Psyche
alle pijlers
Wil het niet
zaterdag 23 juni 2012 om 21:20
Al ongeveer anderhalf jaar kamp ik met een depressie. Het is allemaal begonnen na mijn bevalling (nu al 14 maanden geleden). Moeizame zwangerschap, vroeggeboorte, couveusekind.. Ik denk dat dit de aanleiding is geweest. Ik verandere heel erg. Heb last van woedeaanvallen, paniek, somberheid en een eetstoornis die weer de kop op steekt (in het verleden boulimia gehad). Ik heb een hbo diploma en vlak voor mijn zwangerschap begon ik met werken, helaas moest ik stoppen. Inmiddelszit ik in de ziektewet.
Ik ben intensief bezig met hulp, maar helaas met onvoldoende resultaat. De psych gaf onlangs aan dat hij mij wil doorsturen en wel naar groepstherapie voor personen met een persoonlijkheidsstoornis. Maar ik wil niet in een groep! Heb hier inmiddels erg lang over nagedacht, maar dit wil ik helemaal niet! Ik wil mij niet blootgeven aan anderen. Door het verleden heb ik al een enorme deuk opgelopen ivm vertrouwen. Ik wil individueel. Weet hier even geen raad mee!
Het ging iets beter met me, maar laatst had ik weer een enorme woedeaanval waarbij ik zelf in mijn gezicht heb gekrabt. Ik weet niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar mijn gezicht bloedde zelfs en heb een week met littekens moeten lopen. Het is nu nog niet weg! Mijn gezicht is mij heilig, maar op zo''n moment voel ik niks meer. Voorheen trok ik aan mijn haren, maar dit keer maakte ik mijn gezicht van kant. Het waren ook geen dunne krasjes.. Maar goed, hulp (meer hulp) heb ik zeker nodig, maar liever niet in groepsverband. Wil amper mensen om mij heen en voel me vaak buitengesloten. Dit zal ik weer meenemen naar huis en erover piekeren..
Ik ben intensief bezig met hulp, maar helaas met onvoldoende resultaat. De psych gaf onlangs aan dat hij mij wil doorsturen en wel naar groepstherapie voor personen met een persoonlijkheidsstoornis. Maar ik wil niet in een groep! Heb hier inmiddels erg lang over nagedacht, maar dit wil ik helemaal niet! Ik wil mij niet blootgeven aan anderen. Door het verleden heb ik al een enorme deuk opgelopen ivm vertrouwen. Ik wil individueel. Weet hier even geen raad mee!
Het ging iets beter met me, maar laatst had ik weer een enorme woedeaanval waarbij ik zelf in mijn gezicht heb gekrabt. Ik weet niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar mijn gezicht bloedde zelfs en heb een week met littekens moeten lopen. Het is nu nog niet weg! Mijn gezicht is mij heilig, maar op zo''n moment voel ik niks meer. Voorheen trok ik aan mijn haren, maar dit keer maakte ik mijn gezicht van kant. Het waren ook geen dunne krasjes.. Maar goed, hulp (meer hulp) heb ik zeker nodig, maar liever niet in groepsverband. Wil amper mensen om mij heen en voel me vaak buitengesloten. Dit zal ik weer meenemen naar huis en erover piekeren..
zaterdag 23 juni 2012 om 21:32
ik ben geen professional, maar als je die groep echt niet wilt kan je dat toch gewoon zeggen? ze zetten toch geen mes op je keel?
en zouden medicijnen niet handig zijn voor je? dat is uiteraard geen oplossing, maar het maakt je wel wat rustiger. ik weet uit ervaring dat dat het wel wat makkelijker maat.
je zegt dat het na je bevalling begonnen is, heb je dan niet een postnatale depressie? ik heb hier geen ervaring mee (heb geen kids) maar ik weet wel dat dit zeer heftig is.
voor de rest vind ik dat je best wel lastige vragen stelt voor op een forum, wij zijn geen profs...
ik zou dit vooral bespreken met je hulpverleners (dat je de groep niet ziet zitten)
verder wil ik je veel sterkte wensen!
en zouden medicijnen niet handig zijn voor je? dat is uiteraard geen oplossing, maar het maakt je wel wat rustiger. ik weet uit ervaring dat dat het wel wat makkelijker maat.
je zegt dat het na je bevalling begonnen is, heb je dan niet een postnatale depressie? ik heb hier geen ervaring mee (heb geen kids) maar ik weet wel dat dit zeer heftig is.
voor de rest vind ik dat je best wel lastige vragen stelt voor op een forum, wij zijn geen profs...
ik zou dit vooral bespreken met je hulpverleners (dat je de groep niet ziet zitten)
verder wil ik je veel sterkte wensen!
zaterdag 23 juni 2012 om 21:34
Ik hou daar ook eht niet van, vind dat zo vreselijk, kan niet met anderen er over praten en wil dat niemand zo dicht bij me komt...
Maar heb ook groeps therapie gehad ( voor t zelfde) rn vond t in 1 woord: geweldig! Echt, iedereen voelt zich zo, als je niks wilt zeggen is het goed en als je wit praten ook. Von het onwijs jammer dat t gestopt is rn mis het nog steeds.. Was helaas erg kort maar het heeft me meer geholpen dan de therapieën je ik nu volg,
Maar heb ook groeps therapie gehad ( voor t zelfde) rn vond t in 1 woord: geweldig! Echt, iedereen voelt zich zo, als je niks wilt zeggen is het goed en als je wit praten ook. Von het onwijs jammer dat t gestopt is rn mis het nog steeds.. Was helaas erg kort maar het heeft me meer geholpen dan de therapieën je ik nu volg,
zaterdag 23 juni 2012 om 21:35
zaterdag 23 juni 2012 om 21:39
TO.
Groepstherapie kan inderdaad niet bij je passen, hoewel het ook leerzaam kan zijn. Maar soms ben je gewoon te ver 'heen', waardoor dat te overweldigend kan zijn.
Eén op één therapie, waarbij je gehoord en gezien wordt als persoon, kan misschien beter bij je passen. Wat voor soort therapie heb je nu (gehad)? Cognitieve gedragstherapie (ik noem nu maar iets) werkt vooral met je verstand en je gedrag. Er zijn ook therapieën die juist meer met je innerlijk, je gevoel, bezig zijn. Misschien is dat wel beter passend.
Dat haren trekken wat je ooit deed, ben je daar ooit aan geholpen? Dat heet trichotillomanie, wat vaak gepaard gaan met angst. Angst lijkt dan de bron, i.p.v. je bevalling. Dat is enkel een trigger geweest voor oude gevoelens.
Sterkte.
Groepstherapie kan inderdaad niet bij je passen, hoewel het ook leerzaam kan zijn. Maar soms ben je gewoon te ver 'heen', waardoor dat te overweldigend kan zijn.
Eén op één therapie, waarbij je gehoord en gezien wordt als persoon, kan misschien beter bij je passen. Wat voor soort therapie heb je nu (gehad)? Cognitieve gedragstherapie (ik noem nu maar iets) werkt vooral met je verstand en je gedrag. Er zijn ook therapieën die juist meer met je innerlijk, je gevoel, bezig zijn. Misschien is dat wel beter passend.
Dat haren trekken wat je ooit deed, ben je daar ooit aan geholpen? Dat heet trichotillomanie, wat vaak gepaard gaan met angst. Angst lijkt dan de bron, i.p.v. je bevalling. Dat is enkel een trigger geweest voor oude gevoelens.
Sterkte.
zaterdag 23 juni 2012 om 21:40
Missphoebe: Helemaal juist.. Ik heb een postnatale depressie, maar volgens de psych speelt er mee en vooral omdat het zo lang duurt. Ik gun het werkelijk niemand 
Ik slik overigens ook medicatie, dit helpt enigzins. Ik word er wel rustiger van, maar wat er laatst is gebeurd kan ik niet plaatsen. Zulke erge krassen, dat ik het huis niet uitkon en afspraken heb afgezegd.. Bedankt voor je reactie. Ik wilde zo graag mijn ei kwijt hier en wellicht er iemand ervaring heeft.
Weekend: Wat je zegt zet me wel aan het denken. Normaal gesproken praat ik meestal gewoon gezellig mee, maar als het over mijn depressie gaat klap ik vaak dicht. Tegen mijn psych ben ik wel open, maar dat moet wel! Ik voel me vaak zo ongemakkelijk als ik er met anderen over heb. Ga zelfs stotteren (heb in het verleden gestottert, nu soms nog). Ben bang dat ik me alleen ga voelen en buitengesloten. HEt gaat overigens om een deeltijdtherapie, dus zo''n 3 volle dagen!
Ik slik overigens ook medicatie, dit helpt enigzins. Ik word er wel rustiger van, maar wat er laatst is gebeurd kan ik niet plaatsen. Zulke erge krassen, dat ik het huis niet uitkon en afspraken heb afgezegd.. Bedankt voor je reactie. Ik wilde zo graag mijn ei kwijt hier en wellicht er iemand ervaring heeft.Weekend: Wat je zegt zet me wel aan het denken. Normaal gesproken praat ik meestal gewoon gezellig mee, maar als het over mijn depressie gaat klap ik vaak dicht. Tegen mijn psych ben ik wel open, maar dat moet wel! Ik voel me vaak zo ongemakkelijk als ik er met anderen over heb. Ga zelfs stotteren (heb in het verleden gestottert, nu soms nog). Ben bang dat ik me alleen ga voelen en buitengesloten. HEt gaat overigens om een deeltijdtherapie, dus zo''n 3 volle dagen!
zaterdag 23 juni 2012 om 21:41
zaterdag 23 juni 2012 om 21:43
@cindy83: Zelf heb ik een ppp en aansluitend een pnd. Ik was ook als de dood voor groepsgesprekken met lotgenoten. In overleg met mijn therapeute ben ik toen begonnen aan psychomotorische training (pmt). Met een heel divers groepje gaan joggen. Na afloop wel een gespreksrondje, maar toch anders dan dat je in een kringetje zit op een stoel. Ik vond het minder eng. Ook scheelde het dat er wel veel mensen met een depressie inzaten (manisch-depressief, chronisch depressief, etc.), maar dat het niet gericht was op pnd. Soms leek het wel een aflevering van De gelukkige huisvrouw, maar ik heb er veel aan. Vooral omdat er ook mannen in de groep zitten, die kijken toch anders tegen bepaalde zaken aan. Ik doe het 2 keer per week.
Misschien dat je ook eerst individueel kunt opstarten? Dat je het praten over jezelf een beetje gewoon wordt?
In ieder geval heel veel sterkte (en het gaat beter worden, ook al geloof je daar zelf helemaal niets van nu)
Misschien dat je ook eerst individueel kunt opstarten? Dat je het praten over jezelf een beetje gewoon wordt?
In ieder geval heel veel sterkte (en het gaat beter worden, ook al geloof je daar zelf helemaal niets van nu)
zaterdag 23 juni 2012 om 21:45
zaterdag 23 juni 2012 om 21:45
Ik weet niet waar jij zit, maar in de regio waar ik zit gaat de deeltijdtherapie overal dicht, omdat het geen geld oplevert. Het alternatief is hier dan 2 keer per week een gesprek, wat heel veel cliënten en therapeuten als onvoldoende beschouwen en ervaren om echt resultaat te boeken als je problemen hebt zoals jij.
Ik zou de deeltijdtherapie zeker proberen, als het niet bevalt kun je altijd een alternatief overwegen. Ga er vanuit dat jouw therapeut een juiste inschatting kan maken.
Overigens zijn creatieve therapie en bewegingstherapie ook een onderdeel van deeltijdtherapie, het is niet zo dat je de hele dag in een kringetje zit te praten.
Ik zou de deeltijdtherapie zeker proberen, als het niet bevalt kun je altijd een alternatief overwegen. Ga er vanuit dat jouw therapeut een juiste inschatting kan maken.
Overigens zijn creatieve therapie en bewegingstherapie ook een onderdeel van deeltijdtherapie, het is niet zo dat je de hele dag in een kringetje zit te praten.
zaterdag 23 juni 2012 om 21:48
Molly74: Ik ben er nu helemaal niet klaar voor. Voel de spanning al als ik eraan denk. Geloof ook niet dat ze mij dwingen. Ik ben iemand die graag geholpen wil worden en ik weet dat nu op dit moment een op een het fijnst voor mij is.
Ik heb cognitieve therapie gehad, dit vond ik niet voldoende toereikend. Ik wist wel dat mijn gedachten niet ok zijn, maar dit ombuigen is soms erg lastig. Daarna zijn we overgegaan op emotieregulatietherapie. Ik had veel paniek en woedeaanvallen. Zo erg dat mijn huwelijk eronder leed/ lijdt. Dit heeft enigzins wel geholpen, vooral voor de woedeaanvallen. Afgezien van laatst dan. Als ik kwaad ben en in paniek heb ik erg sterke drang om aan mijn haren te trekken. Ik had een enorme bos, maar dat is wel wat minder. Gelukkig geen kale plekken zoals ik heb gezien op fotos op internet als ik zoek op trichollimanie. Dat liijkt me vreselijk! Ik geef nog steeds om mijn uiterlijk, maar dit weerhield mij er niet van dat ik nog steeds met littekens in mijn gezicht rondloop. Ik comoufleer het wel..
Ik heb cognitieve therapie gehad, dit vond ik niet voldoende toereikend. Ik wist wel dat mijn gedachten niet ok zijn, maar dit ombuigen is soms erg lastig. Daarna zijn we overgegaan op emotieregulatietherapie. Ik had veel paniek en woedeaanvallen. Zo erg dat mijn huwelijk eronder leed/ lijdt. Dit heeft enigzins wel geholpen, vooral voor de woedeaanvallen. Afgezien van laatst dan. Als ik kwaad ben en in paniek heb ik erg sterke drang om aan mijn haren te trekken. Ik had een enorme bos, maar dat is wel wat minder. Gelukkig geen kale plekken zoals ik heb gezien op fotos op internet als ik zoek op trichollimanie. Dat liijkt me vreselijk! Ik geef nog steeds om mijn uiterlijk, maar dit weerhield mij er niet van dat ik nog steeds met littekens in mijn gezicht rondloop. Ik comoufleer het wel..
zaterdag 23 juni 2012 om 21:55
Maar wat heb je te verliezen dan? Volgens mij echt helemaal niks!
In een groep leer je in ieder geval verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen gedrag.
Jezelf beschadigen "overkomt" je namelijk niet. Dat doe je gewoon zelf. In een groep leer je om daar mee te stoppen en om daadwerkelijk iets met je problemen te doen.
In een groep leer je in ieder geval verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen gedrag.
Jezelf beschadigen "overkomt" je namelijk niet. Dat doe je gewoon zelf. In een groep leer je om daar mee te stoppen en om daadwerkelijk iets met je problemen te doen.
zaterdag 23 juni 2012 om 21:55
Truffelmafia: Wat goed van je. Als je je er niet goed bij voelt moet je het niet doen. Ik ga het ook gewoon aangeven.
Lemoos: Wat fijn dat het voor je werkt! Het pakt voor iedereen anders uit natuurlijk. PMT heb ik in het verleden gehad voor mijn eetstoornis, maar het heeft mij niet heel erg geholpen. De individuele gesprekken daarentegen wel.
ikbenevelyn: Bedoel je dat je wel groepstherapie hebt, maar dat niemand zijn/ haar verhaal verteld?
Achnein: Ivm herkenning kan ik niet zeggen waar ik vandaan kom, maar hier worden dergelijke therapieen nog wel gegeven. Er worden uiteraard ook andere activiteiten gedaan, maar ik weet niet of ik daar baat bij heb. Mijn gevoel zegt dat ik het niet wil.
Booyahh: Het wil niet zeggen dat ik niks heb gedaan in die 14 maanden. Ik geef mijn kleine alle liefde die ik kan geven en probeer hem zo min mogelijk mijn depressie te laten voelen. Als ik zou weten dat het me goed zou doen , zou ik het zeker doen. Ik wil ook meer hulp, maar niet in een groep..
Lemoos: Wat fijn dat het voor je werkt! Het pakt voor iedereen anders uit natuurlijk. PMT heb ik in het verleden gehad voor mijn eetstoornis, maar het heeft mij niet heel erg geholpen. De individuele gesprekken daarentegen wel.
ikbenevelyn: Bedoel je dat je wel groepstherapie hebt, maar dat niemand zijn/ haar verhaal verteld?
Achnein: Ivm herkenning kan ik niet zeggen waar ik vandaan kom, maar hier worden dergelijke therapieen nog wel gegeven. Er worden uiteraard ook andere activiteiten gedaan, maar ik weet niet of ik daar baat bij heb. Mijn gevoel zegt dat ik het niet wil.
Booyahh: Het wil niet zeggen dat ik niks heb gedaan in die 14 maanden. Ik geef mijn kleine alle liefde die ik kan geven en probeer hem zo min mogelijk mijn depressie te laten voelen. Als ik zou weten dat het me goed zou doen , zou ik het zeker doen. Ik wil ook meer hulp, maar niet in een groep..
zaterdag 23 juni 2012 om 21:57
jo12345: Ik ben bang dat ik nog erger gespannen word. En thuis nog wakker lig over dingen. Ik wil wellicht in de toekomst wel groepstherapie. Ik weet dat het soms erg fijn kan zijn. Heb groepstherapie gedaan voor mijn stotteren destijds. Vond het juist erg prettig! Maar een depressie is wat anders, ik wil niet alles met de groep delen..
zaterdag 23 juni 2012 om 21:58
quote:jo12345 schreef op 23 juni 2012 @ 21:55:
Maar wat heb je te verliezen dan? Volgens mij echt helemaal niks!
In een groep leer je in ieder geval verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen gedrag.
Jezelf beschadigen "overkomt" je namelijk niet. Dat doe je gewoon zelf. In een groep leer je om daar mee te stoppen en om daadwerkelijk iets met je problemen te doen.Ik zelf heb er heel veel verloren, in die groepstherapie! Hoewel het me ook wat geleerd heeft, namelijk dat zoiets niet voor mij geschikt was.
Maar wat heb je te verliezen dan? Volgens mij echt helemaal niks!
In een groep leer je in ieder geval verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen gedrag.
Jezelf beschadigen "overkomt" je namelijk niet. Dat doe je gewoon zelf. In een groep leer je om daar mee te stoppen en om daadwerkelijk iets met je problemen te doen.Ik zelf heb er heel veel verloren, in die groepstherapie! Hoewel het me ook wat geleerd heeft, namelijk dat zoiets niet voor mij geschikt was.
zaterdag 23 juni 2012 om 21:59
zaterdag 23 juni 2012 om 22:02
quote:cindy83 schreef op 23 juni 2012 @ 21:55:
Achnein: Ivm herkenning kan ik niet zeggen waar ik vandaan kom, maar hier worden dergelijke therapieen nog wel gegeven. Er worden uiteraard ook andere activiteiten gedaan, maar ik weet niet of ik daar baat bij heb. Mijn gevoel zegt dat ik het niet wil.
Niemand wil in groepstherapie, iedereen die de deur binnenkomt heeft 3 nachten voor die dag niet meer geslapen. Maar aan het einde van de therapie is iedereen een stuk vooruit gekomen, genoeg om weer een beetje te kunnen functioneren. En eerlijk is eerlijk, niet iedereen is dol op creatieve therapie of bewegingstherapie. Maar het doet wel wat met je.
Tot nu toe heb jij die vooruitgang nog niet geboekt, wat houdt je tegen om het te proberen? Je gevoel is wel iets waar je rekening mee moet houden, maar het is niet heilig. Het heeft je al 14 maanden redelijk bedonderd.
Achnein: Ivm herkenning kan ik niet zeggen waar ik vandaan kom, maar hier worden dergelijke therapieen nog wel gegeven. Er worden uiteraard ook andere activiteiten gedaan, maar ik weet niet of ik daar baat bij heb. Mijn gevoel zegt dat ik het niet wil.
Niemand wil in groepstherapie, iedereen die de deur binnenkomt heeft 3 nachten voor die dag niet meer geslapen. Maar aan het einde van de therapie is iedereen een stuk vooruit gekomen, genoeg om weer een beetje te kunnen functioneren. En eerlijk is eerlijk, niet iedereen is dol op creatieve therapie of bewegingstherapie. Maar het doet wel wat met je.
Tot nu toe heb jij die vooruitgang nog niet geboekt, wat houdt je tegen om het te proberen? Je gevoel is wel iets waar je rekening mee moet houden, maar het is niet heilig. Het heeft je al 14 maanden redelijk bedonderd.
zaterdag 23 juni 2012 om 22:04
Hoi Cindy, mijn zoontje is bijna 13 maanden en ik kamp ook nog steeds met een PPD. Ik volg individuele therapie maar daarnaast ook relatietherapie samen met partner. Slik ook ondersteunende medicijnen.
Ik zou ook niet snel geneigd zijn tot groepstherapie. Wellicht steunt het jou wel om lotgenoten te zoeken op internet?
Ik zou ook niet snel geneigd zijn tot groepstherapie. Wellicht steunt het jou wel om lotgenoten te zoeken op internet?
zaterdag 23 juni 2012 om 22:04
Overigens ben ik ook na veel pijn en moeite begonnen met cognitieve gedragstherapie (het G-schema zal je niet vreemd zijn dan). Ik zat daar als een zombie, alsof ik al was gestorven en alleen mijn lichaam die boodschap niet had doorgekregen. Iedere 2 maanden weer een hogere dosis antidepressiva...
En dan s'avonds mijzelf weer zo'n enorme trut vinden dat ik er zo aan toe ben en dat mijn kind beter verdient... Heb mijzelf naar de huisarts gesleept, jankend alles zitten vertellen. Deze heeft een verwijzing naar een psycho-analyticus gegeven, en van daaruit heb ik weer alles opgebouwd. Ben er nog niet, maar ik functioneer weer, slik geen ad meer, en heb zelfs goeie dagen (ik ben inmiddels weer 21 maanden verder sinds bevalling, en de laatste 4 maanden gaat het redelijk tot goed).
En dan s'avonds mijzelf weer zo'n enorme trut vinden dat ik er zo aan toe ben en dat mijn kind beter verdient... Heb mijzelf naar de huisarts gesleept, jankend alles zitten vertellen. Deze heeft een verwijzing naar een psycho-analyticus gegeven, en van daaruit heb ik weer alles opgebouwd. Ben er nog niet, maar ik functioneer weer, slik geen ad meer, en heb zelfs goeie dagen (ik ben inmiddels weer 21 maanden verder sinds bevalling, en de laatste 4 maanden gaat het redelijk tot goed).
zaterdag 23 juni 2012 om 22:07
quote:achnein schreef op 23 juni 2012 @ 22:02:
[...]
Niemand wil in groepstherapie, iedereen die de deur binnenkomt heeft 3 nachten voor die dag niet meer geslapen. Maar aan het einde van de therapie is iedereen een stuk vooruit gekomen, genoeg om weer een beetje te kunnen functioneren. En eerlijk is eerlijk, niet iedereen is dol op creatieve therapie of bewegingstherapie. Maar het doet wel wat met je.
Tot nu toe heb jij die vooruitgang nog niet geboekt, wat houdt je tegen om het te proberen? Je gevoel is wel iets waar je rekening mee moet houden, maar het is niet heilig. Het heeft je al 14 maanden redelijk bedonderd. De spijker op zn kop! Als je in een depressie zit kun je echt niet meer helder nadenken of voelen. Waarom niet iets proberen, wat iemand je adviseert die er jaren voor gestudeerd heeft.
[...]
Niemand wil in groepstherapie, iedereen die de deur binnenkomt heeft 3 nachten voor die dag niet meer geslapen. Maar aan het einde van de therapie is iedereen een stuk vooruit gekomen, genoeg om weer een beetje te kunnen functioneren. En eerlijk is eerlijk, niet iedereen is dol op creatieve therapie of bewegingstherapie. Maar het doet wel wat met je.
Tot nu toe heb jij die vooruitgang nog niet geboekt, wat houdt je tegen om het te proberen? Je gevoel is wel iets waar je rekening mee moet houden, maar het is niet heilig. Het heeft je al 14 maanden redelijk bedonderd. De spijker op zn kop! Als je in een depressie zit kun je echt niet meer helder nadenken of voelen. Waarom niet iets proberen, wat iemand je adviseert die er jaren voor gestudeerd heeft.
