Graag feedback

Lieve dames,



Ik wil graag mijn verhaal bij jullie kwijt en feedback of ik misschien iets verkeerd doe.



Ik zal proberen hetgeen ik op mijn hart heb enigzins stryctuur te geven maar inherent aan het hele plaatje is dat zaken overlap hebben en ook onder andere kopjes gelezen moeten worden als het ware.



Inleidend



Ik ben een jongen/man van 32 jaar die best wel met zichzelf in de knoop zit en daardoor moeite heeft met relaties en sociaal contact. Dit is goeddeels ook wel erfelijk bepaald omdat ik namelijk een vorm van autisme icm een heel hoog IQ heb. Daarnaast heb ik in bepaald opzicht een genderdysforie. Beide diagnosen zijn ook vastgesteld. Ik heb het nodige meegemaakt en ben daarom ook wat heet een 'laatbloeier' (maar ik bloei tenminste wel!). Ik woon nog bij m'n moeder maar mijn universitaire studie gaat gelukkig heel goed, heb ook al een stageplek gevonden en het is gewoon wachten op het afstuderen voordat ik het echte leven in kan als het ware. Ik heb mijn ambities en weet exact wat ik wil en nodig heb om van A naar B te komen. Maar voor deze 'laatbloei' heb ik altijd een heel zwaar leven gehad en heb het nodige meegemaakt. Vanwege het stukje autisme kan ik me ook heel erg moeilijk concentreren, heb moeite om zaken te accepteren als ze niet volgens mijn planning gaan en 'tegenwerkers' kunnen ook altijd oorlog verwachten. Verder ben ik heel onstuimig en schiet van het ene in het andere uiterste.



Genderdysforie



Ik kan mijn vrouwelijke gevoelens en trekken niet tot uiting laten komen omdat m'n moeder dit absoluut niet pikt. Ik vertoon namelijk wat je zou kunnen noemen 'meisjemeisjegedrag'. Vind het heerlijk om te 'tutten' en zou enorm graag met make up willen experimenteren (baal er alleen wel van dat mijn gezicht daar helaas te mannelijk voor is :S, ik moet een face feminization hebben of zo). Ik laat ook weleens Franse manicures doen en ben erg geïnteresseerd in vrouwensieraden, kleding e.d. Al die ultiem vrouwelijke zaken vind ik heerlijk en voel daar een grote emotionele verbondenheid bij. Ik voel me ook altijd als een kind in een snoepwinkel in ICI Paris en vrouwenkledingzaken enz. Het is heel erg mijn ziel en innerlijk verlangen om vrouw te willen zijn, maar ik zou me echter nooit om laten bouwen. Die wens heb ik namelijk ook helemaal niet, het is vooral het verlangen om me als zodanig te manifesteren, met het vrouw-zijn solidair te zijn. Zoiets, ik kan het niet goed uitleggen. Het zit 'van binnen'. Ik ben ook zo dol op vrouwen, geniet er enorm van wanneer ik prachtige vrouwen zie. Dan krijg ik echt tranen in m'n hart en moet moeite doen om ze niet te laten, omdat ik zoveel respect heb voor het vrouwelijk wezen. Heerlijk om een vrouw te zien stralen, en dan wens ik dat ik naast haar liep, maar dan tsja, als twee vrouwen eigenlijk.... Ik ben sexueel-emotioneel ook lesbisch. En dat is echt geen perversie of zo, dat is echt gevoelsmatig. Wanneer ik intiem ben met een vrouw voel ik die stromen ook altijd door m'n lichaam gaan, en ik ben dan ook altijd heel vrouwelijk in m'n doen. Ik wil heel erg dat vrouwelijke, dat hoort gewoon bij mij en in mijn belevingswereld maak ik mezelf daar voor mijn gevoel mee toegankelijk. Ik heb ook hele mooie denkbeelden over vrouwen, en ben erg goed in to estethiek en al hetgeen daarmee verband houdt. Kortom, ik heb absoluut een vrouwelijke ziel. Maar voor alle duidelijkheid: ik ben géén homo, ook niet latent, ik val absoluut op vrouwen en ben dé facto lesbisch. Alleen toevallig in een mannenlichaam... Ik heb alleen de guts niet om echt helemaal als vrouw door het leven te gaan (te mannelijk gezicht en lichaam voor), maar ik bewonder Boy George toen hij nog heel jong was en dat volkomen vrouwelijke uiterlijk nog had tijdens de allereerste jaren van Culture Club zeg maar. Fantastisch!!!!! Ik wou dat ik zoiets kon doen zeg, WOW. Ik weet ook nog wel dat vele vrouwen gek op hem waren. Ik was een klein kind in de jaren '80 maar heb die wel héél bewust meegemaakt -thank God!!!!-



Sociale belemmeringen.



Ik kan eigenlijk totaal niet met mannen overweg. Dat is al van kinds af aan zo geweest, ik trok altijd op met meisjes. Ik mag mannen niet, vind het horken en haat ze gewoon. Behalve m'n beste vriend en enkele anderen, maar die zijn niet zo heel beangrijk in m'n leven. Ik kan in z'n algemeenheid niet door een deur met mannen, vind het gewoon klerelijers. Of dat opvoeding is, wat ik altijd van dichtbij heb meegemaakt rondom de relaties van m'n moeder (die het nooit makkelijk heeft gehad) of door mijn eigen beelden/ervaringen, dat weet ik niet. Het zal wel een combinatie van dit alles zijn. Ik krijg ook altijd ruzie met ze. Omdat ze lomp zijn, vrouwonvriendelijk, ik vind ze het gewoon afstotelijke en stompzinnige wezens.



Struikelblokken op relationeel niveau



Die genderdysforie is iets dat veel van mijn exen niet tof vonden.... Ik neem het ze ook niet kwalijk (ik wil tenslotte ook geen man als partner), maar het doet zo ontzettend pijn... Ik wil zo graag iemand die smelt van schattigheid, iemand helemaal voor mij alleen en die sociaal ontzettend vaardig is en een man zoals ik juist wél op prijs stelt. Die het juist leuk vind dat ik met een handdoek om m'n haar en een masker op m'n nagels zit te vijlen, soms een diadeem draag, vrouwenspulletjes leuk vind enz. Want dat is echt niet 'gemaakt'! Het is mij nou eenmaal eigen. Maar ik rkijg altijd te horen: wie is hier nou de vrouw??!! Het is zo moeilijk voor me om een relatie duurzaam te houden omdat ik twee kanten heb: aan de ene kant ben ik ongelofelijk lief, heel erg teder, sexueel puur (totaal en volledig op de vrouw gericht, geen gore/disrespectvolle behoeften, heel erg vanilla, en enorm feminien). Ik heb eigenlijk elke avond wanneer ik naar bed ga verdriet omdat ik zo graag een lief meisje wil, mijn eigen meisjemeisje om elkaar in slaap te knuffelen en zo. Ik mis dat heel erg, ik heb liefde nodig: de projectie van mijn liefde op een vrouw, en het innig bemind worden door haar.... Het hopeloze zit 'em in het feit dat ik aan de andere kant gewoon onmogelijk lijk als relatiemateriaal? Mijn studie vraagt namelijk mijn voltijdse aandacht, ik kan het dus niet combineren. Ik baal er ook gewoon zo van dat ik de middelen niet heb om samen te wonen, anders was ik allang weg bij m'n moeder natuurlijk! die klotecrisis en het geen echte kans op een volwaardige baan vinden is iets dat me ook enorm kapotmaakt (maar nog niet niet afbreekt, gewoon afstuderen en dan lukt het wel...). Ik heb die studie bikkelhard nodig omdat ik het anders niet ga redden. Mijn exen hadden daar nooit echt begrip voor, voelden zich dan verwaarloosd en probeerden mij desondanks te 'vampieren' waardoor het uiteindelijk dus altijd uit ging. Ik wil niemand 'de schuldige' noemen, maar wat ging er nou altijd mis? Heb ik iets misschien niet goed gedaan? Is er iets aan mij wat gewoon structureel zorgt dat het altijd de mist in gaat. Ik wordt hier zo ziek van.....



Mijn hele situatie gewoon... De tijd gaat me niet snel genoeg: ik wil basically drie dingen; [1] onmiddelijk afstuderen (BA is volgend jaar zomer binenn ik zit er nu heel dicht tegenaan, er staat nog heel weinig open voordat ik m'n scriptie mag gaan schrijven, en dan nog 1 jaar MA. Er zitten dus 2 zomervakanties tussen die de tijd vertragen :S bweeeeh); [2] emigreren/m'n bedrijf (dat overigens ontzettend stoer en mannelijk is) opzetten -dat is de eindstaat hoe ik mezelf zie zeg maar-, en [3] natuurlijk een schat van een vrouw naast me die me waardeert en op prijs stelt zoals ik ben, en dat ik volledig in mijn privé met haar kan leven zoals ik dat wil zonder allerlei bemoeials en critici van buitenaf. Ik heb ook gewoon heel erg die plek voor mezelf nodig en weet hoe ik m'n huis wil inrichten en zo. Ik verlang in mijn privé zo naar een volledig vrouwelijke atmosfeer.... Ik heb ook helemaal niemand met wie ik het kan delen. Ik ga ook niet naar transgenderfeesten of zo, dat wil ik juist niet want dan krijg je allemaal homo's op je af. Een vroegere kennis van mij die homo is heeft me dat ook juist om die reden afgeraden. hij zei me ook altijd: ik heb het veel makkelijker, ik ben gay en hou van mannen, jij zit echt in de shit want hebt een genderdysforie en wilt alleen maar wat met vrouwen te maken hebben en bent lesbisch in hart en ziel, maar je wilt je niet om laten bouwen en gewoon 'zoals het is' geaccepteerd worden. Ik heb zoveel liefde in me en moet die kwijt, ik ben erg emotioneel en hartstochtelijk; wil op m'n knieën voor mijn vrouw en haar vasthouden, maar ik tref altijd de verkeerden! Mijn therapeute zegt ook: wat jij nodig hebt is een bi-vrouw. Eentje die open staat voor een man maar juist heel erg dat vrouwelijke in een man zoekt/kan waarderen en mij als een vrouw behandelt. Maar waar vind ik die??? Pfffffffffff...... Ooit ontmoette ik een meisje via internet maar dat was helaas niet voorbestemd (is al vele jaren geleden maar heb er nog steeds verdriet van, ze was prachtig mooi en noemde mij altijd 'Poes', nou, mijn hart stond echt in vuur en vlam en ik was he-le-maal head over heels met haar, zucht...). Maar dat internet werkt gewoon niet, is vreselijk. Ik heb daar enorm veel ervaring mee, dat levert niks op.... En ik kom gewoon niemand tegen, op die universiteit ook niet :S Ik zou ook gewoon een lief vriendinnetje als maatje willen hebben... Puur vriendschappelijk.



Ik weet niet of er wel iets op te zeggen valt, maar ik moest het gewoon even kwijt want er gaat altijd van alles door me heen en daar word ik bij vlagen gillend gek van....



[@moderators: als mijn topic hier niet thuishoort, kan het dan in de juiste rubriek gezet worden?]

quote:borderwalk schreef op 21 april 2012 @ 11:21:

[...]





Dat heb je al eens eerder gezegd en het kan ook best zijn dat als je over een jaar aan die master begint dat je em dan moeiteloos haalt, maar mijn tip is dus laat je er niet zo op voorstaan, ga er niet zo prat op. Ik heb het idee uit je postings hier dat je erg trots bent op het feit dat je een opleiding aan de uni doet, je cijfers goed en dat die hoogleraar heeft gezegd dat de master een makkie wordt. Je mag daar best trots op zijn, maar realiseer je dat leeftijdsgenoten die dat allemaal 7/8 jaar geleden hebben afgerond, er niet wild van onder de indruk zullen zijn.



In dat geval moet ik een heel jong meisje in een ander segment van de markt zoeken die wel impressed is. Niet dat het mijn bedoeling is om mensen te imponeren.



En waarom ik trouwens zo met mijn studie te koop loop is omdat ik érg trots ben op mezelf dat ik dit allemaal tot nu toe heb mogen bereiekn gezien alle ellende die ik in mijn leven heb gemaakt (waar je het fijne niet van weet). Ik ben daar wel mooi colloquium doctum binnengekomen en met een paar VWO certificaten! Daarvóór was mijn leven een regelrechte HEL.... Als je eens wist wat ik allemaal meegemaakt heb.... dus ik ben gewoon enorm blij en trots op mezelf en wéét gewoon dat ik op mijn pootjes terecht ga komen. Ik heb een ijzersterke wil en weet precies wat ik wil bereiken in het leven en wat ik nodig heb om van A naar B te komen, en gelukkig gaat het nu GOED. Ik ben blij dat ik eindelijk eens op iig één asect in mijn leven een stijgende lijn zie. Jij bent misschien niet onder de indruk van iemand die goed bachelort, ík ben dat wel, als ik het vergelijk met alle shit van daarvóór.

quote:borderwalk schreef op 21 april 2012 @ 11:37:

[...]





Waarom zou je dan naar een jong meisje op zoek gaan? Er zijn toch ook wel andere dingen om trots op te zijn dan die studie?



Ik zou van mezelf niet weten waarop. Die studie is mijn visitekaartje, wetende wat ik van mezelf weet.





[...]





Dan ben je toch trots op die stijgende lijn? ik zou dan daar de nadruk op leggen en zo niet te koop lopen (zoals je zelf zegt) met bachelorvakken.nogmaals: als ik het afzet tegen hetgeen er aan vooraf ging en hoeveel moeite het me heeft gekost om te staan waar ik nu sta, dan ben ik daar maar wát trots op.

quote:borderwalk schreef op 21 april 2012 @ 11:45:

[...]





Ik denk dat het voor veel mensen van jouw leeftijd die hun studie hebben gecombineerd met een studentenleven, bijbaan etc en nu een goed baan, huishouden, etc combineren lastig is om te bevatten dat die studie jou zoveel energie kost en dat je er voor kiest om op je 32ste nog thuis te wonen om je volledig te concentreren op die studie en jezelf. Het is een best logische keus vanuit jou geredeneerd, maar veel mensen zullen denken: "hoe moet dat dan als hij met mij samen is?".Geen van mijn exen heeft er ooit een probleem van gemaakt.... En ik heb gewoon gegeven de beperkingen die ik heb geen mogelijkheid om 'en én én én tegelijkertijd te doen. Bovendien vind ik een scoiaal leven niet zo heel belangrijk. Ik vind carriére en privéleven belangrijk. En mijn sociale contacten haal ik uit de werksfeer zeg maar. Je hebt je zakenpartners, je collega's. Dat idee. First things first. éérst aftsuderen, en dán ben je interessant voor het sociale leven. Ik ken helemaal niemand in mijn omgeving die iemand die nog niet 'in de maatschappij staat' werkelijk interessant vind om mee te socialiseren. Ik merk dat zelf ook aan mijn eigen vrienden. Die hebben allemaal hun eigen leven, mijn sociale status is lager.

quote:Hermans schreef op 21 april 2012 @ 14:26:

Popsticle ik kan me heel goed voorstellen dat je trots bent op het feit dat je staat waar je nu staat. Maar zou jij je ook kunnen voorstellen dat er meer mensen zijn die het moeilijk hebben gehad, die een nare jeugd hebben gehad, problemen in de pubertijd enzovoort en ook een universitaire studie hebben gedaan?

Je presenteert je (in ieder geval hier op het forum) zo nadrukkelijk als 'anders'. Als ik kijk naar de mensen die ik ben tegengekomen in mijn leven, ben je helemaal niet zo anders hoor.

Ik denk dat je minder moet nadenken en je meer moet laten kennen door mensen. Dus niet alleen de uiterlijkheden (studie, geld, carriere) maar meer wie jij bent.



Mijn post in niet kwetsend bedoeld, ik probeer je alleen een andere invalshoek te laten zien. Als je accepteert dat je bent zoals je bent, en dat je intelligentie en genderdysforsie net zoveel deel van je zijn als je blonde haar, je blauwe ogen, je voorkeur voor wijn, je kromme rechterteen en wat al niet meer, dan ben je naar mijn idee veel interessanter dan iemand die zich alleen laat voorstaan op alles wat hij heeft bereikt.



Ik snap je helemaal, en heb ook empathisch vermogen genoeg om ook in te zien dat er meer mensen zijn die het niet makkelijk hebben gehad. Ik vat het ook niet als een aanval op of zo.



Echter: ik heb autisme én een genderdysforie, tel daarbij op het gesteriliseerd zijn. Wees eerlijk: zou je met mij willen ruilen? mijn kansen zijn gewoon nihil, welke vrouw heeft er nou interesse in mij??? Wees eerlijk... Gewoon ff heel down to earth. Die studie en vooruitgang boeken in mijn leven zijn het enige waar ik nog invloed op kan hebben. Vat dit svp niet op als stug of eigenwijs zijn hoor, maar ik ben gewoon heel realistisch.

Hey meissie!!!!



Jeetje, ik heb het ff druk gehad hoor deze avond, bezig met politiek en zo in de 24 pijler.



Ik ben er allerminst zeker van hoor dat ik iemand ga vinden..... M'n date was ook gewoon echt een überFLOP. En weet je? Ik vond d'r achteraf ook gewoon helmaal niet zo aardig. Over de telefoon en de mail klonk ze onwijs leuk, maar real life is natuurijk de real deal. Kil, koud, afstandelijk, niet lief, niet meisjemeisje (wel uiterlijk maar niet innerlijk). Maw dus eigenlijk gewoon helemaal mijn type niet! Het viel dus gewoon vies tegen. Er was in het begin wel chemie, maar dat verzande al vrij snel op de avond. Raar meisje, heel erg afstandelijk en onafhankelijk. Terwijl ze aan de telefoon juist heel bubbly klonk! Zo zie je maar weer...



Jemig, wat er in grote lijnen gebeurd is vraag je me? huhum, waar moet ik beginnen...? Nou, ten eerste ben ik dus enig kind van een alleenstaande moeder, vader nooit gekend (die is er door haar uitgetrapt want bedroog haar met een schijnhuwelijk, hij had een andere agenda, die F rat...). M'n moeder heeft me dus helemaal alleen opgevoed, andere familie is nooit in het spel geweest want die hebben we niet. Dus het is altijd zij en ik geweest. Die band is dus enorm close en sterk. Ik heb dus ook nooit een rolmodel gehad van een vader, nooit de mannelijke kant van het leven gezien (hoe kan je moeder je daarop voorbereiden dan?? niet!). Ze heeft me ook altijd wel ingeprent: wees een man, werk altijd hard aan jezelf, doe iets, zorg dat je je act together krijgt en mij straks niet meer nodig hebt, verspil je tijd niet, studeer eerst af, daarná kun je gaan leven, maar security comes first! Dat is er ook echt met de paplepel ingegoten (nu nog steeds elke dag). Je moet je dit voorstellen als een moeder die helemaal op zichzelf is aangewezen en een autistisch kind heeft, en hier gewoon de weg niet weet omdat ze alleen is en niemand kent. [m'n moeder komt niet uit NL, ik ben hier geboren]. En ik heb het nu dus over de jaren 80 hé! Toen wisten ze nog niks over autisme (dat is pas nu 'hot'). Met als gevolg dat ik al heel jong met jeugdzorg en zo in aanraking kwam, later zelfs een aanzienlijk deel van mijn jeugd niet thuis heb gewoond en na thuiskomst (ik was toen 16 of 17 of zo) ontzettend veel moeite had om mijn draai te vinden en ook nog helemaal niet wist wat ik met mijn leven wil. Dat kwam pas later. Dus ik heb eigenlijk ook nooit echt volgens het normale traject op school gezeten ivm al die perikelen. Heb in de jeugdzorgsector ook alle cliche zaken meegemaakt die je er in de media over hoort (believe me, het IS echt een zooitje daar: de begeleiding is fout, ik ben verkracht door een veel ouder meisje dat daar ook woonde -later besefte ik dat zij daar dus ook niet voor niks zat-) Dus ik ben gewoon zwaar beschadigd, heb een flink deel van m'n leven echt heel erg in de shit gezeten [ook zeker bittere armoede gekend], mijn ontwikkeling is altijd heel erg problematisch geweest en ik zit feitelijk nog steeds met allerlei achterstanden natuurlijk (scoiaal met name, intellectueel is het probleem niet). Maar kon mijn draai gewoon niet vinden en nergens normaal functioneren. Echt hopeloos! Verschrikkelijk met collega's en zo. Allerlei klotebaantjes gedaan om maar te overleven (van de bouwerij tot de detailhandel to de garagewereld tot administratief werk tot de zorg, you name it, alles...). Ik heb dus ook heel veel opleidingen Blauwe Maandag gedaan omdat ik gewoon echt niet wist wat ik wilde/kon. Pas vrij laat kregen mijn roepingen gestalte en ontdekte ik dat ik meer kon met mijn life long passion voor militaire zaken en geschiedenis. Dus ik ging op hobbyistisch niveau met mezelf aan de slag, met name op dat militaire gebeuren. En ben toen een traject voor mezelf gaan uitstippelen, heb me georienteerd op wat je precies nodig hebt aan opleiding om daarin aan de slag te kunnen. Uiteindelijk dus de studie gaan doen die ik nu maar dat viel echt niet mee! Tis dat ik bijzondere omstandigheden kreeg anders had ik mijn BSA niet eens gehaald (dat haalde ik gelukkig daarna wel al snel), maar ik had wel vertraging opgelopen en kreeg op gegeven moment een MEGAbur-n out, ook omdat er meer dingen speelden niet alleen studieproblemen. Dus ben een paar jaar eruit geweest omdat ik ook echt fysiek en neurologisch ingestort was. Toen is ook nog eens mijn hond overleden en kon je me anderhalf jaar lang opdweilen (ze is in m'n armen overleden, we moesten haar helaas in laten slapen want ze was stokoud geworden en viel uit elkaar van ellende met alle ongemakken vanden, dus niet laten lijden). Later krabbelde ik weer stukje bij beetje op en begon die sterke passie weer op te spelen en ging ik me gewoon weer inlezen en zo op de vakken waar ik moeite mee had. En op gegeven moment dacht ik zoiets van he! Mijn leven is uitzichtloos zoals het nu is, ik pak het gewoon weer op. Nou, en dat ging als een trein hoor! Pas sindsdien gaat mijn studie me juist érg goed af! Maar om even weer terug in het totale plaatje te komen: door hetgeen ik allemaal heb meegemaakt in mijn leven heb ik dus ook nooit echt ensen om me heen gemaakt. Het was allemaal puur gericht op overleven en bikkelen om vooruit te komen. En mijn moeder en ik hebben het nooit makkelijk gehad... Pas nu stabiliseert de hele situatie zich eigenlijk, omdat ik goed op weg ben en zo. Maar m'n moeder is dus wel helemaal kapot (fysiek, emotioneel niet helemaal meer in orde) en heeft geen toekomst zonder mij. Ik voel me dus ook gewoon moreel verplicht om niet allerlei nevenactiviteiten te doen en me af te laten leiden van m'n studie, want die gaat goed en moet ik afmaken. Zodat iktenminste wél heel goed terecht kom en ervoor kan zorgen dat zij er de rest van haar leven ook warmpjes bij kan zitten (ze wil helaas niet met me mee-emigreren, maargoed...). Daarom dus ook nauwelijks vrienden. Daar heb ik helemaal geen tijd voor en ik heb daar moeite mee als autist (het time managen tussen bezig zijn met studie en een hele vriendenkring onderhouden), ken ook slechts een handjevol mensen. EERST security Ik wil eerst dat ik sta waar ik moet staan qua ambities naar de toekomst toe. De rest volgt op sociaal gebied dan vanzef wel. Want je hebt dan je contacten, je zakenpartners etc. Daaruit rolt vanzelf je sociale kring uit. Zeker in het wereldje waar ik in ga. Dat is allemaal heel close. dus ik moet mezelf noodgewdongen ook een beetje onderdrukken met mijn ware ik tonen, als je begrijpt wat ik bedoel. Dus eerst moet die carriére gaan komen! ik wil mijn eigen bedrijf, waarbij ik er ben voor de inhoud, en iemand naast me voor het technische gedeelte van het everyday leiden van een bedrijf. Ik weet gewoon helemaal wat ik wil in mijn leven en werk er aan. Heb duidelijke doelen, ben heel low profile ook mijn businessplan aan het schrijven en zo. Die carriére is gewoon enom belangrijk voor me want dat is voor mij psychisch gewoon een definitief af kunnen rekenen met alles wat daarvóór was. Wil ook erg graag mijn familienaam veranderen maar Justitie denkt daar helaas anders over (assholes, wie zijn zij om te bepalen hoe je wilt heten???). [ik sta dus ook nergens op internet, doe niet aan sociale media e.d. Ik heb geen behoefte aan opengetrokken beerputten uit het verleden]. Die studie is dus mijn ticket om mezelf te bevrijden en ik wil GEEN kinderen! Hoe een partner ondertussen in het hier en nu van dit hele plaatje past???? Nou, nu weet je het dus..... Ik schat de kans 0. Dus ik ben helemaal toekomstgericht. Ben niet met het hier en nu bezig. Alles wat ik doe staat in het teken van mijn ambities, no side-tracking. Zodra ik MA ben, een eigen dak boven m'n hoofd heb en ook qua carriére onder de pannen ben ga ik pas helemaal los. Dan is het echt letterlijk 17:00h ik ga naar huis, naar het meisje toe en in de privé van mijn huis helemaal mezelf zijn, doen wat ik wil en dat gaat helemaal niemand wat aan. En dan gaat de knop ook echt 180 graden om! Dan wil ik ook helemaal niks met werk te maken hebben, en alleen maar aan chickstuff denken. Weet je? een voordeel van autistisch zijn is dat ik heel rigide gescheiden kan denken, als het ware in verschillende werelden kan opereren, en mezelf doelen kan stellen en ervoor weet te motiveren. Daarom kom ik soms in mijn posts ook heel erg rechtlijnig over, ik weet het... Maar eea is in positieve zin ook een proces van járen geweest om mezelf aan te leren hoor! En ik wíl die gescheiden werelden ook gewoon heel erg: buitenshuis is werkgereletateerd en heb je je contacten en zo. En wat er in mijn huis gebeurt is helemaal dicht, dat gaat niemand wat aan en ik betrek niemand erin. Want dat is tussen mijn hopelijk ooit vrouw en mij. Samen het huis inrichten muren roze schilderen, een naaldhak op de muur van het toilet, 'girlygirl' in het stucwerk geschreven met een vinger, allemaal bustes van vrouwen door het hele huis, overal ingelijste posters van mooie lesbisch aandoende taferelen , een vloer waarin allerlei overdekte waterstromen doorheen gaan en zo een héél erg vrouwelijk interieur, voetafdrukken van een poes op de vloer in de hal, altijd smooth jazz die je hoort, een ontzettende inloopkast vol met vrouwenkleding en schoenen!!!!! ik zie dat gewoon helemaal voor me. Gewoon helemaal NIKS mannelijks. Echt een huis waarvan je denkt als je binnenloopt: hier woont een vrouwelijk stel.

Nu niet meer

quote:vrouwke87 schreef op 22 april 2012 @ 11:48:

Haha, ik sta nu in de bouwmarkt. Vanavond ga ik de dienst weer in, heb ik tijd om uitgebreid te reageren. Fijne dag!Okieieiiesssss. Ciao! Klusmeisje

quote:vrouwke87 schreef op 22 april 2012 @ 13:49:

Pff, ik ben even helemaal klaar met verhuizen. Is er geen chatbox waar we even verder kunnen praten?Ik heb geen idee....? Als ik het zou hebben zou ik zeggen voeg me maar toe op MSN of zo. Maar ik ben daar ook wel een beetje huiverig voor. Dat stelt je vriend allicht niet zo op prijs. Maargoed, geen chatbox dus.

quote:vrouwke87 schreef op 22 april 2012 @ 18:36:

Wat mijn vriend betreft; geen zorgen. We hebben n goede relatie en vertrouwen elkaar blindelings. Dat is ook niet de reden waarom ik met je wil chatten.. Ik denk dat ik helemaal je type niet ben en andersom. Wat de reden wel is, is het feit dat gesprekken op n forum "langzaam" gaan en dat vind ik niet zo fijn.. Verder wil ik hier niet teveel over mezelf vertellen, omdat ik weet dat een deel van mn populatie hier op t forum zit.. Maar helaas dus..



Haha, niemand heeft het hier over 'ik ben toch je tye niet' hoor En ik weet sowieso dat je bezet bent, so I wouldnt even dare..... En ja, altijd vervelend als je weet dat er ergens clan meekijkt. Ik heb geen clan -gelukkig niet zeg!- maar ben überhaupt heel teruggetrokken en anoniem wat internet betreft. Ik sta ook echt helemaal nergens op met echte data en zeker niet met m'n naam!

Ik heb bv ook geen FB en zo (als je bij de CIA in de kaartenbak wilt zitten moet je vooral een FB account hebben...)



Dank je wel voor de tip minnin! Al heb ik over mijn privé zo goed als alles al wel gedumpt op Viva Maar ach, wat voor bedreiging is hier nou? Nul... En je weet elkaars namen en zo toch niet. En er is real life toch geen hond die mij kent Dus...

quote:vrouwke87 schreef op 22 april 2012 @ 19:24:

Ik heb wel het gevoem dat ik getraceerd kan worden. En dat vind ik geen fijn gevoel. Proberen of dat chatten lukt, of niet?Waar wil je chatten? Zeg het maar, moet ik MSN anders ff downloaden? [je bent toch niet bang voor mij of zo hoop ik? wat bedoel je met dat traceren?]

Oh wacht, ik heb messenger niet eens nodig, je kunt ook gewoon in hotmail chatten.

hoe gaat dat in z'n werk? [chatten.nl] dan moet ik me weer op 5000 plaatsen gaan registreren :S