Dip.

Fijn dat het al een stuk beter gaat, en dat je weer momenten hebt van je sterk voelen. Dat gaat meer en meer worden. Geef jezelf de tijd. Zulke dingen hebben tijd nodig. Wees lief voor jezelf, meer kun je volgens mij niet doen. Sterkte!

Hey,







Zulke dingen moeten slijten. En het verdriet blijft altijd een klein beetje. Wat mij helpt is af en toe even flink huilen als ik me rot voel. 't Gebeurt dan vanzelf steeds minder vaak. In één keer die knop omzetten, ach, dat is een utopie.

Eens met Elmer en Lexie hierboven.



Gun jezelf wat tijd om het te verwerken meid, alles komt goed!

Veel sterkte.

Dat gevoel, die trigger, zal er altijd zijn.

Wel zal het minder worden, maar soms ook weer opspelen.



Je went eraan, leert er mee om te gaan.

Maar het blijft echt kl*te.

Sterkte.

O, lieve Rozemarijn, ik ken je topic inderdaad nog. Ik kon me zo goed voorstellen dat je zo ontzettend kwaad op die gast was!



Ben blij te lezen dat het beter met je gaat. Ik heb dus ook een abortus ondergaan, ongeveer een jaar geleden. En over het algemeen gaat het ook goed met mij. Maar soms, dan voel ik ineens zo"n enorme pijn. Dan wil ik liever dood dan leven met die pijn. Later zakt dat gelukkig af en over het algemeen ben ik redelijk gelukkig. Maar soms.....



Ik ben ook op zoek naar wat helpt. Af en toe ga ik op bed liggen met keihard depressieve muziek op en dan huil ik tot ik weer in staat ben wat anders te gaan doen. Kan niet zeggen dat het een structurele oplossing is, meer een zeer tijdelijke.



Ik kan je geen tips geven. Weet dat je niet de enige bent.

Van mij krijg je iig een virtuele knuffel!

TO, ik heb ook een abortus gehad nu 4 jaar geleden, ik was 19. Ook ik denk er nog wel aan en op bepaalde momenten heb ik het moeilijk. Ook doordat ik er niet achterstond denk ik en eigenlijk ook spijt van. Maar dat je af en toe een dipje hebt en er verdrietig om bent, mag best dat hoort bij het verwerkingsproces. Op dat moment moet je gewoon extra lief zijn voor jezelf.

Voor mijn man en mij is het 20 jaar geleden, het blijft altijd een zere plek maar in de loop van je leven loop je er meer op en ze maken je tot de persoon die je bent.

Pfff, je maakt me bijna aan het huilen..... Het is gewoon dat ik zo goed (denk) te weten wat je voelt, maar het is zo lastig te omschrijven. Ik probeer weleens met mijn vriend te praten maar dat lukt gewoon niet. Die leegte in mijn hart, ik weet niet wat ik ermee aan moet, ik kan het ook niet omschrijven.

Daarom greep jouw vorige topic mij ook zo aan, ik zag de wanhoop die ik ook voelde en jij kreeg daarbij juist geen steun van je (ex)vriend. En hoewel de meeste mensen die reageerden wel iets zeiden in de trant van: geen goede actie (wat ik ook wel begreep hoor, rationeel bekeken), dacht ik: ja, ik kan me dat zo voorstellen! Je voelt je leeg, machteloos, schuldig en hij gaat lekker door met zijn leven. Je probeerde tot hem door te dringen maar dat ging niet.



Voor mij was "de eerste verjaardag" een instortmoment. Ik heb zo veel gehuild en ik dacht echt dat ik zou instorten. Hierna heb ik met een psychologe gesproken (maar 1 gesprek) en dat was eigenlijk heel fijn. Begon gelijk te janken natuurlijk. Maar ik merkte dat ik er daarna niet meer zo mee bezig was als daarvoor. Ik heb nu even niet de mogelijkheden om weer te gaan, maar als die er wel zijn ga ik dat gelijk regelen.

Ik heb ook niet het gevoel dat ik er met mijn omgeving over wil praten. Ik zou er wel over kunnen praten, maar ik wil het niet. Heeft denk ik met schaamte te maken, ik weet het niet.



Misschien een raar idee, maar ik heb een gratis yoga-app om mijn Ipad. Daarmee kan je 20, 40 of 60 minuten een sessie volgen. En het is heel fijn want ze laten je heel rustig ademhalen en helemaal tot rust komen. (het is een app met een poppetje in het geel, je krijgt het als je "daily excersizes" intypt en dan bij de gratis apps kijkt) Ik heb het al even niet gedaan omdat ik weinig ruimte heb waar ik nu verblijf, maar het werkte in het verleden wel voor mij, om meer tot rust te komen.



Het helpt geen reet, maar ik denk aan je ! Hopelijk kan je goed slapen strakjes.

Natuurlijk, het is ook moeilijk om soms extra lief voor jezelf te zijn. Maar een abortus is niet zomaar iets, het is erg ingrijpend. Wat verwijt je jezelf dan als ik vragen mag?



Ja was inderdaad jong en ik heb dat toen ook niet slim aangepakt. Ik wilde het heel graag houden maar ik was bang. Ik was ook al wel wat verder, kwam er zoieso pas wat laat achter. Dus ik ging toen eerst goed nadenken wat wil ik want was wel jong maar ik weet dat ik een goede moeder geweest zou zijn. Ik had het ook aan niemand vertelt en dat is mijn fout geweest. Tot ik een vraag kreeg van een vriendin ben je zwanger? Toen raakte ik in paniek en heb ik een abortus ondergaan. De arts daar vroeg aan mij 'heb je dit met mensen besproken, huisarts, je ouders, psycholoog en vriendinnen? Ik zei ja, want was bang dat als ik nee zei ze me misschien niet wilde helpen. Dus in mijn geval heb ik spijt dat ik het zo heb aangepakt en het alleen heb gedaan omdat ik in paniek raakte dat verwijt ik mezelf dan weer.



Ik wens jou ook veel sterkte en je mag best verdrietig zijn! X

Lieve meiden,



Ook ik heb 2 jaar geleden (13 april 2010) een abortus ondergaan.

Vriend was het er ook niet mee eens en zweeg mij dood, deed alsof ik lucht was. Ook jong, 19 jaar hij 23.

Ik wist dat ik het wilde houden, maar ik zag door de bomen het bos niet meer.



Oh wat een verschrikkelijke dag was dat, ik kan 'm zo afspelen in m'n gedachten als een film, zo vers is het nog.

Nog steeds dagelijks intens verdriet wat ik heb gedaan.

Het gevoel is wel iets minder geworden, nou ja, niet minder het is wat "draaglijker" geworden, maar ik denk er nog aan bij het slapen gaan en bij het opstaan. En weet zeker dat ik het nooit zal vergeten!



Ik heb geen tips om je verder te helpen, het is iets wat té dicht bij jezelf staat en je moet zelf een manier zien te vinden om het wat draaglijker voor jezelf te maken. ( ik weet dat dat rot klinkt, als iemand dat tegen mij zegt denk ik ook; ach zak jij der lekker in jij weet niet wat ik voel!).

Maar het erge is soms, het leven gaat gewoon door, en het is iets dat je niet meer ongedaan kunt maken, helaas. Het is echt hard en niet zomaar iets.

Schelp3, knuffel voor jou.

Wist jouw vriend wel dat jij het eigenlijk wilde houden? Of hebben jullie het niet echt samen besproken omdat je wist dat hij het niet wilde.



En inderdaad, ik kan het me ook nog herinneren als de dag van gister. 'S ochtends de auto instappen, er naar toe rijden met een brok in me keel naar binnen lopen en toen ik daar zat nog steeds twijfels hebben... Ben toch niet omgekeerd en heb de beslissing genomen. Na 3uur kon ik naar huis, ben langs de mac donalds gestopt daar in me eentje gegeten en onder de douche een potje zitten huilen en over mijn buik aaien. Weet het nog zo goed. Me borsten de dag erna flink opgezet en lekte ook behoorlijk en eigenlijk meteen weer gaan werken en weer verder gegaan met mijn leven.

Als ik het er nu zo over heb springen de tranen me ook in de ogen maargoed het valt niet terug te draaien.



Precies, na een tijdje vind je de manier om er mee om te gaan zodat het 'draaglijker' voor je is.

Helemaal vergeten doe je het zoieso niet.



Alleen weet ik wel, dat ik dit geen 2e keer doe.

Sterkte ook voor jou!

Lieve dames,



Allereerst een hele dikke knuffel!



Mijn vriend wilde het kindje absoluut niet, toen ik het hem had verteld heeft hij zichzelf helemaal afgezonderd van mij, nam de telefoon niet op, en zodra er wel werd opgenomen kreeg ik te horen dat "het beter zou zijn om 'het?!" weg te halen, en wat had ik een kind nou te bieden, en ik zou zijn leven verpesten, zo kan ik nog wel even doorgaan. Omdat ik precies het tegenovergestelde wilde, gingen we botsen met elkaar, kregen we ruzie, ik merkte dat ik héél erg last had van mijn hormonen en ben toen echt in een dip terecht gekomen.



Bleef dagen lang op bed liggen, huilen, 100 keer per dag bellen zonder antwoord, ziek zijn, paniekerig, alles, kortom ik werd knettergek!

Heb toen ook de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek. 5 dagen later kon ik terecht. Ben niet gegaan, maar de paniekerigheid en de angsten verdwenen niet, hoe moest dat nou? 19 jaar, niemand die je kan vertellen wat je moet doen, de één zegt dit, de ander zegt dat. Terwijl ik daar niet eens behoefte aan had. ik had behoefte aan mijn vriend, maar die vriend was daar niet.



Uiteindelijk toch een week later weer een afspraak gemaakt en toen heb ik het laten weghalen.



Ik weet nog dat ik die ochtend mijn vriend belde om nog even te kunnen praten met hem, maar zijn telefoon stond uit. De avond ervoor heb ik 'm nog gesproken en hij stond nog steeds achter zijn beslissing.

Toen ik zijn voicemail hoorde kon ik wel door de grond zakken, ik voelde me zoo alleen, en ik hield al zoo veel van mijn ongeboren kindje! De tranen rollen over m'n wangen!



Daar stond ik dan, te wachten op de tram, met mijn tas met een pyjama en ondergoed. Ik leefde in een roes, wist niet meer waar ik mee bezig was.

Bij binnenkomst ging ik zitten in de wachtkamer, na 15 minuten liep ik naar buiten en stak een sigaret op, ik trok het niet meer! Kon niet meer helder nadenken. Ik ging weer naar binnen en ik liep naar de receptiemedewerkster, ze zag er vriendelijk uit, en ik begon keihard te huilen en kon niks meer uitbrengen.



Ik heb zelfs gehuild op het moment dat ze me onder narcose brachten. Het is echt een soort van trauma voor me geworden, en een belemmering in mijn dagelijks leven.

Zo is het bijvoorbeeld heel moeilijk om weer aan het werk te gaan, om nieuwe vrienden te maken, er is gewoon een deel kapot van mezelf, alsof ik een been mis ofzo. Kan het niet omschrijven.



Ook weet ik dat ik nooit meer dat ''onschuldige meisje" zal worden, die kon genieten van de kleine dingen in het leven. Genieten is moeilijk, alsof het niet meer kan, alsof je niet meer mag lachen en even jong kan zijn.



Veel liefs

quote:flower263 schreef op 30 december 2012 @ 16:43:

Schelp3, knuffel voor jou.

Wist jouw vriend wel dat jij het eigenlijk wilde houden? Of hebben jullie het niet echt samen besproken omdat je wist dat hij het niet wilde.



En inderdaad, ik kan het me ook nog herinneren als de dag van gister. 'S ochtends de auto instappen, er naar toe rijden met een brok in me keel naar binnen lopen en toen ik daar zat nog steeds twijfels hebben... Ben toch niet omgekeerd en heb de beslissing genomen. Na 3uur kon ik naar huis, ben langs de mac donalds gestopt daar in me eentje gegeten en onder de douche een potje zitten huilen en over mijn buik aaien. Weet het nog zo goed. Me borsten de dag erna flink opgezet en lekte ook behoorlijk en eigenlijk meteen weer gaan werken en weer verder gegaan met mijn leven.

Als ik het er nu zo over heb springen de tranen me ook in de ogen maargoed het valt niet terug te draaien.



Precies, na een tijdje vind je de manier om er mee om te gaan zodat het 'draaglijker' voor je is.

Helemaal vergeten doe je het zoieso niet.



Alleen weet ik wel, dat ik dit geen 2e keer doe.

Sterkte ook voor jou!



Ook een hele dikke knuffel voor jou!



Het doet me pijn om te lezen hoe het bij jou is gegaan, hoe je het uitlegt, hoe je zegt dat je nog bij de macdonalds bent geweest, moeilijk hé, ik kan het me ook nog zo goed voorstellen! Zo machteloos, en het zit zó diep!



Heb jij nooit dat je de rillingen krijgt wanneer je in de buurt komt waar het allemaal is gebeurt? Ik ben, sinds die dag nooit meer in die omgeving geweest, en ik denk dat ik dat ook niet aan zou kunnen.



Hoe gaat het nu met je?

Heel veel liefs, van schelp.

quote:rozemarijn1990 schreef op 30 december 2012 @ 18:48:

@ schelp, ik kon nou niet helemaal uit je tekst halen of je vriend 'tegen' de abortus was of de zwangerschap. Maar ik ga aan de hand van je verhaal uit van het laatste. Wat moet ook jij je eenzaam gevoeld hebben, zeker omdat je het kind het liefste wilde houden.



Ik krijg echt rillingen bij jullie verhalen over de dag zelf. Ik weet zelf nog hoe bang ik was. Ik heb alleen maar gehuild in de wachtkamer. En ik weet nog dat ik mij verbaasde over hoe rustig andere mensen waren. Bij mij duurde de hele afspraak uiteindelijk +/- 5 uur. Ik heb ontzettend lang met M. (vader kind) op een kamer gezeten. Op een gegeven moment duurde alles zo lang dat ik niet meer wilde. Op bepaalde momenten vergat ik zelfs wat ik er eigenlijk deed. We hebben zelfs grapjes gemaakt over hoe klein het kamertje was en dat hij daar moest blijven tijdens mijn operatie omdat mannen eigenlijk verboden waren de rest van de kamers te betreden.

Hij was kil en afstandelijk en ik hem een aantal keer gehuild terwijl hij naast me zat en het niet eens doorhad, en ik wilde ontzettend graag dat hij me vast zou houden, en ik vervloek hem voor zijn opgewekte gedrag naderhand.



Maar jullie hebben het alleen gedaan en dat lijkt me eigenlijk nog veel moeilijker. Daar moet je heel sterk voor zijn, ik weet niet eens of ik dat wel had gekund.



Rozemarijn,

Mijn vriend was tegen mijn zwangerschap.



Ik heb je andere topic ook gelezen, en ik kan me je woede ook echt voorstellen!

Op het moment zelf ben je helemaal van slag van wat er gebeurt, je weet natuurlijk niet wat je overkomt!



Maar wanneer je een tijdje later gaat nadenken, komt alles weer boven en dan wordt je boos, wat zeg ik boos, WOEST!



Ik las dat jouw vriend, als ik het zo mag noemen, je op de bus zette en niets meer van zichzelf liet horen, je nog een fijne middag wensen. Ik krijg hier de rillingen van. Ik hoor zoveel overeenkomsten.



Die van mij ging na een maand ineens heel dom doen en ik merkte dat hij al snel iemand anders had. Het bleef er trouwens niet bij eentje. Het was een hele slechte jongen.

En weetje, er is nog steeds iets wat ik mis aan hem.

Ook al heeft hij me zo erg in de stront laten zakken, hij was toch de vader van mijn kindje. Maar het is ook weg dankzij hem.

Ik voel haat, maar er is ook een soort gemis.

nevermind

Aah, lieve Rozemarijn,



Ik zit hier echt letterlijk met tranen, je beschrijft zoveel dingen die ik voel! Ik kom straks even terug om wat uitgebreider te reageren.

Je bent niet alleen!

Rozemarijn,



Ik had nog beloofd om even te komen schrijven.



Het is helemaal niet gek dat je soms nog boos bent, logisch. Dat zegt veel over je, dat je een goed persoon bent met het hart op de juiste plaats.

Ik kan me helemaal indenken bij het idee dat je na de abortus in een soort van "roes" hebt geleefd. Je lichaam heeft een grote opdonder gekregen en waarschijnlijk speelden de hormonen ook een belangrijke rol, daarnaast ben je onder narcose gebracht en ben je van de wereld geweest terwijl men iets afschuwelijks uitvoerde.

Wist je trouwens dat de hormonen in je lichaam blijven tot de 9e maand? (Bij mij lijkt het alsof ze nooit weggaan!).



Een paar dagen later komt het besef dan echt, mijn baby is weg en het komt niet meer terug. Oh god, het is echt killing, vooral als je al een "denker" bent.



Wat ik ook heel erg herken, is het gevoel om het er met hem over te hebben, oh wat heb ik vaak gewild dat wij over onze ongeboren kindje konden praten, waarom hij er niet was, waarom mijn mooie baby niet op de wereld mocht komen van hem, waarom hij mij niet steunde en gewoon met andere dames contact zocht, vreemdging en mij geestelijk gek maken door mij te negeren.



Heb heel vaak last gehad van paniekaanvallen, dat ik niet meer kon, na een dag wel 200 keer gebeld te hebben, en je dan niet eens te woord staan! Oh wat ben ik boos/verdrietig en door een hel gegaan, kan het niet anders omschrijven. (mijn verhaal kan dan ook een beetje warrig overkomen, excuses).



Heb je hem ondertussen nog kunnen spreken? Heeft hij nog contact met je opgezocht? Als je daarop niet wilt of kan antwoorden omdat het te pijnlijk is, begrijp ik dat echt wel hoor!



Ik heb namelijk wel contact met hem behouden, het is nu 2 en een half jaar geleden dat het is gebeurt, maar ik kan hem nog niet loslaten, ook zwijgt hij als ik erover begin of hij wordt boos en zegt dat; Het is toch verleden, het kan toch niet meer worden teruggedraaid, en ik was er niet aan toe om vader te worden, en je hebt het toch zelf gedaan, ( en dat zeggen op een zeurderig toontje). Hij heeft dat een aantal keer tegen me gezegd en de laatste keer schold ik 'm verrot en begon keihard te huilen. Hij rende gewoon weg.



Wel wil ik er bij vermelden dat het contact echt alleen vanuit mijn kant komt, en zien doe ik hem ook niet vaak, 1 keer in de 2/3 maanden. Zelf weet ik ook niet wat ik met dit contact wil, hij beloofde mij dat alles goed zou komen als ik abortus zou plegen, maar het is nooit goed gekomen.

Hij belde me soms, maar zoals ik eerder zei, ik kon het niet stoppen en ik kon er zelf ook niet echt over praten omdat hij totaal niets los liet, dus de frustraties kropten zich alleen maar verder op.



Heb m zo vaak gevraagd, verander je nummer want ik blijf je bellen, eerlijk, ik had geen controle meer over mijn eigen leven, wist niet meer wat ik deed. Nu pas sinds een paar weken heeft hij zijn nummer veranderd, en dat doet pijn. Het voelt alsof ik heb gevochten voor niets, dat er 3 jaren van mijn leven kapot zijn, en dat die 3 jaren mij getekend hebben voor de rest van mijn leven. Want net als jou, lijkt de wereld koud en kil. Een nieuwe vriend, haha, ik word al misselijk als ik eraan denk.



Ik wens je heel veel sterkte, en ik had eigenlijk gehoopt dat we hier kunnen blijven posten. Het voelt wel als een soort van opluchting, schrijf je verhaal neer, al is het elke dag, gooi je frustratie eruit en deel het hier, ik lees nu ook dat ik niet de enige ben die er nog steeds last van heeft, en dat haalt het onrustige gevoel toch een héél klein beetje weg. Moeilijk blijft het altijd.



Ik hoop dat mijn kindje terecht gekomen is in het paradijs, waarin hij ongestoord kan genieten en niet hier in deze bekrompen wereld waarin mensen elkaar niets gunnen, een wereld waarin de één z'n dood, de ander z'n brood is.

Zo zie ik het wel in ieder geval.



Liefs, schelp.

Ps. Ook mijn ex was geen goede jongen. Zijn vrienden vertelden me dat zelfs.

Hoewel hij wel lief probeerde te zijn als het hem uitkwam.

Dat deed me dan ook altijd goed en had ik het idee de wereld weer een soort van aan te kunnen, kon ik er weer een weekje tegenaan. Maar ik miste gewoon iets, en nog, ik kan me alleen een beetje goed voelen wanneer ik hem spreek, al is het maar een minuutje. Belachelijk eigenlijk!



Iemand vertelde me ooit, lieve meid, ooit krijgt hij dit allemaal terug, hij krijgt dezelfde pijn die jij gevoeld hebt, dit blijft niet ongestraft, God is groot en Hij ziet alles.

Misschien een beetje egoistisch, maar die gedachte maakt me ook wat rustiger. Tis allemaal heel dubbel.