Psyche
alle pijlers
Zichtbaarheids angst (lang)
donderdag 6 september 2012 om 13:14
Hallo!
Ik zit met een probleem waar ik eigenlijk niet meer uitkom.
Ik heb al een verwijsbrief van de huisarts voor een psycholoog,
maar ik vroeg me af of iemand hier op het forum nog advies voor me heeft of dat iemand hier ook ervaring mee heeft.
Ook vind ik het lastig om de stap te zetten om echt naar een psycholoog te gaan, ook al weet ik dat het me alleen maar gaat helpen, ik vind het lastig.
Even samengevat mijn probleem:
Ik wist eigenlijk nooit precies waar ik last van had.
Toen ik jong was, was ik altijd erg verlegen.
Ik weet niet meer precies wanneer het is veranderd, volgens mij werd het na mijn 10e steeds beter, uiteindelijk was ik op mijn 17e totaal niet meer verlegen en ben ik dat tot op de dag van vandaag (21) ook niet meer. Ik vind het leuk om met verschillende mensen te praten en vind dat ook niet eng.
Toen ik ging googlen naar de angsten waar ik last van heb, vond ik een stukje dat mijn probleem beschrijft:
"voor niet-durvers is soms het pure zichtbaarheidsangst. Spreekangst komt meteen op als het om presenteren gaat. Maar zichtbaarheidsangst heeft vaak ook subtielere vormen: telefoonangst, voorstelrondjesangst, angst voor autoriteiten, angst voor kritiek of afwijzing enzovoorts. Deze angsten variëren van flinke zenuwen tot ware paniek."
Bij mij gaat het dan vooral om als ik ergens 'in the picture' sta.
Bij voorstelrondjes, sollicitatiegesprekken, verjaardagen etc.
Ik vind het allemaal prima, zolang ik niet ALLEEN in beeld kom.
Als alle ogen op mijn zijn gericht word ik enorm zenuwachtig en ben ik niet meer mezelf. Bijvoorbeeld een tijdje terug op een verjaardag had iemand een leuk spel op de Wii, iedereen speelde het, maar ik wou niet. Dan moest ik namelijk voor iedereen gaan staan en dat spel spelen. (Slaat helemaal nergens op?)
Op zich kan ik er verder in het dagelijks leven goed mee omgaan, alleen bij presenteren niet. Ik moet bijvoorbeeld binnenkort een presentatie doen over een willekeurig onderwerp van 10 minuten. Ieder ander zou zich daar totaal niet druk om maken. Ik daarentegen maak me hier een week lang enorm druk om, zo erg dat ik een excuus verzin en niet naar die les ga.
Sorry voor het lange bericht!
Maar ik zit er echt mee.
Ik wil ook gewoon voor een groep durven spreken of mezelf te laten zien in een groep. Ik wil niet trillerig met een halve paniekaanval een presentatie geven. (Want ja, ik heb een keer een paniekaanval gekregen tijdens een presentatie)
Ik wil ook niet mensen laten merken dat ik hier last van heb, dat voelt alsof ik laat zien wat voor zwak persoon ik ben..
Herkent iemand zich hierin of heeft iemand dé oplossing?
Bedankt!
Ik zit met een probleem waar ik eigenlijk niet meer uitkom.
Ik heb al een verwijsbrief van de huisarts voor een psycholoog,
maar ik vroeg me af of iemand hier op het forum nog advies voor me heeft of dat iemand hier ook ervaring mee heeft.
Ook vind ik het lastig om de stap te zetten om echt naar een psycholoog te gaan, ook al weet ik dat het me alleen maar gaat helpen, ik vind het lastig.
Even samengevat mijn probleem:
Ik wist eigenlijk nooit precies waar ik last van had.
Toen ik jong was, was ik altijd erg verlegen.
Ik weet niet meer precies wanneer het is veranderd, volgens mij werd het na mijn 10e steeds beter, uiteindelijk was ik op mijn 17e totaal niet meer verlegen en ben ik dat tot op de dag van vandaag (21) ook niet meer. Ik vind het leuk om met verschillende mensen te praten en vind dat ook niet eng.
Toen ik ging googlen naar de angsten waar ik last van heb, vond ik een stukje dat mijn probleem beschrijft:
"voor niet-durvers is soms het pure zichtbaarheidsangst. Spreekangst komt meteen op als het om presenteren gaat. Maar zichtbaarheidsangst heeft vaak ook subtielere vormen: telefoonangst, voorstelrondjesangst, angst voor autoriteiten, angst voor kritiek of afwijzing enzovoorts. Deze angsten variëren van flinke zenuwen tot ware paniek."
Bij mij gaat het dan vooral om als ik ergens 'in the picture' sta.
Bij voorstelrondjes, sollicitatiegesprekken, verjaardagen etc.
Ik vind het allemaal prima, zolang ik niet ALLEEN in beeld kom.
Als alle ogen op mijn zijn gericht word ik enorm zenuwachtig en ben ik niet meer mezelf. Bijvoorbeeld een tijdje terug op een verjaardag had iemand een leuk spel op de Wii, iedereen speelde het, maar ik wou niet. Dan moest ik namelijk voor iedereen gaan staan en dat spel spelen. (Slaat helemaal nergens op?)
Op zich kan ik er verder in het dagelijks leven goed mee omgaan, alleen bij presenteren niet. Ik moet bijvoorbeeld binnenkort een presentatie doen over een willekeurig onderwerp van 10 minuten. Ieder ander zou zich daar totaal niet druk om maken. Ik daarentegen maak me hier een week lang enorm druk om, zo erg dat ik een excuus verzin en niet naar die les ga.
Sorry voor het lange bericht!
Maar ik zit er echt mee.
Ik wil ook gewoon voor een groep durven spreken of mezelf te laten zien in een groep. Ik wil niet trillerig met een halve paniekaanval een presentatie geven. (Want ja, ik heb een keer een paniekaanval gekregen tijdens een presentatie)
Ik wil ook niet mensen laten merken dat ik hier last van heb, dat voelt alsof ik laat zien wat voor zwak persoon ik ben..
Herkent iemand zich hierin of heeft iemand dé oplossing?
Bedankt!
vrijdag 7 september 2012 om 10:46
quote:totoroo schreef op 06 september 2012 @ 13:14:
Ieder ander zou zich daar totaal niet druk om maken.
Daar vergis je je in, hoor.
Ik ken heel wat mensen die hier moeite mee hebben.
Op zich is het ook niet erg als iemand niet zo houdt van in de picture staan.
Er bestaan extraverte mensen, die van aandacht houden.
En meer introverte, die meer in zichzelf zijn gekeerd.
Beide hebben hun sterke en zwakke kanten.
Maar als het niet in de picture willen staan TE erg wordt en je er last van krijgt, is dat natuurlijk niet goed.
Ik herken zelf erg goed wat je beschrijft.
Als ik voor een groep wat moet zeggen, krijg ik ook allemaal van die "fijne" zinloze angstreacties.
Dingen als warm krijgen, zweten, een onvaste stem, niet goed meer kunnen denken.
Deze reacties schijnen ooit nuttig geweest te zijn, heb ik gelezen. Je lichaam maakt zich klaar om weg te rennen voor gevaar.
Maarja... tijdens een presentatie o.i.d is dat niet bijzonder handig; erg lastig zelfs.
Maar goed... wat is dan de oplossing.
DE oplossing, in de zin van een wonderpil, bestaat helaas niet.
Maar er zijn wel manieren om je angst te verminderen.
Maar ik waarchuw maar alvast... die zijn niet leuk.
- Datgene wat je eng vind, juist wel doen.
Maar dan wel op zo'n manier dat de kans groot is, dat het je wel gaat lukken.
Dat doe je, door o.a.:
* De lat niet gelijk heel hoog te leggen.
De kunst zit 'm in het langzaam opbouwen, kleine stapjes nemen.
Ga dus eerst oefenen met iets wat je wel eng vindt, maar wat nog wel net te doen is.
Een presentatie zou je bijvoorbeeld eerst kunnen oefenen op een klein groepje mensen, die je kent. (het zou mooi zijn als je een groepstarining zou kunnen vinden voor mensen die moeite hebben met hetzelfde. Misschien via maatschappelijk werk ofzo)
* Heel goed voorbereiden.
Vooral bij een presentatie kan dit goed helpen.
Laatst moest ik ook iets dergelijks doen. Ik had de hele tekst uitgeschreven en belangrijke woorden aangestreept.
Niet om alles voor te kunnen lezen, maar om altijd ondersteuning te hebben als ik iets vergat. Ik kan onder spanning namelijk niet zo helder denken. (schijnt ook weer te maken te hebben met die wegren-reacties; bloed gaat dan niet naar je hersenen maar naar je lichaam, zodat je harder kunt lopen...).
En ik had vooraf het hele verhaal tegen mijn vriend gehouden.
* Het heel heel heel vaak te oefenen en herhalen.
* Bepaalde technieken aan te leren waarmee je angsreacties tegen kunt gaan. Je kunt door op een bepaalde manier je stem te gebruiken en adem te halen, voorkomen dat je een geknepen stem hebt, bijvoorbeeld.
- Naast leren je angt wat te overwinnen, is het ook belangrijk te leren accepteren dat je nu eenmaal geen supertalent bent op dit gebied.
Zelf heb ik overigens betere ervaringen met een groep dan met een psycholoog.
In een groep kun je oefenen en kom je mensen tegen die tegen hetzelfde aanlopen.
Een pyscholoog kan je alleen maar "huiswerk" meegeven en er met je over praten en je wat technieken aanleren om wat anders te denken.
Ik zou trouwens ook een googelen op RET (kijk o.a. maar eens hier: http://www.leren.nl/cursus/persoonlijke ... iteit/ret/) en Cognitieve gedragstherapie. Dat zijn methoden die worden gebruikt om angst af te leren.
Ieder ander zou zich daar totaal niet druk om maken.
Daar vergis je je in, hoor.
Ik ken heel wat mensen die hier moeite mee hebben.
Op zich is het ook niet erg als iemand niet zo houdt van in de picture staan.
Er bestaan extraverte mensen, die van aandacht houden.
En meer introverte, die meer in zichzelf zijn gekeerd.
Beide hebben hun sterke en zwakke kanten.
Maar als het niet in de picture willen staan TE erg wordt en je er last van krijgt, is dat natuurlijk niet goed.
Ik herken zelf erg goed wat je beschrijft.
Als ik voor een groep wat moet zeggen, krijg ik ook allemaal van die "fijne" zinloze angstreacties.
Dingen als warm krijgen, zweten, een onvaste stem, niet goed meer kunnen denken.
Deze reacties schijnen ooit nuttig geweest te zijn, heb ik gelezen. Je lichaam maakt zich klaar om weg te rennen voor gevaar.
Maarja... tijdens een presentatie o.i.d is dat niet bijzonder handig; erg lastig zelfs.
Maar goed... wat is dan de oplossing.
DE oplossing, in de zin van een wonderpil, bestaat helaas niet.
Maar er zijn wel manieren om je angst te verminderen.
Maar ik waarchuw maar alvast... die zijn niet leuk.
- Datgene wat je eng vind, juist wel doen.
Maar dan wel op zo'n manier dat de kans groot is, dat het je wel gaat lukken.
Dat doe je, door o.a.:
* De lat niet gelijk heel hoog te leggen.
De kunst zit 'm in het langzaam opbouwen, kleine stapjes nemen.
Ga dus eerst oefenen met iets wat je wel eng vindt, maar wat nog wel net te doen is.
Een presentatie zou je bijvoorbeeld eerst kunnen oefenen op een klein groepje mensen, die je kent. (het zou mooi zijn als je een groepstarining zou kunnen vinden voor mensen die moeite hebben met hetzelfde. Misschien via maatschappelijk werk ofzo)
* Heel goed voorbereiden.
Vooral bij een presentatie kan dit goed helpen.
Laatst moest ik ook iets dergelijks doen. Ik had de hele tekst uitgeschreven en belangrijke woorden aangestreept.
Niet om alles voor te kunnen lezen, maar om altijd ondersteuning te hebben als ik iets vergat. Ik kan onder spanning namelijk niet zo helder denken. (schijnt ook weer te maken te hebben met die wegren-reacties; bloed gaat dan niet naar je hersenen maar naar je lichaam, zodat je harder kunt lopen...).
En ik had vooraf het hele verhaal tegen mijn vriend gehouden.
* Het heel heel heel vaak te oefenen en herhalen.
* Bepaalde technieken aan te leren waarmee je angsreacties tegen kunt gaan. Je kunt door op een bepaalde manier je stem te gebruiken en adem te halen, voorkomen dat je een geknepen stem hebt, bijvoorbeeld.
- Naast leren je angt wat te overwinnen, is het ook belangrijk te leren accepteren dat je nu eenmaal geen supertalent bent op dit gebied.
Zelf heb ik overigens betere ervaringen met een groep dan met een psycholoog.
In een groep kun je oefenen en kom je mensen tegen die tegen hetzelfde aanlopen.
Een pyscholoog kan je alleen maar "huiswerk" meegeven en er met je over praten en je wat technieken aanleren om wat anders te denken.
Ik zou trouwens ook een googelen op RET (kijk o.a. maar eens hier: http://www.leren.nl/cursus/persoonlijke ... iteit/ret/) en Cognitieve gedragstherapie. Dat zijn methoden die worden gebruikt om angst af te leren.
vrijdag 7 september 2012 om 10:49
quote:truffelmaffia schreef op 06 september 2012 @ 13:29:
Wordt er tegenwoordig overal een naampje aan gegeven?
Lekker Truffel, als er iemand is die overal een etiket voor wil hebben, ben jij het wel.
Het klinkt in ieder geval heel negatief, hoe je dit zegt. Misschien bedoel je ´t niet zo.
Wordt er tegenwoordig overal een naampje aan gegeven?
Lekker Truffel, als er iemand is die overal een etiket voor wil hebben, ben jij het wel.
Het klinkt in ieder geval heel negatief, hoe je dit zegt. Misschien bedoel je ´t niet zo.
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!
vrijdag 7 september 2012 om 10:52
quote:totoroo schreef op 06 september 2012 @ 16:26:
Ja dat doe ik dus ook! Morgen worden er tijdens een vak mensen uit de klas gepikt om 10 minuten te presenteren over een willekeurig onderwerp. Daar ga ik echt niet heen, daar maak ik me al dagen druk om. Ik weet dat het ontwijken het alleen maar erger maakt, maar ik heb nog niet de moed om het gewoon te doen.
Ik hoop dat als ik hulp heb dat ik steeds meer durf.
Ik zou toch uiten dat je er moeite mee hebt. Je wordt behoorlijk voor het blok gezet als je (onvoorbereid?) een presentatie moet geven.
Ik vind het zelf heel belangrijk om affiniteit te hebben met het onderwerp van presentatie, of om er veel achtergrondinformatie over te mogen zoeken.
Sta je met lege handen, dan kun je nooit zo goed presteren, terwijl je misschien veel beter zou kunnen als het op jouw manier mag.
Dan nog even mijn persoonlijke aanvulling: vroeger vond ik spreekbeurten altijd erg. Ook doordat ik geen onderwerpen kon vinden waar ik 10 min. over kon praten.
Ik heb altijd dat beeld gehouden dat ik niet goed was in presentaties.
Tot het moment dat ik op scherp gezet werd en zo 10 min. weg kon kletsen met een goed voorbereid betoog. Toen ik eenmaal bezig was, vond ik het zelfs prettig om aan het woord te zijn.
Omdat ik wist waar ik over sprak en veel antwoorden kon geven.
Ik was met een 8,5 (in het Hoger Onderwijs) zelfs goed in presenteren.
Het strookt nog steeds niet helemaal met het beeld dat ik heb van mijn presentatievaardigheden, maar ik ben allang blij dat ik kan overtuigen tijdens een betoog.
Ja dat doe ik dus ook! Morgen worden er tijdens een vak mensen uit de klas gepikt om 10 minuten te presenteren over een willekeurig onderwerp. Daar ga ik echt niet heen, daar maak ik me al dagen druk om. Ik weet dat het ontwijken het alleen maar erger maakt, maar ik heb nog niet de moed om het gewoon te doen.
Ik hoop dat als ik hulp heb dat ik steeds meer durf.
Ik zou toch uiten dat je er moeite mee hebt. Je wordt behoorlijk voor het blok gezet als je (onvoorbereid?) een presentatie moet geven.
Ik vind het zelf heel belangrijk om affiniteit te hebben met het onderwerp van presentatie, of om er veel achtergrondinformatie over te mogen zoeken.
Sta je met lege handen, dan kun je nooit zo goed presteren, terwijl je misschien veel beter zou kunnen als het op jouw manier mag.
Dan nog even mijn persoonlijke aanvulling: vroeger vond ik spreekbeurten altijd erg. Ook doordat ik geen onderwerpen kon vinden waar ik 10 min. over kon praten.
Ik heb altijd dat beeld gehouden dat ik niet goed was in presentaties.
Tot het moment dat ik op scherp gezet werd en zo 10 min. weg kon kletsen met een goed voorbereid betoog. Toen ik eenmaal bezig was, vond ik het zelfs prettig om aan het woord te zijn.
Omdat ik wist waar ik over sprak en veel antwoorden kon geven.
Ik was met een 8,5 (in het Hoger Onderwijs) zelfs goed in presenteren.
Het strookt nog steeds niet helemaal met het beeld dat ik heb van mijn presentatievaardigheden, maar ik ben allang blij dat ik kan overtuigen tijdens een betoog.
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!
vrijdag 7 september 2012 om 12:41
@Marrie, bedankt voor de tips!
Ik weet ook dat het vermijden de angst alleen maar groter maakt, maar ik voel dat ik er nu
nog niet klaar voor ben. Ik wil me eerst iets zekerder voelen zodat ik de moed bij elkaar kan rapen om het in ieder geval te proberen en niet bang te zijn om voor schut te staan. Ik zal eens googlen naar groepen.
@piratorart, bij mij is het juist andersom.
Op de basisschool vond ik spreekbeurten geven juist leuk, natuurlijk was ik wel zenuwachtig, maar als ik eenmaal aan het vertellen was vond ik het leuk. Op de middelbare school werd het al minder leuk, maar nog steeds te doen TOTdat ik een keer tijdens een hele lange presentatie niet goed werd. Ik zag zwarte voor ogen en hoorde haast niks meer. Sindsdien ben ik er doodsbang voor..
Ik weet ook dat het vermijden de angst alleen maar groter maakt, maar ik voel dat ik er nu
nog niet klaar voor ben. Ik wil me eerst iets zekerder voelen zodat ik de moed bij elkaar kan rapen om het in ieder geval te proberen en niet bang te zijn om voor schut te staan. Ik zal eens googlen naar groepen.
@piratorart, bij mij is het juist andersom.
Op de basisschool vond ik spreekbeurten geven juist leuk, natuurlijk was ik wel zenuwachtig, maar als ik eenmaal aan het vertellen was vond ik het leuk. Op de middelbare school werd het al minder leuk, maar nog steeds te doen TOTdat ik een keer tijdens een hele lange presentatie niet goed werd. Ik zag zwarte voor ogen en hoorde haast niks meer. Sindsdien ben ik er doodsbang voor..
vrijdag 7 september 2012 om 13:37
Het vermijden van angst werkt inderdaad averechts.
Maar iets doen waarbij je angst te groot is, ook.
Zo'n spontane presentatie voor een grote groep lijkt me bijvoorbeeld iets waarbij de lat (nog) te hoog ligt.
Het zou goed zijn, als je dingen zou bedenken die daar tussenin zitten, om mee te oefenen.
Bijvoorbeeld een soort "mini-presentatie", van bijvoorbeeld 2 of 3 minuten, voor iemand die je goed kent of iemand van wie je weet dat diegene niet veroordelend zal reageren.
Bij zoiets heb je namelijk een redelijk grote kans dat dat best goed gaat.
En dat soort ervaringen heb je nodig. Ikzelf merk namelijk dat als iets redelijks "engs" goed is gegaan, dat dat dan een positief gevoel geeft, wat motiveert om verder te gaan.
Je krijgt dan het gevoel iets overwonnen te hebben.
Maar iets doen waarbij je angst te groot is, ook.
Zo'n spontane presentatie voor een grote groep lijkt me bijvoorbeeld iets waarbij de lat (nog) te hoog ligt.
Het zou goed zijn, als je dingen zou bedenken die daar tussenin zitten, om mee te oefenen.
Bijvoorbeeld een soort "mini-presentatie", van bijvoorbeeld 2 of 3 minuten, voor iemand die je goed kent of iemand van wie je weet dat diegene niet veroordelend zal reageren.
Bij zoiets heb je namelijk een redelijk grote kans dat dat best goed gaat.
En dat soort ervaringen heb je nodig. Ikzelf merk namelijk dat als iets redelijks "engs" goed is gegaan, dat dat dan een positief gevoel geeft, wat motiveert om verder te gaan.
Je krijgt dan het gevoel iets overwonnen te hebben.
vrijdag 7 september 2012 om 22:55
quote:totoroo schreef op 06 september 2012 @ 22:04:
@Sweety486, Wat fijn dat je het herkent. Het is inderdaad heel vermoeiend, ik weet dat ik me druk maak om dingen waar ik me niet druk om hoef te maken maar het lukt me niet om het niet te doen. En omdat ik geen zin heb in alle stress ga ik die dingen vermijden.
Hoe ben jij er vanaf gekomen? Ben je naar een psycholoog geweest? Ik heb vanmiddag mijn probleem naar een psycholoog gemaild. Ik kon er helaas geen vinden die gespecialiseerd was in angstklachten.
Hi
Hoe is het?
Om je vragen te beantwoorden; Liep bij een psycholoog en gaande weg werden mijn klachten voor haar duidelijk en gaf ze dit voorzichtig aan. Herkende mij er direct in. Toen via groeps verband therapie gehad voor mijn sociale fobie en kreeg antidepressiva. ( dit laatste is nooit DE oplossing en werkt het beste in combinatie mét therapie)
Mocht je nog meer vragen hebben stel ze gerust, als ik je daarmee kan helpen graag. Herkenning vond ik ook altijd heel fijn. Vermeed ook veel omdat ik bang was om iets stoms te doen of raar over te komen.
Zet hem op en ben benieuwd wat die psycholoog zegt.
@Sweety486, Wat fijn dat je het herkent. Het is inderdaad heel vermoeiend, ik weet dat ik me druk maak om dingen waar ik me niet druk om hoef te maken maar het lukt me niet om het niet te doen. En omdat ik geen zin heb in alle stress ga ik die dingen vermijden.
Hoe ben jij er vanaf gekomen? Ben je naar een psycholoog geweest? Ik heb vanmiddag mijn probleem naar een psycholoog gemaild. Ik kon er helaas geen vinden die gespecialiseerd was in angstklachten.
Hi
Hoe is het?
Om je vragen te beantwoorden; Liep bij een psycholoog en gaande weg werden mijn klachten voor haar duidelijk en gaf ze dit voorzichtig aan. Herkende mij er direct in. Toen via groeps verband therapie gehad voor mijn sociale fobie en kreeg antidepressiva. ( dit laatste is nooit DE oplossing en werkt het beste in combinatie mét therapie)
Mocht je nog meer vragen hebben stel ze gerust, als ik je daarmee kan helpen graag. Herkenning vond ik ook altijd heel fijn. Vermeed ook veel omdat ik bang was om iets stoms te doen of raar over te komen.
Zet hem op en ben benieuwd wat die psycholoog zegt.
zaterdag 8 september 2012 om 18:15
Het is een aanrader om in ieder geval aan te geven dat je zenuwachtig bent voor een presentatie (als de situatie dat toelaat natuurlijk).
Sommige mensen durven dit niet uit te spreken en denken dat het dan maar gelijk een presentatie moet zijn waarbij je alle zenuwen probeert te onderdrukken, waardoor de druk juist erger wordt.
Eerlijkheid over je zenuwen wordt meestal wel gewaardeerd, ook door mensen die net zo zenuwachtig zijn maar zich `groot´ proberen te houden.
Sommige mensen durven dit niet uit te spreken en denken dat het dan maar gelijk een presentatie moet zijn waarbij je alle zenuwen probeert te onderdrukken, waardoor de druk juist erger wordt.
Eerlijkheid over je zenuwen wordt meestal wel gewaardeerd, ook door mensen die net zo zenuwachtig zijn maar zich `groot´ proberen te houden.
Oh nee!!! Niet die relaasiepijler!!
maandag 10 december 2012 om 16:27
ik herken het ook. Het komt ook vaak voor als ik me ergens niet op mijn gemak voel, wat ik ook doe ik voel me er dan niet thuis/zeker of wat dan ook.
Ik heb ook telefoon angst.. op mijn werk neem ik gewoon op, beantwoord hun vragen, geen probleem. Maar thuis mijn eigen telefoon privégesprek, anonieme beller, iemand die ik moet bellen? Ik kan het niet en stel het altijd maar uit, 9 van de 10 keer laat ik het doen of stuur een bericht. Voel me er soms wel lullig over. Heb in het begin vaak smoesjes bedacht. Waar natuurlijk geen bal van klopt "waarom zou je niet kunnen bellen als je een smartphone hebt", nu weten de meeste mensen wel dat ik hier moeite mee hebt, dus dat scheelt wel, maar bedrijven, of marktplaats ga ik dat allemaal niet aan hun neus hangen..
Ik heb geen idee wat er aan te doen is. Ik voel me de ene dag ook zo zeker als wat, maar dan loop ik buiten voel ik me totaal niet op mijn gemak in de omgeving.. en dan gaat het gewoon blegh.
Ik heb ook telefoon angst.. op mijn werk neem ik gewoon op, beantwoord hun vragen, geen probleem. Maar thuis mijn eigen telefoon privégesprek, anonieme beller, iemand die ik moet bellen? Ik kan het niet en stel het altijd maar uit, 9 van de 10 keer laat ik het doen of stuur een bericht. Voel me er soms wel lullig over. Heb in het begin vaak smoesjes bedacht. Waar natuurlijk geen bal van klopt "waarom zou je niet kunnen bellen als je een smartphone hebt", nu weten de meeste mensen wel dat ik hier moeite mee hebt, dus dat scheelt wel, maar bedrijven, of marktplaats ga ik dat allemaal niet aan hun neus hangen..
Ik heb geen idee wat er aan te doen is. Ik voel me de ene dag ook zo zeker als wat, maar dan loop ik buiten voel ik me totaal niet op mijn gemak in de omgeving.. en dan gaat het gewoon blegh.
vrijdag 14 december 2012 om 21:21
Hai cookiedough
Dat herken ik ook, met periodes is het heel erg en soms is het ook een tijd weg.
De meeste mensen om mij heen weten het van me en dat geeft wel rust idd, ik kan dan ook sneller "nee" zeggen.
Zoals hierboven ergens beschreven..
Het constant je pijnlijk van jezelf bewust zijn, en daardoor verstijven/vastlopen.
Wat ik ook erg irritant vind, en dit klinkt vast heel dom, ik moet heel snel huilen als ik moet praten oid op een gesprek.
Als de aandacht dus op mij gericht ism vooral in nieuwe situaties.
Terwijl er dan niks aan de hand is.
Kan het met geen mogelijkheid tegenhouden!
Het heeft iets met spanning te maken en slecht van mezelf denken, een zielig hoopje ellende ben ik dan.
Dit werkt mij heel erg tegen om een baan te vinden, omdat ik constant bang ben weer te gaan huilen/niet te kunnen praten..
Ook andere sociale dingen lukken me niet hierdoor, ik WOU dat ik ging stotteren of blozen, dat begrijp ik tenminsten, maar huilen????
Iemand die dit herkent?
Dat herken ik ook, met periodes is het heel erg en soms is het ook een tijd weg.
De meeste mensen om mij heen weten het van me en dat geeft wel rust idd, ik kan dan ook sneller "nee" zeggen.
Zoals hierboven ergens beschreven..
Het constant je pijnlijk van jezelf bewust zijn, en daardoor verstijven/vastlopen.
Wat ik ook erg irritant vind, en dit klinkt vast heel dom, ik moet heel snel huilen als ik moet praten oid op een gesprek.
Als de aandacht dus op mij gericht ism vooral in nieuwe situaties.
Terwijl er dan niks aan de hand is.
Kan het met geen mogelijkheid tegenhouden!
Het heeft iets met spanning te maken en slecht van mezelf denken, een zielig hoopje ellende ben ik dan.
Dit werkt mij heel erg tegen om een baan te vinden, omdat ik constant bang ben weer te gaan huilen/niet te kunnen praten..
Ook andere sociale dingen lukken me niet hierdoor, ik WOU dat ik ging stotteren of blozen, dat begrijp ik tenminsten, maar huilen????
Iemand die dit herkent?
vrijdag 14 december 2012 om 21:49
Goh, wat een herkenning in de laatste 2 posts! IOok dat bellen waar Cookie-Dough het over heeft, zo herkenbaar! Bellen op mijn werk, geen probleem maar zodra ik thuis iemand moet bellen krijg ik de zenuwen. Niet het bellen met familie of vrienden, maar bijvoorbeeld bellen voor een afspraak met de dokter, de opticien of een telefoontje plegen voor de zorgverzekering.
Ik werk al een aantal jaar in een internationale omgeving en heb ook moeten reizen naar het buitenland voor mijn werk. Om klanten te bezoeken en om voor grote groepen klanten te spreken over onze werkwijze. Ik heb het altijd gedaan, omdat ik dat onzekere gevoel van mezelf niet mocht en mag toelaten. Vraag niet hoe ik het gedaan heb, maar zat op de terugvluchten wel altijd letterlijk ziek van alles in het vliegtuig.
Ergens alleen heen, vind ik dramatisch. Als mensen mij aankijken, zal ook altijd mijn eerste gedachte zijn; zit mijn haar raar, heb ik ergens een vlek zitten? Ik zal nooit iets positiefs denken. Heb het weleens verteld aan een paar vriendinnen en het proberen uit te leggen. Maar, die begrijpen het niet. Het enige wat ik dan te horen krijg is; doe eens normaal, je bent een mooie vrouw om te zien, je hebt helemaal geen reden om onzeker te zijn. Nee, vast niet. Maar toch ben ik het. Zal wel tussen mijn oren zitten.
Hoe dan ook, ik blijf streng voor mijzelf
Ik werk al een aantal jaar in een internationale omgeving en heb ook moeten reizen naar het buitenland voor mijn werk. Om klanten te bezoeken en om voor grote groepen klanten te spreken over onze werkwijze. Ik heb het altijd gedaan, omdat ik dat onzekere gevoel van mezelf niet mocht en mag toelaten. Vraag niet hoe ik het gedaan heb, maar zat op de terugvluchten wel altijd letterlijk ziek van alles in het vliegtuig.
Ergens alleen heen, vind ik dramatisch. Als mensen mij aankijken, zal ook altijd mijn eerste gedachte zijn; zit mijn haar raar, heb ik ergens een vlek zitten? Ik zal nooit iets positiefs denken. Heb het weleens verteld aan een paar vriendinnen en het proberen uit te leggen. Maar, die begrijpen het niet. Het enige wat ik dan te horen krijg is; doe eens normaal, je bent een mooie vrouw om te zien, je hebt helemaal geen reden om onzeker te zijn. Nee, vast niet. Maar toch ben ik het. Zal wel tussen mijn oren zitten.
Hoe dan ook, ik blijf streng voor mijzelf
vrijdag 14 december 2012 om 22:27
Ja, herkenbaar. Bij mij komt het voort uit een soort angst om door de mand te vallen. Beetje lastig uit te leggen, maar wat ik bedoel is dat als ik mijzelf moet presenteren (of een onderwerp waar ik iets over moet vertellen) dan komt er opeens - en soms zelfs echt vlák van te voren - een soort angst boven, dat ik te weinig geleerd, te slecht ben voorbereid etc. en dan wil ik letterlijk wég.
Vroeger op school leidde dit echt tot stiltes/black outs tijdens spreekbeurten en dergelijke. Later op de universiteit leidde het bijv. tot het staken van cursussen, het niet gaan maken van een tentamen want oh jee! Dan kon men wel eens merken dat ik misschien erg weinig wist. Terwijl ik me wel goed had voorbereid, heel apart eigenlijk.
En nu met voorstellen etc. hoop ik ook dat ik niet opgemerkt word, want dan voelt het of ik mij over allerlei dingen moet verantwoorden/uitleg geven en die aandacht voelt onprettig.
Vroeger op school leidde dit echt tot stiltes/black outs tijdens spreekbeurten en dergelijke. Later op de universiteit leidde het bijv. tot het staken van cursussen, het niet gaan maken van een tentamen want oh jee! Dan kon men wel eens merken dat ik misschien erg weinig wist. Terwijl ik me wel goed had voorbereid, heel apart eigenlijk.
En nu met voorstellen etc. hoop ik ook dat ik niet opgemerkt word, want dan voelt het of ik mij over allerlei dingen moet verantwoorden/uitleg geven en die aandacht voelt onprettig.
