Psyche
alle pijlers
Hoe stop ik dit?
vrijdag 4 mei 2012 om 20:15
(Even onder een nieuw account, ben bang voor herkenbaarheid onder mijn reguliere account.)
Hoi lieve forumleden,
Ik voel ontzettend veel schaamte dat ik dit opschrijf. Aan de ene kant omdat ik me schaam voor wat ik doe/deed, aan de andere kant schaamte dat het überhaupt een probleem voor me is om er mee te stoppen.
Heb net een superlange post geschreven die ik maar even voor mezelf in een word-documentje heb opgeslagen, zal jullie niet met al mijn gedachten vermoeien.
In het kort is mijn probleem: sinds een aantal jaar heb ik last van (vr)eetbuien, niet lang nadat ze begonnen zijn ben ik ook begonnen de boel na zo'n bui weer uit te spugen. Onzettend fout en dom. Zoals ik al zei schaam ik me er voor, heb echt het gevoel een disciplineloos mens te zijn dat ik er niet van af kom (en er überhaupt ooit mee begonnen te zijn). Want dat is mijn probleem, ik wil van dit ongezonde en ongelukkigmakende gedrag af, maar het lukt me niet. Ik woon sinds een aantal maanden samen en had gedacht dit huis vrij te kunnen houden van dit gedrag. Maar nee, vanavond voor de tweede keer hier de fout in gegaan. En ik baal van mezelf.
Voor mijn gevoel heb ik geen eetstoornis, omdat de buien nooit een zeer hoge frequentie hebben gehad (op z'n hoogst ongeveer 1x per week). Maar ik hoef hier waarschijnlijk niet uit te leggen dat ik hier hoe dan ook gewoon echt heel graag van af wil.
Ik post hier omdat ik hoop dat het concreet maken (heb dit nl. nog nooit ergens of met iemand besproken) gaat helpen er mee te stoppen en omdat ik hoop dat er hier mensen zijn met adviezen, wijze woorden, kleine tips, etc... Alles is welkom.
Hoi lieve forumleden,
Ik voel ontzettend veel schaamte dat ik dit opschrijf. Aan de ene kant omdat ik me schaam voor wat ik doe/deed, aan de andere kant schaamte dat het überhaupt een probleem voor me is om er mee te stoppen.
Heb net een superlange post geschreven die ik maar even voor mezelf in een word-documentje heb opgeslagen, zal jullie niet met al mijn gedachten vermoeien.
In het kort is mijn probleem: sinds een aantal jaar heb ik last van (vr)eetbuien, niet lang nadat ze begonnen zijn ben ik ook begonnen de boel na zo'n bui weer uit te spugen. Onzettend fout en dom. Zoals ik al zei schaam ik me er voor, heb echt het gevoel een disciplineloos mens te zijn dat ik er niet van af kom (en er überhaupt ooit mee begonnen te zijn). Want dat is mijn probleem, ik wil van dit ongezonde en ongelukkigmakende gedrag af, maar het lukt me niet. Ik woon sinds een aantal maanden samen en had gedacht dit huis vrij te kunnen houden van dit gedrag. Maar nee, vanavond voor de tweede keer hier de fout in gegaan. En ik baal van mezelf.
Voor mijn gevoel heb ik geen eetstoornis, omdat de buien nooit een zeer hoge frequentie hebben gehad (op z'n hoogst ongeveer 1x per week). Maar ik hoef hier waarschijnlijk niet uit te leggen dat ik hier hoe dan ook gewoon echt heel graag van af wil.
Ik post hier omdat ik hoop dat het concreet maken (heb dit nl. nog nooit ergens of met iemand besproken) gaat helpen er mee te stoppen en omdat ik hoop dat er hier mensen zijn met adviezen, wijze woorden, kleine tips, etc... Alles is welkom.
vrijdag 4 mei 2012 om 20:21
Omdat ik duidelijk wil maken dat ik niet ZO diep in de penarie zit, denk ik?
Ik weet zelf eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet denken.
Aan de ene kant denk ik: ah joh, zo vaak doe ik het niet, het is geen enorm probleem wat mijn leven/gezondheid beïnvloedt. Maar aan de andere kant denk ik: ik ben er al wel heel lang mee bezig, het lukt me niet om te stoppen, dat is toch in ieder geval wel een potentieel gevaar voor mijn gezondheid?
Ik weet zelf eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet denken.
Aan de ene kant denk ik: ah joh, zo vaak doe ik het niet, het is geen enorm probleem wat mijn leven/gezondheid beïnvloedt. Maar aan de andere kant denk ik: ik ben er al wel heel lang mee bezig, het lukt me niet om te stoppen, dat is toch in ieder geval wel een potentieel gevaar voor mijn gezondheid?
vrijdag 4 mei 2012 om 20:21
vrijdag 4 mei 2012 om 20:28
Anouar, dankjewel, wat een lieve post!
Ik denk dat het me de afgelopen maanden "gelukt" is omdat ik niet veel alleen thuis ben geweest. Mijn vriend is op dit moment werkzoekend, ik heb zelf ook geen bijbaan meer naast mijn studie, dus we zijn veel samen thuis geweest. En die vreetbuien zijn iets wat me alleen overkomt als ik alleen ben. Niemand weet het en tja, ik ga ook echt niet zo veel eten als iemand anders erbij is.
Daarom ben ik nu denk ik ook een beetje teleurgesteld. Ik dacht eerst: zo, dat doe ik al lang niet meer! En nu denk ik: ja, dat komt alleen maar doordat ik niet veel alleen ben geweest...
Ik denk dat het me de afgelopen maanden "gelukt" is omdat ik niet veel alleen thuis ben geweest. Mijn vriend is op dit moment werkzoekend, ik heb zelf ook geen bijbaan meer naast mijn studie, dus we zijn veel samen thuis geweest. En die vreetbuien zijn iets wat me alleen overkomt als ik alleen ben. Niemand weet het en tja, ik ga ook echt niet zo veel eten als iemand anders erbij is.
Daarom ben ik nu denk ik ook een beetje teleurgesteld. Ik dacht eerst: zo, dat doe ik al lang niet meer! En nu denk ik: ja, dat komt alleen maar doordat ik niet veel alleen ben geweest...
vrijdag 4 mei 2012 om 20:40
TO wel super goed dat je hier vanaf wil komen, en dat je al zo lang geen eetbui hebt gehad.
lieve TO volgens mij heb je wel een eetstoornis, en dat zijn nare dingen. D lezers hier kunnen niet zeggen wat de oorzaak van je eetbuien zijn, mogelijk haal je er 'comfort' uit?
Het is heel lastig om hier alleen vanaf te komen, het is nu nog niet erg: max 1x per week? Msschien een paar keer per week tijdens een slechte week? Ga nu naar een psych. Praat erover. En zorg dat dit huis, je huis van "het herstel" wordt!!!
Sterkte!!!
lieve TO volgens mij heb je wel een eetstoornis, en dat zijn nare dingen. D lezers hier kunnen niet zeggen wat de oorzaak van je eetbuien zijn, mogelijk haal je er 'comfort' uit?
Het is heel lastig om hier alleen vanaf te komen, het is nu nog niet erg: max 1x per week? Msschien een paar keer per week tijdens een slechte week? Ga nu naar een psych. Praat erover. En zorg dat dit huis, je huis van "het herstel" wordt!!!
Sterkte!!!
vrijdag 4 mei 2012 om 20:45
Rosanna, wat zijn volgens jou dan wel "criteria" voor een eetstoornis?
Nettel, waarom denk jij dat ik er wel eentje heb?
Waarom ik het doe weet ik niet. Heb er al eens vaker over nagedacht en nu weer. Maar ik heb werkelijk waar geen idee. Ja, het uitspugen doe ik om niet (zo veel) aan te komen van die buien. Maar het eten...? Dat ik me niet in kan houden is duidelijk, maar er zal toch wel iets meer achter zitten dan gebrek aan discipline?
Ben sinds het posten van dit bericht plots heel moe. Zit toch wel wat emotie achter blijkbaar. Heb in ieder geval besloten het mijn vriend te vertellen als hij straks thuis komt. Zal ook wel moeten want het gaat wel opvallen dat er plots heel wat op is
Nettel, waarom denk jij dat ik er wel eentje heb?
Waarom ik het doe weet ik niet. Heb er al eens vaker over nagedacht en nu weer. Maar ik heb werkelijk waar geen idee. Ja, het uitspugen doe ik om niet (zo veel) aan te komen van die buien. Maar het eten...? Dat ik me niet in kan houden is duidelijk, maar er zal toch wel iets meer achter zitten dan gebrek aan discipline?
Ben sinds het posten van dit bericht plots heel moe. Zit toch wel wat emotie achter blijkbaar. Heb in ieder geval besloten het mijn vriend te vertellen als hij straks thuis komt. Zal ook wel moeten want het gaat wel opvallen dat er plots heel wat op is
vrijdag 4 mei 2012 om 20:47
Toevallig, ik heb vandaag net twee boeken besteld. Eerste hulp bij eetbuien en uit de ban van eetbuien. Zoek maar op bol.com. Ben het nu aan het doorlezen en het maakt je wel bewuster van hoe je denkt voor tijdens en na een eetbui en hoe jezelf niet meer 'saboteert'. Ik ben sinds gisteren ook begonnen met een dagboek. Een eetstoornis wil ik het zelf ook (nog?) niet noemen, maar ik herken wel bagger veel van eetproblemen. Het is 'maar' eten denk ik vaak, maar ik ga er te obsessief mee om. Mijn vriend weet er gelukkig ook van, dus hoef niet meer stiekem te doen. Dat helpt al zóveel. Sterkte! Ik blijf wel even meelezen en misschien schrijven.
vrijdag 4 mei 2012 om 20:49
Beantwoord eens voor jezelf de volgende vragen:
- Waarom ga je in korte tijd veel eten? Is er een aanleiding toe? (bijv. verdriet, stress, onvrede, onrust, niet willen voelen)
- 'Overkomt je dit' of plan je de eetbui?
- Waarom ga je overgeven? Is dat omdat je bang bent om dik te worden?
- Kan je zonder de eetbuien of vrees je dat het fout gaat of is het alweer een keer fout gegaan?
- Wil je het graag veranderen? Hoe graag wil je dat?
- Kan je goed met je emoties omgaan of niet?
- Waarom ga je in korte tijd veel eten? Is er een aanleiding toe? (bijv. verdriet, stress, onvrede, onrust, niet willen voelen)
- 'Overkomt je dit' of plan je de eetbui?
- Waarom ga je overgeven? Is dat omdat je bang bent om dik te worden?
- Kan je zonder de eetbuien of vrees je dat het fout gaat of is het alweer een keer fout gegaan?
- Wil je het graag veranderen? Hoe graag wil je dat?
- Kan je goed met je emoties omgaan of niet?
vrijdag 4 mei 2012 om 20:52
Elastiekje, bedankt voor je fijne post. Veel herkenning, dat is fijn. Ik denk dat ik inderdaad ook te veel met eten bezig ben. Wat resulteert in goede periodes (qua eetpatroon) en daarna het uit de band vliegen.
Jij bent net een stapje verder dan ik heb ik het gevoel, dat stapje ga ik volgen! Eerst met het vertellen vanavond en morgen ga ik die boeken eens bekijken. Wat doe je precies met het dagboek? Is het een eetdagboek, of meer algemeen?
Jij bent net een stapje verder dan ik heb ik het gevoel, dat stapje ga ik volgen! Eerst met het vertellen vanavond en morgen ga ik die boeken eens bekijken. Wat doe je precies met het dagboek? Is het een eetdagboek, of meer algemeen?
vrijdag 4 mei 2012 om 20:58
@hetislente ik denk dat jij een eetstoornis hebt, omdat je er last van hebt: je schaamt je, je wil het verbergen, je wil er vanaf, je wil niet dat iemand dit van je weet... Maar je komt er niet vanaf.
Ik vind het overigens wel stoer dat je actie onderneemt..
Nogmaals: het is lastig om dit soort patronen zelf te doorbreken, zoek hulp. Volgens mij ben je niet het type om hulp te zoeken? Of wel? Maar dit zijn de momenten dat het geoorloofd is!
Ik vind het overigens wel stoer dat je actie onderneemt..
Nogmaals: het is lastig om dit soort patronen zelf te doorbreken, zoek hulp. Volgens mij ben je niet het type om hulp te zoeken? Of wel? Maar dit zijn de momenten dat het geoorloofd is!
vrijdag 4 mei 2012 om 20:58
Ja ik zit nu in de fase van: heb ik nou een eetstoornis of niet? Er zit namelijk wel een verschil in een 'probleem' en een 'stoornis'. Ik ben momenteel aan het ontdekken waarom ik echt een dráng heb soms om te eten. Ik heb het nu redelijk onder controle, maar ik heb nog steeds 2 of meer dagen per week dat het echt mis gaat en ik de dag als verloren zie.
Het begon ergens in mijn puberteit. Kocht stiekem eten, at ook stiekem, verstopte eten, ritme was verstoord, weinig beweging. Nu iets van 4 jaar verder, 8 - 10 kilo lichter, maar al 2 jaar hetzelfde gewicht. Nouja dat is niet een 'maar', daar ben ik al trots op. Maar ik ben al zo lang bezig met afvallen voor mn gevoel, dat ik niet het gevoel heb alsof dat een prestatie is. En daar gaat het dus mis: wat voor ideeën ik heb over mijn eetgedrag en hoe het 'zou moeten zijn'.
Ik mis discipline. Kom ik ronduit voor uit. Het overkomt mij niet, ik plan het, zoals Xallie al aangaf in haar vragen. Als mijn vriend weg is, dan kan ik gerust naar de winkel fietsen om in te slaan. Zoet en zout, met een fles prik erbij. En daarna natuurlijk schuldig voelen, maagpijn hebben, onzeker worden en alle gevolgen van dien. En afreageren op vriend natuurlijk. Daarom heb ik het hem ook verteld. Hij zei gisteren heel lief dat hij van me houdt, of ik nou zwaarder of lichter word, hij vind me lief, blijft bij me, en al trap ik er tegenaan, ik kan hem niet van me afduwen. Dat was ook wel even een keerpunt voor mij.
Mede hierdoor besloten om een dagboek te beginnen. Vandaag heb ik geprobeerd uit te zoeken wat voor 'sabbotagegedachten' ik allemaal heb. Zoals: 2 koekjes, 3 koekjes.. ach dan maar het hele pak, maakt toch niets uit. Of: ik moet wel 4 uur sporten om deze vreetbui te compenseren, dat gaat me nooit lukken, laat maar morgen weer een dag. En zo heb ik er wel 100. En voor elke gedachte die ik heb, probeer ik een 'gezonde' tegengedachte te verzinnen.
En op te schrijven dus als ik de drang krijg om te eten. Of het nu uit emotie, verveling of gewoonte is. Ik moet me gewoon bewust worden van mezelf. Als ik elke dag in ieder geval rond de 2000 kcal eet vind ik het al prima. Liefst niet meer tellen, maar gewoon normaal doen. Alles met mate. Dat ten eerste, daarna kijken wat gezonder kan ook.
Goh toch nog weer een heel verhaal geworden
Het begon ergens in mijn puberteit. Kocht stiekem eten, at ook stiekem, verstopte eten, ritme was verstoord, weinig beweging. Nu iets van 4 jaar verder, 8 - 10 kilo lichter, maar al 2 jaar hetzelfde gewicht. Nouja dat is niet een 'maar', daar ben ik al trots op. Maar ik ben al zo lang bezig met afvallen voor mn gevoel, dat ik niet het gevoel heb alsof dat een prestatie is. En daar gaat het dus mis: wat voor ideeën ik heb over mijn eetgedrag en hoe het 'zou moeten zijn'.
Ik mis discipline. Kom ik ronduit voor uit. Het overkomt mij niet, ik plan het, zoals Xallie al aangaf in haar vragen. Als mijn vriend weg is, dan kan ik gerust naar de winkel fietsen om in te slaan. Zoet en zout, met een fles prik erbij. En daarna natuurlijk schuldig voelen, maagpijn hebben, onzeker worden en alle gevolgen van dien. En afreageren op vriend natuurlijk. Daarom heb ik het hem ook verteld. Hij zei gisteren heel lief dat hij van me houdt, of ik nou zwaarder of lichter word, hij vind me lief, blijft bij me, en al trap ik er tegenaan, ik kan hem niet van me afduwen. Dat was ook wel even een keerpunt voor mij.
Mede hierdoor besloten om een dagboek te beginnen. Vandaag heb ik geprobeerd uit te zoeken wat voor 'sabbotagegedachten' ik allemaal heb. Zoals: 2 koekjes, 3 koekjes.. ach dan maar het hele pak, maakt toch niets uit. Of: ik moet wel 4 uur sporten om deze vreetbui te compenseren, dat gaat me nooit lukken, laat maar morgen weer een dag. En zo heb ik er wel 100. En voor elke gedachte die ik heb, probeer ik een 'gezonde' tegengedachte te verzinnen.
En op te schrijven dus als ik de drang krijg om te eten. Of het nu uit emotie, verveling of gewoonte is. Ik moet me gewoon bewust worden van mezelf. Als ik elke dag in ieder geval rond de 2000 kcal eet vind ik het al prima. Liefst niet meer tellen, maar gewoon normaal doen. Alles met mate. Dat ten eerste, daarna kijken wat gezonder kan ook.
Goh toch nog weer een heel verhaal geworden
vrijdag 4 mei 2012 om 21:00
Beantwoord eens voor jezelf de volgende vragen:
- Waarom ga je in korte tijd veel eten? Is er een aanleiding toe? (bijv. verdriet, stress, onvrede, onrust, niet willen voelen)
Dat vind ik moeilijk te beantwoorden. Ik weet het niet zeker, maar denk dat er twee factoren zijn: emotie (verveling en/of een beetje een depri gevoel spelen vaak mee) en teveel bezig zijn met eten (zo'n eetbui vindt vaak plaats als ik een tijdje bezig ben om te proberen heel netjes te eten.)
- 'Overkomt je dit' of plan je de eetbui?
Het "overkomt" me. Al begint dat overkomen soms al wel in de winkel, maar dan gaat meteen thuis ook (bijna) alles op.
- Waarom ga je overgeven? Is dat omdat je bang bent om dik te worden?
Ja. En omdat ik het overvolle gevoel rot vind, baal dan zo van mezelf. Als alles eruit is ben ik weer wat rustiger.
- Kan je zonder de eetbuien of vrees je dat het fout gaat of is het alweer een keer fout gegaan?
Nou ja, ik dacht dus dat het goed ging, maar vanavond is het meer fout gegaan.
- Wil je het graag veranderen? Hoe graag wil je dat?
Goede vraag. Graag, omdat ik me hier niet gelukkiger door voel. Aan de andere kant heb ik geen zin om weer aan mezelf te moeten werken. Heb net een zwaar jaar achter de rug (ziekte) en in mijn pubertijd ook een zware periode gekend (PTSS). Ben nu 22 en wil wel eens even zonder problemen met mezelf van het leven genieten. Maar nu ik dit schrijf besef ik me dat ik daarvoor dit probleem eerst zal moeten tackelen, dat ontkennen niet werkt. Eye-opener! Graag dus.
- Kan je goed met je emoties omgaan of niet?
Matig. Leer het steeds beter, maar er zitten trekjes in die er heeeel moeilijk uit te krijgen zijn.
Pfoe. Bedankt voor je post, helpt me echt een eind op weg al...
- Waarom ga je in korte tijd veel eten? Is er een aanleiding toe? (bijv. verdriet, stress, onvrede, onrust, niet willen voelen)
Dat vind ik moeilijk te beantwoorden. Ik weet het niet zeker, maar denk dat er twee factoren zijn: emotie (verveling en/of een beetje een depri gevoel spelen vaak mee) en teveel bezig zijn met eten (zo'n eetbui vindt vaak plaats als ik een tijdje bezig ben om te proberen heel netjes te eten.)
- 'Overkomt je dit' of plan je de eetbui?
Het "overkomt" me. Al begint dat overkomen soms al wel in de winkel, maar dan gaat meteen thuis ook (bijna) alles op.
- Waarom ga je overgeven? Is dat omdat je bang bent om dik te worden?
Ja. En omdat ik het overvolle gevoel rot vind, baal dan zo van mezelf. Als alles eruit is ben ik weer wat rustiger.
- Kan je zonder de eetbuien of vrees je dat het fout gaat of is het alweer een keer fout gegaan?
Nou ja, ik dacht dus dat het goed ging, maar vanavond is het meer fout gegaan.
- Wil je het graag veranderen? Hoe graag wil je dat?
Goede vraag. Graag, omdat ik me hier niet gelukkiger door voel. Aan de andere kant heb ik geen zin om weer aan mezelf te moeten werken. Heb net een zwaar jaar achter de rug (ziekte) en in mijn pubertijd ook een zware periode gekend (PTSS). Ben nu 22 en wil wel eens even zonder problemen met mezelf van het leven genieten. Maar nu ik dit schrijf besef ik me dat ik daarvoor dit probleem eerst zal moeten tackelen, dat ontkennen niet werkt. Eye-opener! Graag dus.
- Kan je goed met je emoties omgaan of niet?
Matig. Leer het steeds beter, maar er zitten trekjes in die er heeeel moeilijk uit te krijgen zijn.
Pfoe. Bedankt voor je post, helpt me echt een eind op weg al...
vrijdag 4 mei 2012 om 21:05
quote:nettel schreef op 04 mei 2012 @ 20:58:
@hetislente ik denk dat jij een eetstoornis hebt, omdat je er last van hebt: je schaamt je, je wil het verbergen, je wil er vanaf, je wil niet dat iemand dit van je weet... Maar je komt er niet vanaf.
Ik vind het overigens wel stoer dat je actie onderneemt..
Nogmaals: het is lastig om dit soort patronen zelf te doorbreken, zoek hulp. Volgens mij ben je niet het type om hulp te zoeken? Of wel? Maar dit zijn de momenten dat het geoorloofd is!
Haha, dat zie je goed. Ik heb ik mijn pubertijd (zie post hierboven, heb PTSS gehad) al eens hulp gehad en dat heeft me zo goed geholpen dat ik dacht: nou, als ik nog eens problemen heb vraag ik sowieso om professionele begeleiding!
Maar nu er weer iets speelt ben ik daar toch weer veel te trots en koppig voor. Ontkennen is echt mijn strategie, heel fout.
Dit is wel de eerste keer dat ik er hulp bij wil betrekken, maar dan in de zin van het inschakelen van mijn vriend, dit forum en misschien een goed boek nav de tip van elastiekje. Ga het eerst daarmee proberen. Het voelt voor mij nu nog niet goed om al over professionele hulp inschakelen te praten. Maar ik houd het in mijn achterhoofd als volgende stap, als het met het vangnet dat ik nu aan het creëren ben niet lukt.
Bedankt weer, ik vind je posts zo lief en warm, doen me veel goeds!
@ elastiekje, wat goed dat je 2 jaar op een stabiel gewicht zit! Maar als de problematiek rondom eten in je hoofd gewoon doorgaat, ook al is het aan je lijf niet te zien, dan zit het niet goed inderdaad...
Ik herken je de sabotagegedachten die je hebt opgeschreven trouwens, hahaha. Nu ik er zo over praat vind ik het ergens ook wel kinderachtig. Maar zo verdomde hardnekkig!
Wat lief dat je vriend zo lief is! En schrijf maar lekker weg hier, hoor. Ik heb er wat aan, jij hebt er wat aan, gewoon doen!
@hetislente ik denk dat jij een eetstoornis hebt, omdat je er last van hebt: je schaamt je, je wil het verbergen, je wil er vanaf, je wil niet dat iemand dit van je weet... Maar je komt er niet vanaf.
Ik vind het overigens wel stoer dat je actie onderneemt..
Nogmaals: het is lastig om dit soort patronen zelf te doorbreken, zoek hulp. Volgens mij ben je niet het type om hulp te zoeken? Of wel? Maar dit zijn de momenten dat het geoorloofd is!
Haha, dat zie je goed. Ik heb ik mijn pubertijd (zie post hierboven, heb PTSS gehad) al eens hulp gehad en dat heeft me zo goed geholpen dat ik dacht: nou, als ik nog eens problemen heb vraag ik sowieso om professionele begeleiding!
Maar nu er weer iets speelt ben ik daar toch weer veel te trots en koppig voor. Ontkennen is echt mijn strategie, heel fout.
Dit is wel de eerste keer dat ik er hulp bij wil betrekken, maar dan in de zin van het inschakelen van mijn vriend, dit forum en misschien een goed boek nav de tip van elastiekje. Ga het eerst daarmee proberen. Het voelt voor mij nu nog niet goed om al over professionele hulp inschakelen te praten. Maar ik houd het in mijn achterhoofd als volgende stap, als het met het vangnet dat ik nu aan het creëren ben niet lukt.
Bedankt weer, ik vind je posts zo lief en warm, doen me veel goeds!
@ elastiekje, wat goed dat je 2 jaar op een stabiel gewicht zit! Maar als de problematiek rondom eten in je hoofd gewoon doorgaat, ook al is het aan je lijf niet te zien, dan zit het niet goed inderdaad...
Ik herken je de sabotagegedachten die je hebt opgeschreven trouwens, hahaha. Nu ik er zo over praat vind ik het ergens ook wel kinderachtig. Maar zo verdomde hardnekkig!
Wat lief dat je vriend zo lief is! En schrijf maar lekker weg hier, hoor. Ik heb er wat aan, jij hebt er wat aan, gewoon doen!
vrijdag 4 mei 2012 om 21:11
Lieve hetislente,
ik bedoel met plannen van de eetbui wat Elastiekje beschrijft dat ze echt verschillende producten gaat kopen in de supermarkt bijv. met als doel dit in korte tijd op te gaan eten in een eetbui.
Wat misschien belangrijk voor je is, dat je eigenlijk in kaart moet gaan krijgen waarom je dit gedrag vertoont, waarom je dit gedrag hebt aangeleerd (want gedrag leer je aan en kan je ook weer afleren of ander, gezonder gedrag aanleren) Dus bewuster worden van je eetgedrag en de oorzaak/oorsprong van je eetbuien.
Als het bijv. emotie gerelateerd is. Is het belangrijk om jezelf aan te leren op een andere goede manier met je emoties om te leren gaan. Sommige mensen gaan veel eten uit emotie om maar niet te hoeven voelen, om zichzelf te verdoven (in die zin kan het net zo verslavend werken of als doel dienen om te verdoven als bijv. alcohol of drugs)
De vraag is of dit zelf lukt of dat je hulp nodig hebt van buitenaf (ik denk dan aan een diëtist en bijv. een psycholoog.)
Misschien lukt het je wel om er zelf af te komen, misschien niet. Maar schaam je in dat laatste geval dan vooral niet. Het is juist heel positief voor je gezondheid alsmede je zelfinzicht/reflectie dat je de stap neemt om hulp van buitenaf te zoeken en hier vanaf wilt komen.
ik bedoel met plannen van de eetbui wat Elastiekje beschrijft dat ze echt verschillende producten gaat kopen in de supermarkt bijv. met als doel dit in korte tijd op te gaan eten in een eetbui.
Wat misschien belangrijk voor je is, dat je eigenlijk in kaart moet gaan krijgen waarom je dit gedrag vertoont, waarom je dit gedrag hebt aangeleerd (want gedrag leer je aan en kan je ook weer afleren of ander, gezonder gedrag aanleren) Dus bewuster worden van je eetgedrag en de oorzaak/oorsprong van je eetbuien.
Als het bijv. emotie gerelateerd is. Is het belangrijk om jezelf aan te leren op een andere goede manier met je emoties om te leren gaan. Sommige mensen gaan veel eten uit emotie om maar niet te hoeven voelen, om zichzelf te verdoven (in die zin kan het net zo verslavend werken of als doel dienen om te verdoven als bijv. alcohol of drugs)
De vraag is of dit zelf lukt of dat je hulp nodig hebt van buitenaf (ik denk dan aan een diëtist en bijv. een psycholoog.)
Misschien lukt het je wel om er zelf af te komen, misschien niet. Maar schaam je in dat laatste geval dan vooral niet. Het is juist heel positief voor je gezondheid alsmede je zelfinzicht/reflectie dat je de stap neemt om hulp van buitenaf te zoeken en hier vanaf wilt komen.
vrijdag 4 mei 2012 om 21:14
De eerste stap in gedragsverandering is erkenning van je probleem. Bewustwording.
Je zou dit zelf kunnen bewerkstelligen door bijv. schriftje bij te houden van 7 dagen en hierin alles te noteren wat je eet en drinkt en ook wat op dat moment je opvalt, wat je gedachten en gevoelens zijn op het moment van eten (eetdagboek).
Zeker op de momenten dat het misschien 'verkeerd' gaat of minder goed gaat.
Je zou dit zelf kunnen bewerkstelligen door bijv. schriftje bij te houden van 7 dagen en hierin alles te noteren wat je eet en drinkt en ook wat op dat moment je opvalt, wat je gedachten en gevoelens zijn op het moment van eten (eetdagboek).
Zeker op de momenten dat het misschien 'verkeerd' gaat of minder goed gaat.
vrijdag 4 mei 2012 om 21:16
Misschien ook wel belangrijk over na te denken: Weet je wel 'hoe het moet'? Of heb je daar ook een verstoord beeld van? Want ik zie bijvoorbeeld sommige mensen bij lijf & lijn die denken dat 900 kcal per dag gezond is, terwijl ik van mening ben dat het tenminste tussen 1600 - 2000 in hoort te zitten. Ik weet van mezelf al wel zeker dat ik weet hoe het moet. Alleen die discipline he? En die stomme gewoontes, emoties, verveling. En dát zorgt ervoor dat ik mezelf soms waardeloos voel. Een sukkel die weet hoe het moet maar het gewoon niet kan.
Ik vraag me af hoe jij daar in staat.
Ik vraag me af hoe jij daar in staat.
vrijdag 4 mei 2012 om 21:18
Vooral op de momenten dat het goed gaat, wat mij betreft. Je hebt maanden geen terugval gehad. Je bent heus vaker alleen geweest.
Wat deed je toen waardoor het lukte om uit de kast te blijven? Waar ben je trots op? Hoe deed je dat precies? Zou je dat vaker kunnen doen?
Waaraan zou je vriend kunnen merken dat het beter gaat?
Probeer te denken in oplossingen ipv problemen. Eetproblemen hebben alles te maken met controledwang. In problemen denken versterkt onbedoeld dat proces.
Wat deed je toen waardoor het lukte om uit de kast te blijven? Waar ben je trots op? Hoe deed je dat precies? Zou je dat vaker kunnen doen?
Waaraan zou je vriend kunnen merken dat het beter gaat?
Probeer te denken in oplossingen ipv problemen. Eetproblemen hebben alles te maken met controledwang. In problemen denken versterkt onbedoeld dat proces.
vrijdag 4 mei 2012 om 21:19
Hierdoor krijg je meer inzicht in het hoe en waarom van je eetgedrag alsmede de invloed van gedachten en gevoelens op je eetgedrag.
Misschien kun je hieruit wat conclusies voor jezelf trekken wanneer het moeilijk is en wanneer een eetbui getriggerd wordt.
Vervolgens zou je mogelijkheden kunnen gaan bedenken hoe je dit soort momenten een volgende keer op een andere manier kan aanpakken zodat je geen eetbui krijgt.
Een soort plan van aanpak/afspraken maken met jezelf.
Schrijf ze eens op in een schriftje.
En dan komt misschien wel het moeilijkste: je eraan houden.
Maar mijn motto is altijd: het is misschien moeilijk, maar het is niet onmogelijk.
Dus haal ook geregeld eens je motivatie terug in gedachten. Hoe graag wil je dit oude gedrag veranderen? Geef je motivatie maar eens een cijfer van 1-10.
Op dit soort manieren zou je jezelf kunnen coachen.
Als het zelf niet lukt, zoek dan hulp.
Dat ben je waard.
Misschien kun je hieruit wat conclusies voor jezelf trekken wanneer het moeilijk is en wanneer een eetbui getriggerd wordt.
Vervolgens zou je mogelijkheden kunnen gaan bedenken hoe je dit soort momenten een volgende keer op een andere manier kan aanpakken zodat je geen eetbui krijgt.
Een soort plan van aanpak/afspraken maken met jezelf.
Schrijf ze eens op in een schriftje.
En dan komt misschien wel het moeilijkste: je eraan houden.
Maar mijn motto is altijd: het is misschien moeilijk, maar het is niet onmogelijk.
Dus haal ook geregeld eens je motivatie terug in gedachten. Hoe graag wil je dit oude gedrag veranderen? Geef je motivatie maar eens een cijfer van 1-10.
Op dit soort manieren zou je jezelf kunnen coachen.
Als het zelf niet lukt, zoek dan hulp.
Dat ben je waard.
vrijdag 4 mei 2012 om 21:19
Xallie, meestal overkomt het me. Soms loop ik door de winkel en begint het daar al met kopen, maar dat is zelden. Het is dan ook niet zo dat ik naar de winkel ga om in te slaan voor die eetbui, maar tijdens het normale boodschappen doen dat ik veel te veel extra meeneem.
Ik ga eerst proberen er zelf uit te komen. Als dat niet lukt zoek ik hulp. Ik weet dat ik die stap kan zetten, heb het eerder gedaan (al was dat niet echt op tijd), maar ik weet ook dat je daar aan toe moet zijn. Dat ben ik nu nog niet. Wie weet komt die dag vroeg of laat, wie weet gaat het niet nodig zijn.
Wat je zegt over het in kaart gaan krijgen vind ik wel erg lastig. Ik snap dat dat er bij hoort, maar ik heb de neiging emoties weg te drukken en dan ook zo ver dat ik echt niet bewust van ze ben. Ga het eens goed in de gaten houden. En maar weer eens wat oefeningen die ik eerder in therapie geleerd heb uit de kast trekken.
En elastiekje, je verhaal is hier meer dan welkom, hoor! Zie ook mijn eerdere reactie. Dat boek ziet er goed uit trouwens, ga het dit weekend maar eens bestellen denk ik. Of misschien even in de boekhandel neuzen, al durf ik niet echt te vragen naar de sectie "eetproblemen"
Ik ga eerst proberen er zelf uit te komen. Als dat niet lukt zoek ik hulp. Ik weet dat ik die stap kan zetten, heb het eerder gedaan (al was dat niet echt op tijd), maar ik weet ook dat je daar aan toe moet zijn. Dat ben ik nu nog niet. Wie weet komt die dag vroeg of laat, wie weet gaat het niet nodig zijn.
Wat je zegt over het in kaart gaan krijgen vind ik wel erg lastig. Ik snap dat dat er bij hoort, maar ik heb de neiging emoties weg te drukken en dan ook zo ver dat ik echt niet bewust van ze ben. Ga het eens goed in de gaten houden. En maar weer eens wat oefeningen die ik eerder in therapie geleerd heb uit de kast trekken.
En elastiekje, je verhaal is hier meer dan welkom, hoor! Zie ook mijn eerdere reactie. Dat boek ziet er goed uit trouwens, ga het dit weekend maar eens bestellen denk ik. Of misschien even in de boekhandel neuzen, al durf ik niet echt te vragen naar de sectie "eetproblemen"
vrijdag 4 mei 2012 om 21:20
quote:anouar schreef op 04 mei 2012 @ 21:18:
In problemen denken versterkt onbedoeld dat proces.
Ja dat is echt heel waar. Overal waar je de focus op legt wordt vergroot.
Maar goed onderkenning heeft ook wel een beetje te maken met 'graven' in je eetgedrag natuurlijk. Alleen moet je de focus op den duur weten te verplaatsen, zodat het niet alleen om eten gaat maar om het gehele plaatje.
In problemen denken versterkt onbedoeld dat proces.
Ja dat is echt heel waar. Overal waar je de focus op legt wordt vergroot.
Maar goed onderkenning heeft ook wel een beetje te maken met 'graven' in je eetgedrag natuurlijk. Alleen moet je de focus op den duur weten te verplaatsen, zodat het niet alleen om eten gaat maar om het gehele plaatje.
