Mijn zusje....

Hoi allemaal,



Ik weet eigenlijk niet of het hier goed staat, maar wil toch even mijn verhaal doen. Dus, bijvoorbaat een waarschuwing, kan lang verhaal worden!



Toen mijn zusje twee was is ze bij ons gekomen, ze is dus geadopteerd. Ik was toen 7. Ondertussen is zij nu 31.



Mijn zusje is verstandelijk beperkt, heeft een IQ van 67, heeft borderline en liegt en bedriegt altijd. Het meeste van wat zij vertelt is gelogen of gefantaseerd.



Uiteraard is hier een heel proces aan onderzoeken aan vooraf gegaan voordat duidelijk werd wat er nu precies met haar aan de hand is.



Ons jeugd heeft altijd in het teken van haar gestaan. Zij was zielig, zij had/heeft aandacht nodig. Ik snap dat wel. Haar ouders waren heel erg en lieten haar en haar zus snachts gewoon in bed liggen(waren ze 1 en 3!!!) en zij gingen stappen. Uiteindelijk vader in de gevangenis beland en moeder in een inrichting. Haar moeder was ook een borderliner en waarschijnlijk ook beperkt. In ieder geval zal mijn zusje echt wel erfelijk belast zijn door haar ouders.



We hebben een hoop met haar meegemaakt en maken nog een hoop met haar mee. Ook blijft ze volhouden dat ze achtergesteld wordt en dat wij niet van haar houden. Wij zijn juist achtergesteld doordat zij alle aandacht vroeg en kreeg. En natuurlijk houden we van haar maar het komt niet aan bij haar.



Uiteindelijk is ze wel op zichzelf gaan wonen, mijn ouders zijn haar bewindvoerder dus die regelen haar geld zaken. In het begin deed mijn moeder samen met haar boodschappen maar dit kan ze nu zelf.



Toen ze 24 was besloot ze graag een kind te willen, hiervoor is ze met jan en alleman naar bed gegaan. Ook met mijn neef....(serieus, wat bezielt mijn neef?). Toen ze zwanger bleek te zijn was het nog de vraag of het misschien van neef was. We hebben toen geprobeerd het hele zwanger worden uit haar hoofd te praten, maar dat was niet gelukt. Uiteindelijk een heel lief neefje erbij gekregen. Jammer genoeg ging het opvoeden niet goed(wat wij al verwacht hadden) en heeft ze dus hulp gekregen voor een x aantal uur per week. Zij is erg eigenwijs en gelooft dat zij het beter weet en heeft de hulp(meerdere) weg gepest. Ik kan me dit goed voorstellen, zij kan echt onder je huid kruipen en je helemaal de grond in boren en trappen, tegen je schelden enz.



We hebben dit toen opgelost door dan maar zelf bij haar te helpen. En helpen opvoeden en helpen het huishouden te doen. Ze neemt niks van je aan, op het moment zegt ze ja, nee en amen en als je weg bent doet ze het precies zoals zij wilt.



Helaas bleef ze ruzie zoeken met ons(mijn zus en ik) en uiteindelijk is mijn moeder over gebleven om haar te helpen.



Tot overmaat van ramp haalt ze altijd fratsen uit als mijn ouders op vakantie zijn, met als toppunt vorig jaar. De vader van mijn neefje mocht hem van de rechter ophalen(mijn zusje heeft dit altijd tegen gewerkt, want ze wilt niet dat mijn neefje contact met zijn vader heeft. Gelukkig heeft vader hier altijd voor gestreden en na 5 jaar eindelijk een bezoeksregeling kunnen afdwingen via de rechter). Mijn zusje wilde dit niet en liet een vriendin hem afwimpelen, vader in paniek mijn oudere zus en mij gebeld en wij hebben geadviseerd om de politie te bellen. Deze hebben de deur open moeten trappen en vonden daar dingen waar een ventje van 5 niet mee geconfronteerd dient te worden. Terecht heeft de politie neefje meegenomen. Mijn oudere zus en ik zijn mee gegaan naar het bureau en hebben gewacht tot de welzijnsmedewerker er was en hem heeft meegenomen. Zusje kwam niet, die heeft bij de buurvrouw lopen klagen hoe gemeen oudere zus en ik wel niet waren enz enz.



Dit was vorig jaar en neefje zit in een tehuis... Voorlopig mag hij niet met haar mee naar huis, misschien maar goed ook. Er is een voogd toegewezen en die heeft flink misbruik gemaakt van de situatie. Hoewel mijn zusje denkt dat zij hem heeft misbruikt. Zij hebben een seksrelatie onderhouden met elkaar. Hij zei gewoon, als je seks met mij hebt dan mag je neefje weer zien. Dit is uitgekomen en voogd is ontslagen en nieuwe voogd weer aangesteld(een vrouw dit keeren die betrekt mijn ouders er ook bij omdat mijn zusje gewoon de helft niet begrijpt van wat er verlangt wordt van haar)



Nu kwam mijn zusje dus met het verhaal dat ze zwanger is van voogd. Mijn oudere zus heeft toen geregeld dat zij snel een echo kon laten maken en daar is zusje alleen heen geweest. Toen kwam ze terug met het verhaal dat ze drie en een halve maand zwanger is, het hartje niet goed klopt en dat ze door verwezen moet worden naar Amsterdam(wij wonen in Rotterdam). Week later is ze toch 5 maanden zwanger en is het een meisje met een ernstige hartafwijking...



Ik ben er zo klaar mee want ook dit is weer gelogen. Nieuwe voogd is op onderzoek uit gegaan en heeft contact met de huisarts gehad. Zij heeft dus de info gekregen dat mijn zusje nooit naar de echo afspraak is geweest en dat de betreffende gynacoloog nooit met zusje heeft gesproken.



Ik weet dat ze er niks aan kan doen. Ze lijdt aan waanideeën en zit tegen een psychose aan. Volgende week hebben mijn ouders en zusje weer een gesprek met de psychiater. Ze is dus gewoon ziek. Erg ziek.



En ik, ik kan het gewoon niet los zien. Alle aandacht is vroeger naar haar gegaan, met haar hebben we zoveel ellende mee gemaakt. Mijn ouders hebben zoveel verdriet van en om haar. En deze verhalen maken mij zo boos, zo boos. En zij kan er gewoon niks aan doen. En toch neem ik het haar kwalijk. Ik kan er niks aan doen. Ik word er gewoon naar van.



Ik zou graag willen weten hoe andere hier mee om zouden gaan? Ik weet het gewoon niet. Mijn hart krimpt gewoon als ik aan neefje denk. Zij had ook nog tegen hem gezegd dat hij heel goed zijn best moest doen want dan mocht hij naar huis.... Dit vertelde hij tegen mijn moeder... Mijn moeder heeft toen terecht gezegd dat hij dat niet hoefde te doen want hij was al zo lief van zichzelf en dat mama goed haar best moest doen, niet hij.



Pfff lang verhaal, sorry daarvoor maar ik heb wel even mijn hart kunnen luchten!

Bedankt voor de lieve reacties!



Doet me erg goed. Het is gewoon een soort spagaat waar je in zit. Ik weet dat ze er niks aan kan doen, maar ging dan altijd meer uit van de dommere dingen die ze deed. Zoals naar Fijnaart rijden voor Frans Bauer met neefje om 20u 's avonds, terwijl neefje al lang op bed moet liggen(hij was toen 4 en zat net op school) en dan niet genoeg benzine bij hebben om vervolgens langs de kant van de weg te eindigen ergens in brabant. Ouders op vakantie dus ja wat doe je dan? Haar wil je laten staan maar neefje niet natuurlijk.



Had het laatste jaar juist al meer afstand genomen. Alleen neefje mag dus om de week het weekend bij mijn ouders slapen, zij mag hem dan bij mijn ouders op zaterdag bezoeken en vader op zondag. Neefje mag dus niet met haar mee, maar ook niet met vader mee. Zusje heeft hem beschuldigd van incest en nu loopt er dus een onderzoek omdat neefje ook al een aantal dingen heeft gezegd die zouden kunnen wijzen op seksuele handelingen. Het is dus niet duidelijk of dit inderdaad door vader is gebeurd of dat zusje er mee te maken heeft.



Op die zaterdag eten we dus met zijn alle bij mijn ouders, is leuk voor neefje en mijn kinderen vinden het ook leuk hem dan weer te zien en met hem te spelen. Ik wil neefje ook gewoon blijven zien, maar haar niet meer...



Ik heb net met mijn oudere zus gesproken en zij denkt en voelt zich ook net als ik. Wij zijn er klaar mee en kunnen dit gewoon niet meer. Morgen gaan we maar even met mijn ouders praten om dit verder te spreken. Mijn ouders zijn gewoon opgelucht, wat ik ook snap, maar dat gelieg erbij. Het hele verhaal wat ze er om heen heeft verzonnen, dat trek ik gewoon niet meer en wil ik ook niet meer om me heen hebben...



Nogmaals bedankt voor het luisteren, doet me toch beter dan ik verwacht had.

Ja Amy, oudere zus en ik dachten zelf ook al aan zondag. En opzoeken in het tehuis doen we ook al hoor! En neefje is zo lief, laat alles zien, hele verhalen over hoe de dag indeling is. Hij heeft daar ook baat aan, al die regels heeft hij bij mijn zusje moeten missen en daar heeft hij ze wel en hij vaart daar erg goed bij, wat ook logisch is natuurlijk.



Voor mijn ouders zal ik er altijd zijn. Dat staat buiten kijf, ondanks dat alles in het het teken van haar heeft gestaan heb ik een hele diepe respect en bewondering voor mijn ouders. En weet ik dat ze altijd hebben gehandeld naar hun kunnen. Ik neem hen ook niets kwalijk. Mijn woede en frustatie is echt op zusje gericht en dat vind ik kwalijk van mezelf, zij kan er immers niks aan doen dat ze zo is, maar ik ben er wel klaar mee nu, met haar.

Klopt amy, veel mensen vragen ook gewoon aan mijn ouders waarom ze haar niet uit hun leven verbannen of waarom ze haar niet weer terug gestuurd hebben. Ja zelfs ik vind dat raar, zij heeben voor haar net zo bewust gekozen als voor ons. Met een biologisch kind weet je ook niet hoe hij of zij zich ontwikkeld. Zij heeft extra zorg nodig en zeker met haar achtergrond. Zo'n kindje laat je niet in de steek. En nu ze volwassen is lijkt het wel erger te worden. Ik denk dat mijn ouders haar nooit in de steek zullen laten. Alleen ik heb nu mijn eigen gezin, mijn eigen dingen. Dus ja, ik wil voor mijn ouders klaar blijven staan, alleen niet meer voor haar.