Psyche
alle pijlers
Moeilijk probleem
dinsdag 22 mei 2012 om 07:39
Vanwege mogelijke herkenbaarheid heb ik even een ander account aangemaakt i.v.m. dit probleem.
Mijn man en ik zijn inmiddels ruim 14 jaar samen en zijn sinds 5 jaar getrouwd. Hij is nu 40 en ik ben 36. We hebben geen kinderen. Ik heb altijd veel steun en rust bij mijn man gevonden. Ik ben zelf nogal druk, energiek, onrust en ook streverig, hard werken, verder komen in het leven. Mijn man is rustiger, een rots in de branding en stabiel.
De laatste jaren merk ik dat hij steeds meer zijn eigen ding is gaan doen. In plaats van b.v. aandacht aan zijn carriere gaat de aandacht nu voornamelijk naar hobby etc.
Ik probeer zoveel mogelijk te accepteren dat iemand verandert en dus andere waarden kan krijgen in zijn leven. Toch steekt het ook wel eens: daar waar ik hard bezig ben met mijn baan loopt hij in mijn ogen soms een beetje te flierefluiten (ik zeg dat bewust zo omdat het soms voor mij zo voelt). Als er dingen moeten gebeuren, dan neem ik initiatief ander gebeurt er weinig, in onze relatie ben ik bijna altijd leading (sommige punten ook weer niet overigens).
Ergens vullen we elkaar goed aan, we zijn op veel vlakken tegenpolen maar inhoudelijk denken we vaak wel hetzelfde over zaken, ergens mis ik soms toch ook een stukje drive bij hem.
Hierover heb ik onlangs met een psycholoog gesproken en die stipte aan dat mogelijk 15 jaar geleden die stabiele rots in de branding wel aantrekklijk voor mij kon zijn, maar dat ik gaandeweg wellicht toch meer pas bij iemand die ook lekker actief is, een drive heeft etc. etc,
Die opmerking(en) deden me pijn. Ik houd veel van mijn man en wil hem niet kwijt. In mijn ogen was het direct een conclusie van: einde relatie.
Dan gaat er van alles door mijn hoofd: wat ik juist zo waardeerde (rust, stabiliteit, evenwicht) begint me nu tegen te staan (saai, geen drive, te rustig)... is dit wellicht het bekende verhaal van als je het eenmaal hebt dan waardeer je het niet meer? of passen twee verschillende karakters toch minder goed bij elkaar dan ik altijd dacht.
Ik begrijp dat dit verhaal allemaal nogal kort of misschien rommelig overkomt, maar wil ook niet teveel details opschrijven om jullie een paginalang verhaal te besparen.
Mijn man en ik zijn inmiddels ruim 14 jaar samen en zijn sinds 5 jaar getrouwd. Hij is nu 40 en ik ben 36. We hebben geen kinderen. Ik heb altijd veel steun en rust bij mijn man gevonden. Ik ben zelf nogal druk, energiek, onrust en ook streverig, hard werken, verder komen in het leven. Mijn man is rustiger, een rots in de branding en stabiel.
De laatste jaren merk ik dat hij steeds meer zijn eigen ding is gaan doen. In plaats van b.v. aandacht aan zijn carriere gaat de aandacht nu voornamelijk naar hobby etc.
Ik probeer zoveel mogelijk te accepteren dat iemand verandert en dus andere waarden kan krijgen in zijn leven. Toch steekt het ook wel eens: daar waar ik hard bezig ben met mijn baan loopt hij in mijn ogen soms een beetje te flierefluiten (ik zeg dat bewust zo omdat het soms voor mij zo voelt). Als er dingen moeten gebeuren, dan neem ik initiatief ander gebeurt er weinig, in onze relatie ben ik bijna altijd leading (sommige punten ook weer niet overigens).
Ergens vullen we elkaar goed aan, we zijn op veel vlakken tegenpolen maar inhoudelijk denken we vaak wel hetzelfde over zaken, ergens mis ik soms toch ook een stukje drive bij hem.
Hierover heb ik onlangs met een psycholoog gesproken en die stipte aan dat mogelijk 15 jaar geleden die stabiele rots in de branding wel aantrekklijk voor mij kon zijn, maar dat ik gaandeweg wellicht toch meer pas bij iemand die ook lekker actief is, een drive heeft etc. etc,
Die opmerking(en) deden me pijn. Ik houd veel van mijn man en wil hem niet kwijt. In mijn ogen was het direct een conclusie van: einde relatie.
Dan gaat er van alles door mijn hoofd: wat ik juist zo waardeerde (rust, stabiliteit, evenwicht) begint me nu tegen te staan (saai, geen drive, te rustig)... is dit wellicht het bekende verhaal van als je het eenmaal hebt dan waardeer je het niet meer? of passen twee verschillende karakters toch minder goed bij elkaar dan ik altijd dacht.
Ik begrijp dat dit verhaal allemaal nogal kort of misschien rommelig overkomt, maar wil ook niet teveel details opschrijven om jullie een paginalang verhaal te besparen.
dinsdag 22 mei 2012 om 07:45
Ik zou niet teveel waarde hechten aan het oordeel van de psycholoog. Diegene brengt je wellicht nog meer aan het twijfelen over zaken waar je hiervoor nog niet eens échte twijfels had.
De psycholoog geeft uiteraard geen eindoordeel, van zo iemand zul je niet horen dat een einde aan de relatie de juiste manier is.
Net als jaren geleden kun je ervoor kiezen om de verschillen te accepteren, maar als je steeds erger gaat twijfelen, dan moet je een besluit nemen.
Heb je je gedachten al met je man besproken?
De psycholoog geeft uiteraard geen eindoordeel, van zo iemand zul je niet horen dat een einde aan de relatie de juiste manier is.
Net als jaren geleden kun je ervoor kiezen om de verschillen te accepteren, maar als je steeds erger gaat twijfelen, dan moet je een besluit nemen.
Heb je je gedachten al met je man besproken?
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!
dinsdag 22 mei 2012 om 07:46
Ja, dat dacht ik ook toen ze dat zei. Ik dacht: je hebt zeker zelf een ervaring dat het zus en zo werkt, en projecteert dat nu. Maar zouden jullie mij kunnen helpen met wat gedachten of ideeën waardoor ik e.e.a. weer in perspectief kan zien?!
Toen mij man twee jaar geleden enkele malen achter elkaar een heel vervelende ervaring heeft gehad met sollicitaties hebben we dit wel eens besproken. Het lijkt wel eens dat die ervaringen hem zo teleurgesteld hebben dat zijn carriere ergens onderaan het lijstje is beland. Terwijl ik het hem zo gun om ook een leuke baan te hebben.
We hebben het dus toen wel besproken maar veel in de verwijtensfeer. Hij kreeg door mijn bemoeienis de indruk dat hij niets goeds deed, althans, niet de goede dingen in mijn ogen dan. Terwijl mijn zorg alleen maar was dat ik het vervelend vond om te zien dat iemand het in zijn werk niet naar de zin heeft.
Recent hebben we het er niet meer over gehad. Ik vind dat ook moeilijk omdat de irritatie bij mij best wel groot wordt. Soms krijg ik het gevoel dat ik met iemand samenwoon die tegen zijn pensioen aanhikt ("ik moet nog x maanden")... terwijl ik juist in de bloei van mijn werk zit op dit moment.
Toen mij man twee jaar geleden enkele malen achter elkaar een heel vervelende ervaring heeft gehad met sollicitaties hebben we dit wel eens besproken. Het lijkt wel eens dat die ervaringen hem zo teleurgesteld hebben dat zijn carriere ergens onderaan het lijstje is beland. Terwijl ik het hem zo gun om ook een leuke baan te hebben.
We hebben het dus toen wel besproken maar veel in de verwijtensfeer. Hij kreeg door mijn bemoeienis de indruk dat hij niets goeds deed, althans, niet de goede dingen in mijn ogen dan. Terwijl mijn zorg alleen maar was dat ik het vervelend vond om te zien dat iemand het in zijn werk niet naar de zin heeft.
Recent hebben we het er niet meer over gehad. Ik vind dat ook moeilijk omdat de irritatie bij mij best wel groot wordt. Soms krijg ik het gevoel dat ik met iemand samenwoon die tegen zijn pensioen aanhikt ("ik moet nog x maanden")... terwijl ik juist in de bloei van mijn werk zit op dit moment.
dinsdag 22 mei 2012 om 07:51
Fijne psych. Heb je daar.
Maar hij is kalm, jij bent druk.
Prima toch. Dan neem je hem soms maar eens mee op sleeptouw. Als zo de rollen zijn, dan zijn ze zo, kan je hem niet opeens gaan verwijten (in je hoofd) dat zijn kalmte en rustigheid inene saai is.
Maar een goed gesprek met je man, omdat aan te geven kan ook altijd, misschien zijn jullie na al die jaren in jullie veiligheid gaan hangen: jij doet zus, hij doet zo. Jij boekt de vakantie, hij maait het gras.
Vraag of hij een keer die vakantie boekt en dan maai jij een keer het gras. Draai de rollen eens om.
En blijf communiceren met elkaar.
Maar hij is kalm, jij bent druk.
Prima toch. Dan neem je hem soms maar eens mee op sleeptouw. Als zo de rollen zijn, dan zijn ze zo, kan je hem niet opeens gaan verwijten (in je hoofd) dat zijn kalmte en rustigheid inene saai is.
Maar een goed gesprek met je man, omdat aan te geven kan ook altijd, misschien zijn jullie na al die jaren in jullie veiligheid gaan hangen: jij doet zus, hij doet zo. Jij boekt de vakantie, hij maait het gras.
Vraag of hij een keer die vakantie boekt en dan maai jij een keer het gras. Draai de rollen eens om.
En blijf communiceren met elkaar.
dinsdag 22 mei 2012 om 07:59
Heerlijke down to earth opmerking!!! Echt hoor.
Ja, want zo is het ook gewoon. En inderdaad zit je dan samen in de automatische piloot en raak je eraan gewend.Hierover praten vind ik echt wel heel moeilijk hoor. Vanwege de verwijtensfeer.
@ toffifee: ergens heb je daar wel gelijk in. Van de andere kant vind ik het wel jammer. Toen ik mijn man leerder kennen was het echt een type dat flink aan de weg wilde timmeren, na die nare ervaringen is dat helemaal anders. En ja hij heeft het zijne en ik het mijne. Het is misschien ook meer het probleem wat ik wil dat hij doet versus wat hij zelf wil dat hij doet. En ik kan zijn leven niet leven...
dinsdag 22 mei 2012 om 08:05
Leest alsof de oplossing voor een betere balans in jullie relatie toch bij jou ligt.
Ik herken het hoor: Ik ben veel sneller dan mijn man en moet meestal echt bewust op de rem gaan staan. Anders heeft hij geen ruimte om zijn ideeën te vormen, want dat heb ik dan al gedaan
. Het is lastig, maar jezelf op dat punt bijschaven kan echt.En voor de actieve dingen kun je ook vriendinnen zoeken. Dat je samen bent betekent niet dat je alles samen doet. Dus actief het bos in met de IVN, en dan samen een theater bezoeken.
dinsdag 22 mei 2012 om 08:15
dinsdag 22 mei 2012 om 08:16
Zou het kunnen dat niet je man, maar jij aan het veranderen bent. Dat jij misschien nu anders tegen de dingen aankijkt.
Je hebt die rots in de branding niet meer nodig omdat je zelf sterker bent geworden.
Iemand van 36 heeft een stuk meer zelfvertrouwen dan iemand van 22.
Je hebt nu misschien meer behoefte aan gelijkwaardigheid en daar zou je samen aan kunnen werken.
Je hebt die rots in de branding niet meer nodig omdat je zelf sterker bent geworden.
Iemand van 36 heeft een stuk meer zelfvertrouwen dan iemand van 22.
Je hebt nu misschien meer behoefte aan gelijkwaardigheid en daar zou je samen aan kunnen werken.
dinsdag 22 mei 2012 om 08:28
dinsdag 22 mei 2012 om 08:29
Wow. Die hakt erin bij mij, want ja, voorheen, tot ik +/- 25 was, was ik vreselijk onzeker over mezelf, mijn uiterlijk en mijn capaciteiten.. e.e. komt zeker voort uit een verleden waarin ik veel gepest ben! Ik keek vroeger ook heel veel tegen andere mensen op en voelde mezelf minder dan een ander.
Gaandeweg de jaren is dat helemaal veranderd. Ik ben juist de persoon die steviger in de schoenen is gaan staan en ik ben qua werk enzo best wel heel erg succesvol. Dat juist dat wel eens zo'n impact kan hebben, heb ik mij nooit gerealiseerd.
Dus ja, meer gelijkwaardigheid, maar hoe?!
dinsdag 22 mei 2012 om 08:35
Je weet dat irritatie aan een ander er vaak op duidt dat je in die ander een eigenschap uitvergroot ziet die je zelf meer zou willen ontwikkelen?
Je vindt jezelf al te vermoeiend: misschien zou je het wel heel fijn vinden om ook die rust te voelen die je man heeft en is dat wat je irriteert.
Ga in therapie!
