Graag feedback

Lieve dames,



Ik wil graag mijn verhaal bij jullie kwijt en feedback of ik misschien iets verkeerd doe.



Ik zal proberen hetgeen ik op mijn hart heb enigzins stryctuur te geven maar inherent aan het hele plaatje is dat zaken overlap hebben en ook onder andere kopjes gelezen moeten worden als het ware.



Inleidend



Ik ben een jongen/man van 32 jaar die best wel met zichzelf in de knoop zit en daardoor moeite heeft met relaties en sociaal contact. Dit is goeddeels ook wel erfelijk bepaald omdat ik namelijk een vorm van autisme icm een heel hoog IQ heb. Daarnaast heb ik in bepaald opzicht een genderdysforie. Beide diagnosen zijn ook vastgesteld. Ik heb het nodige meegemaakt en ben daarom ook wat heet een 'laatbloeier' (maar ik bloei tenminste wel!). Ik woon nog bij m'n moeder maar mijn universitaire studie gaat gelukkig heel goed, heb ook al een stageplek gevonden en het is gewoon wachten op het afstuderen voordat ik het echte leven in kan als het ware. Ik heb mijn ambities en weet exact wat ik wil en nodig heb om van A naar B te komen. Maar voor deze 'laatbloei' heb ik altijd een heel zwaar leven gehad en heb het nodige meegemaakt. Vanwege het stukje autisme kan ik me ook heel erg moeilijk concentreren, heb moeite om zaken te accepteren als ze niet volgens mijn planning gaan en 'tegenwerkers' kunnen ook altijd oorlog verwachten. Verder ben ik heel onstuimig en schiet van het ene in het andere uiterste.



Genderdysforie



Ik kan mijn vrouwelijke gevoelens en trekken niet tot uiting laten komen omdat m'n moeder dit absoluut niet pikt. Ik vertoon namelijk wat je zou kunnen noemen 'meisjemeisjegedrag'. Vind het heerlijk om te 'tutten' en zou enorm graag met make up willen experimenteren (baal er alleen wel van dat mijn gezicht daar helaas te mannelijk voor is :S, ik moet een face feminization hebben of zo). Ik laat ook weleens Franse manicures doen en ben erg geïnteresseerd in vrouwensieraden, kleding e.d. Al die ultiem vrouwelijke zaken vind ik heerlijk en voel daar een grote emotionele verbondenheid bij. Ik voel me ook altijd als een kind in een snoepwinkel in ICI Paris en vrouwenkledingzaken enz. Het is heel erg mijn ziel en innerlijk verlangen om vrouw te willen zijn, maar ik zou me echter nooit om laten bouwen. Die wens heb ik namelijk ook helemaal niet, het is vooral het verlangen om me als zodanig te manifesteren, met het vrouw-zijn solidair te zijn. Zoiets, ik kan het niet goed uitleggen. Het zit 'van binnen'. Ik ben ook zo dol op vrouwen, geniet er enorm van wanneer ik prachtige vrouwen zie. Dan krijg ik echt tranen in m'n hart en moet moeite doen om ze niet te laten, omdat ik zoveel respect heb voor het vrouwelijk wezen. Heerlijk om een vrouw te zien stralen, en dan wens ik dat ik naast haar liep, maar dan tsja, als twee vrouwen eigenlijk.... Ik ben sexueel-emotioneel ook lesbisch. En dat is echt geen perversie of zo, dat is echt gevoelsmatig. Wanneer ik intiem ben met een vrouw voel ik die stromen ook altijd door m'n lichaam gaan, en ik ben dan ook altijd heel vrouwelijk in m'n doen. Ik wil heel erg dat vrouwelijke, dat hoort gewoon bij mij en in mijn belevingswereld maak ik mezelf daar voor mijn gevoel mee toegankelijk. Ik heb ook hele mooie denkbeelden over vrouwen, en ben erg goed in to estethiek en al hetgeen daarmee verband houdt. Kortom, ik heb absoluut een vrouwelijke ziel. Maar voor alle duidelijkheid: ik ben géén homo, ook niet latent, ik val absoluut op vrouwen en ben dé facto lesbisch. Alleen toevallig in een mannenlichaam... Ik heb alleen de guts niet om echt helemaal als vrouw door het leven te gaan (te mannelijk gezicht en lichaam voor), maar ik bewonder Boy George toen hij nog heel jong was en dat volkomen vrouwelijke uiterlijk nog had tijdens de allereerste jaren van Culture Club zeg maar. Fantastisch!!!!! Ik wou dat ik zoiets kon doen zeg, WOW. Ik weet ook nog wel dat vele vrouwen gek op hem waren. Ik was een klein kind in de jaren '80 maar heb die wel héél bewust meegemaakt -thank God!!!!-



Sociale belemmeringen.



Ik kan eigenlijk totaal niet met mannen overweg. Dat is al van kinds af aan zo geweest, ik trok altijd op met meisjes. Ik mag mannen niet, vind het horken en haat ze gewoon. Behalve m'n beste vriend en enkele anderen, maar die zijn niet zo heel beangrijk in m'n leven. Ik kan in z'n algemeenheid niet door een deur met mannen, vind het gewoon klerelijers. Of dat opvoeding is, wat ik altijd van dichtbij heb meegemaakt rondom de relaties van m'n moeder (die het nooit makkelijk heeft gehad) of door mijn eigen beelden/ervaringen, dat weet ik niet. Het zal wel een combinatie van dit alles zijn. Ik krijg ook altijd ruzie met ze. Omdat ze lomp zijn, vrouwonvriendelijk, ik vind ze het gewoon afstotelijke en stompzinnige wezens.



Struikelblokken op relationeel niveau



Die genderdysforie is iets dat veel van mijn exen niet tof vonden.... Ik neem het ze ook niet kwalijk (ik wil tenslotte ook geen man als partner), maar het doet zo ontzettend pijn... Ik wil zo graag iemand die smelt van schattigheid, iemand helemaal voor mij alleen en die sociaal ontzettend vaardig is en een man zoals ik juist wél op prijs stelt. Die het juist leuk vind dat ik met een handdoek om m'n haar en een masker op m'n nagels zit te vijlen, soms een diadeem draag, vrouwenspulletjes leuk vind enz. Want dat is echt niet 'gemaakt'! Het is mij nou eenmaal eigen. Maar ik rkijg altijd te horen: wie is hier nou de vrouw??!! Het is zo moeilijk voor me om een relatie duurzaam te houden omdat ik twee kanten heb: aan de ene kant ben ik ongelofelijk lief, heel erg teder, sexueel puur (totaal en volledig op de vrouw gericht, geen gore/disrespectvolle behoeften, heel erg vanilla, en enorm feminien). Ik heb eigenlijk elke avond wanneer ik naar bed ga verdriet omdat ik zo graag een lief meisje wil, mijn eigen meisjemeisje om elkaar in slaap te knuffelen en zo. Ik mis dat heel erg, ik heb liefde nodig: de projectie van mijn liefde op een vrouw, en het innig bemind worden door haar.... Het hopeloze zit 'em in het feit dat ik aan de andere kant gewoon onmogelijk lijk als relatiemateriaal? Mijn studie vraagt namelijk mijn voltijdse aandacht, ik kan het dus niet combineren. Ik baal er ook gewoon zo van dat ik de middelen niet heb om samen te wonen, anders was ik allang weg bij m'n moeder natuurlijk! die klotecrisis en het geen echte kans op een volwaardige baan vinden is iets dat me ook enorm kapotmaakt (maar nog niet niet afbreekt, gewoon afstuderen en dan lukt het wel...). Ik heb die studie bikkelhard nodig omdat ik het anders niet ga redden. Mijn exen hadden daar nooit echt begrip voor, voelden zich dan verwaarloosd en probeerden mij desondanks te 'vampieren' waardoor het uiteindelijk dus altijd uit ging. Ik wil niemand 'de schuldige' noemen, maar wat ging er nou altijd mis? Heb ik iets misschien niet goed gedaan? Is er iets aan mij wat gewoon structureel zorgt dat het altijd de mist in gaat. Ik wordt hier zo ziek van.....



Mijn hele situatie gewoon... De tijd gaat me niet snel genoeg: ik wil basically drie dingen; [1] onmiddelijk afstuderen (BA is volgend jaar zomer binenn ik zit er nu heel dicht tegenaan, er staat nog heel weinig open voordat ik m'n scriptie mag gaan schrijven, en dan nog 1 jaar MA. Er zitten dus 2 zomervakanties tussen die de tijd vertragen :S bweeeeh); [2] emigreren/m'n bedrijf (dat overigens ontzettend stoer en mannelijk is) opzetten -dat is de eindstaat hoe ik mezelf zie zeg maar-, en [3] natuurlijk een schat van een vrouw naast me die me waardeert en op prijs stelt zoals ik ben, en dat ik volledig in mijn privé met haar kan leven zoals ik dat wil zonder allerlei bemoeials en critici van buitenaf. Ik heb ook gewoon heel erg die plek voor mezelf nodig en weet hoe ik m'n huis wil inrichten en zo. Ik verlang in mijn privé zo naar een volledig vrouwelijke atmosfeer.... Ik heb ook helemaal niemand met wie ik het kan delen. Ik ga ook niet naar transgenderfeesten of zo, dat wil ik juist niet want dan krijg je allemaal homo's op je af. Een vroegere kennis van mij die homo is heeft me dat ook juist om die reden afgeraden. hij zei me ook altijd: ik heb het veel makkelijker, ik ben gay en hou van mannen, jij zit echt in de shit want hebt een genderdysforie en wilt alleen maar wat met vrouwen te maken hebben en bent lesbisch in hart en ziel, maar je wilt je niet om laten bouwen en gewoon 'zoals het is' geaccepteerd worden. Ik heb zoveel liefde in me en moet die kwijt, ik ben erg emotioneel en hartstochtelijk; wil op m'n knieën voor mijn vrouw en haar vasthouden, maar ik tref altijd de verkeerden! Mijn therapeute zegt ook: wat jij nodig hebt is een bi-vrouw. Eentje die open staat voor een man maar juist heel erg dat vrouwelijke in een man zoekt/kan waarderen en mij als een vrouw behandelt. Maar waar vind ik die??? Pfffffffffff...... Ooit ontmoette ik een meisje via internet maar dat was helaas niet voorbestemd (is al vele jaren geleden maar heb er nog steeds verdriet van, ze was prachtig mooi en noemde mij altijd 'Poes', nou, mijn hart stond echt in vuur en vlam en ik was he-le-maal head over heels met haar, zucht...). Maar dat internet werkt gewoon niet, is vreselijk. Ik heb daar enorm veel ervaring mee, dat levert niks op.... En ik kom gewoon niemand tegen, op die universiteit ook niet :S Ik zou ook gewoon een lief vriendinnetje als maatje willen hebben... Puur vriendschappelijk.



Ik weet niet of er wel iets op te zeggen valt, maar ik moest het gewoon even kwijt want er gaat altijd van alles door me heen en daar word ik bij vlagen gillend gek van....



[@moderators: als mijn topic hier niet thuishoort, kan het dan in de juiste rubriek gezet worden?]

Ciao besos!

Is verloskundige een zwaar beroep? Ik zal die overigens nooit nodig hebben want ik wil geen kinderen (gesteriliseerd, dus die grap de volgende ochtend 'schat ik ben de pil vergeten' gaat niet werken, hahaha).



Wat leuk voor je dat je nu wel een goede partner hebt en knap hoor dat je het zo lang vol kan houden. Bij mij hebben relaties nooit lang geduurd, waren meer flings denk ik. Het is gewoon tral and error denk ik. Net zo lang blijven zoeken tot je iemand vind die echt voor e gemaakt is (en wederzijds). En dat verschil tussen mannen en vrouw, ja dat blijf je houden hé. Ik belde zojuist een van m'n schoonheidsspecialistes op (heb er in totaal 3). Een afspraak gemaakt voor m'n gezicht, ik laat me graag in de watten leggen... Ik heb er drie omdat ik voor 3 verschillende dingen kom zeg maar, en dat ligt aan de behandelingen die ik fijner vind. Heb jij dat ook? Maar ik heb wel gewoon 1 vaste kapper en nagelstyliste. Ik ga zo eten en lter fitnessen. Heb al m'n prioriteiten/deadlines ruim op tijd weggewerkt, dus ik heb lekker wat tijd voor mezelf.



Draag jij trouwens graag sleehakken? (zo, als ik érgens verliefd op ben...) -> http://www.elise-style.com/2009/01/27/de-sleehak/

Hoe komt het dat zoveel vrouwen juist 's nachts bevallen?



Wat die sterilisatie betreft: dat is een volkomen rationele keuze geweest hé. Het lijkt me niet verstandig als iemand met autisme kindjes op de wereld zet. dus ik heb mijn verantwoordelijkheid wél genomen (itt mijn sorry excuse for a -kuch- father...)



Jeetje, wie is hier nou de vrouw? Een van m'n exen (die blonde dame waar ik het eerder over had) zei ook altijd: jij bent echt de vrouw in onze relatie, met je princessengedrag Zij stond ook echt héél sterk in haar schoenen, was ook echt niet bang om met een man op de vuist te gaan en zo... We hadden een keer bijna een aanrijding (was de schuld van die andere twee klojo's, die gaven geen voorrang waar ze dat hadden moeten doen). Ik wilde haar eerst tegenhouden en zeggen gewoon door te rijden, ze kijkt me aan: spoor jij wel??? Die kneus rijdt bijna mijn vent dood!! Zij stapt uit: doet de deur open en trekt die gozer vol uit z'n auto. Het waren twee Marokkanen dus ik zei tegen d'r nee nee nee, laat nou dadelijk worden we helemaal lekgestoken, ik heb geen zin om tegen een mes te moeten vechten. Ze zei niks mee te maken, waar heeft die [...]mongool z'n rijbewijs gehaald?? nou, ik heb nog nooit een vrouw zo zien hakken.... Ze had zijn hele gezicht verbouwd. Ik kon daar met geen mogelijkheid tussen komen en zijn bijrijder ook niet. Hahahaha

Ok... Kun jij ook een keizersnede uitvoeren en zo?



Omdat je dat je kinderen niet aan doet... 2 generaties autime ervoor is 10 tegen 1 dat de derde gewoon zwaar verstandelijk gehandicapd wordt of zo. Doe maar niet.... En bovendien komen kinderen überhaupt niet in mijn plannen voor. En gesteriliseerd zijn heeft zoooooveel voordelen. Geen pillen, ubber, ik hoef nergens aan te denken! Leg 'em er maar gewoon in Al moet ik wel zeggen dat ik het veel liever oraal doe. Maar op een gegeven moment wil het 'echte' meisje natuurlijk ergens mee opgevuld worden hé, en ik ga een vrouw niet iets weigeren dat ze graag wil. Of het moeten rare dingen zijn die ík simpelweg niet wil. En ik wil meer niet dan wel, haha. Gewoon het normale, het lieve, en tederheid naar elkaar toe en zo. Ik hou gewoon heel erg van een 'hihihi, meisjemeisje, kusjeknuffel' relatie. Zoals ik al eerder zei: ik ben een vrouw van binnen....



Ik heb ook weleens een burnout gehad, niet tof.... Ik heb mijn studie daardoor moeten onderbreken. Je bent dan doodmoe, helemaal geestelijk kapot en kunt gewoon níks meer. Dan voel je je zo lamlendig, en fysiek een wrak. Het enige dat je doet is slapen slapen slapen, rustig aan doen, slapen. Foute vriendjes, jemig... Dat is dus idd ook een van de duizenden redenen geweest waarom ik heb besloten vasectoom te worden. Ik moet er niet aan denken zeg waar mijn kind mee thuis zou komen! Die druk kan ik niet aan. En je weet wat ze zeggen: een dochter kijkt altijd naar haar vader en wat er thuis gebeurt en hoe hij met mama omgaat en zo. Maar toch..... Nee, ik moet er niet aan denken. Gewoon geen kinderen!

Je hebt me geïnspireerd vrouwke! Ik heb de stoute schoenen toch maar weer eens aangetrokken en de datingsite op gegaan. En ja hoor! Kreeg gisteren een bericht van een ontzettend mooie dame die me zei dat ze zich heel erg in mijn profiel kon vinden en interesse heeft. We hebben al gemaild en gebeld, foto's zijn uitgewisseld. We bevallen elkaar zéér [zowel qua uiterlijk als innerlijk]. Afstand: 30 minuten met de auto. Morgenavond (vandaag kon zij niet) voor het echie want we willen geen van beide de boot afhouden of eeuwig 'virtueel' leven en zo

Relatieplanet Ze is 32, 5 dagen ouder dan ik 1 meter 68, 63 kg, zandloperfiguur met superrondingen waar ze horen, heel lang steil zwart haar, groene ogen (zoals Vanessa Willams!!!), ook WO opgeleid, ze is manager bij een exporterend bedrijf, is heel erg ambiteus (wil verder groeien in het leven wat carriére betreft) en is heel erg meisjesachtig Alles erop en eraan. Mevrouw rijdt een 4-deurs Lexus (en ik een -niet afgeragde!!- Peugeot 205 hahahahahaha), ze staat op het punt een nieuw huis te kopen en ik woon nog bij mama...... LOL, Maarja, maakt niet uit, ik kom er ook wel, mijn uni cijfers liegen er ook niet om, dus..... Alles moet als het goed is helemaal goedkomen! Ben vanmiddag al naar de kapper en de nagelstyliste geweest dus m'n haar zit perfect en m'n nagels zijn gemanicuurd en zo. Popje is helemaal opgepoetst. Nu de rest nog. Aankleden, make up e.d. Zij zit nu ook nog te chicken as we speak.

quote:anouar schreef op 19 april 2012 @ 22:23:

Super Popsicle! May all your dreams come true !Tnx

Oh ja, en ze zei me ook al: jemig, jij bent idd écht [meer] de vrouw van ons twee

Nou.... Date is gruwelijk mislukt hoor... Ik zei het je toch vrouwke??? Internet zet helemaal geen zoden aan de dijk.



Ze heeft de date vroegtijdig afgebroken met het excuus dat ze naar een vriendin moest (tuuuuuurlijk, om 22:30, en nota bene iemand die zwanger is). Tewijl ze vlak voordat we nog belden voor de date nog zei 'ja ik heb alle tijd bla blabla en het maakt niet uit hoe laat het wordt'. Ook voelde ik een mega desinteresse in mij, een afkeuring van hoe ik in het leven sta en wat ik graag wil met mijn toekomst en zo. Ja hallo, ik ben nou eenmaal geen alemansvriend, ik ben heel selectief in mijn sociale contacten en dus niet zo outgoing! Dat kan een ieder toch geoon in de waarde laten? Ik heb geen tijd en geen zin om 100 mensen te kennen :S Wat oppervlakkig zeg. Ze zat ook de hele tijd met haar telefoon te kutten (als ik ergens op afknap tijdens een date is dat het wel). En wat me nog het meest ergerde is dat ze plompverloren zei 'een groot gezin te willen stichten' en ook nog eens van extern te willen adopteren. Ik dacht bij mezelf gvd, je wist toch wat er in mijn profiel stond: "GEEN KINDERWENS, reageren zinloos als je dat wilt! Géén discussies achteraf". Ze wist toch waar ze aan begon??? :S Sjemig.... Ik geef het echt helemaal op.... Blijf wel alleen, dan maar geen vriendin hoor...... F it.... Gewoon helemaal 100% voor m'n carriére leven. Ik sta er ook gewoon helemaal niet meer voor open. AL die vrouwen willen kinderen...... Zinloos... Ik ga er mijn tijd niet meer aan verspillen.



Er ging trouwens ook een belletje bij me rinkelen: iemand met die 32 jaar is, 2 masters degrees heeft en de derde aan het afronden is, een succesvolle carriére heeft, en zo knap is als zij, en dan nog steeds single???.... Wat klopt hier niet?....



I rest my case.

Ja mijn wereldje is ff heel zwart hoor momenteel. Ik heb in het kinderpijler ook al een topic geopend, in een opwelling... Maar dat had ik beter niet kunnen doen cause I've stirred up the hornets nest....



Wat die MA betreft (want dat heb ik je nog niet verteld) ik ken de hoogleraar die 'em geeft al vele jaren, heb bij hem gestudeerd in een eerder onderdeel van mijn studie, en hij zegt: is voor jou een eitje, daar kom jij half slapend doorheen. dus die studie gaat heus wel goedkomen. Maarja, de rest er omheen hé.... Weet je? Misschien is het beter als ik dat hele liefegebeuren maar gewoon vergeet joh... Ik bedoel... Ik ben al "anders", dus misschien is het beter om gewoon helemaal voor mijn carriére te leven? Dan maar alleen hoor... Maar dan heb ik tenminste IETS om helemaal in op te gaan in m'n leven wat ik tof vind om te doen. Dan maar geen vrouw, so what eigenlijk? Ik zie om mij heen ook hele huwelijken en relaties kaot gaan, waar soms ook kinderen in betrokken zijn en zo. En dan denk ik bij mezelf: wtf, who needs that shit???? M'n moeder is ook 2x getrouwd geweest, was geen succes, en had altijd pech met mannen. (wat ook weer z'uitwerking op mij heeft gehad omdat ik dat van dichtbij meemaakte). Nu heeft ze ook een vriend die gezellig z'n eigen leven leidt en er nooit is (en ongetwijfeld rondneukt, he has a history according to his two ex wives.....). dus is een realtie egenlijk wel zo zaligmakend? Volgens mij kom ik een beetje van een koude kermis thuis, begin ik een Licht te zien hoe je het noemen wilt. Zucht.....

Zal Vrouwke leuk vinden zeg deze follow-up..... Damn.... :S



Internet dating sucks, ik geloof daar gewoon niet in.

Toen ik in bed lag gister ging ik nog een keer bij mezelf te rade wat er mogelijk mis kon zijn gegaan. En ik denk dat ik iets gevonden heb wat at haar betreft niet compatible was en ze daarom een uitvlucht zocht. Zij vind dat ik niet van het leven geniet, maar ik legde haar uit dat leven voor mijn carriére en aan mezelf werken voor MIJ 'genieten' is. Ik ben gewoon niet zo outging and sociaal en zo, daar heb ik helemaal geen tijd voor! En daar ging ze dus steeds over door. Dat kon ze niet accepteren. Dat is volgens mij de reden waarom het is mislukt. Maar ik blijf het gestoord vinden dat je met iemand op date gaat die geen kinderen wil terwijl jij ze juist wel wilt. Hel dwaze actie.... Tijdverspilling. Ik ben zoooo klaar met dat hele dating gebueren. Ik hou er gewoon mee op. Ik focus me vanaf nu gewoon helemaal 100% op m'n studie, m'n ding doen en zo. Ik wil wat bereiken in m'n leven, en als ik geen vrouw kan vinden die bij me past: so be it....