Psyche
alle pijlers
Weinig empathie?
zondag 15 juli 2012 om 12:05
Ik forum hier al lang maar toch even een ander account gemaakt hiervoor want ik vind het zelf een vreemde kwestie en wil nog graag serieus genomen worden met mijn gebruikelijk account.
Ik val maar meteen met de deur in huis: ik voel blijkbaar weinig emoties. Ik heb de indruk gekregen dat ik niet het volledige spectrum ervaar als ik mensen hoor praten erover want op basis dingen na zoals verdriet, blijdschap en dergelijke (die ik nog niet eens sterk ervaar) is het vrij leeg. Ik maak ook regelmatig de afweging dat ik iets hoor te voelen in een bepaalde situatie en ik kan wel de correcte emoties aanduiden maar echt voelen zoals een hand op mijn arm doe ik het niet.
Waarom post ik dit hier? Omdat ik er nu pas ben achtergekomen dat mensen niet altijd voor de beleefdheid zeggen "ik leef met je mee" maar ook daadwerkelijk voelen wat een ander voelt (na een recente discussie met vrienden), of mijn vrienden zijn gewoon erg gevoelig, ik weet het niet. Ik kan me dit compleet niet inbeelden, voelen wat een ander voelt. Ik ben echt geen naar mens, ik ben aardig en beleefd maar heb de indruk nu gekregen bepaalde dingen gewoon te missen.
Voor mij hoeft het ook niet anders maar ik maak me nu wel zorgen over mijn toekomstig beroep (iets met mensen), ik zou graag mijn ding kunnen doen zonder dat ik hierin faal. Ik vind het probleem interessant, de theorie erachter en de mogelijkheden hierin, maar ja, ik heb nog wel het benul dat anderen zich misschien oncomfortabel hierin zouden voelen als ze mij als hulpverlener hebben.
Is dit herkenbaar? Hebben mijn vrienden nu gelijk wanneer ze zeggen dat je normaal gezien wel voelt wat een ander voelt of zijn zij gewoon overgevoelig?
Ik val maar meteen met de deur in huis: ik voel blijkbaar weinig emoties. Ik heb de indruk gekregen dat ik niet het volledige spectrum ervaar als ik mensen hoor praten erover want op basis dingen na zoals verdriet, blijdschap en dergelijke (die ik nog niet eens sterk ervaar) is het vrij leeg. Ik maak ook regelmatig de afweging dat ik iets hoor te voelen in een bepaalde situatie en ik kan wel de correcte emoties aanduiden maar echt voelen zoals een hand op mijn arm doe ik het niet.
Waarom post ik dit hier? Omdat ik er nu pas ben achtergekomen dat mensen niet altijd voor de beleefdheid zeggen "ik leef met je mee" maar ook daadwerkelijk voelen wat een ander voelt (na een recente discussie met vrienden), of mijn vrienden zijn gewoon erg gevoelig, ik weet het niet. Ik kan me dit compleet niet inbeelden, voelen wat een ander voelt. Ik ben echt geen naar mens, ik ben aardig en beleefd maar heb de indruk nu gekregen bepaalde dingen gewoon te missen.
Voor mij hoeft het ook niet anders maar ik maak me nu wel zorgen over mijn toekomstig beroep (iets met mensen), ik zou graag mijn ding kunnen doen zonder dat ik hierin faal. Ik vind het probleem interessant, de theorie erachter en de mogelijkheden hierin, maar ja, ik heb nog wel het benul dat anderen zich misschien oncomfortabel hierin zouden voelen als ze mij als hulpverlener hebben.
Is dit herkenbaar? Hebben mijn vrienden nu gelijk wanneer ze zeggen dat je normaal gezien wel voelt wat een ander voelt of zijn zij gewoon overgevoelig?
zondag 15 juli 2012 om 12:25
zondag 15 juli 2012 om 12:26
quote:nozelkuiken schreef op 15 juli 2012 @ 12:22:
Toch een geruststelling dat ik nog niet zo helemaal gek ben van wat ik hier lees, had al het idee gekregen dat ik enorm afweek van de norm (anders zou ik hier niet posten).
Natuurlijk ben je niet gek,niet iedereen barst bij elke zielige film of elk zielig verhaal spontaan in janken uit.
Ik snap dat ook nooit zo goed.
Toch een geruststelling dat ik nog niet zo helemaal gek ben van wat ik hier lees, had al het idee gekregen dat ik enorm afweek van de norm (anders zou ik hier niet posten).
Natuurlijk ben je niet gek,niet iedereen barst bij elke zielige film of elk zielig verhaal spontaan in janken uit.
Ik snap dat ook nooit zo goed.
zondag 15 juli 2012 om 12:27
quote:Elin_ schreef op 15 juli 2012 @ 12:20:
Ik krijg daar echt zo'n 'met zijn allen rond het kampvuur één worden met elkaar' gevoel bij...
Hahaha, dat herken ik dan weer wel - alszijnde idioterie (f ben ik dan weer bot).
Als echter bv een kind met een verdrietig verhaal emoties toont doet het me wel wat.
Ik krijg overigens wel eens het commentaar dat ik direct of een beetje bot kan zijn.
Ik krijg daar echt zo'n 'met zijn allen rond het kampvuur één worden met elkaar' gevoel bij...
Hahaha, dat herken ik dan weer wel - alszijnde idioterie (f ben ik dan weer bot).
Als echter bv een kind met een verdrietig verhaal emoties toont doet het me wel wat.
Ik krijg overigens wel eens het commentaar dat ik direct of een beetje bot kan zijn.
zondag 15 juli 2012 om 12:29
Voor mij is het inderdaad geen drama, ik heb er op zich geen last van, het zou pas storend voor mij worden als ik mijn werk niet zou kunnen doen hierdoor.
Ik herken mezelf wel in jouw omschrijving van jouw projectmanager als ik kijk naar mijn eigen groepsopdrachten, ik wil dat dingen op tijd af zijn en goed zijn en voor mij hoeft een vriendschappelijke band met anderen niet om nuchter te kunnen samenwerken. Andere groepsleden lijken hier wel behoefte aan te hebben (wat ik ook hoor bij feedbackgesprekken).
Die oefeningetjes heb ik inderdaad eens geprobeerd maar verder dan "ik heb toch wel honger" kwam ik niet.
Ik herken mezelf wel in jouw omschrijving van jouw projectmanager als ik kijk naar mijn eigen groepsopdrachten, ik wil dat dingen op tijd af zijn en goed zijn en voor mij hoeft een vriendschappelijke band met anderen niet om nuchter te kunnen samenwerken. Andere groepsleden lijken hier wel behoefte aan te hebben (wat ik ook hoor bij feedbackgesprekken).
Die oefeningetjes heb ik inderdaad eens geprobeerd maar verder dan "ik heb toch wel honger" kwam ik niet.
zondag 15 juli 2012 om 12:31
quote:sushilala schreef op 15 juli 2012 @ 12:30:
Helaas heb ik ook wel eens dat ik verkeerde emoties voel, bij bv een ruzie of een verdrietig iets kan ik zo maar de slappe lach krijgen. Dat vind ik wel echt vervelend.Heb ik bij begrafenissen en 'gelukkig' alleen dan. Ik mijd begrafenissen zoveel mogelijk, is momenteel nog goed te doen. Komt voornamelijk omdat ik denk "nu mag ik echt niet lachen".
Helaas heb ik ook wel eens dat ik verkeerde emoties voel, bij bv een ruzie of een verdrietig iets kan ik zo maar de slappe lach krijgen. Dat vind ik wel echt vervelend.Heb ik bij begrafenissen en 'gelukkig' alleen dan. Ik mijd begrafenissen zoveel mogelijk, is momenteel nog goed te doen. Komt voornamelijk omdat ik denk "nu mag ik echt niet lachen".
zondag 15 juli 2012 om 12:32
Ik herken het helemaal. Ik ben totaal niet empatisch, niet inlevend. Ik denk zelfs niet eens: "Goh, wat naar voor die en die." want ik vind het niet naar.
Laatst konden we niet bij vrienden van mijn vriend op bezoek (ik heb een hekel aan op bezoek gaan, of visite ontvangen), want diens vader had een licht motorongelukje gehad. Ik was alleen maar blij dat we niet op bezoek hoefden.
En ongelukken op tv, zoals het busongeluk met die kinderen, daar voel ik ook helemaal niks bij.
Dit ben ik gewoon, kan er ook niks aan veranderen. En ik ben er zeker niet minder om als persoon.
Laatst konden we niet bij vrienden van mijn vriend op bezoek (ik heb een hekel aan op bezoek gaan, of visite ontvangen), want diens vader had een licht motorongelukje gehad. Ik was alleen maar blij dat we niet op bezoek hoefden.
En ongelukken op tv, zoals het busongeluk met die kinderen, daar voel ik ook helemaal niks bij.
Dit ben ik gewoon, kan er ook niks aan veranderen. En ik ben er zeker niet minder om als persoon.
zondag 15 juli 2012 om 12:32
Wat ik best naar vind is dat ik dusdanig nergens meer van op kijk dat ik soms dingen aan me voorbij laat gaan die eigenlijk niet kunnen.
Bijvoorbeeld als mijn vriend zich niet al te leuk gedraagt dan zie ik dat rationeel wel maar gevoelsmatig kan het me een worst wezen. Dat ik wéét dat ik er wat van moet zeggen omdat het feitelijk te ver gaat maar dat het me niet zo boeit, ofzo...
Bijvoorbeeld als mijn vriend zich niet al te leuk gedraagt dan zie ik dat rationeel wel maar gevoelsmatig kan het me een worst wezen. Dat ik wéét dat ik er wat van moet zeggen omdat het feitelijk te ver gaat maar dat het me niet zo boeit, ofzo...
zondag 15 juli 2012 om 12:35
quote:sushilala schreef op 15 juli 2012 @ 12:30:
Helaas heb ik ook wel eens dat ik verkeerde emoties voel, bij bv een ruzie of een verdrietig iets kan ik zo maar de slappe lach krijgen. Dat vind ik wel echt vervelend.
Oh, dat heb ik ook.
Zo heb ik ooit moeten lachen omdat ik een 6-jarig meisje per ongeluk met mijn tennisracket sloeg.
En werkt het ook erg op mijn lachspieren als onze kat zich weer eens aanstelt. (We moeten een wondje op haar voetje 3 keer daags insmeren, en dat gaat niet zonder veel klaaglijk gemiauw. )
Helaas heb ik ook wel eens dat ik verkeerde emoties voel, bij bv een ruzie of een verdrietig iets kan ik zo maar de slappe lach krijgen. Dat vind ik wel echt vervelend.
Oh, dat heb ik ook.
Zo heb ik ooit moeten lachen omdat ik een 6-jarig meisje per ongeluk met mijn tennisracket sloeg.
En werkt het ook erg op mijn lachspieren als onze kat zich weer eens aanstelt. (We moeten een wondje op haar voetje 3 keer daags insmeren, en dat gaat niet zonder veel klaaglijk gemiauw. )
zondag 15 juli 2012 om 12:36
Empathie is niet gevoel maar begrip. Begrip voor het gedrag en de behoeften van een ander.
Dus je begrijpt dat iemand die net iets erg heeft meegemaakt kan gaan huilen, of nu even minder openstaat voor verhalen over je nieuwe verkering.
En begrijpen dat iemand dan meer rust nodig heeft, of juist hulp bij op zich normale zaken zoals het huishouden of af en toe de deur uitkomen.
Om dat begrip te hebben hoef je zelf niet mee te huilen hoor, liever niet, daardoor sta je juist minder open voor de behoeften van een ander.
Dus je begrijpt dat iemand die net iets erg heeft meegemaakt kan gaan huilen, of nu even minder openstaat voor verhalen over je nieuwe verkering.
En begrijpen dat iemand dan meer rust nodig heeft, of juist hulp bij op zich normale zaken zoals het huishouden of af en toe de deur uitkomen.
Om dat begrip te hebben hoef je zelf niet mee te huilen hoor, liever niet, daardoor sta je juist minder open voor de behoeften van een ander.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 15 juli 2012 om 12:36
quote:nozelkuiken schreef op 15 juli 2012 @ 12:31:
[...]
Heb ik bij begrafenissen en 'gelukkig' alleen dan. Ik mijd begrafenissen zoveel mogelijk, is momenteel nog goed te doen. Komt voornamelijk omdat ik denk "nu mag ik echt niet lachen".
Herkenbaar, de tip die iemand gaf om je meerdere keren in de plaats van de persoon proberen te verplaatsen helpt dan wel trouwens.
Bij begrafenissen heb je daar langer de tijd voor, bij accute gebeurtenissen weer niet.
[...]
Heb ik bij begrafenissen en 'gelukkig' alleen dan. Ik mijd begrafenissen zoveel mogelijk, is momenteel nog goed te doen. Komt voornamelijk omdat ik denk "nu mag ik echt niet lachen".
Herkenbaar, de tip die iemand gaf om je meerdere keren in de plaats van de persoon proberen te verplaatsen helpt dan wel trouwens.
Bij begrafenissen heb je daar langer de tijd voor, bij accute gebeurtenissen weer niet.
zondag 15 juli 2012 om 12:38
Ok, ben nu toch wel gerustgesteld. Best wel gek, achteraf gezien had ik dit onder mijn gebruikelijke nick kunnen posten maar ik kon niet inschatten hoe mensen hierop zouden reageren, gezien de reactie van mijn vrienden. Had het toch een stuk negatiever verwacht.
Moet er nu wel vandoor, heb klusjes te doen, maar bedankt iedereen voor het posten.
Moet er nu wel vandoor, heb klusjes te doen, maar bedankt iedereen voor het posten.
zondag 15 juli 2012 om 12:39
quote:lolapaloeza schreef op 15 juli 2012 @ 12:36:
Empathie is niet gevoel maar begrip. Begrip voor het gedrag en de behoeften van een ander.
Dus je begrijpt dat iemand die net iets erg heeft meegemaakt kan gaan huilen, of nu even minder openstaat voor verhalen over je nieuwe verkering.
En begrijpen dat iemand dan meer rust nodig heeft, of juist hulp bij op zich normale zaken zoals het huishouden of af en toe de deur uitkomen.
Om dat begrip te hebben hoef je zelf niet mee te huilen hoor, liever niet, daardoor sta je juist minder open voor de behoeften van een ander.Exact.
Empathie is niet gevoel maar begrip. Begrip voor het gedrag en de behoeften van een ander.
Dus je begrijpt dat iemand die net iets erg heeft meegemaakt kan gaan huilen, of nu even minder openstaat voor verhalen over je nieuwe verkering.
En begrijpen dat iemand dan meer rust nodig heeft, of juist hulp bij op zich normale zaken zoals het huishouden of af en toe de deur uitkomen.
Om dat begrip te hebben hoef je zelf niet mee te huilen hoor, liever niet, daardoor sta je juist minder open voor de behoeften van een ander.Exact.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
zondag 15 juli 2012 om 12:40
Hoe gaat het inleven dan in die vriendengroep? Kan je het voorbeeld geven waardoor zij dit tegen jou hebben gezegd? Was er dus een specifieke aanleiding waardoor het gesprek op jou en jouw inlevingsvermogen kwam?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 15 juli 2012 om 12:42
Zo, ik moest lang nadenken, maar die film De Sound of Music had ergens een stukje wat me wel wat deed.
@truffelmania, o ja dat is erg. Maar ik schaam me dan echt wel hoor in zo'n situatie. Volgens mij is het ook deels van de schrik ofzo.
Elin, dat heb ik dan weer niet. Ik kan er echt pissig om worden als mijn man "stom" doet.
@truffelmania, o ja dat is erg. Maar ik schaam me dan echt wel hoor in zo'n situatie. Volgens mij is het ook deels van de schrik ofzo.
Elin, dat heb ik dan weer niet. Ik kan er echt pissig om worden als mijn man "stom" doet.
zondag 15 juli 2012 om 12:46
quote:Enn schreef op 15 juli 2012 @ 12:40:
Hoe gaat het inleven dan in die vriendengroep? Kan je het voorbeeld geven waardoor zij dit tegen jou hebben gezegd? Was er dus een specifieke aanleiding waardoor het gesprek op jou en jouw inlevingsvermogen kwam?
Nog net gelezen voor ik de deur uitga:
Het ging erom dat een familielied van iemand was overleden en anderen riepen ach en wee en ik zit daar dan met een neutraal gezicht en zeg "Tjah. Snap wel dat die verdriet heeft". Viel toch niet in goede aarde maar ik wist niet wat anders te zeggen en ik had de indruk dat ik wel iets moest zeggen omdat ik de enige was met een blik van "wanneer gaan we nu eten?" (ik had gewoon honger, geldt dat niet als een emotie? )
Hoe gaat het inleven dan in die vriendengroep? Kan je het voorbeeld geven waardoor zij dit tegen jou hebben gezegd? Was er dus een specifieke aanleiding waardoor het gesprek op jou en jouw inlevingsvermogen kwam?
Nog net gelezen voor ik de deur uitga:
Het ging erom dat een familielied van iemand was overleden en anderen riepen ach en wee en ik zit daar dan met een neutraal gezicht en zeg "Tjah. Snap wel dat die verdriet heeft". Viel toch niet in goede aarde maar ik wist niet wat anders te zeggen en ik had de indruk dat ik wel iets moest zeggen omdat ik de enige was met een blik van "wanneer gaan we nu eten?" (ik had gewoon honger, geldt dat niet als een emotie? )
zondag 15 juli 2012 om 12:47
@Sushilala: het hangt ook sterk van mijn bui af maar over het algemeen denk ik dat ik van binnen vrij lafjes kan reageren in vergelijking tot veel anderen uit mijn omgeving. Ik trek ook niet snel conclusies in de zin dat ik altijd ook even de andere kant van het verhaal belicht ipv direct uit emotie te reageren. Ik begrijp gewoon heel veel ofzo...
Hmm dit klinkt wat tegenstrijdig
Hmm dit klinkt wat tegenstrijdig
zondag 15 juli 2012 om 12:48
ik ben selectief empathisch denk ik
Als het verdriet dichtbij komt (dierbaren) dan ben ik extreem empathisch. Als ik lees over 'n dodelijk ongeluk kan ik denken je zou zo maar je vader of moeder kunnen verliezen en daar echt 'n knoop van in m'n maag krijgen. Maar van natuurrampen op afstand word ik niet warm of koud. Ik vind het wel erg natuurlijk, maar krijg er geen gevoel van verdriet bij.
Als 'n vriendin verdriet heeft om iets of iemand heb ik vaak niets met dat iets of iemand, maar heb wel ontzettend te doen met m'n vriendin.
Als het verdriet dichtbij komt (dierbaren) dan ben ik extreem empathisch. Als ik lees over 'n dodelijk ongeluk kan ik denken je zou zo maar je vader of moeder kunnen verliezen en daar echt 'n knoop van in m'n maag krijgen. Maar van natuurrampen op afstand word ik niet warm of koud. Ik vind het wel erg natuurlijk, maar krijg er geen gevoel van verdriet bij.
Als 'n vriendin verdriet heeft om iets of iemand heb ik vaak niets met dat iets of iemand, maar heb wel ontzettend te doen met m'n vriendin.
