Psyche
alle pijlers
Zichtbaarheids angst (lang)
donderdag 6 september 2012 om 13:14
Hallo!
Ik zit met een probleem waar ik eigenlijk niet meer uitkom.
Ik heb al een verwijsbrief van de huisarts voor een psycholoog,
maar ik vroeg me af of iemand hier op het forum nog advies voor me heeft of dat iemand hier ook ervaring mee heeft.
Ook vind ik het lastig om de stap te zetten om echt naar een psycholoog te gaan, ook al weet ik dat het me alleen maar gaat helpen, ik vind het lastig.
Even samengevat mijn probleem:
Ik wist eigenlijk nooit precies waar ik last van had.
Toen ik jong was, was ik altijd erg verlegen.
Ik weet niet meer precies wanneer het is veranderd, volgens mij werd het na mijn 10e steeds beter, uiteindelijk was ik op mijn 17e totaal niet meer verlegen en ben ik dat tot op de dag van vandaag (21) ook niet meer. Ik vind het leuk om met verschillende mensen te praten en vind dat ook niet eng.
Toen ik ging googlen naar de angsten waar ik last van heb, vond ik een stukje dat mijn probleem beschrijft:
"voor niet-durvers is soms het pure zichtbaarheidsangst. Spreekangst komt meteen op als het om presenteren gaat. Maar zichtbaarheidsangst heeft vaak ook subtielere vormen: telefoonangst, voorstelrondjesangst, angst voor autoriteiten, angst voor kritiek of afwijzing enzovoorts. Deze angsten variëren van flinke zenuwen tot ware paniek."
Bij mij gaat het dan vooral om als ik ergens 'in the picture' sta.
Bij voorstelrondjes, sollicitatiegesprekken, verjaardagen etc.
Ik vind het allemaal prima, zolang ik niet ALLEEN in beeld kom.
Als alle ogen op mijn zijn gericht word ik enorm zenuwachtig en ben ik niet meer mezelf. Bijvoorbeeld een tijdje terug op een verjaardag had iemand een leuk spel op de Wii, iedereen speelde het, maar ik wou niet. Dan moest ik namelijk voor iedereen gaan staan en dat spel spelen. (Slaat helemaal nergens op?)
Op zich kan ik er verder in het dagelijks leven goed mee omgaan, alleen bij presenteren niet. Ik moet bijvoorbeeld binnenkort een presentatie doen over een willekeurig onderwerp van 10 minuten. Ieder ander zou zich daar totaal niet druk om maken. Ik daarentegen maak me hier een week lang enorm druk om, zo erg dat ik een excuus verzin en niet naar die les ga.
Sorry voor het lange bericht!
Maar ik zit er echt mee.
Ik wil ook gewoon voor een groep durven spreken of mezelf te laten zien in een groep. Ik wil niet trillerig met een halve paniekaanval een presentatie geven. (Want ja, ik heb een keer een paniekaanval gekregen tijdens een presentatie)
Ik wil ook niet mensen laten merken dat ik hier last van heb, dat voelt alsof ik laat zien wat voor zwak persoon ik ben..
Herkent iemand zich hierin of heeft iemand dé oplossing?
Bedankt!
Ik zit met een probleem waar ik eigenlijk niet meer uitkom.
Ik heb al een verwijsbrief van de huisarts voor een psycholoog,
maar ik vroeg me af of iemand hier op het forum nog advies voor me heeft of dat iemand hier ook ervaring mee heeft.
Ook vind ik het lastig om de stap te zetten om echt naar een psycholoog te gaan, ook al weet ik dat het me alleen maar gaat helpen, ik vind het lastig.
Even samengevat mijn probleem:
Ik wist eigenlijk nooit precies waar ik last van had.
Toen ik jong was, was ik altijd erg verlegen.
Ik weet niet meer precies wanneer het is veranderd, volgens mij werd het na mijn 10e steeds beter, uiteindelijk was ik op mijn 17e totaal niet meer verlegen en ben ik dat tot op de dag van vandaag (21) ook niet meer. Ik vind het leuk om met verschillende mensen te praten en vind dat ook niet eng.
Toen ik ging googlen naar de angsten waar ik last van heb, vond ik een stukje dat mijn probleem beschrijft:
"voor niet-durvers is soms het pure zichtbaarheidsangst. Spreekangst komt meteen op als het om presenteren gaat. Maar zichtbaarheidsangst heeft vaak ook subtielere vormen: telefoonangst, voorstelrondjesangst, angst voor autoriteiten, angst voor kritiek of afwijzing enzovoorts. Deze angsten variëren van flinke zenuwen tot ware paniek."
Bij mij gaat het dan vooral om als ik ergens 'in the picture' sta.
Bij voorstelrondjes, sollicitatiegesprekken, verjaardagen etc.
Ik vind het allemaal prima, zolang ik niet ALLEEN in beeld kom.
Als alle ogen op mijn zijn gericht word ik enorm zenuwachtig en ben ik niet meer mezelf. Bijvoorbeeld een tijdje terug op een verjaardag had iemand een leuk spel op de Wii, iedereen speelde het, maar ik wou niet. Dan moest ik namelijk voor iedereen gaan staan en dat spel spelen. (Slaat helemaal nergens op?)
Op zich kan ik er verder in het dagelijks leven goed mee omgaan, alleen bij presenteren niet. Ik moet bijvoorbeeld binnenkort een presentatie doen over een willekeurig onderwerp van 10 minuten. Ieder ander zou zich daar totaal niet druk om maken. Ik daarentegen maak me hier een week lang enorm druk om, zo erg dat ik een excuus verzin en niet naar die les ga.
Sorry voor het lange bericht!
Maar ik zit er echt mee.
Ik wil ook gewoon voor een groep durven spreken of mezelf te laten zien in een groep. Ik wil niet trillerig met een halve paniekaanval een presentatie geven. (Want ja, ik heb een keer een paniekaanval gekregen tijdens een presentatie)
Ik wil ook niet mensen laten merken dat ik hier last van heb, dat voelt alsof ik laat zien wat voor zwak persoon ik ben..
Herkent iemand zich hierin of heeft iemand dé oplossing?
Bedankt!
donderdag 6 september 2012 om 14:07
quote:totoroo schreef op 06 september 2012 @ 13:14:
Ik wil ook gewoon voor een groep durven spreken of mezelf te laten zien in een groep. Ik wil niet trillerig met een halve paniekaanval een presentatie geven. (Want ja, ik heb een keer een paniekaanval gekregen tijdens een presentatie)
Ik wil ook niet mensen laten merken dat ik hier last van heb, dat voelt alsof ik laat zien wat voor zwak persoon ik ben..
Met die laatste gedachte ga je wel wat de fout in. Besef dat iedereen de zenuwen heeft als ie een presentatie moet geven. Het is echt niet erg als mensen zien dat je wat nerveus bent. Dat snappen ze wel hoor; is heel menselijk. Ben je ook zo kritisch tegenover anderen dan? Als jij je zo tegen je zenuwen probeert te verzetten, kunnen je zenuwen er juist opgeblazen uitkomen en dan zit je dus met een paniekaanval.
Ik wil ook gewoon voor een groep durven spreken of mezelf te laten zien in een groep. Ik wil niet trillerig met een halve paniekaanval een presentatie geven. (Want ja, ik heb een keer een paniekaanval gekregen tijdens een presentatie)
Ik wil ook niet mensen laten merken dat ik hier last van heb, dat voelt alsof ik laat zien wat voor zwak persoon ik ben..
Met die laatste gedachte ga je wel wat de fout in. Besef dat iedereen de zenuwen heeft als ie een presentatie moet geven. Het is echt niet erg als mensen zien dat je wat nerveus bent. Dat snappen ze wel hoor; is heel menselijk. Ben je ook zo kritisch tegenover anderen dan? Als jij je zo tegen je zenuwen probeert te verzetten, kunnen je zenuwen er juist opgeblazen uitkomen en dan zit je dus met een paniekaanval.
wat je water geeft, groeit
donderdag 6 september 2012 om 14:09
Ik denk wel dat ik hulp nodig heb zodat ik meer op mezelf ga vertrouwen.
Ik ga bijvoorbeeld ook niet graag alleen auto rijden of alleen naar de stad. Als het moet, doe ik het ook wel, maar dan zie ik er wel tegenop. Dat gevoel wil ik kwijtraken, zodat ik het gevoel heb dat ik alles zelf aankan. Ik leun voor mijn gevoel nu te erg op mijn vriend.
Ik ga bijvoorbeeld ook niet graag alleen auto rijden of alleen naar de stad. Als het moet, doe ik het ook wel, maar dan zie ik er wel tegenop. Dat gevoel wil ik kwijtraken, zodat ik het gevoel heb dat ik alles zelf aankan. Ik leun voor mijn gevoel nu te erg op mijn vriend.
donderdag 6 september 2012 om 14:11
donderdag 6 september 2012 om 14:11
donderdag 6 september 2012 om 14:13
quote:totoroo schreef op 06 september 2012 @ 14:09:
Ik denk wel dat ik hulp nodig heb zodat ik meer op mezelf ga vertrouwen.
Ik ga bijvoorbeeld ook niet graag alleen auto rijden of alleen naar de stad. Als het moet, doe ik het ook wel, maar dan zie ik er wel tegenop. Dat gevoel wil ik kwijtraken, zodat ik het gevoel heb dat ik alles zelf aankan. Ik leun voor mijn gevoel nu te erg op mijn vriend.als jij vind dat je hulp nodig hebt, moet je die zoeken. daar kunnen wij niet over oordelen. dus maak een afspraak bij de psycholoog, zeg desnoods aan de telefoon al dat je het erg spannend vind en ga er gewoon voor.
Ik denk wel dat ik hulp nodig heb zodat ik meer op mezelf ga vertrouwen.
Ik ga bijvoorbeeld ook niet graag alleen auto rijden of alleen naar de stad. Als het moet, doe ik het ook wel, maar dan zie ik er wel tegenop. Dat gevoel wil ik kwijtraken, zodat ik het gevoel heb dat ik alles zelf aankan. Ik leun voor mijn gevoel nu te erg op mijn vriend.als jij vind dat je hulp nodig hebt, moet je die zoeken. daar kunnen wij niet over oordelen. dus maak een afspraak bij de psycholoog, zeg desnoods aan de telefoon al dat je het erg spannend vind en ga er gewoon voor.
Het is pas kwijt als je moeder het niet kan vinden.
donderdag 6 september 2012 om 14:14
Hm, nou klinkt dan toch wel als een sociale fobie (in lichte mate)...
"Wie lijdt aan de sociale fobie, is overdreven bang voor beoordeling, voelt zich in de gaten gehouden en mogelijk vernederd door zijn/haar acties, gedrag of voorkomen. De interactie met gezaghebbende personen is voor hen bijzonder moeilijk, net als telefoneren, afspraakjes, feestjes en sollicitatiegesprekken."
Maar ja, ik ben ook geen psycholoog. Goed dat je hulp hebt ingeschakeld; volgens mij valt deze angst goed te overwinnen.
"Wie lijdt aan de sociale fobie, is overdreven bang voor beoordeling, voelt zich in de gaten gehouden en mogelijk vernederd door zijn/haar acties, gedrag of voorkomen. De interactie met gezaghebbende personen is voor hen bijzonder moeilijk, net als telefoneren, afspraakjes, feestjes en sollicitatiegesprekken."
Maar ja, ik ben ook geen psycholoog. Goed dat je hulp hebt ingeschakeld; volgens mij valt deze angst goed te overwinnen.
wat je water geeft, groeit
donderdag 6 september 2012 om 14:15
Ik herken het helemaal!
Maar ik heb sociale fobie dus ook voor mij de vraag: wat is het verschil.
Voor mij hielp vooral om me steeds te bedenken: ga ik dood als het mis gaat?
Antwoord was altijd nee, dus kan er niks ernstigs gebeuren.
Uiteindelijk vind ik wel alles eng, maar doe wel gewoon alles. Ik laat me er niet meer door tegenhouden
Maar ik heb sociale fobie dus ook voor mij de vraag: wat is het verschil.
Voor mij hielp vooral om me steeds te bedenken: ga ik dood als het mis gaat?
Antwoord was altijd nee, dus kan er niks ernstigs gebeuren.
Uiteindelijk vind ik wel alles eng, maar doe wel gewoon alles. Ik laat me er niet meer door tegenhouden
donderdag 6 september 2012 om 14:16
Ik vindt dat we veel overeenkomsten hebben want ik hou ook niet van autorijden, als er een naam voor is hebben we precies hetzelfde.
Ik heb er therapie voor gehad en je krijgt vooral te horen dat je juist veel angsten te lijf moet gaan, je moet dus alles doen waar je bang voor bent, vaak naar een balie, veel bellen.. Dat soort dingen.
Ik heb er therapie voor gehad en je krijgt vooral te horen dat je juist veel angsten te lijf moet gaan, je moet dus alles doen waar je bang voor bent, vaak naar een balie, veel bellen.. Dat soort dingen.
donderdag 6 september 2012 om 14:20
Bedankt voor de reacties, ik heb er veel aan.
Misschien is het toch een soort van sociale fobie?
Ik weet het niet! volgens mij ligt het allemaal ook vlak naast elkaar.
@alinea, hoe oud ben jij? heb je er ook altijd al last van gehad?
Ik moet toegeven dat ik ook wel weet dat door het 'gewoon te doen' de angst steeds minder wordt. Maar ik durf dat in sommige situaties nog niet aan, zoals bij presentaties voor de klas.
Misschien is het toch een soort van sociale fobie?
Ik weet het niet! volgens mij ligt het allemaal ook vlak naast elkaar.
@alinea, hoe oud ben jij? heb je er ook altijd al last van gehad?
Ik moet toegeven dat ik ook wel weet dat door het 'gewoon te doen' de angst steeds minder wordt. Maar ik durf dat in sommige situaties nog niet aan, zoals bij presentaties voor de klas.
donderdag 6 september 2012 om 14:30
Ik ben 32 en sinds ik moeder ben is het echt minder geworden, misschien stond ik daardoor steviger in mijn schoenen. Ik ben dingen nooit uit de weg gegaan maar ik vindt wel dat ik waarschijnlijk veel meer had bereikt zonder deze angst het is zo aanwezig altijd ik wordt er altijd aan herinnert bij elke balie en telefoontje de angst is niet meer zo groot maar ik ben me er nog steeds elke keer bewust van en denk toch even hup je kunt het, stom hè het blijft altijd een deel van je.
donderdag 6 september 2012 om 14:35
Ja precies, dat heb ik ook. Het is niet zo dat ik sterf van de zenuwen als ik iets moet vragen bij een balie ofzo, maar er komt altijd wel even een zinnetje in mijn hoofd 'oh, nu moet ik dus wat gaan vragen bij die balie' en dan word ik een beetje zenuwachtig.
Dan ben je gewoon nooit helemaal jezelf, terwijl dat veel prettiger is en dan kom je ook beter over. Daar baal ik zo van.
Dan ben je gewoon nooit helemaal jezelf, terwijl dat veel prettiger is en dan kom je ook beter over. Daar baal ik zo van.
donderdag 6 september 2012 om 14:49
Haha ja precies, daar kan ik ook niet tegen! Ook als iemand voor het blok wordt gezet op tv, daar word ik ook naar van. Of programma's zoals the voice, dan denk ik ook pff je zou daar maar staan voor zo'n publiek, ik zou helemaal naar worden.
Ik heb eerst een tijd gedacht dat ik hoogsensitief was.
Ik weet niet of ik het ben, je kan het niet testen.
Dat verklaart wel een hoop van dat soort gedrag.
Je voelt heel erg aan hoe andere mensen zich voelen en hoe iemand reageert (op wat voor toon) dat merk je gelijk.
Daar heb ik altijd last van, als mijn vriend zich niet goed voelt, voel ik me ook niet goed. Wat me ook altijd opvalt is als iemand iets zegt en de rest van de mensen hoort het niet, dan hoor ik het altijd wel.
Ik heb eerst een tijd gedacht dat ik hoogsensitief was.
Ik weet niet of ik het ben, je kan het niet testen.
Dat verklaart wel een hoop van dat soort gedrag.
Je voelt heel erg aan hoe andere mensen zich voelen en hoe iemand reageert (op wat voor toon) dat merk je gelijk.
Daar heb ik altijd last van, als mijn vriend zich niet goed voelt, voel ik me ook niet goed. Wat me ook altijd opvalt is als iemand iets zegt en de rest van de mensen hoort het niet, dan hoor ik het altijd wel.
donderdag 6 september 2012 om 15:32
Ja misschien ben je ook wel iets hoogsensitief ik ben ook wel gevoelig voor harde geluiden en angstig op roltrappen enzo maar verder ben ik geen bangig type ik weet wat ik wil en ben niet bang voor mensen ofzo.
@rionyriony dat zou er ook heel goed mee te maken hebben de angst om te falen wordt steeds groter op den duur als je een periode dat soort situaties meemaakt.
@rionyriony dat zou er ook heel goed mee te maken hebben de angst om te falen wordt steeds groter op den duur als je een periode dat soort situaties meemaakt.
donderdag 6 september 2012 om 15:38
@alinea, nee ik ook echt niet hoor, dat is ook niet persee hoogsensitief. Dat is ook juist het frustrerende! Vind ik tenminste. Ik ben ook absoluut niet bang voor mensen en ook voor mijn gevoel niet onzeker. Alleen dus in bepaalde situaties.
lees deze kenmerken maar.
Hooggevoeligen:
- merken veel details en subtiliteiten op
- voelen stemmingen van anderen aan
- hebben een rijke innerlijke belevingswereld
- dromen, fantaseren en overwegen veel
- zijn zorgzaam en bewust
- doen dingen graag in hun eigen tempo
- worden door schoonheid en kunst diep beroerd
- houden van stilte en rust.
Misschien is dit wel te algemeen, maar ik kan mezelf hier heel goed in herkennen.
lees deze kenmerken maar.
Hooggevoeligen:
- merken veel details en subtiliteiten op
- voelen stemmingen van anderen aan
- hebben een rijke innerlijke belevingswereld
- dromen, fantaseren en overwegen veel
- zijn zorgzaam en bewust
- doen dingen graag in hun eigen tempo
- worden door schoonheid en kunst diep beroerd
- houden van stilte en rust.
Misschien is dit wel te algemeen, maar ik kan mezelf hier heel goed in herkennen.
donderdag 6 september 2012 om 15:39
donderdag 6 september 2012 om 15:46
Ja ik heb het boek hoogsensitief thuis en herken me daar zeker wel in en neem ook vaak gevoelens van anderen over en moet me er soms bewust voor afsluiten, ik denk dat veel mensen met onze sociale fobie zeker het sensitieve soort mensen zijn maar ik denk niet dat heel veel sensitieve mensen ook deze specifieke angsten hebben, ik ken ook bijna niemand die het heeft, bij elke school of klas/groep was ik de enige heel af en toe zag ik iemand die ook met een bibberstemmetje zich voorstelde dat ik dacht ah ik ben niet alleen.
donderdag 6 september 2012 om 15:59
Haha ja ik heb dat boek ook.
En ja klopt, dat denk ik ook altijd.
Maaar als ik het andersom bekijk, volgens mij weet mijn klas ook niet van mij dat ik zo angstig ben, want ik laat het niet merken.
Ik stotter niet, ik bibber niet en ik word niet rood.
Af en toe wel een zenuwtrekje in mijn bovenlip, waar ik me erg aan irriteer.. Maar ik denk dat veel mensen het niet laten zien of vertellen.
En ja klopt, dat denk ik ook altijd.
Maaar als ik het andersom bekijk, volgens mij weet mijn klas ook niet van mij dat ik zo angstig ben, want ik laat het niet merken.
Ik stotter niet, ik bibber niet en ik word niet rood.
Af en toe wel een zenuwtrekje in mijn bovenlip, waar ik me erg aan irriteer.. Maar ik denk dat veel mensen het niet laten zien of vertellen.
donderdag 6 september 2012 om 16:05
Zou kunnen idd ik stotter ook niet maar kan wel weglopen met een smoes dat ik niet lekker ben, vooral de angst in je hoofd is heel groot, maar andere mensen lijkt het allemaal zo makkelijk af te gaan, ze zijn erg relaxt voor een presentatie, zitten bijv. Rustig koffie te drinken en als ik dan zeg ik vind het zo eng dan kijken ze me niet begrijpend aan.
donderdag 6 september 2012 om 16:26
Ja dat doe ik dus ook! Morgen worden er tijdens een vak mensen uit de klas gepikt om 10 minuten te presenteren over een willekeurig onderwerp. Daar ga ik echt niet heen, daar maak ik me al dagen druk om. Ik weet dat het ontwijken het alleen maar erger maakt, maar ik heb nog niet de moed om het gewoon te doen.
Ik hoop dat als ik hulp heb dat ik steeds meer durf.
Ik hoop dat als ik hulp heb dat ik steeds meer durf.
donderdag 6 september 2012 om 16:40
Ik denk dat je als je als je angst heel groot is in sommige gevallen beter niet kunt gaan, ik heb wel eens enorme angst gehad voor een sollicitatie en door die angst ging het ook echt heel slecht en was ik die keer daarna nog banger om naar een sollicitatie te gaan, als het goed gaat krijg je meer zelfvertrouwen maar als het slecht gaat kan het dagen duren voor je het geestelijk weer een beetje te boven bent. Maar daarom is hulp van een psycholoog dus even nodig zodat je het niet alleen doet anders blijf je het misschien ontlopen en wordt die angst veel groter.
donderdag 6 september 2012 om 20:27
Dit zijn toch echt klachten die binnen de sociale angststoornis vallen hoor. Al die voorbeelden die je geeft hebben als gemne deler dat je bang bent beoordeeld te worden door anderen.
Dus alleen maar heel goed dat je naar de psycholoog gaat! Die kent veel meer mensen zoals jij, dus die kijkt hier echt niet raar van op!
En bedenk je eens hoe relaxed het leven kan zijn als je je niet steeds zo zelfbewust bent als je denkt dat anderen naar je kijken!
Succes!
Dus alleen maar heel goed dat je naar de psycholoog gaat! Die kent veel meer mensen zoals jij, dus die kijkt hier echt niet raar van op!
En bedenk je eens hoe relaxed het leven kan zijn als je je niet steeds zo zelfbewust bent als je denkt dat anderen naar je kijken!
Succes!
donderdag 6 september 2012 om 20:54
Hoi meid,
Jouw topic doet me denken aan mijzelf toen ik nog een sociale fobie had. Om de kleine en normale dingen voor een ander, maak maak jij je druk en ben je bang. (inderdaad in de belangstelling staan is killing) Continu denken aan wat een ander van je vind. Ontzettend vermoeiend en dat maakt je verdrietig, je voelt je zwak en abnormaal. Maar dat ben je dus zeker niet!
Ik kan alleen maar zeggen schaam je je er niet voor, het is juist ontzettend dapper om hulp te zoeken.
Wens je heel veel succes en het komt goed!
Lieve groetjes sweety
Jouw topic doet me denken aan mijzelf toen ik nog een sociale fobie had. Om de kleine en normale dingen voor een ander, maak maak jij je druk en ben je bang. (inderdaad in de belangstelling staan is killing) Continu denken aan wat een ander van je vind. Ontzettend vermoeiend en dat maakt je verdrietig, je voelt je zwak en abnormaal. Maar dat ben je dus zeker niet!
Ik kan alleen maar zeggen schaam je je er niet voor, het is juist ontzettend dapper om hulp te zoeken.
Wens je heel veel succes en het komt goed!
Lieve groetjes sweety
donderdag 6 september 2012 om 22:04
@Sweety486, Wat fijn dat je het herkent. Het is inderdaad heel vermoeiend, ik weet dat ik me druk maak om dingen waar ik me niet druk om hoef te maken maar het lukt me niet om het niet te doen. En omdat ik geen zin heb in alle stress ga ik die dingen vermijden.
Hoe ben jij er vanaf gekomen? Ben je naar een psycholoog geweest? Ik heb vanmiddag mijn probleem naar een psycholoog gemaild. Ik kon er helaas geen vinden die gespecialiseerd was in angstklachten.
Hoe ben jij er vanaf gekomen? Ben je naar een psycholoog geweest? Ik heb vanmiddag mijn probleem naar een psycholoog gemaild. Ik kon er helaas geen vinden die gespecialiseerd was in angstklachten.
