Psyche
alle pijlers
Slaapverlamming
vrijdag 16 september 2011 om 09:52
Al vanaf kleins af aan heb ik last van slaapverlamming. Ik heb geen diagnose, maar het lijkt precies op wat ik meemaak.
Ik weet pas sinds een jaar dat dit slaapverlamming kan heten, daarvoor dacht ik altijd dat het een verwerking van een verdrongen trauma oid was.
Mijn eerste levensechte droom met slaapverlamming had ik toen ik een jaar of 6 a 7 jaar oud was.
Ik sliep samen mijn broertje op 1 kamer, hij boven - en ik onderop het stapelbed.
Het was nacht en ik kon dus niets zien, maar ineens lag er iemand bovenop mij en ik vocht er tegen, probeerde diegene van me af te duwen. Ook bonkte ik tegen de muren en met mijn voeten naar boven, zodat mijn broertje dat wel moest voelen.
Ik velde alle details van de lattenbodem (van mijn broertje) waar ik tegen trapte en hoe de muur aanvoelde op het moment dat ik er tegenaan bonkte.
Het lukte me niet om te schreeuwen, er kwam geen geluid uit mijn mond .Heel frustrerend
Ik kon mijn ogen niet open krijgen en uiteindelijk, met veel moeite, wel.
Toen ik wakker was, bleek er niets aan de hand. Ik ben erg boos geweest op mijn broertje, waarom had hij me niet wakker gemaakt. Maar hij had naar eigen zeggen niets meegekregen.
Later heb ik veel dromen gehad, waarbij ik het licht niet aan kreeg als ik uit bed wilde gaan(moest s nachts als kind vaak naar de wc). De dromen begonnen elke keer, met dat ik wakker werd en bijv naar de wc wilde. Het licht kreeg ik dus niet aan en ik deed in de donker de deur open. Ik werd dan in elkaar geslagen en voelde letterlijk de hoeken van de ruimte. Ik had geen pijn,maar voelde wel hoe mijn lichaam tegen de muur aan kwam en ook in de hoeken. En hoe mijn lichaam heen en weer geslingerd werd. En daarbij ook de woede van “de ander”. Wie het ook maar was.
Op een gegeven moment, naarmate ik dit vaker meemaakte. Kreeg ik door dat het een droom was en liet ik me “doodgaan” zodat ik wist dat ik wel in bed lag, ik kreeg dan alleen mijn ogen niet open en ik kon mijn lichaam niet bewegen. Met veel moeite kreeg ik mijn ogen open.En bleek dat er niets aan de hand was.
Ik ga nu als volwassen vrouw nog altijd zonder het licht aan te doen naar beneden om naar de wc te gaan, puur omdat ik bang ben dat het licht niet aan gaat. Zo levensecht voelt het.
Ook heb ik een periode gehad dat ik bij mijn zus op de kamer sliep. Op een gegeven moment had ik weer zo’n rare droom; heb mezelf “ dood laten gaan” en vervolgens zat ik weer vast in mijn lichaam.
Ik hoorde mijn zus heel lief en geruststellend tegen me praten terwijl ze aaide en aangaf dat ik nu raar droomde en dat ze bij me bleef totdat ik echt wakker was. Ik voelde me gerustgesteld en werd(met moeite) wakker. Het enge was, dat toen ik naar mijn zus keek, ze helemaal niet naast mijn bed stond,maar zelf heerlijk lag te slapen. Zij had dus helemaal niet tegen me gepraat! Ik heb het haar naderhand ook gevraagd, en nee zij sliep de hele tijd.
Nu ben ik samen met mijn man en heb ik dus logischerwijs nog altijd last van dergelijke dromen.
Als hij aan het varen is, dan slaap ik natuurlijk alleen. Soms is dit wel eng. Doordat ik het volgende meemaakte:
Ik lag dus op bed en ik sliep half(zo ervaarde ik dat) ik voelde iemand tegen me aan kruipen, lepeltje lepeltje. Lekker knus en een veilig gevoel, ik dacht dat het mijn man was. Maar ineens bedacht ik me dus dat hij het niet kon zijn.. jakkes wie (het voelde echt als een lichaam) lag er tegen mij aan?
Ik kreeg door dat het weer zo’n rare droom was. Met moeite werd ik wakker en *gelukkig* was het niet iemand anders die tegen me aanlag. Ik deed het licht niet aan en bleef in bed liggen.Ik hoorde de kat melken en spinnen, dus ik voelde me wel op mijn gemak. Ik werd de volgende ochtend wakker en toen bleek dat de kat er helemaal niet was! Ik had hem ook niet mee naar boven genomen,maar toch had ik die nacht aangenomen van wel.
Nog een laatste voorbeeld. Als mijn man aan wal werkt gaat hij vroeg van huis.Ik slaap dan nog even wat langer. Ik heb ook vaak op die momenten de rare dromen. Zoals de keer dat ik plat tegen het bed gedrukt werd en een helikopter geluid hoorde en door een luchtdruk tegen het bed gedrukt werd. Een heel naar gevoel was dat. Ik kon geen kant op. Wat ik met name ook eng vond, was dat mijn deken naar beneden werd getrokken. Ik had weer door dit is een droom en niet echt!
Ik probeerde met “man en macht”(want zo voelt het) mijn ogen open te krijgen en dat lukte. O, wat word ik dan met een naar gevoel wakker zeg.
Sommige periodes heb ik er meer last van dan andere. Het kan voorkomen dat ik ze eens in een half jaar heb,maar ook 2x in de week.
Wie maakt zulke dromen ook mee en hoe ga jij ermee om?
Het lucht me in elk geval al op om het op te schrijven. En sorry voor dit lange verhaal
Ik weet pas sinds een jaar dat dit slaapverlamming kan heten, daarvoor dacht ik altijd dat het een verwerking van een verdrongen trauma oid was.
Mijn eerste levensechte droom met slaapverlamming had ik toen ik een jaar of 6 a 7 jaar oud was.
Ik sliep samen mijn broertje op 1 kamer, hij boven - en ik onderop het stapelbed.
Het was nacht en ik kon dus niets zien, maar ineens lag er iemand bovenop mij en ik vocht er tegen, probeerde diegene van me af te duwen. Ook bonkte ik tegen de muren en met mijn voeten naar boven, zodat mijn broertje dat wel moest voelen.
Ik velde alle details van de lattenbodem (van mijn broertje) waar ik tegen trapte en hoe de muur aanvoelde op het moment dat ik er tegenaan bonkte.
Het lukte me niet om te schreeuwen, er kwam geen geluid uit mijn mond .Heel frustrerend
Ik kon mijn ogen niet open krijgen en uiteindelijk, met veel moeite, wel.
Toen ik wakker was, bleek er niets aan de hand. Ik ben erg boos geweest op mijn broertje, waarom had hij me niet wakker gemaakt. Maar hij had naar eigen zeggen niets meegekregen.
Later heb ik veel dromen gehad, waarbij ik het licht niet aan kreeg als ik uit bed wilde gaan(moest s nachts als kind vaak naar de wc). De dromen begonnen elke keer, met dat ik wakker werd en bijv naar de wc wilde. Het licht kreeg ik dus niet aan en ik deed in de donker de deur open. Ik werd dan in elkaar geslagen en voelde letterlijk de hoeken van de ruimte. Ik had geen pijn,maar voelde wel hoe mijn lichaam tegen de muur aan kwam en ook in de hoeken. En hoe mijn lichaam heen en weer geslingerd werd. En daarbij ook de woede van “de ander”. Wie het ook maar was.
Op een gegeven moment, naarmate ik dit vaker meemaakte. Kreeg ik door dat het een droom was en liet ik me “doodgaan” zodat ik wist dat ik wel in bed lag, ik kreeg dan alleen mijn ogen niet open en ik kon mijn lichaam niet bewegen. Met veel moeite kreeg ik mijn ogen open.En bleek dat er niets aan de hand was.
Ik ga nu als volwassen vrouw nog altijd zonder het licht aan te doen naar beneden om naar de wc te gaan, puur omdat ik bang ben dat het licht niet aan gaat. Zo levensecht voelt het.
Ook heb ik een periode gehad dat ik bij mijn zus op de kamer sliep. Op een gegeven moment had ik weer zo’n rare droom; heb mezelf “ dood laten gaan” en vervolgens zat ik weer vast in mijn lichaam.
Ik hoorde mijn zus heel lief en geruststellend tegen me praten terwijl ze aaide en aangaf dat ik nu raar droomde en dat ze bij me bleef totdat ik echt wakker was. Ik voelde me gerustgesteld en werd(met moeite) wakker. Het enge was, dat toen ik naar mijn zus keek, ze helemaal niet naast mijn bed stond,maar zelf heerlijk lag te slapen. Zij had dus helemaal niet tegen me gepraat! Ik heb het haar naderhand ook gevraagd, en nee zij sliep de hele tijd.
Nu ben ik samen met mijn man en heb ik dus logischerwijs nog altijd last van dergelijke dromen.
Als hij aan het varen is, dan slaap ik natuurlijk alleen. Soms is dit wel eng. Doordat ik het volgende meemaakte:
Ik lag dus op bed en ik sliep half(zo ervaarde ik dat) ik voelde iemand tegen me aan kruipen, lepeltje lepeltje. Lekker knus en een veilig gevoel, ik dacht dat het mijn man was. Maar ineens bedacht ik me dus dat hij het niet kon zijn.. jakkes wie (het voelde echt als een lichaam) lag er tegen mij aan?
Ik kreeg door dat het weer zo’n rare droom was. Met moeite werd ik wakker en *gelukkig* was het niet iemand anders die tegen me aanlag. Ik deed het licht niet aan en bleef in bed liggen.Ik hoorde de kat melken en spinnen, dus ik voelde me wel op mijn gemak. Ik werd de volgende ochtend wakker en toen bleek dat de kat er helemaal niet was! Ik had hem ook niet mee naar boven genomen,maar toch had ik die nacht aangenomen van wel.
Nog een laatste voorbeeld. Als mijn man aan wal werkt gaat hij vroeg van huis.Ik slaap dan nog even wat langer. Ik heb ook vaak op die momenten de rare dromen. Zoals de keer dat ik plat tegen het bed gedrukt werd en een helikopter geluid hoorde en door een luchtdruk tegen het bed gedrukt werd. Een heel naar gevoel was dat. Ik kon geen kant op. Wat ik met name ook eng vond, was dat mijn deken naar beneden werd getrokken. Ik had weer door dit is een droom en niet echt!
Ik probeerde met “man en macht”(want zo voelt het) mijn ogen open te krijgen en dat lukte. O, wat word ik dan met een naar gevoel wakker zeg.
Sommige periodes heb ik er meer last van dan andere. Het kan voorkomen dat ik ze eens in een half jaar heb,maar ook 2x in de week.
Wie maakt zulke dromen ook mee en hoe ga jij ermee om?
Het lucht me in elk geval al op om het op te schrijven. En sorry voor dit lange verhaal
dinsdag 21 februari 2012 om 10:12
Een paar dagen geleden schreef ik nog dat het alweer 5 jaar geleden was dat 'het' de laatste keer had. Had ik beter niet kunnen zeggen...vanmorgen was het weer zo ver. Echt doodeng. Ik wilde ook schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit. Toen ik uiteindelijk wakker werd, wilde ik het licht aandoen, want dan voel ik me veiliger, maar ik kon me gewoon niet naar de lamp toedraaien. Gewoon uit angst. Het heeft zeker 30(!) minuten geduurd voordat mijn hart weer normaal klopte. Dat kan toch ook niet gezond zijn?
donderdag 23 februari 2012 om 22:07
@Yazz: dat van die hartkloppingen herken ik..of het "erg" is voor je gezondheid weet ik niet. Het duurt inderdaad weer effe voordat je je normaal voelt.
@Dribbel: pijn in de ellebogen heb ik nooit, wel oorsuizingen, droge mond en alle andere verschijnselen.
Ben benieuwd hoe het met Wazig gaat ook...
@Dribbel: pijn in de ellebogen heb ik nooit, wel oorsuizingen, droge mond en alle andere verschijnselen.
Ben benieuwd hoe het met Wazig gaat ook...
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
maandag 27 februari 2012 om 15:11
Dat van die hartkloppingen herken ik wel. Heb ik ook last van.
Apart dat je last van je ellebogen hebt. Lig je misschien anders dan anders?
Sprokkelientje; met mij gaat het alleen maar minder helaas. Ik heb me vanaf vandaag ziekgemeld op het werk.
Ik wil wel graag werken,maar ik kan de concentratie/focus even niet opbrengen. Gelukkig hebben ze daar op het werk begrip voor.
Apart dat je last van je ellebogen hebt. Lig je misschien anders dan anders?
Sprokkelientje; met mij gaat het alleen maar minder helaas. Ik heb me vanaf vandaag ziekgemeld op het werk.
Ik wil wel graag werken,maar ik kan de concentratie/focus even niet opbrengen. Gelukkig hebben ze daar op het werk begrip voor.
maandag 27 februari 2012 om 22:39
Jeetje Wazig, wat naar. Goed van je dat je je ziek hebt gemeld! Alleen voor vandaag of neem je even een periode rust? Willen werken kan ik me goed voorstellen, maar nu tijd nemen voor jezelf is belangrijker in zo'n heftige situatie. Sterkte!
Die hartkloppingen herken ik ook. Vervelend is dat. Ook al heb ik nu geen last van paralyse, die hartkloppingen komen soms als ik gespannen ben. Ik kan er nu wel wat relaxter mee om gaan, ik bedenk dat ik ze juist zelf stimuleer door me er zorgen over te maken, met goed ademen en bedenken dat het niet erg is gaat het nu weer gauw weg. Ik ben me bewust van waar ik stress van heb, die hartkloppingen staan dus niet op zichzelf wat ik een geruststellende gedachte vind.
Over een paar maanden heb ik weer een belafspraak met de neuroloog. Slaaponderzoek is zinloos nu ik niet weet of ik na medicatie nog steeds slaapproblemen heb natuurlijk.
Die hartkloppingen herken ik ook. Vervelend is dat. Ook al heb ik nu geen last van paralyse, die hartkloppingen komen soms als ik gespannen ben. Ik kan er nu wel wat relaxter mee om gaan, ik bedenk dat ik ze juist zelf stimuleer door me er zorgen over te maken, met goed ademen en bedenken dat het niet erg is gaat het nu weer gauw weg. Ik ben me bewust van waar ik stress van heb, die hartkloppingen staan dus niet op zichzelf wat ik een geruststellende gedachte vind.
Over een paar maanden heb ik weer een belafspraak met de neuroloog. Slaaponderzoek is zinloos nu ik niet weet of ik na medicatie nog steeds slaapproblemen heb natuurlijk.
dinsdag 28 februari 2012 om 08:28
Helaas een feest van herkenning voor mij. Ik heb al jaren last van verlamming tijdens mijn slaap. Ik kan mijn ogen niet openen en ik ben me zeer bewust van mijn omgeving. Degene die naast mij ligt probeer ik wakker te maken door geluid te maken. Dat lukt niet. Ik weet inmiddels dat ik heel veel beweeg tijdens zo'n 'aanval'. Het lijkt dan een beetje op een epilepsie aanval. Ik zelf denk dat ik stokstijf en bewegingsloos in bed lig, maar dat is dus niet zo. Ik heb ook altijd gedacht dat het een soort lichte vorm van epilepsie was. Ik weet inmiddels wel dat slaaptekort en extreme moeheid een trigger kan zijn, maar door angst kon ik vaak niet slapen, waardoor ik weer slaaptekort had en daardoor kreeg ik weer dit soort aanvallen. Heel beangstigend en ik ben benieuwd naar de rest van de verhalen. Ik wist niet dat er zoveel mensen zijn die er last van hebben.
dinsdag 28 februari 2012 om 22:53
Herkenbaar, uit je lichaam getrokken worden, zweven, niet kunnen bewegen en proberen keihard te schreeuwen en dan uit alle macht proberen er uit te komen. Ik voelde ook soort tinteling inderdaad als dit gaat gebeuren. heb het jaren gehad vroeger. Ook het zien van een zwarte, zwevende "bol" in mn slaapkamer verschillende keren :S (was toen wel een depressie periode)
Op een gegeven moment kwam ik er achter dat ik dit alleen ervaar als ik op mn rug liggend, in slaap val... dus voor mij alleen nog maar op mn zij slapen!
Voor de meeste mssn een te simpele oplossing, maar ik heb dan geen slaapverlamming, hallucinaties, nachtmerries en ander droom/slaap gedoe meer. Lig ik per ongeluk wel op mn rug dan krijg ik nu alleen nog realistische nachtmerries. Geen slaapverlammingen meer.
Iedereen heel veel sterkte hiermee!
Liefs
Op een gegeven moment kwam ik er achter dat ik dit alleen ervaar als ik op mn rug liggend, in slaap val... dus voor mij alleen nog maar op mn zij slapen!
Voor de meeste mssn een te simpele oplossing, maar ik heb dan geen slaapverlamming, hallucinaties, nachtmerries en ander droom/slaap gedoe meer. Lig ik per ongeluk wel op mn rug dan krijg ik nu alleen nog realistische nachtmerries. Geen slaapverlammingen meer.
Iedereen heel veel sterkte hiermee!
Liefs
donderdag 1 maart 2012 om 09:44
vrijdag 2 maart 2012 om 11:13
Ik slaap vaak op mijn buik of zij. Maar ik lig dus ook op mijn rug als ik een slaapverlamming heb gehad.
Ik heb het gisteren weer meegemaakt. Ik had een gewone nachtmerrie,maar hoorde daarnaast nog omgevingsgeluiden alsof ik weer bij mijn ouders woonde. Ik hoorde hun stemmen en dat ze in huis aan het omrommelen waren.
Op een gegeven moment toen werd de nachtmerrie te heftig en wilde ik wakker worden maar zat weer vast in mijn lichaam. Het duurde wel even voordat ik eruit was en mijn hartslag rustiger was.
Gobsmack: Ik weet nog niet hoe lang ik ziekblijf. Ik hoop zelf wel zo snel mogelijk weer te werken. Maar weet ook(omdat ik dat heb ervaren), dat als ik eenmaal op het werk ben, ik weinig waard ben. Dus het voelt wat dubbel allemaal.
Ik heb het gisteren weer meegemaakt. Ik had een gewone nachtmerrie,maar hoorde daarnaast nog omgevingsgeluiden alsof ik weer bij mijn ouders woonde. Ik hoorde hun stemmen en dat ze in huis aan het omrommelen waren.
Op een gegeven moment toen werd de nachtmerrie te heftig en wilde ik wakker worden maar zat weer vast in mijn lichaam. Het duurde wel even voordat ik eruit was en mijn hartslag rustiger was.
Gobsmack: Ik weet nog niet hoe lang ik ziekblijf. Ik hoop zelf wel zo snel mogelijk weer te werken. Maar weet ook(omdat ik dat heb ervaren), dat als ik eenmaal op het werk ben, ik weinig waard ben. Dus het voelt wat dubbel allemaal.
maandag 5 maart 2012 om 10:37
Bah! Weer een rotnacht gehad. Ik had er 3 keer achter elkaar last van. Hele nacht niet geslapen en vannochtend viel ik dus in slaap en de eerste keer kwam ik er snel uit. Ik werd nl. "wakker" in de slaapkamer die ik had bij mijn ouders, dus had al door dat dat niet goed was. En kort daarop werd ik weer 2 keer in slaap "gezogen"ik kon mijn ogen beide keren niet open houden en het was dan ook lastig om eruit te komen.
Ik ben nu dan ook doodop, jakkes. Ik had vandaag nog zoveel willen doen. En nu heb ik nergens meer zin in.
@ sprokkelientje. Ik kom de dagen wel door hoor. Ik heb lieve vrienden en familie. En ik vind het af en toe ook wel fijn om even alleen te zijn.Ook al is het dan een kl*te periode voor mij.
Ik ben nu dan ook doodop, jakkes. Ik had vandaag nog zoveel willen doen. En nu heb ik nergens meer zin in.
@ sprokkelientje. Ik kom de dagen wel door hoor. Ik heb lieve vrienden en familie. En ik vind het af en toe ook wel fijn om even alleen te zijn.Ook al is het dan een kl*te periode voor mij.
dinsdag 6 maart 2012 om 19:33
ik heb regelmatig dat ik 's nachts wakker wordt en dat ik dan een soort gezoem hoor 'in mijn hoofd' en ik voel dan ook een soort tinteling door mijn hele lichaam...voelt niet onprettig ofzo maar heel raar. Mijn hartslag is dan ook heel snel. Het voelt dan vaak ook alsof iets me 'uit mijn lichaam probeert te trekken'. Ik had het vanochtend ook weer, ik hoorde zelfs iets van 'stemmen'? best eng. Ik kan het altijd wel stoppen als ik dat wil door wat te bewegen of mijn ogen te openen. Het is idd net als bij velen van jullie zo dat als ik probeer te schreeuwen, er geen geluid uitkomt...want nooit heeft iemand mij blijkbaar horen schreeuwen terwijl ik dit wel probeerde
ik heb weleens gehoord dat mensen dit ook krijgen voordat ze een 'uittreding' krijgen, maar of dit allemaal echt zo is weet ik niet, dat is allemaal heel paranormaal...
ik heb weleens gehoord dat mensen dit ook krijgen voordat ze een 'uittreding' krijgen, maar of dit allemaal echt zo is weet ik niet, dat is allemaal heel paranormaal...
dinsdag 6 maart 2012 om 20:08
Ik heb een aantal keren slaapverlamming gehad. Meestal kon ik niet bewegen en geen geluid maken, terwijl ik het gevoel had te moeten ontsnappen. Eén keer bevond ik me opeens aan de andere kant van de kamer, en zag mijn eigen gezicht in de spiegel. Eén keer werd mijn hele matras langzaam overeind gezet - terwijl ik niet kon bewegen. En elke keer lag ik gewoon in m'n bed als ik uiteindelijk wakker werd.
Eén verschil: hoewel het elke keer heel beangstigend aanvoelde, vond ik het steeds achteraf wel grappig om meegemaakt te hebben. Ik vind het wel leuk dat m'n lichaam / psyche me af en toe 'beetneemt' op deze manier. Ik ben er dan ook helemaal niet bang voor, sterker het is alweer een tijd geleden dat het me overkomen is en ik zou het wel weer 'es leuk vinden. Maar goed, het gebeurt me dan ook zelden...
Eén verschil: hoewel het elke keer heel beangstigend aanvoelde, vond ik het steeds achteraf wel grappig om meegemaakt te hebben. Ik vind het wel leuk dat m'n lichaam / psyche me af en toe 'beetneemt' op deze manier. Ik ben er dan ook helemaal niet bang voor, sterker het is alweer een tijd geleden dat het me overkomen is en ik zou het wel weer 'es leuk vinden. Maar goed, het gebeurt me dan ook zelden...
dinsdag 6 maart 2012 om 21:37
Ik had het afgelopen week ook weer eens (ben mijn medicatie aan het afbouwen), en het was geen onprettige ervaring. Wel met hallucinatie maar geen moordlustige. Ik werd er ook een aantal keer opnieuw ingezogen. Maar niks engs deze keer. Het was erg persoonlijk, dus ik kon ook makkelijk bedenken dat dit aan mijn eigen brein was ontsproten.
Tot nu toe heb ik het alleen maar als echt heel naar ervaren als ik er 'iemand' bij hallucineerde die me bijvoorbeeld verstikte. Het scheelt wel dat ik nu goed weet wat er gebeurd, ook al slaapt je lichaam, je hersenen doen het nog (zolang je weet welk deel hallucinatie is natuurlijk).
@ Falsefloor; ik denk eigenlijk dat een uittreding stiekem gewoon slaapverlamming is, maar als je niet bekend bent met de wetenschappelijke verklaring van dit fenomeen dan is het makkelijk om het als paranormale ervaring te zien. Vanuit de behoefte om het te verklaren.
Tot nu toe heb ik het alleen maar als echt heel naar ervaren als ik er 'iemand' bij hallucineerde die me bijvoorbeeld verstikte. Het scheelt wel dat ik nu goed weet wat er gebeurd, ook al slaapt je lichaam, je hersenen doen het nog (zolang je weet welk deel hallucinatie is natuurlijk).
@ Falsefloor; ik denk eigenlijk dat een uittreding stiekem gewoon slaapverlamming is, maar als je niet bekend bent met de wetenschappelijke verklaring van dit fenomeen dan is het makkelijk om het als paranormale ervaring te zien. Vanuit de behoefte om het te verklaren.
donderdag 26 april 2012 om 18:18
Hey Sprokkelientje lief dat je naar mij vraagt !
Sinds een aantal weken slaap ik beter, op afgelopen week na dan...
Ik heb sinds maandag weer hallucinaties, het ingezogen worden en dingen ervaren.
Het leek maandag daarbij ook wel of ik terug in mijn lijf rolde, alsof ik uitgetreden was. Heel gek voelde dat.
Ik voel me behoorlijk moe en ik ben in de medische molen belandt. Dit vind ik erg zwaar moet ik zeggen.
Er worden vrschillende dingen verteld, die weer teruggedraaid worden. Waardoor ik lang heb moeten wachten , wat ik nu precies mankeer. Daarnaast heb ik afgelopen week bloed laten prikken voor verder onderzoek(o.a autoimuunziekte).
Ik hoop dat daar wat uitkomt, zo niet dan volgt er nog verder onderzoek. Heb sinds deze week eindelijk het gevoel de juiste hulp en begeleiding te krijgen. He,he.. eindelijk!
Bedankt en wat fijn dat er toch nog reactie's blijven komen op dit topic
Sinds een aantal weken slaap ik beter, op afgelopen week na dan...
Ik heb sinds maandag weer hallucinaties, het ingezogen worden en dingen ervaren.
Het leek maandag daarbij ook wel of ik terug in mijn lijf rolde, alsof ik uitgetreden was. Heel gek voelde dat.
Ik voel me behoorlijk moe en ik ben in de medische molen belandt. Dit vind ik erg zwaar moet ik zeggen.
Er worden vrschillende dingen verteld, die weer teruggedraaid worden. Waardoor ik lang heb moeten wachten , wat ik nu precies mankeer. Daarnaast heb ik afgelopen week bloed laten prikken voor verder onderzoek(o.a autoimuunziekte).
Ik hoop dat daar wat uitkomt, zo niet dan volgt er nog verder onderzoek. Heb sinds deze week eindelijk het gevoel de juiste hulp en begeleiding te krijgen. He,he.. eindelijk!
Bedankt en wat fijn dat er toch nog reactie's blijven komen op dit topic
maandag 18 juni 2012 om 21:11
Halo,
Ik ben een meisje van 16 en ik heb al 2 jaar slaapverlammingen, maar de laatste 3 maanden heb ik het elke week. En de laatste maand meerdere keren per week. De allereerste keer was 2 jaar terug in de zomer, ik was heel moe die dag dus ik besloot "een dutje" te doen. Ik sliep op mijn rug, en toen ik wakker werd, kon ik me niet bewegen, en ik zag alles wazig. Ik voelde een druk op mijn borst. Ik kon niet roepen bewegen, niks. Ik had al drek door dat ik een slaapverlamming had. Ik deed er alles aan om te bewegen, ik wou met mijn linkerarm tegen de muur slaan, en ik voelde felle pijn aan mijn pols. Alsof iemand me tegenhield. Het voelde ook alsof "iemand" op mij zat. En na een tijdje, kon ik mijn hoofd opheffen en mijn arm bewegen. Ik klopte op de muur, met de hoop dat mijn mama me zou horen. Het gekke was dat ik helemaal niks voelde toen ik aan het kloppen was op de muur. En toen besefte ik eigelijk nog dat ik doodstil aan het liggen was, maar ik kon mijn hoofd opheffen en mijn arm bewegen, terwijl ik stil lag. Ik heb pas paar maanden terug beseft dat het misschien een out of body was, die ik half heb meegemaakt. En de laatste maandne wanneer ik slaapverlamming heb, voel ik altijd "iemand" op mij liggen, een keer voelde ik een kus op mijn nek, wat mij een veilig gevoel gaf. Maar er was niemand en ik kon niet bewegend. En deze week nog voelde ik "iemand" aan mijn nek kriebelen, het was leuk. Maar ik besefte weer dat er niks was. En nu heb ik ook in mijn dromen verlamming. Vorig week was het zo eng, dat ik die nacht niet heb geslapen, ik wou mijn kamer uitgaa ( in mijn droom ) en "iets" trok aan mijn shirt, die "iets" was heel sterk en alles voelde echt, ik heb nu al een week heel veel schrik 's nachts. Ik zeg altijd dat ik hallucineer, maar het gevoel dat "iemand" op mij ligt of die aan me ligt, of mij een kus op mijn nek gaf, kan ik niet negeren. Ik ben al naar de dokter geweest met dit probleem, hij wist niks van slaapverlammingen.. En straks moet ik weer slapen en ik weet niet wat te doen, kan iemand mij aub helpen of uitleg geven. En ik heb meerdere keren out of body gehad, maar altijd dat ik half uit mijn lichaam kwam en door schrik dat ik terug "in" mijn lichaam ging liggen.
Danku dat ik mijn verhaal kon zeggen
Groetjes,
Eda
Ik ben een meisje van 16 en ik heb al 2 jaar slaapverlammingen, maar de laatste 3 maanden heb ik het elke week. En de laatste maand meerdere keren per week. De allereerste keer was 2 jaar terug in de zomer, ik was heel moe die dag dus ik besloot "een dutje" te doen. Ik sliep op mijn rug, en toen ik wakker werd, kon ik me niet bewegen, en ik zag alles wazig. Ik voelde een druk op mijn borst. Ik kon niet roepen bewegen, niks. Ik had al drek door dat ik een slaapverlamming had. Ik deed er alles aan om te bewegen, ik wou met mijn linkerarm tegen de muur slaan, en ik voelde felle pijn aan mijn pols. Alsof iemand me tegenhield. Het voelde ook alsof "iemand" op mij zat. En na een tijdje, kon ik mijn hoofd opheffen en mijn arm bewegen. Ik klopte op de muur, met de hoop dat mijn mama me zou horen. Het gekke was dat ik helemaal niks voelde toen ik aan het kloppen was op de muur. En toen besefte ik eigelijk nog dat ik doodstil aan het liggen was, maar ik kon mijn hoofd opheffen en mijn arm bewegen, terwijl ik stil lag. Ik heb pas paar maanden terug beseft dat het misschien een out of body was, die ik half heb meegemaakt. En de laatste maandne wanneer ik slaapverlamming heb, voel ik altijd "iemand" op mij liggen, een keer voelde ik een kus op mijn nek, wat mij een veilig gevoel gaf. Maar er was niemand en ik kon niet bewegend. En deze week nog voelde ik "iemand" aan mijn nek kriebelen, het was leuk. Maar ik besefte weer dat er niks was. En nu heb ik ook in mijn dromen verlamming. Vorig week was het zo eng, dat ik die nacht niet heb geslapen, ik wou mijn kamer uitgaa ( in mijn droom ) en "iets" trok aan mijn shirt, die "iets" was heel sterk en alles voelde echt, ik heb nu al een week heel veel schrik 's nachts. Ik zeg altijd dat ik hallucineer, maar het gevoel dat "iemand" op mij ligt of die aan me ligt, of mij een kus op mijn nek gaf, kan ik niet negeren. Ik ben al naar de dokter geweest met dit probleem, hij wist niks van slaapverlammingen.. En straks moet ik weer slapen en ik weet niet wat te doen, kan iemand mij aub helpen of uitleg geven. En ik heb meerdere keren out of body gehad, maar altijd dat ik half uit mijn lichaam kwam en door schrik dat ik terug "in" mijn lichaam ging liggen.
Danku dat ik mijn verhaal kon zeggen
Groetjes,
Eda
maandag 18 juni 2012 om 23:46
Lieve Eda,
Ik hoop dat je inmiddels al slaapt
Heftig wat je allemaal meemaakt.Ik herken het dus goed.
De laatste tijden heb ik er juist geen last van,maar ik slaap inmiddels ook weer een stuk beter(meer uren) dan voorheen.
Jammer dat de h.arts ook geen advies voor je heeft. Ik heb zelf ook niet echt duidelijke tips.
Ik heb we eens gelezen dat vit B12 tekort o.a. kan meespelen. Nu heb ik zelf al 2 jaar injecties. en desondanks toch nog ervaringen.
Wellicht zijn er nog andere tekorten die mee kunnen spelen, of stress en of slaaptekort.
je geeft aan dat er veel aan je word gezeten. Ik kan me helemaal voorstellen hoe eng dat is! Kun je er met iemand in je omgeving over praten?
Heb je nog een huisdier wat op je kamer mag slapen(kat bijv), zodat je je wat veiliger voelt?
Verder vind ik het zelf lastig om precies uit te leggen wat het allemaal inhoudt. In dit topic is al heel wat geschreven, dus misschien kun je gericht vragen stellen na aanleiding van bepaalde reacties.
Ik hoop dat je vannacht wel fijn slaapt.
Liefs Wazig
Ik hoop dat je inmiddels al slaapt
Heftig wat je allemaal meemaakt.Ik herken het dus goed.
De laatste tijden heb ik er juist geen last van,maar ik slaap inmiddels ook weer een stuk beter(meer uren) dan voorheen.
Jammer dat de h.arts ook geen advies voor je heeft. Ik heb zelf ook niet echt duidelijke tips.
Ik heb we eens gelezen dat vit B12 tekort o.a. kan meespelen. Nu heb ik zelf al 2 jaar injecties. en desondanks toch nog ervaringen.
Wellicht zijn er nog andere tekorten die mee kunnen spelen, of stress en of slaaptekort.
je geeft aan dat er veel aan je word gezeten. Ik kan me helemaal voorstellen hoe eng dat is! Kun je er met iemand in je omgeving over praten?
Heb je nog een huisdier wat op je kamer mag slapen(kat bijv), zodat je je wat veiliger voelt?
Verder vind ik het zelf lastig om precies uit te leggen wat het allemaal inhoudt. In dit topic is al heel wat geschreven, dus misschien kun je gericht vragen stellen na aanleiding van bepaalde reacties.
Ik hoop dat je vannacht wel fijn slaapt.
Liefs Wazig
maandag 18 juni 2012 om 23:54
donderdag 21 juni 2012 om 23:48
Halo,
ja ik ben Vlaams
en morgen ben ik terug bij de dokter,
ik slaap steeds slecht en ik heb ook lucide dromen,
ik weet niet wat te doen, ik heb al 2 dagen geen last gehad van slaapverlamming, dus dat is al goed. Ik hoop dat ik morgen toch wat meer kan horen van de dokter. En nee ik heb geen huisdieren ( allergieën). Ik vind het gewoon eng als ik midden in de nacht wakker word, en ik wordt altijd wakker paar keer in de nacht. Het is niet meer fijn, nee
ja ik ben Vlaams
en morgen ben ik terug bij de dokter,
ik slaap steeds slecht en ik heb ook lucide dromen,
ik weet niet wat te doen, ik heb al 2 dagen geen last gehad van slaapverlamming, dus dat is al goed. Ik hoop dat ik morgen toch wat meer kan horen van de dokter. En nee ik heb geen huisdieren ( allergieën). Ik vind het gewoon eng als ik midden in de nacht wakker word, en ik wordt altijd wakker paar keer in de nacht. Het is niet meer fijn, nee
maandag 16 juli 2012 om 13:15
Hoi allemaal,
sinds een jaar ongeveer heb ik ook last van slaapverlammingen (al kan ik me herinneren dat ik het als kind ook heb gehad, dit is dus echter jarenlang weggeweest).
Ik heb al veel op internet gelezen over slaapparalyse, documentaires gekeken en dit alles helpt mij om het een beetje te relativeren. Hoewel ik weet dat het een 'onschuldig' verschijnsel is, ik me tijdens de verlamming altijd bewust ben van wat het is en ik het al 100 keer heb gehad, blijf ik het doodeng vinden. Ik heb ook het idee dat de angst hiervoor meespeelt in het ontstaan ervan (alsof ik bang ben om te gaan slapen, en daardoor onbedoeld 'bij bewustzijn' blijf).
Ik heb het meestal bij het ontwaken, zo'n 3 of 4 keer in de week, soms meerdere keren per nacht. Het begint bijna altijd met een droom waarin ik ga beseffen dat ik droom. Door dit besef word ik dan wakker, maar niet helemaal; mijn lichaam blijft slapen.
Tijdens een slaapverlamming heb ik het meeste last van dingen horen die er niet zijn; vanwege de angst om dingen te 'zien' houd ik altijd mijn ogen dicht. Een paar keer heb ik gedroomd (meer gehallucineerd dus) dat mijn vriend mij begon te slaan of heel hard in mijn vingers beet (heel raar). Ik verdedig me dan door terug te slaan, maar dit gebeurt natuurlijk niet echt.
Éën keer heb ik gehad dat ik uit bed opstond uit de slaapverlamming, de kamer uitliep en het niet kon laten om naar het bed te kijken (ik wist dat ik nog in de slaapverlamming zat). Daar zag ik dus mijzelf liggen en om de een of andere reden was dit zo eng!
Sowieso vind ik elke slaapverlamming opnieuw verschrikkelijk en ik ben altijd even van slag als het weer zover is geweest. Ik vind het fijn om te lezen (hoewel je dit natuurlijk niemand toewenst!) dat er meer mensen last van hebben en voor iedereen zijn er weer andere tips/trucs om ermee om te gaan. Mij helpt het dus om mijn ogen dicht te houden of zo'n slaapmasker op te hebben. Hierdoor is het iets moeilijker misschien om snel wakker te worden, maar het voorkomt wel om je slaapkamer te zien + ongewenste flarden dromen hierin.. Ik concentreer me meestal op het bewegen van 1 teen (hoewel de verleiding altijd groot is om wild te bewegen) en uiteindelijk voel ik dat ik eruit kom. Hierna vechten tegen de slaap, kwartiertje goed wakker blijven om niet opnieuw erin te zakken.
Sorry voor het lange verhaal
sinds een jaar ongeveer heb ik ook last van slaapverlammingen (al kan ik me herinneren dat ik het als kind ook heb gehad, dit is dus echter jarenlang weggeweest).
Ik heb al veel op internet gelezen over slaapparalyse, documentaires gekeken en dit alles helpt mij om het een beetje te relativeren. Hoewel ik weet dat het een 'onschuldig' verschijnsel is, ik me tijdens de verlamming altijd bewust ben van wat het is en ik het al 100 keer heb gehad, blijf ik het doodeng vinden. Ik heb ook het idee dat de angst hiervoor meespeelt in het ontstaan ervan (alsof ik bang ben om te gaan slapen, en daardoor onbedoeld 'bij bewustzijn' blijf).
Ik heb het meestal bij het ontwaken, zo'n 3 of 4 keer in de week, soms meerdere keren per nacht. Het begint bijna altijd met een droom waarin ik ga beseffen dat ik droom. Door dit besef word ik dan wakker, maar niet helemaal; mijn lichaam blijft slapen.
Tijdens een slaapverlamming heb ik het meeste last van dingen horen die er niet zijn; vanwege de angst om dingen te 'zien' houd ik altijd mijn ogen dicht. Een paar keer heb ik gedroomd (meer gehallucineerd dus) dat mijn vriend mij begon te slaan of heel hard in mijn vingers beet (heel raar). Ik verdedig me dan door terug te slaan, maar dit gebeurt natuurlijk niet echt.
Éën keer heb ik gehad dat ik uit bed opstond uit de slaapverlamming, de kamer uitliep en het niet kon laten om naar het bed te kijken (ik wist dat ik nog in de slaapverlamming zat). Daar zag ik dus mijzelf liggen en om de een of andere reden was dit zo eng!
Sowieso vind ik elke slaapverlamming opnieuw verschrikkelijk en ik ben altijd even van slag als het weer zover is geweest. Ik vind het fijn om te lezen (hoewel je dit natuurlijk niemand toewenst!) dat er meer mensen last van hebben en voor iedereen zijn er weer andere tips/trucs om ermee om te gaan. Mij helpt het dus om mijn ogen dicht te houden of zo'n slaapmasker op te hebben. Hierdoor is het iets moeilijker misschien om snel wakker te worden, maar het voorkomt wel om je slaapkamer te zien + ongewenste flarden dromen hierin.. Ik concentreer me meestal op het bewegen van 1 teen (hoewel de verleiding altijd groot is om wild te bewegen) en uiteindelijk voel ik dat ik eruit kom. Hierna vechten tegen de slaap, kwartiertje goed wakker blijven om niet opnieuw erin te zakken.
Sorry voor het lange verhaal
maandag 16 juli 2012 om 17:32
Ik heb wel eens last van ´lucide´dromen, vooral in emotionele tijden. Vooral de laatste tijd, mijn vriend is sinds 1 maand bij me weg, daar ben ik kapot van en bijna elke nacht is het weer raak.
Dan droom ik en weet ik dat ik droom, en bijna altijd hetzelfde:
Ik sta in een onbekend huis in de keuken, het is een ouderwetse keuken, ik sta op blote voeten op de tegelvloer die ijs koud is en ineens floept het licht uit, maar omdat de keuken zo groot en onbekend is weet ik niet waar het lichtknopje zit, dus ik begin heel hard te roepen: doe het licht aan! doe het licht aan! maar zodra ik merk dat ik geen stem heb weet ik dat het weer dezelfde droom is, en dan blijf ik net zo lang door roepen totdat ik mezelf echt letterlijk wakker roep. Maar ik besef me dus in die droom dat het een droom is, en ik weet hoe ik mezelf wakker krijg.
Ik neem aan dat het, zodra ik me weer beter voel, weer af zal nemen tot hooguit 1 a 2 keer per jaar.
Ik heb deze droom overigens al heel lang, sinds ik een jaar of 16 was. Het is begonnen zo rond de tijd dat mijn opa na een lang ziekbed is overleden.
Dan droom ik en weet ik dat ik droom, en bijna altijd hetzelfde:
Ik sta in een onbekend huis in de keuken, het is een ouderwetse keuken, ik sta op blote voeten op de tegelvloer die ijs koud is en ineens floept het licht uit, maar omdat de keuken zo groot en onbekend is weet ik niet waar het lichtknopje zit, dus ik begin heel hard te roepen: doe het licht aan! doe het licht aan! maar zodra ik merk dat ik geen stem heb weet ik dat het weer dezelfde droom is, en dan blijf ik net zo lang door roepen totdat ik mezelf echt letterlijk wakker roep. Maar ik besef me dus in die droom dat het een droom is, en ik weet hoe ik mezelf wakker krijg.
Ik neem aan dat het, zodra ik me weer beter voel, weer af zal nemen tot hooguit 1 a 2 keer per jaar.
Ik heb deze droom overigens al heel lang, sinds ik een jaar of 16 was. Het is begonnen zo rond de tijd dat mijn opa na een lang ziekbed is overleden.
