Psyche
alle pijlers
emotieloos
zaterdag 15 september 2012 om 02:02
Hallo allemaal,
Ik zit al een aantal jaren met dit probleem en heb er nog nooit met iemand over gepraat. Ik weet ook niet of het nu echt een probleem is of niet maar, ik heb blijkbaar problemen met gevoelens en emoties tonen aan mensen die dierbaar voor me zijn. Het klinkt nu misschien stom, maar ik heb een tijdje gedacht dat ik een lichte vorm van autisme had. Ik heb op internet naar de tekenen ervan opgezocht maar ik voldeed niet op elk ervan, en het was niet echt zoals het daar beschreven werd. Het voelt meer alsof er iets mis is met mijn persoonlijkheid.
Ik ben meestal heel koud tegenover mijn ouders of grootouders, heel afstandelijk en totaal niet spraakzaam. Zo komt het natuurlijk over dat ik helemaal niet om ze geef etc, maar dat doe ik juist wel heel erg veel. Ik weet niet waarom ik dat niet kan uiten en achteraf denk ik dan na over mijn gedrag en heb zo'n spijt en voel me er dan heel slecht over. Ik weet echt niet of dit gewoon aan mijn karakter ligt of iets dergelijks, ik hoop dat iemand dit herkent en me kan vertellen waar het misschien aan zou kunnen liggen want zo wil ik echt niet verder. Ik voel me net een koud en emotieloos persoon zonder gevoelens etc, terwijl binnen in mij het tegenovergestelde zich afspeelt...
Ik zit al een aantal jaren met dit probleem en heb er nog nooit met iemand over gepraat. Ik weet ook niet of het nu echt een probleem is of niet maar, ik heb blijkbaar problemen met gevoelens en emoties tonen aan mensen die dierbaar voor me zijn. Het klinkt nu misschien stom, maar ik heb een tijdje gedacht dat ik een lichte vorm van autisme had. Ik heb op internet naar de tekenen ervan opgezocht maar ik voldeed niet op elk ervan, en het was niet echt zoals het daar beschreven werd. Het voelt meer alsof er iets mis is met mijn persoonlijkheid.
Ik ben meestal heel koud tegenover mijn ouders of grootouders, heel afstandelijk en totaal niet spraakzaam. Zo komt het natuurlijk over dat ik helemaal niet om ze geef etc, maar dat doe ik juist wel heel erg veel. Ik weet niet waarom ik dat niet kan uiten en achteraf denk ik dan na over mijn gedrag en heb zo'n spijt en voel me er dan heel slecht over. Ik weet echt niet of dit gewoon aan mijn karakter ligt of iets dergelijks, ik hoop dat iemand dit herkent en me kan vertellen waar het misschien aan zou kunnen liggen want zo wil ik echt niet verder. Ik voel me net een koud en emotieloos persoon zonder gevoelens etc, terwijl binnen in mij het tegenovergestelde zich afspeelt...
zaterdag 15 september 2012 om 21:22
quote:chocokat schreef op 15 september 2012 @ 12:48:
Ik weet natuurlijk niet precies hoe ik het me voor moet stellen, maar zoals jij je gedrag hier beschrijft, kom je op mij eigenlijk heel normaal over. Je knuffelt je ouders mss niet plat, zegt niet met zoveel woorden dat je van ze houdt, maar je hebt wel leuke gesprekken met je moeder en je voelt van binnen ook wel liefde voor ze. Die liefde toon je niet perse met grote gebaren (zoals zeggen 'ik houd van je' en knuffelen), maar die kunnen mensen toch aanvoelen als het goed is.
Ik vind het wel wat raar dat je ouders je aanspreken op je gedrag; alsof er idd wat aan je mankeert, alsof je niet normaal zou zijn. Zijn je ouders zelf wel zo (in mijn ogen) klef dan?
Weet je zeker dat je je niet door je ouders hebt laten aanpraten dat je 'niet normaal' zou zijn?Ik weet niet of dat het is, maar binnen onze familie is het heel gewoon om zo ''klef'' te zijn met elkaar en omdat ik dan niet zo ben, ben ik meer een ''buitenbeentje'' op dat gebied. Misschien heeft dat me inderdaad meer het gevoel gegeven dat ik niet normaal ben met mijn afstandelijke gedrag. Ik heb ook in mijn vriendenkring proberen te achterhalen of zij misschien ook zo zijn tegenover ouders, maar niet zoals mij. Ik ben er ook nooit over durven beginnen omdat ik bang was dat ze me opeens anders zouden bekijken, want buiten familie om lijk ik een heel ander persoon dan wanneer ik met familie ben.
Ik weet natuurlijk niet precies hoe ik het me voor moet stellen, maar zoals jij je gedrag hier beschrijft, kom je op mij eigenlijk heel normaal over. Je knuffelt je ouders mss niet plat, zegt niet met zoveel woorden dat je van ze houdt, maar je hebt wel leuke gesprekken met je moeder en je voelt van binnen ook wel liefde voor ze. Die liefde toon je niet perse met grote gebaren (zoals zeggen 'ik houd van je' en knuffelen), maar die kunnen mensen toch aanvoelen als het goed is.
Ik vind het wel wat raar dat je ouders je aanspreken op je gedrag; alsof er idd wat aan je mankeert, alsof je niet normaal zou zijn. Zijn je ouders zelf wel zo (in mijn ogen) klef dan?
Weet je zeker dat je je niet door je ouders hebt laten aanpraten dat je 'niet normaal' zou zijn?Ik weet niet of dat het is, maar binnen onze familie is het heel gewoon om zo ''klef'' te zijn met elkaar en omdat ik dan niet zo ben, ben ik meer een ''buitenbeentje'' op dat gebied. Misschien heeft dat me inderdaad meer het gevoel gegeven dat ik niet normaal ben met mijn afstandelijke gedrag. Ik heb ook in mijn vriendenkring proberen te achterhalen of zij misschien ook zo zijn tegenover ouders, maar niet zoals mij. Ik ben er ook nooit over durven beginnen omdat ik bang was dat ze me opeens anders zouden bekijken, want buiten familie om lijk ik een heel ander persoon dan wanneer ik met familie ben.
zaterdag 15 september 2012 om 22:43
Hoe ben je met mensen buiten je familie? Ik vind dat frappant, dat daar blijkbaar zoveel verschil in zit.
En daarmee bedoel ik niet dat je gedrag me problematisch of raar voorkomt bij je familie, de één uit het gewoon anders dan de ander, wat al eerder werd gezegd . Maar vind dat ergens zo gek, dat het wel in je zit, dat je bij vrienden en partner je wel uit en warm bent en dat dat dan blokkeert bij familie.
Als je je er in essentie comfortabel mee voelt, accepteer jezelf dan zo . Dat is het belangrijkste, jezelf gaan zitten forceren bij mensen die zo dichtbij je staan werkt averechts, dan heb je kans dat je tegen het contact op gaat zien.
En daarmee bedoel ik niet dat je gedrag me problematisch of raar voorkomt bij je familie, de één uit het gewoon anders dan de ander, wat al eerder werd gezegd . Maar vind dat ergens zo gek, dat het wel in je zit, dat je bij vrienden en partner je wel uit en warm bent en dat dat dan blokkeert bij familie.
Als je je er in essentie comfortabel mee voelt, accepteer jezelf dan zo . Dat is het belangrijkste, jezelf gaan zitten forceren bij mensen die zo dichtbij je staan werkt averechts, dan heb je kans dat je tegen het contact op gaat zien.
