Psyche
alle pijlers
Weinig empathie?
zondag 15 juli 2012 om 12:05
Ik forum hier al lang maar toch even een ander account gemaakt hiervoor want ik vind het zelf een vreemde kwestie en wil nog graag serieus genomen worden met mijn gebruikelijk account.
Ik val maar meteen met de deur in huis: ik voel blijkbaar weinig emoties. Ik heb de indruk gekregen dat ik niet het volledige spectrum ervaar als ik mensen hoor praten erover want op basis dingen na zoals verdriet, blijdschap en dergelijke (die ik nog niet eens sterk ervaar) is het vrij leeg. Ik maak ook regelmatig de afweging dat ik iets hoor te voelen in een bepaalde situatie en ik kan wel de correcte emoties aanduiden maar echt voelen zoals een hand op mijn arm doe ik het niet.
Waarom post ik dit hier? Omdat ik er nu pas ben achtergekomen dat mensen niet altijd voor de beleefdheid zeggen "ik leef met je mee" maar ook daadwerkelijk voelen wat een ander voelt (na een recente discussie met vrienden), of mijn vrienden zijn gewoon erg gevoelig, ik weet het niet. Ik kan me dit compleet niet inbeelden, voelen wat een ander voelt. Ik ben echt geen naar mens, ik ben aardig en beleefd maar heb de indruk nu gekregen bepaalde dingen gewoon te missen.
Voor mij hoeft het ook niet anders maar ik maak me nu wel zorgen over mijn toekomstig beroep (iets met mensen), ik zou graag mijn ding kunnen doen zonder dat ik hierin faal. Ik vind het probleem interessant, de theorie erachter en de mogelijkheden hierin, maar ja, ik heb nog wel het benul dat anderen zich misschien oncomfortabel hierin zouden voelen als ze mij als hulpverlener hebben.
Is dit herkenbaar? Hebben mijn vrienden nu gelijk wanneer ze zeggen dat je normaal gezien wel voelt wat een ander voelt of zijn zij gewoon overgevoelig?
Ik val maar meteen met de deur in huis: ik voel blijkbaar weinig emoties. Ik heb de indruk gekregen dat ik niet het volledige spectrum ervaar als ik mensen hoor praten erover want op basis dingen na zoals verdriet, blijdschap en dergelijke (die ik nog niet eens sterk ervaar) is het vrij leeg. Ik maak ook regelmatig de afweging dat ik iets hoor te voelen in een bepaalde situatie en ik kan wel de correcte emoties aanduiden maar echt voelen zoals een hand op mijn arm doe ik het niet.
Waarom post ik dit hier? Omdat ik er nu pas ben achtergekomen dat mensen niet altijd voor de beleefdheid zeggen "ik leef met je mee" maar ook daadwerkelijk voelen wat een ander voelt (na een recente discussie met vrienden), of mijn vrienden zijn gewoon erg gevoelig, ik weet het niet. Ik kan me dit compleet niet inbeelden, voelen wat een ander voelt. Ik ben echt geen naar mens, ik ben aardig en beleefd maar heb de indruk nu gekregen bepaalde dingen gewoon te missen.
Voor mij hoeft het ook niet anders maar ik maak me nu wel zorgen over mijn toekomstig beroep (iets met mensen), ik zou graag mijn ding kunnen doen zonder dat ik hierin faal. Ik vind het probleem interessant, de theorie erachter en de mogelijkheden hierin, maar ja, ik heb nog wel het benul dat anderen zich misschien oncomfortabel hierin zouden voelen als ze mij als hulpverlener hebben.
Is dit herkenbaar? Hebben mijn vrienden nu gelijk wanneer ze zeggen dat je normaal gezien wel voelt wat een ander voelt of zijn zij gewoon overgevoelig?
maandag 16 juli 2012 om 11:37
maandag 16 juli 2012 om 18:07
Mwa, dat je iets voelt wat een ander voelt is volgens mij grotendeels gebaseerd op fantasie en/of dat je de situatie/het gevoel van een ander kan koppelen aan eigen belevenis van jou, maar letterlijk exact kan je het nooit voelen. Dat je hier al over twijfelt, zegt trouwens wel dat je je er oprecht en zelfbewust mee bezig houdt, en dat zijn in elk geval al eigenschappen waar je blij mee kan zijn. Je komt ook over als een tamelijk analytisch persoon, en dat is volgens mij ook geen vervelende eigenschap. Daarnaast moet je je afvragen in hoeverre je dit belemmert.
Het belangrijkste als hulpverlener is om, hoe lang je het werk ook doet, je ogen en geest open te houden. Je zult vaak genoeg met cliënten te maken krijgen die niet alles in perspectief zien, of juist een zetje nodig hebben om uit hun schulp te komen. En je moet vaak het kaf van het koren scheiden, mensen hebben veel copingsmechanismen. Vaak werkt het juist averechts om heftige medelijden te voelen.
Medelijden is vaak iets wat je hebt met iets wat je (onbewust) als ongelijkwaardig ziet, en daar heeft niemand wat aan in de praktijk, uiteindelijk is het de bedoeling dat een cliënt autonoom is. Medeleven (het verschil zit hem al in lijden en leven) is belangrijker, en het lijkt me dat je dat vooral dat je dat moet nastreven.
Het belangrijkste als hulpverlener is om, hoe lang je het werk ook doet, je ogen en geest open te houden. Je zult vaak genoeg met cliënten te maken krijgen die niet alles in perspectief zien, of juist een zetje nodig hebben om uit hun schulp te komen. En je moet vaak het kaf van het koren scheiden, mensen hebben veel copingsmechanismen. Vaak werkt het juist averechts om heftige medelijden te voelen.
Medelijden is vaak iets wat je hebt met iets wat je (onbewust) als ongelijkwaardig ziet, en daar heeft niemand wat aan in de praktijk, uiteindelijk is het de bedoeling dat een cliënt autonoom is. Medeleven (het verschil zit hem al in lijden en leven) is belangrijker, en het lijkt me dat je dat vooral dat je dat moet nastreven.
