Psyche
alle pijlers
Hoe accepteer je dingen?
woensdag 26 september 2012 om 10:07
Hoi allemaal,
Het is nu een half jaar uit tussen mij en mijn ex na 3 jaar relatie. Ik kende hem 5 jaar, voordat we een relatie kregen waren we eerst een jaar beste vrienden en ook tijdens onze relatie was dat zo. We deelden heel erg veel samen en hadden eigenlijk niet zo heel veel vrienden daarnaast. Ik heb heel erg veel moeite gehad met onze breuk, ben daarna echt ingestort. Ik heb er ook wat over geschreven op het forum hier, maar dat de laatste maanden een beetje niet proberen te doen in de hoop dat ik het dan wat meer los zou kunnen laten. Maar, jammergenoeg, zit er ik eigenlijk nog steeds heel erg mee. Ik heb daarvoor ook al een afspraak gemaakt bij een psych, maar zou ook graag jullie advies willen. Ik denk nog steeds zo veel aan hoe het was tussen ons (of misschien een geidealiseerd beeld daarvan?). Ik mis mijn beste vriend, mijn maatje, iemand die altijd bereid was naar me te luisteren en me begreep. Sinds het is uitgegaan heb ik op allerlei manieren geprobeerd het af te sluiten; nieuwe leuke dingen doen, nieuwe vrienden maken, meeschrijven hier, ik heb een tijd geleden gevraagd of hij misschien nog een keer wilde praten (wat hij niet wilde) en hem laatst toch maar een mail gestuurd met dat ik het zo vervelend vind dat we met zo veel ruzie uit elkaar zijn gegaan, in de hoop het zo voor mezelf af te sluiten. Maar toch lijkt dat niet genoeg en blijf ik er in hangen. Het voelt eigenlijk ook gewoon alsof ik heel mijn leven opnieuw op moet bouwen. Mijn twee beste vrienden (ex en iemand anders) zijn weg en hoe zij er altijd waren vind ik niet zo maar in nieuwe mensen....het gaat gewoon niet zo makkelijk.
Het is nu een half jaar uit tussen mij en mijn ex na 3 jaar relatie. Ik kende hem 5 jaar, voordat we een relatie kregen waren we eerst een jaar beste vrienden en ook tijdens onze relatie was dat zo. We deelden heel erg veel samen en hadden eigenlijk niet zo heel veel vrienden daarnaast. Ik heb heel erg veel moeite gehad met onze breuk, ben daarna echt ingestort. Ik heb er ook wat over geschreven op het forum hier, maar dat de laatste maanden een beetje niet proberen te doen in de hoop dat ik het dan wat meer los zou kunnen laten. Maar, jammergenoeg, zit er ik eigenlijk nog steeds heel erg mee. Ik heb daarvoor ook al een afspraak gemaakt bij een psych, maar zou ook graag jullie advies willen. Ik denk nog steeds zo veel aan hoe het was tussen ons (of misschien een geidealiseerd beeld daarvan?). Ik mis mijn beste vriend, mijn maatje, iemand die altijd bereid was naar me te luisteren en me begreep. Sinds het is uitgegaan heb ik op allerlei manieren geprobeerd het af te sluiten; nieuwe leuke dingen doen, nieuwe vrienden maken, meeschrijven hier, ik heb een tijd geleden gevraagd of hij misschien nog een keer wilde praten (wat hij niet wilde) en hem laatst toch maar een mail gestuurd met dat ik het zo vervelend vind dat we met zo veel ruzie uit elkaar zijn gegaan, in de hoop het zo voor mezelf af te sluiten. Maar toch lijkt dat niet genoeg en blijf ik er in hangen. Het voelt eigenlijk ook gewoon alsof ik heel mijn leven opnieuw op moet bouwen. Mijn twee beste vrienden (ex en iemand anders) zijn weg en hoe zij er altijd waren vind ik niet zo maar in nieuwe mensen....het gaat gewoon niet zo makkelijk.
woensdag 3 oktober 2012 om 18:08
Hoi allemaal,
Sorry dat ik verder niet meer gereageerd heb. Ik heb de afgelopen dagen nagedacht over jullie reacties en vindt het onderscheid wat je maakt tussen aanvaarden en accepteren eigenlijk wel een hele goede paloma. Accepteren heeft inderdaad ...iets passiefs, onderdanigs in zich, terwijl als ik voor mezelf het aanvaard het voelt alsof ik meer mijn eigen mening en eigen waardigheid in de situatie kan bewaren. Dat maakt aanvaarden ook een soort makkelijker, het voelt voor mij alsof ik daardoor ook meer afstand van de situatie kan nemen.
In onze relatie was het niet zo dat ik altijd maar alles moest pikken en slikken, gelukkig. Wel was het - voor mijn gevoel - zo dat veel dingen die ik zei, waar ik echt mee zat, dat daar wel naar geluisterd werd maar niet echt iets mee gedaan werd. Mijn ex was iemand die er wel was en luisterde, zo goed mogelijk mee probeerde te leven, maar niet ECHT was, voor mijn gevoel dan, zegmaar luisteren niet echt omzette naar handelen of betrekken in. (is dat duidelijk?) Misschien dat ik daardoor dingen wel steeds 'duidelijker'/harder etc ben gaan zeggen mja...:s
Satansadvocaat: Natuurlijk is het rot voor hem dat ik hem 'voorbij ben gestreefd' en is het niet goed van mij dat ik heb gezegd dat hij NU moest veranderen. Maar ik vind na 2.5 jaar praten over de toekomst op zich niet zo heel raar. Praten over de toekomst hoeft op zich niet niet leuk te zijn toch? Ik wilde simpelweg gewoon met hem verder samen iets opbouwen, samen verdergroeien, samen tegen de wereld blijven, maar wist niet hoe dat kon met iemand zonder baan, zonder afgemaakte opleiding etc. Ik was wanhopig denk ik....
Paloma: Ja, ik heb hem een oprechte mail gestuurd. Zonder verwijten, alleen maar met goede bedoelingen. Gezegd dat het me ontzettend spijt dat het zo geescaleerd is en dat ik het heel rot vind dat het nu is zoals het is. Ik vind het jammer dat ik niets heb gehoord en ben dan vooral geneigd te denken dat hij me stom vindt/boos op me is/ etc, me weer een soort van 'onderdanig' op te stellen. Maar misschien moet ik het gewoon meer in het patroon van 'wel luisteren', maar er verder niets mee doen, plaatsen ofzo en er meer afstand van nemen.
In ieder geval bedankt voor jullie hulp allemaal:)
Sorry dat ik verder niet meer gereageerd heb. Ik heb de afgelopen dagen nagedacht over jullie reacties en vindt het onderscheid wat je maakt tussen aanvaarden en accepteren eigenlijk wel een hele goede paloma. Accepteren heeft inderdaad ...iets passiefs, onderdanigs in zich, terwijl als ik voor mezelf het aanvaard het voelt alsof ik meer mijn eigen mening en eigen waardigheid in de situatie kan bewaren. Dat maakt aanvaarden ook een soort makkelijker, het voelt voor mij alsof ik daardoor ook meer afstand van de situatie kan nemen.
In onze relatie was het niet zo dat ik altijd maar alles moest pikken en slikken, gelukkig. Wel was het - voor mijn gevoel - zo dat veel dingen die ik zei, waar ik echt mee zat, dat daar wel naar geluisterd werd maar niet echt iets mee gedaan werd. Mijn ex was iemand die er wel was en luisterde, zo goed mogelijk mee probeerde te leven, maar niet ECHT was, voor mijn gevoel dan, zegmaar luisteren niet echt omzette naar handelen of betrekken in. (is dat duidelijk?) Misschien dat ik daardoor dingen wel steeds 'duidelijker'/harder etc ben gaan zeggen mja...:s
Satansadvocaat: Natuurlijk is het rot voor hem dat ik hem 'voorbij ben gestreefd' en is het niet goed van mij dat ik heb gezegd dat hij NU moest veranderen. Maar ik vind na 2.5 jaar praten over de toekomst op zich niet zo heel raar. Praten over de toekomst hoeft op zich niet niet leuk te zijn toch? Ik wilde simpelweg gewoon met hem verder samen iets opbouwen, samen verdergroeien, samen tegen de wereld blijven, maar wist niet hoe dat kon met iemand zonder baan, zonder afgemaakte opleiding etc. Ik was wanhopig denk ik....
Paloma: Ja, ik heb hem een oprechte mail gestuurd. Zonder verwijten, alleen maar met goede bedoelingen. Gezegd dat het me ontzettend spijt dat het zo geescaleerd is en dat ik het heel rot vind dat het nu is zoals het is. Ik vind het jammer dat ik niets heb gehoord en ben dan vooral geneigd te denken dat hij me stom vindt/boos op me is/ etc, me weer een soort van 'onderdanig' op te stellen. Maar misschien moet ik het gewoon meer in het patroon van 'wel luisteren', maar er verder niets mee doen, plaatsen ofzo en er meer afstand van nemen.
In ieder geval bedankt voor jullie hulp allemaal:)
woensdag 3 oktober 2012 om 20:58
vrijdag 5 oktober 2012 om 22:14
quote:framb00sjes schreef op 03 oktober 2012 @ 18:08:
Hoi allemaal,
Paloma: Ja, ik heb hem een oprechte mail gestuurd. Zonder verwijten, alleen maar met goede bedoelingen. Gezegd dat het me ontzettend spijt dat het zo geescaleerd is en dat ik het heel rot vind dat het nu is zoals het is. Ik vind het jammer dat ik niets heb gehoord en ben dan vooral geneigd te denken dat hij me stom vindt/boos op me is/ etc, me weer een soort van 'onderdanig' op te stellen. Maar misschien moet ik het gewoon meer in het patroon van 'wel luisteren', maar er verder niets mee doen, plaatsen ofzo en er meer afstand van nemen.
In ieder geval bedankt voor jullie hulp allemaal:)Wat goed dat je die mail hebt verstuurd!
Hoe voel je je er zelf bij?
En.... (niet dat het belangrijk is) : heeft hij gereageerd?
Hoi allemaal,
Paloma: Ja, ik heb hem een oprechte mail gestuurd. Zonder verwijten, alleen maar met goede bedoelingen. Gezegd dat het me ontzettend spijt dat het zo geescaleerd is en dat ik het heel rot vind dat het nu is zoals het is. Ik vind het jammer dat ik niets heb gehoord en ben dan vooral geneigd te denken dat hij me stom vindt/boos op me is/ etc, me weer een soort van 'onderdanig' op te stellen. Maar misschien moet ik het gewoon meer in het patroon van 'wel luisteren', maar er verder niets mee doen, plaatsen ofzo en er meer afstand van nemen.
In ieder geval bedankt voor jullie hulp allemaal:)Wat goed dat je die mail hebt verstuurd!
Hoe voel je je er zelf bij?
En.... (niet dat het belangrijk is) : heeft hij gereageerd?
zaterdag 6 oktober 2012 om 18:58
Hoi Lot,
Ik heb geen reactie teruggekregen en had dat ook niet verwacht. Het zou leuk zijn geweest als ik wel iets had gehoord, maarja. Het is niet zo dat ik het heel erg vond dat ik dat niet heb gekregen. Waar het mij vooral om ging was dat het mijzelf weer een stukje verder zou brengen in mijn aanvaardings/verwerkingsproces, en dat is wel gelukt. Ik heb in de mail precies alles gezegd zoals ik het wilde zeggen, alles wat ik hem nog graag had willen vertellen. Kort gezegd dat het me spijt hoe het gegaan is, ik me daar nog steeds rot over voel, ik het vervelend vind dat ik hem niet meer spreek. Hij kan daar wat mij betreft vanalles van vinden, maar ik heb het geschreven met de beste intenties, en dat is voor mij waar het om gaat.
Ik heb geen reactie teruggekregen en had dat ook niet verwacht. Het zou leuk zijn geweest als ik wel iets had gehoord, maarja. Het is niet zo dat ik het heel erg vond dat ik dat niet heb gekregen. Waar het mij vooral om ging was dat het mijzelf weer een stukje verder zou brengen in mijn aanvaardings/verwerkingsproces, en dat is wel gelukt. Ik heb in de mail precies alles gezegd zoals ik het wilde zeggen, alles wat ik hem nog graag had willen vertellen. Kort gezegd dat het me spijt hoe het gegaan is, ik me daar nog steeds rot over voel, ik het vervelend vind dat ik hem niet meer spreek. Hij kan daar wat mij betreft vanalles van vinden, maar ik heb het geschreven met de beste intenties, en dat is voor mij waar het om gaat.
