Psyche
alle pijlers
Weinig empathie?
zondag 15 juli 2012 om 12:05
Ik forum hier al lang maar toch even een ander account gemaakt hiervoor want ik vind het zelf een vreemde kwestie en wil nog graag serieus genomen worden met mijn gebruikelijk account.
Ik val maar meteen met de deur in huis: ik voel blijkbaar weinig emoties. Ik heb de indruk gekregen dat ik niet het volledige spectrum ervaar als ik mensen hoor praten erover want op basis dingen na zoals verdriet, blijdschap en dergelijke (die ik nog niet eens sterk ervaar) is het vrij leeg. Ik maak ook regelmatig de afweging dat ik iets hoor te voelen in een bepaalde situatie en ik kan wel de correcte emoties aanduiden maar echt voelen zoals een hand op mijn arm doe ik het niet.
Waarom post ik dit hier? Omdat ik er nu pas ben achtergekomen dat mensen niet altijd voor de beleefdheid zeggen "ik leef met je mee" maar ook daadwerkelijk voelen wat een ander voelt (na een recente discussie met vrienden), of mijn vrienden zijn gewoon erg gevoelig, ik weet het niet. Ik kan me dit compleet niet inbeelden, voelen wat een ander voelt. Ik ben echt geen naar mens, ik ben aardig en beleefd maar heb de indruk nu gekregen bepaalde dingen gewoon te missen.
Voor mij hoeft het ook niet anders maar ik maak me nu wel zorgen over mijn toekomstig beroep (iets met mensen), ik zou graag mijn ding kunnen doen zonder dat ik hierin faal. Ik vind het probleem interessant, de theorie erachter en de mogelijkheden hierin, maar ja, ik heb nog wel het benul dat anderen zich misschien oncomfortabel hierin zouden voelen als ze mij als hulpverlener hebben.
Is dit herkenbaar? Hebben mijn vrienden nu gelijk wanneer ze zeggen dat je normaal gezien wel voelt wat een ander voelt of zijn zij gewoon overgevoelig?
Ik val maar meteen met de deur in huis: ik voel blijkbaar weinig emoties. Ik heb de indruk gekregen dat ik niet het volledige spectrum ervaar als ik mensen hoor praten erover want op basis dingen na zoals verdriet, blijdschap en dergelijke (die ik nog niet eens sterk ervaar) is het vrij leeg. Ik maak ook regelmatig de afweging dat ik iets hoor te voelen in een bepaalde situatie en ik kan wel de correcte emoties aanduiden maar echt voelen zoals een hand op mijn arm doe ik het niet.
Waarom post ik dit hier? Omdat ik er nu pas ben achtergekomen dat mensen niet altijd voor de beleefdheid zeggen "ik leef met je mee" maar ook daadwerkelijk voelen wat een ander voelt (na een recente discussie met vrienden), of mijn vrienden zijn gewoon erg gevoelig, ik weet het niet. Ik kan me dit compleet niet inbeelden, voelen wat een ander voelt. Ik ben echt geen naar mens, ik ben aardig en beleefd maar heb de indruk nu gekregen bepaalde dingen gewoon te missen.
Voor mij hoeft het ook niet anders maar ik maak me nu wel zorgen over mijn toekomstig beroep (iets met mensen), ik zou graag mijn ding kunnen doen zonder dat ik hierin faal. Ik vind het probleem interessant, de theorie erachter en de mogelijkheden hierin, maar ja, ik heb nog wel het benul dat anderen zich misschien oncomfortabel hierin zouden voelen als ze mij als hulpverlener hebben.
Is dit herkenbaar? Hebben mijn vrienden nu gelijk wanneer ze zeggen dat je normaal gezien wel voelt wat een ander voelt of zijn zij gewoon overgevoelig?
zondag 15 juli 2012 om 13:22
quote:nozelkuiken schreef op 15 juli 2012 @ 12:46:
[...]
Nog net gelezen voor ik de deur uitga:
Het ging erom dat een familielied van iemand was overleden en anderen riepen ach en wee en ik zit daar dan met een neutraal gezicht en zeg "Tjah. Snap wel dat die verdriet heeft". Viel toch niet in goede aarde maar ik wist niet wat anders te zeggen en ik had de indruk dat ik wel iets moest zeggen omdat ik de enige was met een blik van "wanneer gaan we nu eten?" (ik had gewoon honger, geldt dat niet als een emotie? )
Misschien is het handiger om te leren niets te zeggen wanneer je eigenlijk door welke reden dan ook echt niet kan meeleven. Jij had enorme honger en daardoor kon je dus schijnbaar de focus niet leggen op het verhaal en het verdriet van jouw vriend/vriendin.
De kans bestaat dat de mensen in die kamer aanstoot namen aan het feit dat jij iets zei wat je overduidelijk niet zelf ervoer. Je liet dus sociaal wenselijk gedrag zien dat tot irritatie heeft geleid.
Wanneer je niet voelt doe dan ook niet alsof je het wel voelt en kies er dan voor om niets te doen of te zeggen. Mocht je dit een zelf een ongemakkelijk gevoel geven omdat je de drang voelt dat je wel wat wilt zeggen, zeg dan gewoon: ik weet echt niet wat ik kan zeggen..
Zo komen gedrag en gevoel denk ik coherent over en zal een ander dit beter accepteren.
[...]
Nog net gelezen voor ik de deur uitga:
Het ging erom dat een familielied van iemand was overleden en anderen riepen ach en wee en ik zit daar dan met een neutraal gezicht en zeg "Tjah. Snap wel dat die verdriet heeft". Viel toch niet in goede aarde maar ik wist niet wat anders te zeggen en ik had de indruk dat ik wel iets moest zeggen omdat ik de enige was met een blik van "wanneer gaan we nu eten?" (ik had gewoon honger, geldt dat niet als een emotie? )
Misschien is het handiger om te leren niets te zeggen wanneer je eigenlijk door welke reden dan ook echt niet kan meeleven. Jij had enorme honger en daardoor kon je dus schijnbaar de focus niet leggen op het verhaal en het verdriet van jouw vriend/vriendin.
De kans bestaat dat de mensen in die kamer aanstoot namen aan het feit dat jij iets zei wat je overduidelijk niet zelf ervoer. Je liet dus sociaal wenselijk gedrag zien dat tot irritatie heeft geleid.
Wanneer je niet voelt doe dan ook niet alsof je het wel voelt en kies er dan voor om niets te doen of te zeggen. Mocht je dit een zelf een ongemakkelijk gevoel geven omdat je de drang voelt dat je wel wat wilt zeggen, zeg dan gewoon: ik weet echt niet wat ik kan zeggen..
Zo komen gedrag en gevoel denk ik coherent over en zal een ander dit beter accepteren.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 15 juli 2012 om 13:28
quote:nozelkuiken schreef op 15 juli 2012 @ 12:46:
[...]
" (ik had gewoon honger, geldt dat niet als een emotie? )
Eigenlijk is de smiley die je gebruikt ook ongepast..
Honger is geen emotie. Lichamelijke pijn ook niet.
Angstig zijn ( misschien krijg ik wel nooit meer eten ) , boos zijn ( gaan we nou de hele dag zitten janken, ik wil gloeiendegloeiendegloeiende nou wel eens eten ) , etc. dat zijn emoties.
Er zijn niet veel " ongevoelige " mensen die niets voor zichzelf voelen. In het voorbeeld wat jij geeft, zet jij je zelf namelijk neer als zijnde heel belangrijk; het draait om wat jij ervaart ( honger ) en om wat jij wilt ( eten ).
De wat " gevoeliger " ( lees; socialere ) mensen zijn in staat hun " noden " weg te zetten als even minder belangrijk.
[...]
" (ik had gewoon honger, geldt dat niet als een emotie? )
Eigenlijk is de smiley die je gebruikt ook ongepast..
Honger is geen emotie. Lichamelijke pijn ook niet.
Angstig zijn ( misschien krijg ik wel nooit meer eten ) , boos zijn ( gaan we nou de hele dag zitten janken, ik wil gloeiendegloeiendegloeiende nou wel eens eten ) , etc. dat zijn emoties.
Er zijn niet veel " ongevoelige " mensen die niets voor zichzelf voelen. In het voorbeeld wat jij geeft, zet jij je zelf namelijk neer als zijnde heel belangrijk; het draait om wat jij ervaart ( honger ) en om wat jij wilt ( eten ).
De wat " gevoeliger " ( lees; socialere ) mensen zijn in staat hun " noden " weg te zetten als even minder belangrijk.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 15 juli 2012 om 14:25
Even pauze van het klussen, moet zo weer aan de slag.
Achteraf gezien had ik inderdaad beter niets kunnen zeggen en ik denk dat Enn wel gelijk had dat ze juist aanstoot namen aan het feit dat ik sociaal wenselijk probeerde te zijn terwijl ik gewoon niets op dat moment ervaar. Maar zo is ongeveer elke situatie in mijn leven en meestal kom ik er wel mee weg, ik kan dan niet aanvoelen wanneer ik wel en niet iets moet zeggen.
Ik kom waarschijnlijk over als een naar persoon terwijl ik het wel goed probeer te doen en niemand kwaad wens te doen (leef en laat leven). Ik wil aardig gevonden worden omdat ik me anders zelf ook in de vingers snijd, maar dat is dan wel weer enorm egocentrisch. Ik weet alleen niet wat ik anders moet doen, altijd zwijgen of altijd zeggen "ik weet niet wat ik hierop kan zeggen" is ook geen optie. Sociale contacten zijn belangrijk en het is alsof ik de handleiding heb gemist.
Achteraf gezien had ik inderdaad beter niets kunnen zeggen en ik denk dat Enn wel gelijk had dat ze juist aanstoot namen aan het feit dat ik sociaal wenselijk probeerde te zijn terwijl ik gewoon niets op dat moment ervaar. Maar zo is ongeveer elke situatie in mijn leven en meestal kom ik er wel mee weg, ik kan dan niet aanvoelen wanneer ik wel en niet iets moet zeggen.
Ik kom waarschijnlijk over als een naar persoon terwijl ik het wel goed probeer te doen en niemand kwaad wens te doen (leef en laat leven). Ik wil aardig gevonden worden omdat ik me anders zelf ook in de vingers snijd, maar dat is dan wel weer enorm egocentrisch. Ik weet alleen niet wat ik anders moet doen, altijd zwijgen of altijd zeggen "ik weet niet wat ik hierop kan zeggen" is ook geen optie. Sociale contacten zijn belangrijk en het is alsof ik de handleiding heb gemist.
zondag 15 juli 2012 om 14:37
Ik ben zelf een eerder gevoelig/empathisch persoon. Bvb net nog een sms gekregen van een vriend die in de penarie zit en dan ben ik daar in gedachten heel erg mee bezig...
Maar ik heb ook eerder rationele vriendinnen. Dat heeft soms enorm gebotst in het verleden. Het is gewoon niet makkelijk als je merkt dat je er voor hen altijd probeert te zijn, maar zij jou niet lijken te begrijpen, aan te voelen. Maar ik zie nu ook in dat ik niet aan hen moet blijven trekken en hen moet accepteren zoals ze zijn. Ik vul die vriendschappen nu anders in. Ik heb bvb een heel rationele/minder-empathische vriendin met wie het wel zalig lachen en stappen is. Daarin vinden we elkaar dan. Toch ook leuk? Ik heb ook niet altijd zin in diepe jankgesprekken zeg maar.
Maar ik heb ook eerder rationele vriendinnen. Dat heeft soms enorm gebotst in het verleden. Het is gewoon niet makkelijk als je merkt dat je er voor hen altijd probeert te zijn, maar zij jou niet lijken te begrijpen, aan te voelen. Maar ik zie nu ook in dat ik niet aan hen moet blijven trekken en hen moet accepteren zoals ze zijn. Ik vul die vriendschappen nu anders in. Ik heb bvb een heel rationele/minder-empathische vriendin met wie het wel zalig lachen en stappen is. Daarin vinden we elkaar dan. Toch ook leuk? Ik heb ook niet altijd zin in diepe jankgesprekken zeg maar.
zondag 15 juli 2012 om 15:45
quote:nozelkuiken schreef op 15 juli 2012 @ 14:25:
Even pauze van het klussen, moet zo weer aan de slag.
Achteraf gezien had ik inderdaad beter niets kunnen zeggen en ik denk dat Enn wel gelijk had dat ze juist aanstoot namen aan het feit dat ik sociaal wenselijk probeerde te zijn terwijl ik gewoon niets op dat moment ervaar. Maar zo is ongeveer elke situatie in mijn leven en meestal kom ik er wel mee weg, ik kan dan niet aanvoelen wanneer ik wel en niet iets moet zeggen.
Ik kom waarschijnlijk over als een naar persoon terwijl ik het wel goed probeer te doen en niemand kwaad wens te doen (leef en laat leven). Ik wil aardig gevonden worden omdat ik me anders zelf ook in de vingers snijd, maar dat is dan wel weer enorm egocentrisch. Ik weet alleen niet wat ik anders moet doen, altijd zwijgen of altijd zeggen "ik weet niet wat ik hierop kan zeggen" is ook geen optie. Sociale contacten zijn belangrijk en het is alsof ik de handleiding heb gemist.
Dat klinkt wel heel erg veroordelend. Ik vraag me af of mensen je door je `gebrek´ aan empathie gelijk naar zouden vinden.
Misschien denken mensen eerder dat je wat anders bent, maar vast niet direct een naar persoon.
In mijn ogen moet er heel wat gebeuren, wil je een naar iemand zijn. Dan zou je berekenend en vals moeten zijn, die slechts bezig is met het vooropstellen van het eigenbelang.
Die nare opmerkingen maakt om anderen te kwetsen.
Even pauze van het klussen, moet zo weer aan de slag.
Achteraf gezien had ik inderdaad beter niets kunnen zeggen en ik denk dat Enn wel gelijk had dat ze juist aanstoot namen aan het feit dat ik sociaal wenselijk probeerde te zijn terwijl ik gewoon niets op dat moment ervaar. Maar zo is ongeveer elke situatie in mijn leven en meestal kom ik er wel mee weg, ik kan dan niet aanvoelen wanneer ik wel en niet iets moet zeggen.
Ik kom waarschijnlijk over als een naar persoon terwijl ik het wel goed probeer te doen en niemand kwaad wens te doen (leef en laat leven). Ik wil aardig gevonden worden omdat ik me anders zelf ook in de vingers snijd, maar dat is dan wel weer enorm egocentrisch. Ik weet alleen niet wat ik anders moet doen, altijd zwijgen of altijd zeggen "ik weet niet wat ik hierop kan zeggen" is ook geen optie. Sociale contacten zijn belangrijk en het is alsof ik de handleiding heb gemist.
Dat klinkt wel heel erg veroordelend. Ik vraag me af of mensen je door je `gebrek´ aan empathie gelijk naar zouden vinden.
Misschien denken mensen eerder dat je wat anders bent, maar vast niet direct een naar persoon.
In mijn ogen moet er heel wat gebeuren, wil je een naar iemand zijn. Dan zou je berekenend en vals moeten zijn, die slechts bezig is met het vooropstellen van het eigenbelang.
Die nare opmerkingen maakt om anderen te kwetsen.
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!
zondag 15 juli 2012 om 16:19
Geen idee hoe anderen mij zouden omschrijven, het woord "naar" was al wel gevallen in die context, hier lees ik iets anders dus ik weet het ook niet goed. Boeit me verder ook niet zo erg, behalve dat ik al wel lang genoeg op het vivaforum zit om te weten dat mensen toch wat behulpzamer zijn als ze jou niet naar vinden
zondag 15 juli 2012 om 16:21
quote:nozelkuiken schreef op 15 juli 2012 @ 16:19:
Geen idee hoe anderen mij zouden omschrijven, het woord "naar" was al wel gevallen in die context, hier lees ik iets anders dus ik weet het ook niet goed. Boeit me verder ook niet zo erg, behalve dat ik al wel lang genoeg op het vivaforum zit om te weten dat mensen toch wat behulpzamer zijn als ze jou niet naar vinden
`Naar´ vind ik een nare omschrijving. Ik denk dat je anderen schade moet berokkenen of diep moet kwetsen om naar te zijn.
Dat je leugenachtig moet zijn of echt heel vervelend bent, als je een naar mens genoemd kunt worden.
Geen idee hoe anderen mij zouden omschrijven, het woord "naar" was al wel gevallen in die context, hier lees ik iets anders dus ik weet het ook niet goed. Boeit me verder ook niet zo erg, behalve dat ik al wel lang genoeg op het vivaforum zit om te weten dat mensen toch wat behulpzamer zijn als ze jou niet naar vinden
`Naar´ vind ik een nare omschrijving. Ik denk dat je anderen schade moet berokkenen of diep moet kwetsen om naar te zijn.
Dat je leugenachtig moet zijn of echt heel vervelend bent, als je een naar mens genoemd kunt worden.
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!
zondag 15 juli 2012 om 16:29
Het grenst toch wel ergens aan "naar" volgens jouw omschrijving. Het is nu wel zo dat ik voornamelijk in eigenbelang handel. Ik ga een contact aan omdat ik denk dat dit goed is voor mijn loopbaan / studie bijvoorbeeld (dus volgens bepaalde criteria want met bijvoorbeeld iemand met een strafblad kan ik niets mee), niet omdat ik een warm gevoel van een persoon krijg. Het is niet zo dat ik dan alleen maar gunsten vraag maar gewoon een netwerk wil hebben waaraan ik kan refereren, kennis kan vergaren ed. Blijkbaar heb ik "te sociale" mensen uitgekozen hiervoor maar ik kan ook niet zo veel anders verwachten met de huidige opleiding.
zondag 15 juli 2012 om 16:33
quote:nozelkuiken schreef op 15 juli 2012 @ 16:29:
Het grenst toch wel ergens aan "naar" volgens jouw omschrijving. Het is nu wel zo dat ik voornamelijk in eigenbelang handel. Ik ga een contact aan omdat ik denk dat dit goed is voor mijn loopbaan / studie bijvoorbeeld (dus volgens bepaalde criteria want met bijvoorbeeld iemand met een strafblad kan ik niets mee), niet omdat ik een warm gevoel van een persoon krijg. Het is niet zo dat ik dan alleen maar gunsten vraag maar gewoon een netwerk wil hebben waaraan ik kan refereren, kennis kan vergaren ed.
Ik denk dat je het te veel doortrekt, mijn omschrijving van het idee van `eigenbelang´.
Met eigenbelang denk ik aan mensen die zeer manipulatief zijn om hun doel te bereiken. Mensen die het liefst over hun eigen lief en leed praten en constant de aandacht op hun prestaties en verwikkelingen willen vestigen.
Je zou met mijn omschrijving van `eigenbelang´ meer kunnen denken aan narcistische mensen.
Ik heb in die zin, niet het idee dat jij een narcistisch persoon bent.
Warme gevoelens bij een persoon kun je ook in een andere situatie/ omgeving/ tijd/ plaats krijgen, dat hoeft niet gerelateerd te zijn aan je studie of werk!
Ik kan het bij mezelf wel enigszins peilen: direct betrokkenen, zoals familie, vind ik belangrijker dan de mensen die verder van me af staan.
Als ik graag en veel contact met mensen heb en de band is goed, dan is de kans groter dat ik daar meer empathie voor voel dan voor onbekenden.
Het grenst toch wel ergens aan "naar" volgens jouw omschrijving. Het is nu wel zo dat ik voornamelijk in eigenbelang handel. Ik ga een contact aan omdat ik denk dat dit goed is voor mijn loopbaan / studie bijvoorbeeld (dus volgens bepaalde criteria want met bijvoorbeeld iemand met een strafblad kan ik niets mee), niet omdat ik een warm gevoel van een persoon krijg. Het is niet zo dat ik dan alleen maar gunsten vraag maar gewoon een netwerk wil hebben waaraan ik kan refereren, kennis kan vergaren ed.
Ik denk dat je het te veel doortrekt, mijn omschrijving van het idee van `eigenbelang´.
Met eigenbelang denk ik aan mensen die zeer manipulatief zijn om hun doel te bereiken. Mensen die het liefst over hun eigen lief en leed praten en constant de aandacht op hun prestaties en verwikkelingen willen vestigen.
Je zou met mijn omschrijving van `eigenbelang´ meer kunnen denken aan narcistische mensen.
Ik heb in die zin, niet het idee dat jij een narcistisch persoon bent.
Warme gevoelens bij een persoon kun je ook in een andere situatie/ omgeving/ tijd/ plaats krijgen, dat hoeft niet gerelateerd te zijn aan je studie of werk!
Ik kan het bij mezelf wel enigszins peilen: direct betrokkenen, zoals familie, vind ik belangrijker dan de mensen die verder van me af staan.
Als ik graag en veel contact met mensen heb en de band is goed, dan is de kans groter dat ik daar meer empathie voor voel dan voor onbekenden.
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!
zondag 15 juli 2012 om 16:47
Kan hoor dat ik te ver doordraaf (zou me niets verbazen). Het klinkt ook logisch dat je je meer gaat hechten aan mensen die dichtbij je staan.
De persoon waarvan ik nog kan zeggen dat ik er een band mee had is kortgeleden overleden en zelfs die rouw heeft een dag geduurd en toen was het klaar, is naar het schijnt ook al raar maar goed. Was tenminste niet op de begrafenis omdat ik dan weer een onvermijdelijke lachbui zou krijgen en dus nog meer gezeur aan mijn hoofd. De mensen waarmee ik optrek zijn prima mensen maar als de relatie over is zou ik ook mijn schouders ophalen.
Ik krijg gewoon de indruk, nu ik het opschrijf, dat ik het eigenlijk nooit zo goed / natuurlijk kan doen zoals de norm het voorschrijft en ik ben nu wel erg bezig met die hele maatschappelijke norm om toch maar niet buiten de boot te vallen zoals in mijn jeugd het geval was.
De persoon waarvan ik nog kan zeggen dat ik er een band mee had is kortgeleden overleden en zelfs die rouw heeft een dag geduurd en toen was het klaar, is naar het schijnt ook al raar maar goed. Was tenminste niet op de begrafenis omdat ik dan weer een onvermijdelijke lachbui zou krijgen en dus nog meer gezeur aan mijn hoofd. De mensen waarmee ik optrek zijn prima mensen maar als de relatie over is zou ik ook mijn schouders ophalen.
Ik krijg gewoon de indruk, nu ik het opschrijf, dat ik het eigenlijk nooit zo goed / natuurlijk kan doen zoals de norm het voorschrijft en ik ben nu wel erg bezig met die hele maatschappelijke norm om toch maar niet buiten de boot te vallen zoals in mijn jeugd het geval was.
zondag 15 juli 2012 om 16:50
quote:Starshine schreef op 15 juli 2012 @ 12:13:
van een hulpverlener verwacht ik dat hij/zij mijn gevoelens erkent, maar dat hij/zij die gevoelens niet in de weg laat staan van de professionaliteit. Maw: ik zou jou zeer geschikt vinden als hulpverlener...je hebt niks aan bv een psycholoog die gaat huilen als een cliënt iets aangrijpends vertelt.Helemaal mee eens.
van een hulpverlener verwacht ik dat hij/zij mijn gevoelens erkent, maar dat hij/zij die gevoelens niet in de weg laat staan van de professionaliteit. Maw: ik zou jou zeer geschikt vinden als hulpverlener...je hebt niks aan bv een psycholoog die gaat huilen als een cliënt iets aangrijpends vertelt.Helemaal mee eens.
zondag 15 juli 2012 om 16:54
quote:nozelkuiken schreef op 15 juli 2012 @ 16:47:
De persoon waarvan ik nog kan zeggen dat ik er een band mee had is kortgeleden overleden en zelfs die rouw heeft een dag geduurd en toen was het klaar, is naar het schijnt ook al raar maar goed. Was tenminste niet op de begrafenis omdat ik dan weer een onvermijdelijke lachbui zou krijgen en dus nog meer gezeur aan mijn hoofd. De mensen waarmee ik optrek zijn prima mensen maar als de relatie over is zou ik ook mijn schouders ophalen.
Eén dag rouw vind ik niet raar. Wie weet is die ene dag het gevoel wel heel heftig en is het daarna over. Niemand kan voor je bepalen dat het normaal is om een aantal dagen verdriet te hebben.
Maar ja, zo denk ik erover.
De persoon waarvan ik nog kan zeggen dat ik er een band mee had is kortgeleden overleden en zelfs die rouw heeft een dag geduurd en toen was het klaar, is naar het schijnt ook al raar maar goed. Was tenminste niet op de begrafenis omdat ik dan weer een onvermijdelijke lachbui zou krijgen en dus nog meer gezeur aan mijn hoofd. De mensen waarmee ik optrek zijn prima mensen maar als de relatie over is zou ik ook mijn schouders ophalen.
Eén dag rouw vind ik niet raar. Wie weet is die ene dag het gevoel wel heel heftig en is het daarna over. Niemand kan voor je bepalen dat het normaal is om een aantal dagen verdriet te hebben.
Maar ja, zo denk ik erover.
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!
zondag 15 juli 2012 om 16:57
zondag 15 juli 2012 om 16:58
quote:nozelkuiken schreef op 15 juli 2012 @ 16:47:
.
De persoon waarvan ik nog kan zeggen dat ik er een band mee had is kortgeleden overleden en zelfs die rouw heeft een dag geduurd en toen was het klaar, is naar het schijnt ook al raar maar goed. Was tenminste niet op de begrafenis omdat ik dan weer een onvermijdelijke lachbui zou krijgen en dus nog meer gezeur aan mijn hoofd. De mensen waarmee ik optrek zijn prima mensen maar als de relatie over is zou ik ook mijn schouders ophalen.
.
Een hulpverlener die matig in staat is om eigen gevoel te duiden en wellicht erkennen kan denk ik niet op een juiste wijze begeleiding bieden. Ja afstand kunnen nemen en daardoor objectief mee kunnen denken is een een absolute must als hulpverlener. Echter wanneer je eigen emoties (zoals ik in bovenstaand stuk lees) niet kent en dus ook niet kan erkennen
vormt dat in mijn ogen onvoldoende basis om een hulpverlener te worden.
Ik zou als ik jou was (gezien je ambitie om hulpverlener te worden) de tijd van je studie ook gebruiken om met een objectieve derde (hulpverlener dus) te kijken naar je eigen gevoelsleven en hoe jij hier mee om gaat. Ik zeg hier níet mee dat ik jou persé opmerkelijk vind in jouw denken. Misschien kan je wel zo jouw onzekerheid deels wegnemen doordat je dan misschien meer zelfbesef en acceptatie krijgt.
Ik vind het wegblijven bij een begrafenis van een voor jou belangrijk persoon omwille van gezeur van anderen wel echt een opmerkelijke keuze. Tot nu toe ervaar ik als lezer de door jouw gegeven voorbeelden wel als nogal zelfgecentreerd .
Niet mis mee wellicht in veel beroepen echter je wilt hulpverlener worden en dan staan jouw behoeftes dus niet centraal. Dat zou ik wel als een aandachtspunt zien denk ik.
.
De persoon waarvan ik nog kan zeggen dat ik er een band mee had is kortgeleden overleden en zelfs die rouw heeft een dag geduurd en toen was het klaar, is naar het schijnt ook al raar maar goed. Was tenminste niet op de begrafenis omdat ik dan weer een onvermijdelijke lachbui zou krijgen en dus nog meer gezeur aan mijn hoofd. De mensen waarmee ik optrek zijn prima mensen maar als de relatie over is zou ik ook mijn schouders ophalen.
.
Een hulpverlener die matig in staat is om eigen gevoel te duiden en wellicht erkennen kan denk ik niet op een juiste wijze begeleiding bieden. Ja afstand kunnen nemen en daardoor objectief mee kunnen denken is een een absolute must als hulpverlener. Echter wanneer je eigen emoties (zoals ik in bovenstaand stuk lees) niet kent en dus ook niet kan erkennen
vormt dat in mijn ogen onvoldoende basis om een hulpverlener te worden.
Ik zou als ik jou was (gezien je ambitie om hulpverlener te worden) de tijd van je studie ook gebruiken om met een objectieve derde (hulpverlener dus) te kijken naar je eigen gevoelsleven en hoe jij hier mee om gaat. Ik zeg hier níet mee dat ik jou persé opmerkelijk vind in jouw denken. Misschien kan je wel zo jouw onzekerheid deels wegnemen doordat je dan misschien meer zelfbesef en acceptatie krijgt.
Ik vind het wegblijven bij een begrafenis van een voor jou belangrijk persoon omwille van gezeur van anderen wel echt een opmerkelijke keuze. Tot nu toe ervaar ik als lezer de door jouw gegeven voorbeelden wel als nogal zelfgecentreerd .
Niet mis mee wellicht in veel beroepen echter je wilt hulpverlener worden en dan staan jouw behoeftes dus niet centraal. Dat zou ik wel als een aandachtspunt zien denk ik.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 15 juli 2012 om 19:35
quote:nozelkuiken schreef op 15 juli 2012 @ 12:23:
Ik snap ook niet goed wat ik moet doen om aandacht te richten op mijn lichaam. Moet ik mijn hartslag bijhouden? Ademhalingsfrequentie? (Serieuze vraag)
Gewoon precies wat er staat, niks zweverigs hoor: je aandacht richten op je lichaam. Dus niet op de rest van de kamer, niet op je gedachten, niet op wat je morgen allemaal nog moet doen of wat je gisteren gedaan hebt, maar gewoon op je lichaam.
Hartslag zou je inderdaad op kunnen letten, of je adem (snel, langzaam, diep, hoog). Je kunt kijken of je het warm hebt of koud, of er bepaalde lichaamsdelen warmer zijn dan andere. Of je je energiek voelt, soms voel je dan ergens een soort tinteling. Soms voel je ook helemaal niks, of weet je het gewoon niet zo goed. Maar als je het door de dag heen af en toe doet, en je houdt dat langere tijd vol, dan merk je misschien verschil. En dan merk je misschien ook hoe je lichaam reageert op anderen.
Ik neem aan dat je als je een aantrekkelijke vent ziet, wel merkt dat er iets in je lichaam verandert.
Nou, op die manier kun je ook emoties ervaren.
Als ik bijvoorbeeld blij ben om iemand te zien, dan voelt dat in mijn lichaam warm, en alsof heel diep kan ademhalen. Als ik me alleen voel, dan krijg ik het koud. Als ik kwaad ben en ik kan er niks mee, dan voel ik me misselijk.
Als je goed op je lichaam let, dan kun je daar heel veel informatie uit krijgen over de personen met wie je bent. Kan best handig zijn als je met mensen werkt.
Ik snap ook niet goed wat ik moet doen om aandacht te richten op mijn lichaam. Moet ik mijn hartslag bijhouden? Ademhalingsfrequentie? (Serieuze vraag)
Gewoon precies wat er staat, niks zweverigs hoor: je aandacht richten op je lichaam. Dus niet op de rest van de kamer, niet op je gedachten, niet op wat je morgen allemaal nog moet doen of wat je gisteren gedaan hebt, maar gewoon op je lichaam.
Hartslag zou je inderdaad op kunnen letten, of je adem (snel, langzaam, diep, hoog). Je kunt kijken of je het warm hebt of koud, of er bepaalde lichaamsdelen warmer zijn dan andere. Of je je energiek voelt, soms voel je dan ergens een soort tinteling. Soms voel je ook helemaal niks, of weet je het gewoon niet zo goed. Maar als je het door de dag heen af en toe doet, en je houdt dat langere tijd vol, dan merk je misschien verschil. En dan merk je misschien ook hoe je lichaam reageert op anderen.
Ik neem aan dat je als je een aantrekkelijke vent ziet, wel merkt dat er iets in je lichaam verandert.
Nou, op die manier kun je ook emoties ervaren.Als ik bijvoorbeeld blij ben om iemand te zien, dan voelt dat in mijn lichaam warm, en alsof heel diep kan ademhalen. Als ik me alleen voel, dan krijg ik het koud. Als ik kwaad ben en ik kan er niks mee, dan voel ik me misselijk.
Als je goed op je lichaam let, dan kun je daar heel veel informatie uit krijgen over de personen met wie je bent. Kan best handig zijn als je met mensen werkt.
zondag 15 juli 2012 om 19:52
quote:nozelkuiken schreef op 15 juli 2012 @ 16:47:
Ik krijg gewoon de indruk, nu ik het opschrijf, dat ik het eigenlijk nooit zo goed / natuurlijk kan doen zoals de norm het voorschrijft en ik ben nu wel erg bezig met die hele maatschappelijke norm om toch maar niet buiten de boot te vallen zoals in mijn jeugd het geval was.
Alles bij elkaar genomen, inclusief de opmerking over buiten de boot vallen, lijkt het me inderdaad goed om eens met een hulpverlener te gaan praten, zoals Enn zegt.
Verder wil ik nog zeggen dat 'meehuilen' niet altijd de goede vorm van empathie is. Het kan ook heel fijn zijn als iemand niet zijn eigen emoties over je heen uitstort en je een beetje de ruimte geeft.
Ik krijg gewoon de indruk, nu ik het opschrijf, dat ik het eigenlijk nooit zo goed / natuurlijk kan doen zoals de norm het voorschrijft en ik ben nu wel erg bezig met die hele maatschappelijke norm om toch maar niet buiten de boot te vallen zoals in mijn jeugd het geval was.
Alles bij elkaar genomen, inclusief de opmerking over buiten de boot vallen, lijkt het me inderdaad goed om eens met een hulpverlener te gaan praten, zoals Enn zegt.
Verder wil ik nog zeggen dat 'meehuilen' niet altijd de goede vorm van empathie is. Het kan ook heel fijn zijn als iemand niet zijn eigen emoties over je heen uitstort en je een beetje de ruimte geeft.
zondag 15 juli 2012 om 20:11
