexueel-emotioneel ook lesbisch. En dat is echt geen perversie of zo, dat is echt gevoelsmatig. Wanneer ik intiem ben met een vrouw voel ik die stromen ook altijd door m'n lichaam gaan, en ik ben dan ook altijd heel vrouwelijk in m'n doen. Ik wil heel erg dat vrouwelijke, dat hoort gewoon bij mij en in mijn belevingswereld maak ik mezelf daar voor mijn gevoel mee toegankelijk. Ik heb ook hele mooie denkbeelden over vrouwen, en ben erg goed in to estethiek en al hetgeen daarmee verband houdt. Kortom, ik heb absoluut een vrouwelijke ziel. Maar voor alle duidelijkheid: ik ben géén homo, ook niet latent, ik val absoluut op vrouwen en ben dé facto lesbisch. Alleen toevallig in een mannenlichaam... Ik heb alleen de guts niet om echt helemaal als vrouw door het leven te gaan (te mannelijk gezicht en lichaam voor), maar ik bewonder Boy George toen hij nog heel jong was en dat volkomen vrouwelijke uiterlijk nog had tijdens de allereerste jaren van Culture Club zeg maar. Fantastisch!!!!! Ik wou dat ik zoiets kon doen zeg, WOW. Ik weet ook nog wel dat vele vrouwen gek op hem waren. Ik was een klein kind in de jaren '80 maar heb die wel héél bewust meegemaakt -thank God!!!!-



Sociale belemmeringen.



Ik kan eigenlijk totaal niet met mannen overweg. Dat is al van kinds af aan zo geweest, ik trok altijd op met meisjes. Ik mag mannen niet, vind het horken en haat ze gewoon. Behalve m'n beste vriend en enkele anderen, maar die zijn niet zo heel beangrijk in m'n leven. Ik kan in z'n algemeenheid niet door een deur met mannen, vind het gewoon klerelijers. Of dat opvoeding is, wat ik altijd van dichtbij heb meegemaakt rondom de relaties van m'n moeder (die het nooit makkelijk heeft gehad) of door mijn eigen beelden/ervaringen, dat weet ik niet. Het zal wel een combinatie van dit alles zijn. Ik krijg ook altijd ruzie met ze. Omdat ze lomp zijn, vrouwonvriendelijk, ik vind ze het gewoon afstotelijke en stompzinnige wezens.



Struikelblokken op relationeel niveau



Die genderdysforie is iets dat veel van mijn exen niet tof vonden.... Ik neem het ze ook niet kwalijk (ik wil tenslotte ook geen man als partner), maar het doet zo ontzettend pijn... Ik wil zo graag iemand die smelt van schattigheid, iemand helemaal voor mij alleen en die sociaal ontzettend vaardig is en een man zoals ik juist wél op prijs stelt. Die het juist leuk vind dat ik met een handdoek om m'n haar en een masker op m'n nagels zit te vijlen, soms een diadeem draag, vrouwenspulletjes leuk vind enz. Want dat is echt niet 'gemaakt'! Het is mij nou eenmaal eigen. Maar ik rkijg altijd te horen: wie is hier nou de vrouw??!! Het is zo moeilijk voor me om een relatie duurzaam te houden omdat ik twee kanten heb: aan de ene kant ben ik ongelofelijk lief, heel erg teder, sexueel puur (totaal en volledig op de vrouw gericht, geen gore/disrespectvolle behoeften, heel erg vanilla, en enorm feminien). Ik heb eigenlijk elke avond wanneer ik naar bed ga verdriet omdat ik zo graag een lief meisje wil, mijn eigen meisjemeisje om elkaar in slaap te knuffelen en zo. Ik mis dat heel erg, ik heb liefde nodig: de projectie van mijn liefde op een vrouw, en het innig bemind worden door haar.... Het hopeloze zit 'em in het feit dat ik aan de andere kant gewoon onmogelijk lijk als relatiemateriaal? Mijn studie vraagt namelijk mijn voltijdse aandacht, ik kan het dus niet combineren. Ik baal er ook gewoon zo van dat ik de middelen niet heb om samen te wonen, anders was ik allang weg bij m'n moeder natuurlijk! die klotecrisis en het geen echte kans op een volwaardige baan vinden is iets dat me ook enorm kapotmaakt (maar nog niet niet afbreekt, gewoon afstuderen en dan lukt het wel...). Ik heb die studie bikkelhard nodig omdat ik het anders niet ga redden. Mijn exen hadden daar nooit echt begrip voor, voelden zich dan verwaarloosd en probeerden mij desondanks te 'vampieren' waardoor het uiteindelijk dus altijd uit ging. Ik wil niemand 'de schuldige' noemen, maar wat ging er nou altijd mis? Heb ik iets misschien niet goed gedaan? Is er iets aan mij wat gewoon structureel zorgt dat het altijd de mist in gaat. Ik wordt hier zo ziek van.....



Mijn hele situatie gewoon... De tijd gaat me niet snel genoeg: ik wil basically drie dingen; [1] onmiddelijk afstuderen (BA is volgend jaar zomer binenn ik zit er nu heel dicht tegenaan, er staat nog heel weinig open voordat ik m'n scriptie mag gaan schrijven, en dan nog 1 jaar MA. Er zitten dus 2 zomervakanties tussen die de tijd vertragen :S bweeeeh); [2] emigreren/m'n bedrijf (dat overigens ontzettend stoer en mannelijk is) opzetten -dat is de eindstaat hoe ik mezelf zie zeg maar-, en [3] natuurlijk een schat van een vrouw naast me die me waardeert en op prijs stelt zoals ik ben, en dat ik volledig in mijn privé met haar kan leven zoals ik dat wil zonder allerlei bemoeials en critici van buitenaf. Ik heb ook gewoon heel erg die plek voor mezelf nodig en weet hoe ik m'n huis wil inrichten en zo. Ik verlang in mijn privé zo naar een volledig vrouwelijke atmosfeer.... Ik heb ook helemaal niemand met wie ik het kan delen. Ik ga ook niet naar transgenderfeesten of zo, dat wil ik juist niet want dan krijg je allemaal homo's op je af. Een vroegere kennis van mij die homo is heeft me dat ook juist om die reden afgeraden. hij zei me ook altijd: ik heb het veel makkelijker, ik ben gay en hou van mannen, jij zit echt in de shit want hebt een genderdysforie en wilt alleen maar wat met vrouwen te maken hebben en bent lesbisch in hart en ziel, maar je wilt je niet om laten bouwen en gewoon 'zoals het is' geaccepteerd worden. Ik heb zoveel liefde in me en moet die kwijt, ik ben erg emotioneel en hartstochtelijk; wil op m'n knieën voor mijn vrouw en haar vasthouden, maar ik tref altijd de verkeerden! Mijn therapeute zegt ook: wat jij nodig hebt is een bi-vrouw. Eentje die open staat voor een man maar juist heel erg dat vrouwelijke in een man zoekt/kan waarderen en mij als een vrouw behandelt. Maar waar vind ik die??? Pfffffffffff...... Ooit ontmoette ik een meisje via internet maar dat was helaas niet voorbestemd (is al vele jaren geleden maar heb er nog steeds verdriet van, ze was prachtig mooi en noemde mij altijd 'Poes', nou, mijn hart stond echt in vuur en vlam en ik was he-le-maal head over heels met haar, zucht...). Maar dat internet werkt gewoon niet, is vreselijk. Ik heb daar enorm veel ervaring mee, dat levert niks op.... En ik kom gewoon niemand tegen, op die universiteit ook niet :S Ik zou ook gewoon een lief vriendinnetje als maatje willen hebben... Puur vriendschappelijk.



Ik weet niet of er wel iets op te zeggen valt, maar ik moest het gewoon even kwijt want er gaat altijd van alles door me heen en daar word ik bij vlagen gillend gek van....



[@moderators: als mijn topic hier niet thuishoort, kan het dan in de juiste rubriek gezet worden?]

quote:vrouwke87 schreef op 17 april 2012 @ 06:04:

Popsicle, je komt op mij inderdaad echt niet over als hork. Integendeel zelfs. Ik denk dat je het allemaal supergoed bedoelt. T meisje waar jij mee eindigt zal echt veel aan je luisterend oor hebben. Het is gewoon fijn om bij iemand je verhaal kwijt te kunnen! Alhoewel ik eerlijk moet zijn dat ik het analyserende en rationaliserende vermogen van de meeste mannen ook wel kan waarderen. Mannen kijken gewoon anders, luchtiger tegen dingen aan. Het vrouwenwereldje waar ik in werk is bikkelhard. Vrouwen zijn echt niet lief voor elkaar. Ik kan mannen en hun mening dus wel waarderen.



Wat internetdaten betreft; ik geloof wel dat het kan werken. Ok, in het begin is het een vleeskeuring en ga je toch op uiterlijk af, maar je kunt elkaar mi wel goed leren kennen. Je kunt al voor je iemand ontmoet uitgebreid vertellen wat je verwachtingen en beperkingen zijn. (Natuurlijk werkt dat niet als je na een week al wat met iemand afspreekt. Nee, echt investeren in het elkaar leren kennen.. En elkaar dus niet vanaf het begin op zitten winden, om vervolgens met elkaar te vrijen op date 1 en er bij date 2 achter te komen dat t niet werkt..)



En tja, dat meisje.. Ik ben zelf een vrouw, maar ik begrijp soms niets van mijn medevrouwen..Ja als het echt absurd wordt kun je wel voorzichtig en rekening houdend met haar gevoelens wat analyseren/rationaliseren.



Ja ik weet het, vrouwen kunnen ont-ze-ttend gemeen zijn tegen elkaar, oeoeoeoeoeoe. Das echt heel vals en gaat hard tegen hard. Niet tof...... Mannen kunnen mekaar helemaal aan gort slaan, maar na afloop de zaak als reasonable men uitpraten met een fles bier erbij, maar bij vrouwen blijft het altijd haat en nijd eer ze ooit mot hebben gehad. Dan komen die ouwe koeien altijd weer uit de sloot als er weer eens wat aan de hand is. In wat voor wereld werk jij dan als ik vragen mag?



Geloof me, ik heb téveel internetervaring om te weten dat het gewoon niet werkt. Maarrrrr, mijn ervaring hoeft natuurlijk niet die van een ander te zijn. Dat kan per geval verschillen. Ík heb er geen goede ervaringen mee.

quote:vrouwke87 schreef op 17 april 2012 @ 06:22:

Oja, dat van je studie; ik vind het briljant dat iemand ubermannelijk en vrouwelijk tegelijk kan zijn. Goede combi! ...als ik érgens mannelijk in ben is dat het wel. Dat laatste beetje testosteron heb ik nog wel.... Wapens, military, stoerdoenerij, men taking care of buiness, yep... Dat zit wel goed wat dat betreft. Heb je The Expendables gezien? nou, dát dus Half Dolph Lundgren en half Jason Statham. LOL Ik kan heus wel een vent zijn wanneer het écht moet. Maar ik prefereer het meisjemeisje-zijn met m'n chick ik lig veeeeel liever met m'n meisje in bad te tutten of bij de schoonheidsspecialiste te kletsen dan dat ik op de schietbaan sta. Snap je? Ik kan eea ook goed van elkaar gescheiden houden gelukkig.

Ik ben er idd niet van. Bespaar me die troep.... Fijn voor jou dat het jou wel gelukt is om een partner te vinden op een datingsite.



Waarom gaat jouw werk er sociaal sms heftig aan toe? Daar hebben jullie toch helemaal geen tijd voor? Er moeten kinderen op de wereld gezet worden! Dus hoe komen jullie dan óóit aan ruzie toe? Je verhuurt jezelf dus als verloskundige(?) Ik wil ook niet ergens werknemer zijn, ben daar ook totaal geen type voor. Ben echt een ondernemer.



Het uiterlijk van mijn vrouw is niet zo heel belangrijk. In de zin van dat ik geen 'type' heb als je dat bedoelt. Haarleur, oogkleur wat dan ook. Dat heb ik allemaal niet. Ik heb meer een globaal beeld: gewoon mooi... Knap gezicht, mooi gebit, volle lippen, sprekende ogen, mooie handen, goed figuur (petite of lang maakt me niet uit), rondingen op de juiste plaatsen (zandloper kan ik wel waarderen). Uitstraling/charisma vind ik belangrijk, dat ze een eye catcher is zeg maar. Verzorgd. Poppig Een vrouw in jeans zegt me niks, maar in een jurkje trekt ze zeker mijn aandacht. Denk maar 'the girl from Ipanima goes walking', en laat je fantasie maar de vrije loop... Gewoon heel girly, op en top vrouwelijk. Maar niet ordi hé! Geen bimbo zeg maar. Al wil ik geen enkele vrouw als zodanig bestempelen, maar om een idee te geven als het ware. Geen zonnebankmeisje met witte leren laarzen, platinablond haar, hele lange fuchsiapaarse nagels met een bewerking erop en zo'n naamkettinkje om d'r hals. Niet dat type... Ik laat dat soort meisjes ook wel gewoon in hun waarde en als er mannen zijn die daar wel op vallen moeten die vooral hun ding doen, maar ík val daar niet op.

Maar toch niet tijdens zo'n bevalling mag ik hopen hé??? Dat is ook weer zoiets trouwens, ik kom nauwelijks aan een vrouw omdat ik geen kinderen wil. Ik zou het heel jammer vinden als ik gewoon geen duurzame partner zou krijgen, maar ik leg me daar wel bij neer. Want het zit er niet in dat ik iemand ga vinden. Dus ja, dan maar alleen...

Wat is volgens jou dan feminisme? Het feminisme heeft de vrouw geen seconde goed gedaan. Ja okay, het recht op economische zelfstandigheid, het temrecht, maar voor de rest???? Feminisme is niet: vrouwen helemaal ontdoen van hun vrouwelijkheid (en dus ook schattigheid en poppigheid), mannelijke normpretenties aan opdringen, 'trek maar op naar ons en dan zijn jullie geëmancipeerd'. Emancipatie is als beide sexes elkaar als gelijkwaardigen respecteren, ieder voor de eigen aard van het beestje. Ik ben feminien feminist....



Ik reken niet op een relatie.... Mijn carriére is het enige dat ik zelf in de hand heb, iets dat tastbaar bereikbaar is en wat dat betreft timmer ik érg goed aan de weg. Hier blijven voor een mogelijk geweldige vrouw zal beteken dat ik eeuwig werkloos blijf want wat ik wil is juridisch niet ogelijk in NL. Dat kan zoals je allicht heel goed weet slechts in de VS. die hele business en toeleverende industrie zit dáár. In Nederland kan ik me niet ontplooien.... Ik moet en zal weggaan. En mijn kansen op liefdesgebied schat ik heel erg nihil in, dus ik kies denk ik uiteindelijk voor mijzelf.

quote:vrouwke87 schreef op 17 april 2012 @ 16:11:

Haha, tijdens een bevalling ben ik alleen, daar zijn geen andere verloskundigen bij, dus ook geen geruzie..



Waarom nu ineens zo pessimistisch? Er zijn toch ook vrouwen die er bewust voor kiezen geen kinderen te krijgen..



Maar waarom krijg je dan ruzie? Je doet je werk en gaat weer naar huis, niet? Wat heb je met die anderen te maken?



Vertel mij maar waar ze zijn dan....

Ik ga koken! M'n moeder komt straks thuis en die wil ook graag een hapje eten (net als ik trouwens).

Yep. Mama heeft ook erg lekker gegeten zei ze Die was echt sehr zufriedengestellt. jij ook goed gegeten e.d.? Manlief je een lekkere massage gegeven voor je rust na het werk?

Morgen Meisjemeisje shoppen, en Donderdag en Vrijdag Meisjemeisje schilderen, hihihi:) Maar niet eens een massage wanneer je thuiskomt????? Oh oh oh oh.... ja, dat krijg je hé met die mannen.... die doen dat niet.

Nee das idd niks. Niets in een relatie moet een verplichting of routine zijn. Ik vind het ook belangrijk dat je ekaar wel de ruimte laat, en ieder diens eigen ding kan doen en zo. Niet constant op elkaars lip zitten, dan wordt je gillend gek. Ik wil niet gevampierd worden! als ik érgens op afknap is dat het wel. En ik ben ook geen type dat continu belt of zo om te vragen met wie ze is, waar ze is, wat ze doet. Zoals Cindy Lauper ooit zong: I want to be the girl that walks in the sun....

http://www.youtube.com/watch?v=HzfwOYMaeF0



Deze... Heerlijk, de muziek waarmee ik opgegroeid ben....

Like I said, girls wanna have fun dus ik weet precies wat je bedoelt.

Snapt hij dan niet wat je bedoelt? Weet je? Ik ben er echt van overtuigd dat alleen vrouwen elkaar werkelijk begrijpen., die kerels denken alleen maar aan boobs (I don't blame them) maar vrouwen zijn gewoon zoveel meer dan dat...!!!! 9 van de 10 mannen denkt alleen maar aan 'okay, ik hoor haar blabla aan, wanneer gaan we sexen?' Echt zo ontzettend primitieve wezens. LUISTER nou eens keer naar je vrouw, zonder meteen weer met die handtastelijkheden en zo te komen en alles maar naar sex toe te bewegen. Een vrouw wil vaak juist een knuffel, die armen om haar heen en die kusjes op haar hoofd.... Ik weet zeker dat er niet één man op de wereld is die de bips van zijn vrouw eens niet een dag met rust kan laten. Als je begrjpt wat ik bedoel.