Spijt van ongeluk..

2 jaar geleden heb ik een zwaar ongeluk gehad. 30 weken zwanger en 6 dagen voor mijn trouwerij.



Om 20 voor 6 heb ik mijn vriend nog gebeld;''Ja , zet de aardappels maar op. Ik kom er nu aan.'' Dit zijn bijna mijn laatste woorden geweest. Ik ben bij mijn beste vriendin weg gereden, en zou naar huis om te eten. Laatste wat ik me van de rit herinner is dat Hotel California , voor mij heeft dat liedje een speciale betekenis op de radio was.



Ik ben door een auto die van links kwam zonder te kijken geschept, macht over het stuur verloren en tegen een gebouw aangevlogen.



Ben door een oude man die met zijn hondje liep gevonden. Die man heeft slachtoffer hulp nodig gehad.



De brandweer-brigadier die met de brandweer meeging om mij los te knippen was de vader van mijn beste vriendin, waar ik ook vandaan kwam.Die man kende mij al sinds ik op de peuterspeelzaal zat. Hij heeft het er heel moeilijk mee gehad.

Heb van hem ook gehoord, dat ik mijn ogen heb gedaan , in shock en wou opstaan, wat door mijn verbrijzelde knie en gebroken been niet wou, daarna ben ik weer bewusteloos geraakt. Hij heeft dat moment , en het moment dat hij mij in de auto zag zitten met mijn handen om mijn dikke zwangere buik nog vaak in zijn slaap gezien.



De artsen zijn 18 uren aan het opereren geweest, ze hebben eerst een spoedkeizersnee uitgevoerd.Ik heb een nier van mijn broer gekregen. Mijn ouders , vriend en beste vriendin hebben die 18 uren op de gang zitten wachten. Ik had een goude ring om , die ze hebben door geknipt, en daarna hebben ze hem aan mijn vader gegeven.Kreeg hem als een propje terug, hij had uren in die ring zitten knijpen en en hij zei steeds achter elkaar, ''Je gaat niet dood, je bent sterk en je vecht.''



Ze hebben mij 2 weken in kunstmatige slaap gehouden, mijn vader en vriend hebben iedere nacht maar 2 hooguit 4 uurtjes geslapen, en maar wachten. Mijn moeder en vriendin gingen om de buurt een nacht naar huis, met constant een telefoon bij zich. Mijn moeder en verloofde gingen ook om de dag 100 km rijden om naar het ziekenhuis te gaan waar onze zoon lag.



Na 2 weken hebben ze mij gewekt. Het duurde daarna nog een week voor dat ik helder was, ze hadden mij aan pijnstillers waardoor je tussen hemel en aarde zweeft. Vanaf de 3de week kwam ik ook zo bij dat ik weer helder werd, er is mij toen verteld wat er was gebeurd, en wat ik had. Eerste waar ik natuurlijk aan dacht, waar is mijn kind?Uitgelegd dat hij in een ander ziekenhuis lag,en dat het beter was dat hij daar bleef. Als ik de 5 meter naar mijn wc kon lopen , mocht ik naar het andere ziekenhuis om mijn zoon te zien.



1 van de ergste dingen vond ik , het moment nadat er was verteld u heeft dat en dat kwamen mijn ouders, verloofde, en vriendin ze waren allemaal minstens 10 kg kwijt, lijkbleek , mijn vriend had grijze haren gekregen terwijl hij achter in de 20 was, en sindsdien zijn ze allemaal wat ouder in het gezicht geworden. Ze hebben het met de datum, nog steeds moeilijk, aan de ene kant is het een geweldige dag want het is de verjaardag van mijn zoon, maar het staat wel in hun geheugen geschrift dat het die dag maar een haar heeft gescheeld of ik en mijn zoon waren er niet geweest.



Ik voel me er heel schuldig over dat ik hun dat heb aangedaan, zij zijn door een rot periode gegaan door mijn ongeluk. Die man die mij gevonden heeft, ben ik later bij langs gegaan , op verzoek van mijn psychiater omdat die man kon niet meer normaal slapen door wat hij in de auto heeft gezien. Die man vond het heel fijn om te zien dat ik en mijn zoon er allebei boven op gekomen zijn. Hij heeft er rust mee gekregen , hij heeft het een plekje kunnen geven.



De vader van mijn vriendin die mij losgeknipt heeft die heeft mij in het ziekenhuis gezien, hij heeft er ook slecht door kunnen slapen.



Mijn vader en moeder zijn nu 2 jaar later nog niet op de plek kunnen komen, het gebouw is gerepareerd, het is dus niet meer zichtbaar. Maar ze kunnen het gewoon niet. Ik ben er wel met mijn vriend geweest, hij had er ook moeite mee.



Ik voel mij gewoon heel schuldig dat ik hun dit heb aangedaan...

quote:Miffy schreef op 30 augustus 2012 @ 21:10:

[...]



Toch kun je het Teuntje moeilijk kwalijk nemen dat ze hierin leest dat die transplantatie in die 18 uur heeft plaatsgevonden: die 18 uur komt immers voor en na de zin over de transplantatie terug.

Kan natuurlijk ongelukkig geformuleerd zijn hoor, maar is het niet ook een beetje vreemd dat er in dat ziekenhuis wel niertransplantaties werden uitgevoerd (dat kan niet op heel veel plekken, lijkt me), maar dat het niet de goede plek was voor een heel premature baby?



Het is in mijn woonplaats, een kleine stad, lees tegen dorp aan gebeurd.



Ben naar het het dichtsbij zijnde grote ziekenhuis gebracht. Daar is mijn zoon geboren. Waar ze mij ook voor de eerste keer, de 18 uren hebben geopereerd. Maar sommige dingen konden ze niet doen. Dus hebben ze mij naar een ander ziekenhuis gebracht waar ze mij beter konden helpen.En omdat mijn zoon zo klein was, vonden ze de rit voor hem te gevaarlijk, en ze konden daar de zorg wel voor hem bieden.

quote:Miffy schreef op 30 augustus 2012 @ 21:13:

[...]



Als ik nou vertel dat ik hier al zo lang rondloop dat ik Jelle en Sanne nog heb meegemaakt, mag het dan wel ?Wie zijn Jelle en Sanne?

quote:FullHouse schreef op 30 augustus 2012 @ 21:20:

Coldplayed, het is volgens mij totaal niet interessant om te weten wie Claudio, Jelle en Sanne zijn. Zeker niet op het punt waar jij nu staat in je leven en HOE je daar staat.



Heb je nog contact gehad met de veroorzaker van dit ongeluk? Want DIE zou toch een schuldgevoel moeten hebben?



Hij heeft het wel geprobeerd er achter te komen wat er met mij gebeurd is. Maar ik wou en wil hem niet zien. Mijn vader heeft in de krant gelezen dat hij er met lichte verwonding van af gekomen is. En dat hij na het ongeluk zijn auto heeft verlaten.



Hij heeft mij in mijn auto laten zitten. Oke ik begrijp dat die man zich dood geschrokken is, maar hij had op zen minst anoniem kunnen bellen en daarna weg kunnen gaan. Hij heeft mij echt aan mijn lot overgelaten. Daar kan ik niet met mijn verstand bij, dat je zoiets bij iemand doet. Voor mijn gevoel is het beter dat ik hem niet zie, wil ook niet weten wie het is geweest.