Hoe vergeef je?

Heftig, helaas geen advies vindt het al knap dat je over vergeving denkt! Dikke knuffel!

Is een kwestie van tijd idd.

Vergeven is een kado voor jezelf, zie het zo, niet als vrijbrief voor hun gedrag.



Want hoe je het went of keert, gedane zaken nemen geen keer, jij hebt daar geen enkele invloed meer op.



Word gelukkig!!

Weet dat tussen vergeven en vergeten een verschil zit.



Ga je op de toekomst richten ipv. in het verleden blijven hangen. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar het enige wat je kan doen is je schouders ophalen en verder gaan.

Wat krijg je eruit, zo boos te blijven? Niets, het kost je alleen maar energie. En dan kan je echt nog wel eens denken: lul. En je gaat weer verder.



je ondergaat een rouwproces en dat moet je doorlopen, niet in blijven hangen.

Eens met Diaantje. Wat betreft de vrijbrief, die heeft hij in zekere zin. Hij maakt zijn eigen leven en zijn eigen beslissingen. Ook al is dat over jouw rug gegaan. Dat is de vrijheid die wij allemaal als mensen hebben. Dat is verschrikkelijk rot en het verraad voelt vreselijk.



Toch zal je het een keer (hoeft niet perse nu te zijn) los laten. Je veranderd niet wat hij jou heeft aangedaan. Je hebt wel invloed hoe je je verdere leven invult en hoeveel macht je hem nog geeft.



Geef hen juist vrij spel. En geef dat aan jezelf. Het is een goede beslissing te willen vergeven. Het daadwerkelijke vergeven gebeurd dan met de tijd.

Ik denk dat je de eerste stap van vergeven al gezet hebt! Verder weet ik zo 'geen' tips voor je. "tijd heelt alle wonden" denk dat je geduld moet hebben! Geniet van je kids en je dierbaren om je heen dan komt de rest wel.



Succes.

Ik zou proberen het contact te minimaliseren. Gewoon een hai en doei als de kinderen worden gehaald en gebracht (en alleen een snelle uitwisseling van informatie betreffend kinderen, bv. lotje is een beetje misselijk, pimmetje heeft ruzie gehad met de buurjongen).



Ik, als kind van gescheiden ouders, vond het vroeger lastig als mijn moeder in detail ging vragen wat we hadden gedaan, want ik wist echt wel dat mijn moeder het niet leuk vond om te horen dat het o zo gezellig was geweest bij pappa en zijn vriendin. Ik had liever gehad dat ze gewoon had gezegd 'wat gezellig dat jullie er weer zijn!' en gewoon iets leuks gaan doen verder.



Ik zou proberen verder gewoon je zegeningen te tellen, je hebt leuke kinderen en het is niet erg dat jouw (ex) man uit jouw leven is, want het klinkt als een zak. Dus dat is geen verlies. Verder loopt het leven nooit als je had voorzien, dus ik zou er maar gewoon het beste van maken. Ga leuke dingen doen met vrienden/familie, zorg dat je leven weer leuk wordt.

Hey Diaantje, wat een mooie uitspraak zeg! Ik weet niet of het een bestaande is, maar mag ik hem anders 'jatten' als mijn motto?



Ik ben het ook helemaal eens met wat je zegt, maar ik kan Soyli ook helemaal begrijpen hoor. En het is natuurlijk nog steeds relatief vers. We hebben het hier tenslotte over minder dan een jaar.

quote:Soyli schreef op 08 mei 2012 @ 11:44:

En de enige weg is dat ik hem, hen vergeef denk ik. Maar hoe doe ik dat zonder mezelf te verloochenen? Want met het begraven van de strijdbijl geef ik hen volledig vrij spel. Hoeven ze zich niet meer schuldig te voelen. Maar ik kom steeds meer tot de conclusie dat ik mezelf, en indirect ook mijn kinderen, het meest straf met deze strijd (vooral innerlijk) in stand te houden.



Dus mijn vraag.. Hoe vergeef ik? Of is het 'gewoon' een kwestie van tijd (slijten van emoties)?



Dat is niet waar lieverd. Vergeven is geen vrijbrief. Vergeven is jezelf de kans geven op een vrij leven.

Iemand die vergeven wordt denkt zelf na over de consequenties van zijn gedrag. Dit in tegenstelling tot iemand die in strijd is: die is alleen maar bezig met de argumenten van de tegenpratij bestrijden.



Juist omdat jij nog boos bent, voelen zij geen schuldgevoel: jij bent boos, en onaardig, dus kunnen ze zich daarop richten. Ze voelen pas schuldgevoel als ze niet meer hoeven te strijden.

Jouw ex is nu nog bezig met strijden tegen jou rancune, omdat jij hem daar voer voor geeft. Bevrijd jezelf: stop met de strijd en geef hem de kans om zijn eigen gedrag te onderzoeken.



En hoe je dat doet? ga op yoga. Het stomste en idiootste advies dat ik ooit heb gekregen, maar ik ben zo anders tegen dingen aan gaan kijken. Acceptatie en leven in het nu.

Ik kan me alleen maar aansluiten bij de vorige posts en ik vind dat je al goed op weg bent doordat je op zoek bent naar vergeving.



Vergeet één ding niet; jouw woede, boosheid, verdriet merken je kinderen op. En zorg ervoor, samen met je ex, dat ze niet in een spagaat terecht komen. Laat het alsjeblieft niet zover komen.



Ik wens je veel sterkte.

Soyli, zo herkenbaar. Ik weet ook niet hoe ik dat moet doen. Die woede, vernedering ed kom ik ook niet echt te boven. En de raad: wordt weer gelukkig!. Hoe doe je dat als je jezelf zo godvergeten ellendig voelt en je hele wereld is ingestort?

Ik werd doodmoe en bloednerveus van mijn woedende geagiteerde moeder, terwijl ze er alles voor deed om mij niet met dat gevoel lastig te vallen.





Moet er wel bij zeggen dat er heerlijke rust in huis terug keerde toen zij eenmaal over die gevoelens heen was.

Ik vond mijn ouders niet leuk samen en was opgelucht dat ze uit elkaar gingen.

Mooi gezegd Diaantje:



Vergeven is een cadeau aan jezelf.

Ik kom misschien met een net iets andere insteek: naast het ´jij hebt dit mij aangedaan, je bent niet te vertrouwen en ik moet alert blijven´, speelt er misschien ook je eigen stuk. Niet dat ik je e.e.a. aan wil praten maar ik wil je wel vragen: neem je het jezelf kwalijk? Verwijt je jezelf dat je in een situatie hebt gezeten waarin je jarenlang bent belogen en bedrogen. Kun je jezelf vergeven dat je je dat hebt laten overkomen?



Ik kan me nl. voorstellen dat dat je vertrouwen in jezelf en je eigen waarnemingen behoorlijk geschaad heeft, waardoor je in de negatieve alertstand blijft staan. En dan de boosheid naar de ander slecht los kan laten.



Dat je jezelf de vraag van ´hoe vergeef ik de ander´ stelt geeft al aan dat je zuiver bezig wilt zijn, op den duur de verhoudingen zo goed mogelijk wilt hebben.



Vergeven doe je voor jezelf, het betekent niet dat je wat de ander gedaan heeft goedkeurt. Maar wel dat je niet meer wil dat dat stuk/die geschiedenis macht heeft over jou, je gevoel bepaalt.



Ik denk dat je al een heel stuk bent als je jezelf de erkenning kunt geven dat je heel erg gekwetst bent, dat je hoe dingen zijn gelopen niet hebt gewild, maar dat je ook het vertrouwen hebt dat het met jou en jullie kinderen goed gaat komen, dat je hoe dan ook toch weer gelukkig gaat worden. Daarin ben je niet afhankelijk van een ander, in dit geval jouw ex.



Het beste wat je kan doen naar je kinderen toe is voor te leven hoe jouw waarden zijn, wat jij echt belangrijk vindt (eerlijkheid, vertrouwen, rekening houden met de ander), ipv met het boze vingertje blijven wijzen. Daar word je moe en niet blij van, zoals je merkt.



Sterkte!

Soyli, had het op het andere forum volgens mij ook al eens geschreven maar hier zijn een paar dingen die helpen voor de woede:

- Heb elke dag 1 tijdmoment waarin je mag piekeren. Bijvoorbeeld een kwartiertje om vijf uur. Zet een eierwekker en denk heel bewust als het niet het tijdmoment is, niet nu, dat is voor straks.

- Kijk naar wat je gedachten triggered en zie of je dat om kunt buigen, een bepaald liedje (bij mij was het een computerdeuntje dat ik veel hoorde in die tijd. Kinderen mogen het spelletje wel spelen, maar dat irritante muziekje gaat uit).

- Als je piekert, ga na hoe relevant iets is voor jouw toekomst en geluk. Verandert jouw toekomst echt als je erover nadenkt wat hij met haar gedaan heeft, of of zij bepaalde dingen net zo lief/lekker/leuk doet als jij?

- Ben niet boos op jezelf om je gedachten, je bent ook maar een mens. Vergeef eerst jezelf!!

- Kinderen zijn buigzaam, maar blijf eerlijk tegen ze. Ben je down, benoem het dan, mama is een beetje verdrietig maar dat ligt niet aan jullie, ik heb gewoon een vervelend gevoel in mijn buik. En buig dat moment dan om, kom we gaan iets leuks doen samen.

- Het wordt minder, echt waar!!

quote:astrid1974 schreef op 08 mei 2012 @ 13:03:

Soyli, had het op het andere forum volgens mij ook al eens geschreven maar hier zijn een paar dingen die helpen voor de woede:

- Heb elke dag 1 tijdmoment waarin je mag piekeren. Bijvoorbeeld een kwartiertje om vijf uur. Zet een eierwekker en denk heel bewust als het niet het tijdmoment is, niet nu, dat is voor straks.

- Kijk naar wat je gedachten triggered en zie of je dat om kunt buigen, een bepaald liedje (bij mij was het een computerdeuntje dat ik veel hoorde in die tijd. Kinderen mogen het spelletje wel spelen, maar dat irritante muziekje gaat uit).

- Als je piekert, ga na hoe relevant iets is voor jouw toekomst en geluk. Verandert jouw toekomst echt als je erover nadenkt wat hij met haar gedaan heeft, of of zij bepaalde dingen net zo lief/lekker/leuk doet als jij?

- Ben niet boos op jezelf om je gedachten, je bent ook maar een mens. Vergeef eerst jezelf!!

- Kinderen zijn buigzaam, maar blijf eerlijk tegen ze. Ben je down, benoem het dan, mama is een beetje verdrietig maar dat ligt niet aan jullie, ik heb gewoon een vervelend gevoel in mijn buik. En buig dat moment dan om, kom we gaan iets leuks doen samen.

- Het wordt minder, echt waar!!Ik ben het voor een groot deel met je eens, maar kinderen zijn minder buigzaam dan over het algemeen door volwassenen wordt aangenomen. Kinderen kunnen juist heel gemakkelijk beschadigingen oplopen, waar ze een heel leven zoet mee zijn.

Wat een klote situatie, en wat een gigantische idioot..



Volgens mij gaat vergeven niet op commando, maar is het iets waar je achterkomt na verloop van tijd. Wanneer je opeens niet meer boos bent, dan denk je "he, ik heb hem/haar vergeven".



Wat je kan doen, is ze te "tolereren" voor je eigen rust. Dus je blijft recht hebben op je boosheid, verdriet, irritaties, etc. dat hoef je niet weg te stoppen, maar je zegt wel tegen jezelf "ik tolereer deze situatie".



Je gaat er boven staan. Je bent beter dan die twee, en je hebt hun gene en schuldgevoelens niet nodig.



Oh en vergeving is fijn, maar zal nooit echt voelen wanneer je jezelf ertoe hebt gedwongen voordat je er echt aan toe was.

quote:diaantje1971 schreef op 08 mei 2012 @ 11:48:

Vergeven is een kado voor jezelf, zie het zo, niet als vrijbrief voor hun gedrag.



Want hoe je het went of keert, gedane zaken nemen geen keer, jij hebt daar geen enkele invloed meer op.



Word gelukkig!!Mooie woorden!

Lieve Soyli, het gaat niet om hen en de effecten die jouw vergiffenis met zich meebrengt maar vergeven doe je voor jezelf en voor je kinderen. Opdat jij bent verlost van al die negatieve gevoelens en daarmee een nieuwe, mooiere toekomst voor jezelf mogelijk maakt.



Vergeven is (m.i.) loslaten, niet meer omkijken en jezelf de tijd gunnen om je verdriet en woede te verwerken. Het verleden kun je niet meer veranderen, maar des te meer invloed je hebt op je eigen toekomst en die van je kinderen.



Maak je niet meer druk over wat zij van binnen wel of niet zouden moeten voelen (schuldig etc.). Dat is iets voor henzelf, wat voor jou nu van belang is dat ben jij.

Vergeven doe je niet voor die ander, maar voor jezelf.

Met woede, wrok en haat hou je jezelf gevangen. Het houdt je zo bezig dat het je verteert en je levensvreugde wegneemt. Alsof de zon schijnt, maar jij binnen zit met de gordijnen dicht.

Je bent niet vrij meer

Daar heb je zelf de grootste last van, terwijl de ander er niks van voelt. 'Vergeven' doe je dus om jezelf te bevrijden.



Eigenlijk vind ik 'vergeving' het juiste woord niet. Het gaat er niet om dat je goedkeurt wat er gebeurd is of het vergeet. Of dat je als een moeder Theresa je hand over je hart moet strijken. Het gaat erom dat je je gaat ontdoen van de boosheid en haat die je van binnen geketend houden.

Betere woorden voor vergeving zijn 'acceptatie' (van je gevoelens en machteloosheid) en 'loslaten'. En in die volgorde.

Hoe doe je dat? Door aan jezelf toe te geven dat je volkomen machteloos staat tegenover de gebeurtenissen en de situatie. En door te erkennen dat het je leven en geest in beslag genomen heeft, en dat je geen grip meer hebt op je gevoel..

Zodra je dat tot echt je door kunt laten dringen, kun je proberen het 'over te geven', danwel het 'op te geven'. En er vervolgens op proberen te vertrouwen dat, zodra je het innerlijke verzet opgeeft en je over geeft, er helemaal vanzelf ruimte komt voor opluchting, positievere gevoelens, levensvreugde en... bevrijding!

Schuif de gordijnen opzij, zet de ramen open, laat het zonlicht en de frisse wind naar binnen. Set yourself free!

Dat is wat vergeving is.

quote:Schoolkrijtje schreef op 08 mei 2012 @ 12:48:

Hey Diaantje, wat een mooie uitspraak zeg! Ik weet niet of het een bestaande is, maar mag ik hem anders 'jatten' als mijn motto?



Ik ben het ook helemaal eens met wat je zegt, maar ik kan Soyli ook helemaal begrijpen hoor. En het is natuurlijk nog steeds relatief vers. We hebben het hier tenslotte over minder dan een jaar.Dat mag!!

Je moet vergeven,met haat en wraak gevoelens heb je alleen jezelf maar mee.



Daarbij geloof ik heel erg in"wat je zaait zal je oogsten"...Ja,ik denk dat zij ook eens een koekje van eigen deeg zullen krijgen.



Je ex is zo snel gaan samenwonen met die nieuwe vrouw,dat hij nog geen kans heeft gehad om haar echt te leren kennen,reken maar dat hij straks ook flink van haar gaat balen.



Ga verder met je leven,er zijn heel veel leuke mensen op deze wereld waarmee je nog een superleuk leven mee kunt hebben!



Sterkte!

Meer nog dan dat hij zijn eigen leven heeft verkozen boven samen met jou en gezin verdergaan, vind ik het haast nog kwalijker dat ie direct binnen een maand gevolg moest geven aan zijn impulsen om meteen een leven te beginnen met die andere vrouw.



En daar niet alleen jou, maar ook zijn kinderen mee confronteert. Dan is het zo alleen maar eigenbelang/ego-belangen volgen zonder enige rekening te houden met hoe je zoiets aanpakt, met inachtneming van de gevoelens en processen van je dierbare personen, met wie hij toch een leven deelde en de meest belangrijke personen in zijn leven (geacht werden te) zijn.



Je mag verwachten van iemand die de belangrijkste persoon/personen in je leven was/waren niet zo aan de kant te zetten en zelf dan te verwachten dat ze zich zomaar aanpassen aan alles wat hij vindt dat ie moet doen (en wel meteen).



Dat gaat zooooo voorbij aan jouw gevoelens en die van je kinderen, dat ik dat shocking vind. En knap dat je omwille van de verstandhouding zou willen vergeven. Maar dat is niet iets wat je zomaar besluit, dat is een proces. En hij maakt het zich wel erg makkelijk, ik kan maar niet begrijpen dat er mensen zijn die zich zo easy afwenden van hun oude leventje en personen daarin, geen enkele ruimte geven aan of denken aan wat die plotse veranderingen met die dierbaren doen (en hoe de schade zoveel mogelijk te beperken voor die anderen, die benadeeld zijn, daar ook bij na te denken ipv alleen maar voor zichzelf te kiezen en aktie op te ondernemen).



Mijn ex had tenminste de tegenwoordigheid van geest dat ie nadacht en overlegde hoe de schade tov de kinderen te beperken waar nodig, hoe dit aan te pakken, hoe (ooit) de kinderen te confronteren met een nieuwe geliefde (en diens kinderen) enz. Pas minstens een jaar later langzaam kennis laten maken..



Kiezen voor jezelf op zich kan okee of onvermijdelijk zijn, maar dit vind ik dominant doorduwen van eigenbelang en eigen behoeftes, in opzichten dat het nog helemaal niet hoeft en waarin je rekening kan houden met wat onder omstandigheden OOK het beste is voor je expartner en je kinderen. Dit geeft alleen maar blijk van arrogantie en dwingend opleggen dat jij en kinderen zich maar moeten aanpassen, hij bepaalt niet alleen dat ie weg is, maar ook tempo en moeten accepteren van wat hij gewoon doet.



Dat maakt dat vergevingsproces er niet makkelijker op voor jou. Ook het feit dat ie geen enkele ruimte geeft om aan een nieuwe situatie te wennen, maar zich afwendt vind ik zo'n blijk van totale schijt aan desinteresse voor hoe jij en de kinderen verder moeten met dit gegeven. En dat mag jij bij de kinderen dan proberen nog in goede banen te leiden? En de opgave om hier zelf mee te dealen, en geen slachtofferig gevoel mee te geven aan de kinderen enz?



Ik zou hem toch wel tot de orde roepen, dat wil hij dat jij & de kinderen dit maar zomaar begrijpen en accepteren, hij dan ook van zijn kant zal moeten bijdragen aan een goede exrelatie en een goede band te behouden met jullie kinderen. Daar hoort overleg bij, je kan niet zomaar je onttrekken aan wat je op je genomen hebt door een gezin te beginnen, en je eigen behoeften volgen, zonder rekening te houden met anderen.



Het kan wel, dat proces in je eentje moeten doorlopen, maar kost onnodig veel tijd en pijn. Hij heeft zijn aandeel en jij het jouwe, maar het scheelt wel een hoop als je ziet dat het hem ook veel doet, nog zorgzaam is (ipv doordouwt hoe hij het wil en vindt). Je kan zoveel schade beperken door OOK zorgzaam te blijven naar ex en exgezin, hun gevoelens en tijd en ruimte daarvoor te erkennen, ipv weglopen en niet omkijken naar wat je achterlaat.



Welke vrouw vindt dat als nieuwe geliefde trouwens een goed signaal, dat snap ik ook niet, hoor. Ik zou dat geen goede eigenschappen vinden, dat je nieuwe geliefde in staat is alles zomaar achter zich te laten en zich weinig aan te trekken van een ex(leven).. dat geeft toch te denken, dat ie dat bij haar ooit net zo makkelijk loslaat?



Elk weldenkend mens zou toch eerst een tijd aankijken of de nieuwe relatie idd een langer leven beschoren is, als die eenmaal in alle openheid zich kan ontwikkelen (of niet), alvorens kinderen te laten kennismaken met die nieuwe relatie en/of diens kinderen?

Let wel: kinderen passen zich makkelijk aan en hechten zich (als het prettig verloopt daar) ook weer aan dit nieuwe "gezinnetje".. ik vind dat hij er veel te rucksichtlos en easy over denkt, zich er vanaf maakt, geen idee heeft over hechting en wat kinderen nodig hebben aan "zekerheden", zeker emotionele..



Je zou minstens mogen verwachten dat ie nog steeds betrokkenheid en zorgzaamheid voelt naar eigen vlees en bloed en niet alleen jou, hen, maar ook zichzelf zo tekort doet, door al die jaren zo abrupt te verbreken en achter zich te laten. Okee, hij loopt hier stiekem al langer mee en dus deels al vooraf "verwerkt", maar zo van het een naar het ander is vaak niet zo'n succesvolle zet, ook niet voor zichzelf. Door eea te ontlopen (zo'n snel veranderingsproces door te zetten) dwingt ie jou en de kinderen tot hetzelfde te moeten en kunnen. (de vraag is of hij het kan of ontloopt door zijn nieuwe gevoelens vol voorrang te geven)..



In elk geval is het enige wat jij kan doen voor jezelf opkomen, niet alles te gooien op hem volgen, begrijpen, accepteren (wat soms te vroeg gevraagd wordt) en vergeving (dat is er hopelijk ooit, maar van binnenuit, dat kan je niet bewust beslissen, dat moet je oprecht zelf voelen)..

Opkomen voor tijd en ruimte voor jouw gevoelens, voor de kinderen om te wennen, en dat hij zijn aandeel neemt in hun verwerking (en een exrelatie met jou).

Hij "neemt" (doet zijn zin), daar hoef jij niet in mee te gaan en lijdzaam of volgzaam in te zijn. Een zo objectief mogelijke blik op hoe en waarom (beider aandeel) is prima, als je dat kan en gaat bereiken, maar je mag hem ook aan zijn jasje trekken omtrent zijn verantwoordelijkheden die hij ooit op zich genomen heeft tov jou en de kinderen.



Vergeven is niet hem zijn zin geven in wat ie toch wel doet en achternaloopt. Hij is geen single meer, hij heeft zich verbonden aan jou en de kinderen en daar zal hij blijvend OOK rekening mee moeten houden. En daar moet je echt voor opkomen. Dat is OOK in zijn belang, nl dat jij en de kinderen zsm ook weer lekker in jullie vel komen te zitten en een fijn en gelukkig leven kunnen leiden, niet alleen hij!



Hij mag zijn best daarvoor doen, aangezien hij degene is die eenzijdig een eind heeft gemaakt en hopelijk toch niet zo'n ego is dat hij zich totaal niet meer bekommert om verbintenissen/verbondenheden die hij zelf is aangegaan en hoe het jullie vergaat maar lekker zelf laat uitzoeken. En als ie geen benul heeft wat dat aanricht en wat ie van je vraagt om te vergeven en te accepteren, zal jij dat onder de aandacht moeten brengen.



Verwijtend en slachtofferig ("wat heb je ons/mij aangedaan") is dan niet de aangewezen manier, dan wendt ie zich ervanaf, maar wel ter verantwoordelijkheid mogen roepen en rekening houden met jou en jullie gezin. In redelijkheid. De pijn zal je zelf moeten verwerken. Gaat sneller als je daar ruimte en tijd voor maakt, en mijn ervaring is dat je daar "kinderloze tijd" het beste voor kan gebruiken, evt mbv een therapeut, waar je op gepaste tijden heen kan en je kan laten gaan qua eigen gevoelens van pijn, afwijzing, woede, onmacht..



Het kan, en die vergeving ook, weet ik alles van. Maar moet erbij zeggen dat ex daar ook aan meegeholpen heeft (zij het dat initiatief daartoe door mij ook op mijn manier is "afgedwongen", en omdat hij (gelukkig) ook belangrijk vond hoe wij allemaal zo goed mogelijk erdoorheen kwamen en zo goed als mogelijk wou doen.. mannen zijn uit zichzelf vaak niet zo goed op de hoogte van gevoelens als vrouwen (wij al door tijdschriften en andere media en door erover te praten met anderen, zij vaak niet mee bezig en onwetend), je zal dus zelf moeten vechten voor jouw eigen (emotionele) belangen en die van de kinderen!



Jij bent niet in je eentje verantwoordelijk voor de goede en prettige gang van zaken, ook als exen ben je daar met zijn 2en bij en met zijn 2en verantwoordelijk voor het wel en wee van je kinderen (en dus elkaar, omdat dat in het belang van die kinderen is alleen al). Maar ik vind dat je ook los van kinderen je kan blijven bekommeren en inzetten voor je ex(relatie), zeker als je zelf een grote emotionele slag toebrengt!



Wens je veel sterkte en wijsheid en heel veel liefde voor jouzelf!