Psyche
alle pijlers
lichaam accepteren
vrijdag 1 juni 2012 om 21:26
Ik wil graag iets delen, en zou het erg fijn vinden om tips of iets dergelijks te krijgen van jullie.
Ik ben 29 en bij wijze van al 29 jaar aan het afvallen/aankomen/me rot voelen door teveel kilo's/me goed voelen na gewichtsverlies..zo zit ik al jaren in een cirkel. Ik weet heel goed hoe ik af moet vallen, het is me al vaker gelukt dus dat ik altijd weer aankom is geheel mijn eigen schuld. Ik blijf altijd verbaasd waarom ik het nooit volhou, omdat ik helemaal niet diknwil zijn...maar blijkbaar blijf ik jojo-en.
Dit is niet helemaal waar het nu om gaat...waar gaat het dan wel om? Ik wil eens een keer tevreden zijn met mezelf. Ik heb hiervoor psychische hulp gehad en dat ging goed, maar nu zit ik weer even in een dip en heb ik wat hulp nodig! Ik loop niet meer bij de psych, is niet meer nodig want ik weet hoe het moet
Ik weet dat ik mooie dingen aan mn lichaam heb, maar dat wordt altijd overschaduwd door de buik die ik zie in de spiegel, mn vetrol...die zie ik namelijk altijd en overal! Ik ben lang, 1.82 en 94 kilo..dat is te zwaar maar ik heb het gelukkig allemaal verdeeld waardoor ik als 'stevig' wordt omschreven en niet als dik. Ik heb bijv mooie ogen, slanke kuiten en zo zijn er vast nog wel dingen die mooi zijn...maar ik zie ze niet, ik zie alleen mn vet. Ik word er zo moe van om altijd bezig te zijn hiermee..als ik me goed voel en een paar kilo lichter ben dan denk ik "het valt allemaal wel mee, en je bent zoals je bent" maar ik heb zoveel momenten dat ik niet tevreden ben. Dat houdt me ook in die cirkel, want door mn slechte gevoel en mn buik die ik in de spiegel zie ga ik eten, dan voel ik me rotter, meer eten enz.
Ik zou zo graag mezelf willen accepteren, dat wil niet zeggen dat ik dan niet meer ga afvallen want dat wil ik blijven proberen, maar ik ben overtuigd dat het afvallen misschien wel vanzelf gaat als je je lekker voelt en je er niet zo obsessief mee bezig bent. Ik zie vaak volle vrouwen die er goed uitzien en dat uitstralen...daar ben ik dan jaloers op!
Ik heb altijd al een stevige bouw gehad, ik wordt nooit heel slank, hoeft ook niet. Maar ik wil graag stralen, de mooie dingen zien, en mezelf accepteren met mn stevige figuur. Ik merk ook dat ik me niet mooi durf te voelen ofzo, ik kleed me vaak simpel en casual terwijl ik erg hou van mooie kleding...ik durf het niet alsof ik vind dat ik met mijn figuur nooit mooi kan zijn dus dat mooie kleding en make up dan toch niet uitmaakt!
Dit klinkt als waanzin, ik weet het, maar het is wel waar ik elke dag mee worstel!
Hoe leer ik mezelf accepteren met mijn lichaam? Hoe ga ik zorgen dat ik niet zo focus op mn buik en teveel vet, maar weer ga stralen en tevreden kan zijn??
Alvast bedankt
Ik ben 29 en bij wijze van al 29 jaar aan het afvallen/aankomen/me rot voelen door teveel kilo's/me goed voelen na gewichtsverlies..zo zit ik al jaren in een cirkel. Ik weet heel goed hoe ik af moet vallen, het is me al vaker gelukt dus dat ik altijd weer aankom is geheel mijn eigen schuld. Ik blijf altijd verbaasd waarom ik het nooit volhou, omdat ik helemaal niet diknwil zijn...maar blijkbaar blijf ik jojo-en.
Dit is niet helemaal waar het nu om gaat...waar gaat het dan wel om? Ik wil eens een keer tevreden zijn met mezelf. Ik heb hiervoor psychische hulp gehad en dat ging goed, maar nu zit ik weer even in een dip en heb ik wat hulp nodig! Ik loop niet meer bij de psych, is niet meer nodig want ik weet hoe het moet
Ik weet dat ik mooie dingen aan mn lichaam heb, maar dat wordt altijd overschaduwd door de buik die ik zie in de spiegel, mn vetrol...die zie ik namelijk altijd en overal! Ik ben lang, 1.82 en 94 kilo..dat is te zwaar maar ik heb het gelukkig allemaal verdeeld waardoor ik als 'stevig' wordt omschreven en niet als dik. Ik heb bijv mooie ogen, slanke kuiten en zo zijn er vast nog wel dingen die mooi zijn...maar ik zie ze niet, ik zie alleen mn vet. Ik word er zo moe van om altijd bezig te zijn hiermee..als ik me goed voel en een paar kilo lichter ben dan denk ik "het valt allemaal wel mee, en je bent zoals je bent" maar ik heb zoveel momenten dat ik niet tevreden ben. Dat houdt me ook in die cirkel, want door mn slechte gevoel en mn buik die ik in de spiegel zie ga ik eten, dan voel ik me rotter, meer eten enz.
Ik zou zo graag mezelf willen accepteren, dat wil niet zeggen dat ik dan niet meer ga afvallen want dat wil ik blijven proberen, maar ik ben overtuigd dat het afvallen misschien wel vanzelf gaat als je je lekker voelt en je er niet zo obsessief mee bezig bent. Ik zie vaak volle vrouwen die er goed uitzien en dat uitstralen...daar ben ik dan jaloers op!
Ik heb altijd al een stevige bouw gehad, ik wordt nooit heel slank, hoeft ook niet. Maar ik wil graag stralen, de mooie dingen zien, en mezelf accepteren met mn stevige figuur. Ik merk ook dat ik me niet mooi durf te voelen ofzo, ik kleed me vaak simpel en casual terwijl ik erg hou van mooie kleding...ik durf het niet alsof ik vind dat ik met mijn figuur nooit mooi kan zijn dus dat mooie kleding en make up dan toch niet uitmaakt!
Dit klinkt als waanzin, ik weet het, maar het is wel waar ik elke dag mee worstel!
Hoe leer ik mezelf accepteren met mijn lichaam? Hoe ga ik zorgen dat ik niet zo focus op mn buik en teveel vet, maar weer ga stralen en tevreden kan zijn??
Alvast bedankt
vrijdag 1 juni 2012 om 21:31
vrijdag 1 juni 2012 om 21:45
Ik vind 1,82 en 94 kilo een mooie verhouding en volgens mij zie je er hartstikke goed uit. Echt waar.
En weet je? Er lopen genoeg dames in de rondte die 1.70 en 94 kilo wegen. Die zijn ook hartstikke mooi. Er zijn zoveel winkels en genoeg keuze in maten en je kunt zoveel doen met accessoires. Stap eens uit je comfort zone.
En weet je? Er lopen genoeg dames in de rondte die 1.70 en 94 kilo wegen. Die zijn ook hartstikke mooi. Er zijn zoveel winkels en genoeg keuze in maten en je kunt zoveel doen met accessoires. Stap eens uit je comfort zone.
vrijdag 1 juni 2012 om 21:55
Mijn overgewicht een excuus om geen mooie kleding te hoeven dragen...daar zit een kern van waarheid in denk ik. Ik hoef niet eens naar de grote maten afdeling gelukkig, pas in maat 42-44...merendeel 44.
Ik word door de buitenwereld niet als dik gezien, ik krijg in de kroeg bijv complimenten over mn vrolijke uitstraling! Maar ik zie het zelf altijd anders, ik focus me alleen op de extra vetrollen. Ik let ook altijd op andere vrouwen, heb plaatjes in mn hoofd hoe ik zou willen zijn...welke kleding me dan goed zou staan en ik nu niet aankan.
Voor wie ik perfect wil zijn? Voor iedereen lijkt het wel, meeste voor mezelf. Mijn vriend is dol op me en vind me mooi..dus dat is het niet. Ik zoek op internet weleens naar plussize vrouwen/modellen en dan denk ik "wow" het kan dus wel, voller zijn, er mooi uitzien en jezelf zo accepteren.
Ik ben zo moe van dat ongelukkige gevoel steeds als ik mezelf in de spiegel "dik" zie, altijd maar bezig zijn met afvallen en dat niet vol kunnen houden. Ik heb een fijn leven, tel echt mn zegeningen maar mijn lichaam obsedeerd me wel! Ik denk ook dat ik daardoor nooit blijvend afval..ik kan het niet loslaten
Ik word door de buitenwereld niet als dik gezien, ik krijg in de kroeg bijv complimenten over mn vrolijke uitstraling! Maar ik zie het zelf altijd anders, ik focus me alleen op de extra vetrollen. Ik let ook altijd op andere vrouwen, heb plaatjes in mn hoofd hoe ik zou willen zijn...welke kleding me dan goed zou staan en ik nu niet aankan.
Voor wie ik perfect wil zijn? Voor iedereen lijkt het wel, meeste voor mezelf. Mijn vriend is dol op me en vind me mooi..dus dat is het niet. Ik zoek op internet weleens naar plussize vrouwen/modellen en dan denk ik "wow" het kan dus wel, voller zijn, er mooi uitzien en jezelf zo accepteren.
Ik ben zo moe van dat ongelukkige gevoel steeds als ik mezelf in de spiegel "dik" zie, altijd maar bezig zijn met afvallen en dat niet vol kunnen houden. Ik heb een fijn leven, tel echt mn zegeningen maar mijn lichaam obsedeerd me wel! Ik denk ook dat ik daardoor nooit blijvend afval..ik kan het niet loslaten
.
vrijdag 1 juni 2012 om 22:07
Misschien is het dan een goed plan om eens te gaan praten met iemand die er voor kan zorgen dat je gelukkig wordt met jezelf.
Ik neem mezelf als voorbeeld.
Heb altijd maatje 34/36 gehad en een prachtig figuur. Ik had nooit een rede om ergens ontevreden over te zijn en toen gebeurde het. Ik had een chronische ontsteking en daar kreeg ik medicijnen voor. Ik groeide met de dag en in de eerste instantie schrok ik daar wel van. Nu heb ik maat 44 en ik zou er van alles aan kunnen doen om daar van af te komen, maar ik ben niet veranderd, ik ben nog steeds dezelfde Cateautje er is nu alleen meer van mij, maar ik vind mezelf nog steeds mooi en niemand in de wereld die me van iets anders kan overtuigen.
Het zou fantastisch zijn als je ook zo naar jezelf zou kijken, want het gaat om jou, jij, jezelf. Wees alsjeblieft gelukkig met jezelf, er is er maar één van jou, ga daar goed mee om.
Ik neem mezelf als voorbeeld.
Heb altijd maatje 34/36 gehad en een prachtig figuur. Ik had nooit een rede om ergens ontevreden over te zijn en toen gebeurde het. Ik had een chronische ontsteking en daar kreeg ik medicijnen voor. Ik groeide met de dag en in de eerste instantie schrok ik daar wel van. Nu heb ik maat 44 en ik zou er van alles aan kunnen doen om daar van af te komen, maar ik ben niet veranderd, ik ben nog steeds dezelfde Cateautje er is nu alleen meer van mij, maar ik vind mezelf nog steeds mooi en niemand in de wereld die me van iets anders kan overtuigen.
Het zou fantastisch zijn als je ook zo naar jezelf zou kijken, want het gaat om jou, jij, jezelf. Wees alsjeblieft gelukkig met jezelf, er is er maar één van jou, ga daar goed mee om.
vrijdag 1 juni 2012 om 22:09
Je moet juíst proberen je goed te kleden, want daardoor zul je je ook beter voelen. Ik ben op zich best tevreden met mijn lichaam, maar ik zou ook best wat strakker willen zijn en kleinere borsten en geen buikje hebben. Met kleding weet ik dit goed te verdoezelen en de nadruk op mijn goede punten te leggen. Als ik dan in de spiegel kijk, word ik juist blij en voel ik me mooi.
Vergeet niet dat heel veel vrouwen dit doen en heus ook wel wat rolletjes en putjes hier en daar hebben zitten onder hun kleding.
Vergeet niet dat heel veel vrouwen dit doen en heus ook wel wat rolletjes en putjes hier en daar hebben zitten onder hun kleding.
vrijdag 1 juni 2012 om 22:17
De ja maar ziekte...haha, ik heb vroeger veel gesport en er waren 2 woorden die we van de trainer nooit mochten zeggen, dat was " ja maar" ;)
Jullie hebben gelijk, ik weet het! In mijn hoofd weet ik echt hoe het allemaal moet, maar ik val zo snel terug in mn verkeerde denkwijzes. Iedereen om ne heen is ook altijd bezig met lijnen, mn leven lang al, dus ik ben ook zo gewend dat dit een issue is!
Lijkt me fantastisch om buiten te lopen en echt te voelen dat ik goed ben zoals ik ben en mooi ben.
Jullie hebben gelijk, ik weet het! In mijn hoofd weet ik echt hoe het allemaal moet, maar ik val zo snel terug in mn verkeerde denkwijzes. Iedereen om ne heen is ook altijd bezig met lijnen, mn leven lang al, dus ik ben ook zo gewend dat dit een issue is!
Lijkt me fantastisch om buiten te lopen en echt te voelen dat ik goed ben zoals ik ben en mooi ben.
vrijdag 1 juni 2012 om 22:20
vrijdag 1 juni 2012 om 23:02
-Verstop je niet in onflatteuze dingen maar trek juist iets leuks en vrouwelijks aan. Mooie sieraden erbij, geurtje, make up en je zult zien dat je je al een heel stuk beter voelt!
- onderzoek goed welke kleding jou staat. Misschien eens ern sessie met een stiliste oid? De juiste kleding doet wonderen voor je figuur ( en zelfvertrouwen)
- wat mij verder helpt als ik onzeker ben over mijn lichaam is bedenken welke 'prestaties' ik dankzij mijn lichaam heb geleverd ( in mijn geval een kindje voortgebracht)
- misschien kun je eens aan je vriend of een goede vriendin vragen wat ze mooi aan jou vinden? En dan hier een lijstje van maken wat je elke dag terugleest.
- onderzoek goed welke kleding jou staat. Misschien eens ern sessie met een stiliste oid? De juiste kleding doet wonderen voor je figuur ( en zelfvertrouwen)
- wat mij verder helpt als ik onzeker ben over mijn lichaam is bedenken welke 'prestaties' ik dankzij mijn lichaam heb geleverd ( in mijn geval een kindje voortgebracht)
- misschien kun je eens aan je vriend of een goede vriendin vragen wat ze mooi aan jou vinden? En dan hier een lijstje van maken wat je elke dag terugleest.
vrijdag 1 juni 2012 om 23:06
3 jaar geleden viel ik af naar 82 kilo, toen zag ik er echt slank uit...dus het is echt per persoon verschillend bij hoeveel kilo je te zwaar bent.
Ik weet dat ik overgewicht heb, dus daar gaat het niet om.
Ik heb 2 jaar geleden therapie gehad, heb toen geleerd dat ik naar de mooie dingen moet kijken, mezelf complinenten moet geven, dingen opschrijven die ik goed had gedaan enz. Na die therapie voelde ik me goed, wist wat ik wel en niet moest doen en had ontdekt dat ik een onrealistische kijk op mezelf had! Maar....na een tijd verval ik dus weer in die oude gewoontes. Dan zit die therapie wel in mn hoofd en weet ik alles zo goed, maar ik doe er dus weinig mee...dat gaat vanzelf, lijkt wel een ziekte die telkens terugkomt.
Mijn onzekerheid gaat ver terug mn jeugd in, op de basisschool weleens dik genoemd, ik kan nog exact navertellen wie dat zei, waar dat was en hoe dat ging...zal ik nooit vergeten. Vervolgens een aantal jaar tegen topsport aangezeten dus altijd de lat hoog, presteren,...heerlijk hoor, maar zal misschien invloed hebben gehad op mijn perfectionisme dat ik nu heb. In ieder geval kan ik dingen bedenken waar ik mijn onzekerheid aan te danken heb, maar ik wil juist leren hoe ik er vanaf kom. Moet ik wel zeggen dat ik door de therapie echt een stuk minder onzeker ben geworden, maar het accepteren van mn lichaam lukt niet! Lijd verder een prima leven, ben gelukkig met alles wat ik heb maar dit is wel elke dag aanwezig. Elke spiegel, elke vetrol, elke slankere vrouw zie ik.
Het helpt me al wel dat ik jullie reacties lees, dat lees ik dan 100x terug in de hoop dat het kwartje een keer valt.
Ik wil me gewoon niet meer (dagelijks) bezighouden met mn figuur en afvallen
Ik weet dat ik overgewicht heb, dus daar gaat het niet om.
Ik heb 2 jaar geleden therapie gehad, heb toen geleerd dat ik naar de mooie dingen moet kijken, mezelf complinenten moet geven, dingen opschrijven die ik goed had gedaan enz. Na die therapie voelde ik me goed, wist wat ik wel en niet moest doen en had ontdekt dat ik een onrealistische kijk op mezelf had! Maar....na een tijd verval ik dus weer in die oude gewoontes. Dan zit die therapie wel in mn hoofd en weet ik alles zo goed, maar ik doe er dus weinig mee...dat gaat vanzelf, lijkt wel een ziekte die telkens terugkomt.
Mijn onzekerheid gaat ver terug mn jeugd in, op de basisschool weleens dik genoemd, ik kan nog exact navertellen wie dat zei, waar dat was en hoe dat ging...zal ik nooit vergeten. Vervolgens een aantal jaar tegen topsport aangezeten dus altijd de lat hoog, presteren,...heerlijk hoor, maar zal misschien invloed hebben gehad op mijn perfectionisme dat ik nu heb. In ieder geval kan ik dingen bedenken waar ik mijn onzekerheid aan te danken heb, maar ik wil juist leren hoe ik er vanaf kom. Moet ik wel zeggen dat ik door de therapie echt een stuk minder onzeker ben geworden, maar het accepteren van mn lichaam lukt niet! Lijd verder een prima leven, ben gelukkig met alles wat ik heb maar dit is wel elke dag aanwezig. Elke spiegel, elke vetrol, elke slankere vrouw zie ik.
Het helpt me al wel dat ik jullie reacties lees, dat lees ik dan 100x terug in de hoop dat het kwartje een keer valt.
Ik wil me gewoon niet meer (dagelijks) bezighouden met mn figuur en afvallen
zaterdag 2 juni 2012 om 01:02
Google op thick women, dan zie je dat vrouwen met pondjes meer ook heel sexy zijn. Ga lekker nr de kapper, koop leuke kleren. Eet wat gezonder (geen dieet). En leef! Ik heb me ook veelstelang druk gemaakt om mijn uiterlijk. Nu ben ik wat voller dan vroeger, maar veel zelfverzekerder. Terwijl ik vroeger een toplijf had. Leven is zooveel leuker als je een beetje schijt hebt:p...
zaterdag 2 juni 2012 om 01:15
stom is dat hoor, dat sommige vrouwen dat ' schijt aan' wel hebben, sommige nog niet en sommige ook nooit krijgen.
Zelf was ik altijd druk met wat anderen wel niet van mijn wat dan ook zouden vinden, en mijn moeder altijd zeggen; moet je schijt aan hebben. Toen ik jaar of 20 was en puberteit voorbij viel die last ineens van mijn schouder en klaar ermee. Voor altijd schijt eraan.
Maar ben nu bjina 30 en ik heb vriendinnen die dat ook hebben maar ook veel die maar niet los kunnen laten wat anderen denken. Of altijd dat negatieve; kijk naar mijn dikke buik ipv kijk naar mijn mooie ogen.
maar ik heb het afgeleerd om het mensen uit hun hoofd proberen te praten...nouja. ik probeer het soms nog wel.
maar het is me nog nooit gelukt. Dus weet ook niet wat te zeggen TO.
Het accepteren , die verandering, die moet uit jezelf komen. Kan volgens mij niemand anders je aanpraten.
Zelf was ik altijd druk met wat anderen wel niet van mijn wat dan ook zouden vinden, en mijn moeder altijd zeggen; moet je schijt aan hebben. Toen ik jaar of 20 was en puberteit voorbij viel die last ineens van mijn schouder en klaar ermee. Voor altijd schijt eraan.
Maar ben nu bjina 30 en ik heb vriendinnen die dat ook hebben maar ook veel die maar niet los kunnen laten wat anderen denken. Of altijd dat negatieve; kijk naar mijn dikke buik ipv kijk naar mijn mooie ogen.
maar ik heb het afgeleerd om het mensen uit hun hoofd proberen te praten...nouja. ik probeer het soms nog wel.
maar het is me nog nooit gelukt. Dus weet ook niet wat te zeggen TO.
Het accepteren , die verandering, die moet uit jezelf komen. Kan volgens mij niemand anders je aanpraten.
zaterdag 2 juni 2012 om 02:49
Het is heel moeilijk om hierover advies te geven, omdat het echt iets is wat je op een bepaald moment beseft.
Ik heb zelf een eetstoornis gehad, het begon op mijn 10e ongeveer en ik ben nu 20 en er zo'n 1,5 jaar echt vanaf. Bijna 10 jaar lang heb ik mijn lichaam gehaat en gedacht dat ik lelijk was. Ook al had ik ondergewicht, ik voelde me als de dikste en lelijkste persoon op aarde en durfde als kind niet gewoon te zwemmen. Altijd bezig met (niet) eten, en mezelf verstoppen onder kleding en voor een sociaal leven.
Hoe ik er vanaf ben gekomen.. ik was op een gegeven moment in zo'n slechte gezondheid, en ik was zo moe dat ik gewoon niet meer kon. Ik ging me bezig houden met andere dingen. Ik ging veel yoga doen en ontmoette een aantal mensen die mijn leven veranderd hebben.
Goed voor jezelf zorgen is zó belangrijk. Eet goed en gezond, niet om af te vallen, maar omdat het het beste is voor je lichaam. Beweeg, niet om calorieën te verbranden, maar om je goed te voelen. Of je nou naar de sportschool gaat of in het bos gaat wandelen, doe iets wat je blij maakt. Lees boeken, luister muziek, slaap goed, ontmoet nieuwe mensen, ga dansen, ga de natuur in, ga reizen. Vind een passie in je leven. Die dngen zijn belangrijk. Als je goed voor jezelf zorgt op alle fronten dan komt het vanzelf goed met je lichaam. Ik ben nu blij met mijn lichaam, en dankbaar dat ik gezond ben en zo veel met mijn lichaam kan doen. Als je dat beseft dan wil je ook niet anders dan er goed voor zorgen. Ik snap nu niet meer dat ik ooit mezelf zo heb verhongerd, omdat ik nu gewoon begrijp dat mijn lichaam voeding nodig heeft.
Het is moeilijk uit te leggen, maar je moet gewoon the bigger picture zien en dan kan je jezelf accepteren.
Ik heb zelf een eetstoornis gehad, het begon op mijn 10e ongeveer en ik ben nu 20 en er zo'n 1,5 jaar echt vanaf. Bijna 10 jaar lang heb ik mijn lichaam gehaat en gedacht dat ik lelijk was. Ook al had ik ondergewicht, ik voelde me als de dikste en lelijkste persoon op aarde en durfde als kind niet gewoon te zwemmen. Altijd bezig met (niet) eten, en mezelf verstoppen onder kleding en voor een sociaal leven.
Hoe ik er vanaf ben gekomen.. ik was op een gegeven moment in zo'n slechte gezondheid, en ik was zo moe dat ik gewoon niet meer kon. Ik ging me bezig houden met andere dingen. Ik ging veel yoga doen en ontmoette een aantal mensen die mijn leven veranderd hebben.
Goed voor jezelf zorgen is zó belangrijk. Eet goed en gezond, niet om af te vallen, maar omdat het het beste is voor je lichaam. Beweeg, niet om calorieën te verbranden, maar om je goed te voelen. Of je nou naar de sportschool gaat of in het bos gaat wandelen, doe iets wat je blij maakt. Lees boeken, luister muziek, slaap goed, ontmoet nieuwe mensen, ga dansen, ga de natuur in, ga reizen. Vind een passie in je leven. Die dngen zijn belangrijk. Als je goed voor jezelf zorgt op alle fronten dan komt het vanzelf goed met je lichaam. Ik ben nu blij met mijn lichaam, en dankbaar dat ik gezond ben en zo veel met mijn lichaam kan doen. Als je dat beseft dan wil je ook niet anders dan er goed voor zorgen. Ik snap nu niet meer dat ik ooit mezelf zo heb verhongerd, omdat ik nu gewoon begrijp dat mijn lichaam voeding nodig heeft.
Het is moeilijk uit te leggen, maar je moet gewoon the bigger picture zien en dan kan je jezelf accepteren.
zaterdag 2 juni 2012 om 02:57
Hier ook een jojo-er.
Op het moment heb ik een gewicht dat ik redelijk acceptabel vind. 1.74 m en 82 kilo.
Daarmee pas ik in een maat 40, want het ligt er idd erg aan hoe je gewicht verdeeld is.
In periodes waarin ik te zwaar ben, helpt het mij voornamelijk om juist wel mooie kleding te kopen, aangepast op mijn figuur.
En vooral NIET naakt voor de spiegel naar jezelf gaan staan staren.
Dat is echt de doodsteek voor je zelfvertrouwen.
Op het moment heb ik een gewicht dat ik redelijk acceptabel vind. 1.74 m en 82 kilo.
Daarmee pas ik in een maat 40, want het ligt er idd erg aan hoe je gewicht verdeeld is.
In periodes waarin ik te zwaar ben, helpt het mij voornamelijk om juist wel mooie kleding te kopen, aangepast op mijn figuur.
En vooral NIET naakt voor de spiegel naar jezelf gaan staan staren.
Dat is echt de doodsteek voor je zelfvertrouwen.
