Psyche
alle pijlers
Blij zijn dat je leeft??
woensdag 30 januari 2013 om 01:09
Net in een interessant topic een post gelezen geplaatst door een moeilijke rose naam. Die post had van mij kunnen zijn! Ik ben niet ongelukkig, heb geen moeilijke jeugd gehad. Ik heb een leuk leven. Maar heb me altijd afgevraagd waarom ik leef. Waarom leven we?
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... Nee
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... Nee
woensdag 30 januari 2013 om 11:58
quote:impala schreef op 30 januari 2013 @ 11:55:
[...]
Er zijn heel weinig mensen die vanuit het niks tot geloof komen. Er moet een voedingsbodem zijn. Dat is mijn conclusie na het zien van vele bekeringsverhalen, die mij altijd enorm fascineren. Als je eenmaal een geloof hebt is het wel makkelijker om te switchen naar een ander geloof, of dat nu in een god is of iets spiritueels.Daar zit zeker weten een bron. Die mensen zijn er veelvuldig, maar zeker niet altijd. Daarnaast is niet iedereen die in God gelooft een bekeerling. Maar goed, het is een andere discussie
[...]
Er zijn heel weinig mensen die vanuit het niks tot geloof komen. Er moet een voedingsbodem zijn. Dat is mijn conclusie na het zien van vele bekeringsverhalen, die mij altijd enorm fascineren. Als je eenmaal een geloof hebt is het wel makkelijker om te switchen naar een ander geloof, of dat nu in een god is of iets spiritueels.Daar zit zeker weten een bron. Die mensen zijn er veelvuldig, maar zeker niet altijd. Daarnaast is niet iedereen die in God gelooft een bekeerling. Maar goed, het is een andere discussie
woensdag 30 januari 2013 om 12:02
Als je het gevoel hebt dat het prima is om morgen dood te gaan dan is dat toch fantastisch? Blijkbaar heb je geen onvervulde verlangens geen "had ik maars" en "ik wil nogs". Jouw leven is misschien wel helemaal goed. Rustig, hier en nu. Als je die rust hebt dat het goed is om te sterven, dat het oké is, dan is er niks aan de hand. Ik zou dat als iets positiefs ervaren. memento mori.
Tenzij je natuurlijk een diepe depressie hebt en het meer ervaart als: ik vind het leven zo verschrikkelijk, mijn lijden is zo ondraaglijk dat ik niet meer wakker wil worden. Dan zou ik dringend naar een psych gaan.
Tenzij je natuurlijk een diepe depressie hebt en het meer ervaart als: ik vind het leven zo verschrikkelijk, mijn lijden is zo ondraaglijk dat ik niet meer wakker wil worden. Dan zou ik dringend naar een psych gaan.
woensdag 30 januari 2013 om 14:00
quote:Ladida schreef op 30 januari 2013 @ 01:09:
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... NeeIk ben niet depressief, maar sta er hetzelfde in hoor. Zo bijzonder vind ik leven nou ook weer niet. Ik moet daarbij wel opmerken dat mijn moederhart in geen miljoen jaar afscheid wil nemen van mijn dochter. Maar als ik het puur betrek op mijn leven, dan zou ik er niet wakker van kunnen liggen als het ophoudt.
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... NeeIk ben niet depressief, maar sta er hetzelfde in hoor. Zo bijzonder vind ik leven nou ook weer niet. Ik moet daarbij wel opmerken dat mijn moederhart in geen miljoen jaar afscheid wil nemen van mijn dochter. Maar als ik het puur betrek op mijn leven, dan zou ik er niet wakker van kunnen liggen als het ophoudt.
woensdag 30 januari 2013 om 14:09
quote:lobelia schreef op 30 januari 2013 @ 07:15:
Elninjoo, wat jij schrijft is volgens mij toch anders van wat de anderen bedoelen. In ieder geval, als ik het juist herkent heb bij de anderen. Het is bij mij in ieder geval geen verlangen naar maar eerder een soort onverschilligheid over. Waar anderen een soort levenslust hebben mis ik dat. En ook ik heb het prima en zal er nooit een eind aan maken maar mocht ik nu onder een bus lopen.... tja dan is dat zo. Maar ook dit kun je omdraaien, ik (en de anderen ook volgens mij) missen de angst voor de dood. Het niet perse moeten blijven leven maakt mij ook wel lekker rustig.
Inderdaad, goed uitgelegd. Ook bij mij mist de angst voor de dood. Ik heb sterk zo'n gevoel van tis wat het is. Onverschilligheid, dat is denk ik het juiste woord. En soms lijkt het me zelfs helijk rustig.
Ik heb in mijn leven wel eens verlangd naar dood zijn/gaan, maar toen was ik echt depssief. Dit gevoel is toch echt anders. Er zit geen depressief ondertoontje onder, behalve dat leven en dood geen enorm tegengestelde waarden hebben. Het is het verdriet van achterblijvers dat maakt dat je zoiets niet wenst. Maar als niemand er verdrietig van zou worden, dan zou het mij ganz egal zijn.
Elninjoo, wat jij schrijft is volgens mij toch anders van wat de anderen bedoelen. In ieder geval, als ik het juist herkent heb bij de anderen. Het is bij mij in ieder geval geen verlangen naar maar eerder een soort onverschilligheid over. Waar anderen een soort levenslust hebben mis ik dat. En ook ik heb het prima en zal er nooit een eind aan maken maar mocht ik nu onder een bus lopen.... tja dan is dat zo. Maar ook dit kun je omdraaien, ik (en de anderen ook volgens mij) missen de angst voor de dood. Het niet perse moeten blijven leven maakt mij ook wel lekker rustig.
Inderdaad, goed uitgelegd. Ook bij mij mist de angst voor de dood. Ik heb sterk zo'n gevoel van tis wat het is. Onverschilligheid, dat is denk ik het juiste woord. En soms lijkt het me zelfs helijk rustig.
Ik heb in mijn leven wel eens verlangd naar dood zijn/gaan, maar toen was ik echt depssief. Dit gevoel is toch echt anders. Er zit geen depressief ondertoontje onder, behalve dat leven en dood geen enorm tegengestelde waarden hebben. Het is het verdriet van achterblijvers dat maakt dat je zoiets niet wenst. Maar als niemand er verdrietig van zou worden, dan zou het mij ganz egal zijn.
woensdag 30 januari 2013 om 14:35
quote:elninjoo schreef op 30 januari 2013 @ 09:38:
Ik ben niet nieuwsgierig naar de toekomst. Ik weet dat die toekomst zal inhouden dat ik m'n ouders zal verliezen en wellicht nog meer dierbaren en zelf uiteindelijk ook aftakel en wellicht lichamelijk een hoop te verduren krijg. Je hoort wel 'ns dat iemand -veel te jong- opeens instort en dood is, dat lijkt mij echt 'n zege.
Ik ben aan het inlezen en kom deze post tegen.
Ik proef hieruit ( en ook veel van je andere berichten op het forum!) dat je dus eigenlijk net zo lief niet geboren zou zijn. Heftig. Dat doet mij vermoeden dat je onbewust dus eigenlijk net zo lief dood zou zijn. Dan heb je eigenlijk nu niets waar je voor "leeft". Sterker nog je leeft niet maar bent aan het "overleven".
Ik kan in die wetenschap ook je antipathie tegen het krijgen van kinderen beter plaatsen. Je bent verbitterd over het leven, begrijpt niet dat anderen wel zoveel plezier kunnen hebben in het (scheppen van) leven.
Het lijkt me erg zwaar om door het leven te gaan zonder die intense momenten waarop je bewust blij bent met het feit dat je hier rondhobbelt. Bijvoorbeeld omdat je de liefde voor anderen ervaart, of (zoals ik zelf zeker ervaar) je bewust bent van het feit dat jij en je voorouders doorleven in je kinderen. Dit ondanks uiteraard ook hele verdrietige momenten (ik ben mijn ouders verloren) die ook deel uit maken van het "leven".
Ik ben niet nieuwsgierig naar de toekomst. Ik weet dat die toekomst zal inhouden dat ik m'n ouders zal verliezen en wellicht nog meer dierbaren en zelf uiteindelijk ook aftakel en wellicht lichamelijk een hoop te verduren krijg. Je hoort wel 'ns dat iemand -veel te jong- opeens instort en dood is, dat lijkt mij echt 'n zege.
Ik ben aan het inlezen en kom deze post tegen.
Ik proef hieruit ( en ook veel van je andere berichten op het forum!) dat je dus eigenlijk net zo lief niet geboren zou zijn. Heftig. Dat doet mij vermoeden dat je onbewust dus eigenlijk net zo lief dood zou zijn. Dan heb je eigenlijk nu niets waar je voor "leeft". Sterker nog je leeft niet maar bent aan het "overleven".
Ik kan in die wetenschap ook je antipathie tegen het krijgen van kinderen beter plaatsen. Je bent verbitterd over het leven, begrijpt niet dat anderen wel zoveel plezier kunnen hebben in het (scheppen van) leven.
Het lijkt me erg zwaar om door het leven te gaan zonder die intense momenten waarop je bewust blij bent met het feit dat je hier rondhobbelt. Bijvoorbeeld omdat je de liefde voor anderen ervaart, of (zoals ik zelf zeker ervaar) je bewust bent van het feit dat jij en je voorouders doorleven in je kinderen. Dit ondanks uiteraard ook hele verdrietige momenten (ik ben mijn ouders verloren) die ook deel uit maken van het "leven".
woensdag 30 januari 2013 om 14:42
quote:missverrektekoekwous schreef op 30 januari 2013 @ 14:35:
[...]
Ik ben aan het inlezen en kom deze post tegen.
Ik proef hieruit ( en ook veel van je andere berichten op het forum!) dat je dus eigenlijk net zo lief niet geboren zou zijn. Heftig. Dat doet mij vermoeden dat je onbewust dus eigenlijk net zo lief dood zou zijn. Dan heb je eigenlijk nu niets waar je voor "leeft". Sterker nog je leeft niet maar bent aan het "overleven".
Ik kan in die wetenschap ook je antipathie tegen het krijgen van kinderen beter plaatsen. Je bent verbitterd over het leven, begrijpt niet dat anderen wel zoveel plezier kunnen hebben in het (scheppen van) leven.
Het lijkt me erg zwaar om door het leven te gaan zonder die intense momenten waarop je bewust blij bent met het feit dat je hier rondhobbelt. Bijvoorbeeld omdat je de liefde voor anderen ervaart, of (zoals ik zelf zeker ervaar) je bewust bent van het feit dat jij en je voorouders doorleven in je kinderen. Dit ondanks uiteraard ook hele verdrietige momenten (ik ben mijn ouders verloren) die ook deel uit maken van het "leven".Uiteraard zijn veel posts van mij wat gechargeerd, maar het is wel de kern. En dan heb ik ontzettend lieve ouders en andere lieve mensen om mij heen. Ik heb 'n reispassie waar ik veelvuldig van heb kunnen genieten en volgende week weer ga doen. Maar het nut ervan en de wetenschap dat het leven alleen maar slechter kan worden naarmate je ouder wordt (je gaat je dierbaren verliezen) maakt dat ik het niet erg zou vinden als ik niet meer wakker word.
[...]
Ik ben aan het inlezen en kom deze post tegen.
Ik proef hieruit ( en ook veel van je andere berichten op het forum!) dat je dus eigenlijk net zo lief niet geboren zou zijn. Heftig. Dat doet mij vermoeden dat je onbewust dus eigenlijk net zo lief dood zou zijn. Dan heb je eigenlijk nu niets waar je voor "leeft". Sterker nog je leeft niet maar bent aan het "overleven".
Ik kan in die wetenschap ook je antipathie tegen het krijgen van kinderen beter plaatsen. Je bent verbitterd over het leven, begrijpt niet dat anderen wel zoveel plezier kunnen hebben in het (scheppen van) leven.
Het lijkt me erg zwaar om door het leven te gaan zonder die intense momenten waarop je bewust blij bent met het feit dat je hier rondhobbelt. Bijvoorbeeld omdat je de liefde voor anderen ervaart, of (zoals ik zelf zeker ervaar) je bewust bent van het feit dat jij en je voorouders doorleven in je kinderen. Dit ondanks uiteraard ook hele verdrietige momenten (ik ben mijn ouders verloren) die ook deel uit maken van het "leven".Uiteraard zijn veel posts van mij wat gechargeerd, maar het is wel de kern. En dan heb ik ontzettend lieve ouders en andere lieve mensen om mij heen. Ik heb 'n reispassie waar ik veelvuldig van heb kunnen genieten en volgende week weer ga doen. Maar het nut ervan en de wetenschap dat het leven alleen maar slechter kan worden naarmate je ouder wordt (je gaat je dierbaren verliezen) maakt dat ik het niet erg zou vinden als ik niet meer wakker word.
woensdag 30 januari 2013 om 14:44
quote:missverrektekoekwous, 35 seconden geleden
Overigens kun je ook genieten van het in leven zijn, zonder angst te hebben voor de dood.
O, maar dat doe ik! Echt, ik vind m'n leven leuk. Ben gelukkig met alles wat ik heb.
Maar heb gewoon geaccepteerd dat dood bij t leven hoort. Dus in die zin doet t me gewoon weinig.
Ik zou t alleen enorm kl*t* voor m'n nabestaanden vinden. Juist omdat ik weet hoe dat is.
En als ik niet was geboren had ik ook niets geweten. Dus kan je dat dan ook niet missen.
Overigens kun je ook genieten van het in leven zijn, zonder angst te hebben voor de dood.
O, maar dat doe ik! Echt, ik vind m'n leven leuk. Ben gelukkig met alles wat ik heb.
Maar heb gewoon geaccepteerd dat dood bij t leven hoort. Dus in die zin doet t me gewoon weinig.
Ik zou t alleen enorm kl*t* voor m'n nabestaanden vinden. Juist omdat ik weet hoe dat is.
En als ik niet was geboren had ik ook niets geweten. Dus kan je dat dan ook niet missen.
woensdag 30 januari 2013 om 14:47
quote:elninjoo schreef op 30 januari 2013 @ 14:42:
[...]
Uiteraard zijn veel posts van mij wat gechargeerd, maar het is wel de kern. En dan heb ik ontzettend lieve ouders en andere lieve mensen om mij heen. Ik heb 'n reispassie waar ik veelvuldig van heb kunnen genieten en volgende week weer ga doen. Maar het nut ervan en de wetenschap dat het leven alleen maar slechter kan worden naarmate je ouder wordt (je gaat je dierbaren verliezen) maakt dat ik het niet erg zou vinden als ik niet meer wakker word.
Maar dan kun je niet meer reizen en genieten van je dierbaren. Dat geeft je nu toch plezier? Of zijn de momenten waarop je het leven als zwaar en onprettig ervaar zoveel groter, dat daardoor de leuke kanten van het leven niet meer genoeg zijn om voor te leven?
Sorry, probeer alleen te begrijpen waar dat gevoel van zinloosheid van het leven vandaan komt.
[...]
Uiteraard zijn veel posts van mij wat gechargeerd, maar het is wel de kern. En dan heb ik ontzettend lieve ouders en andere lieve mensen om mij heen. Ik heb 'n reispassie waar ik veelvuldig van heb kunnen genieten en volgende week weer ga doen. Maar het nut ervan en de wetenschap dat het leven alleen maar slechter kan worden naarmate je ouder wordt (je gaat je dierbaren verliezen) maakt dat ik het niet erg zou vinden als ik niet meer wakker word.
Maar dan kun je niet meer reizen en genieten van je dierbaren. Dat geeft je nu toch plezier? Of zijn de momenten waarop je het leven als zwaar en onprettig ervaar zoveel groter, dat daardoor de leuke kanten van het leven niet meer genoeg zijn om voor te leven?
Sorry, probeer alleen te begrijpen waar dat gevoel van zinloosheid van het leven vandaan komt.
woensdag 30 januari 2013 om 14:48
woensdag 30 januari 2013 om 14:53
quote:missverrektekoekwous schreef op 30 januari 2013 @ 14:47:
[...]
Maar dan kun je niet meer reizen en genieten van je dierbaren. Dat geeft je nu toch plezier? Of zijn de momenten waarop je het leven als zwaar en onprettig ervaar zoveel groter, dat daardoor de leuke kanten van het leven niet meer genoeg zijn om voor te leven?
Sorry, probeer alleen te begrijpen waar dat gevoel van zinloosheid van het leven vandaan komt.Ik zou het alleen erg voor mijn dierbaren vinden die met 't gemis moeten leven. Maar voor mezelf hoef ik het niet te doen, want als je dood ben voel je niets meer, ook geen gemis, dus de activiteiten die je kiest om je levensweg te veraangenamen, zijn dan ook niet meer nodig.
[...]
Maar dan kun je niet meer reizen en genieten van je dierbaren. Dat geeft je nu toch plezier? Of zijn de momenten waarop je het leven als zwaar en onprettig ervaar zoveel groter, dat daardoor de leuke kanten van het leven niet meer genoeg zijn om voor te leven?
Sorry, probeer alleen te begrijpen waar dat gevoel van zinloosheid van het leven vandaan komt.Ik zou het alleen erg voor mijn dierbaren vinden die met 't gemis moeten leven. Maar voor mezelf hoef ik het niet te doen, want als je dood ben voel je niets meer, ook geen gemis, dus de activiteiten die je kiest om je levensweg te veraangenamen, zijn dan ook niet meer nodig.
woensdag 30 januari 2013 om 14:55
Misschien heeft het ook met leeftijd te maken. Ik heb het altijd al gehad, maar naarmate je ouder wordt, komt het steeds dichter bij je bed. Dat het leven er op een bepaald moment idd niet meer beter op gaat worden, maar alleen maar slechter. En dat is eng en naar. Zo eng en naar dat je je gaat afvragen of het allemaal wel de moeite waard was.
Maar dat wil niet zeggen dat je niet kan genieten van het moois dat je ook tegenkomt. Ik geniet daar juist heel hard van.
Maar dat wil niet zeggen dat je niet kan genieten van het moois dat je ook tegenkomt. Ik geniet daar juist heel hard van.
.
woensdag 30 januari 2013 om 14:55
quote:missy_Acy schreef op 30 januari 2013 @ 14:44:
[...]
O, maar dat doe ik! Echt, ik vind m'n leven leuk. Ben gelukkig met alles wat ik heb.
Maar heb gewoon geaccepteerd dat dood bij t leven hoort. Dus in die zin doet t me gewoon weinig.
Ik zou t alleen enorm kl*t* voor m'n nabestaanden vinden. Juist omdat ik weet hoe dat is.
En als ik niet was geboren had ik ook niets geweten. Dus kan je dat dan ook niet missen.
Ik heb helaas ook moeten accepteren dat de dood bij het leven hoort.. Ik heb geen angst voor de dood, maar de dood doet me nog steeds heel erg veel. Het sterven van iemand ervaar ik nog steeds als een hele heftige en zware gebeurtenis. Ik ben alleen zelf niet bang om afscheid te nemen. Al word ik naar en intens verdrietig als ik bedenk wat dit voor verdriet (ga ik vanuit ) dit gaat geven bij mijn kinderen.. Want juist dat intense gevoel van verbondenheid met hen is weer een van de facetten die het leven soms heel moeilijk, maar zoveel vaker zo mooi maken.
Aan de andere kant heeft de ervaring met "de dood" me op een bepaalde manier nog meer gebonden aan het leven. Ik ben het anders gaan zien, anders gaan waarderen. Ik zie het leven dan ook zeker niet als zinloos.
[...]
O, maar dat doe ik! Echt, ik vind m'n leven leuk. Ben gelukkig met alles wat ik heb.
Maar heb gewoon geaccepteerd dat dood bij t leven hoort. Dus in die zin doet t me gewoon weinig.
Ik zou t alleen enorm kl*t* voor m'n nabestaanden vinden. Juist omdat ik weet hoe dat is.
En als ik niet was geboren had ik ook niets geweten. Dus kan je dat dan ook niet missen.
Ik heb helaas ook moeten accepteren dat de dood bij het leven hoort.. Ik heb geen angst voor de dood, maar de dood doet me nog steeds heel erg veel. Het sterven van iemand ervaar ik nog steeds als een hele heftige en zware gebeurtenis. Ik ben alleen zelf niet bang om afscheid te nemen. Al word ik naar en intens verdrietig als ik bedenk wat dit voor verdriet (ga ik vanuit ) dit gaat geven bij mijn kinderen.. Want juist dat intense gevoel van verbondenheid met hen is weer een van de facetten die het leven soms heel moeilijk, maar zoveel vaker zo mooi maken.
Aan de andere kant heeft de ervaring met "de dood" me op een bepaalde manier nog meer gebonden aan het leven. Ik ben het anders gaan zien, anders gaan waarderen. Ik zie het leven dan ook zeker niet als zinloos.
woensdag 30 januari 2013 om 14:56
quote:Ladida schreef op 30 januari 2013 @ 01:38:
Het is geen gevoel wat ik constant heb hoor, maar ik heb wel eens m'n momenten dat ik te serieus ga nadenken.
Ik weet dat ik hier altijd zo over heb gedacht, het is dus geen dipje. Het is geen gevoel wat er constant zit. En kan ook erg van kleine dingen genieten. Het is niet iets wat m'n leven beïnvloed ofzo. Ik merk dat ik het moeilijk vind om uit te leggen.
Ik ben wel gelukkig
Ik denk het te herkennen.
Ik ben blij met mijn leven. Mijn kinderen zijn leuke, prettige, mooie mensen. Mijn vriendschappen zijn mooi en goed.
Ik doe bijzonder en waardevol werk en kom daarin tot mijn recht: leer er nog veel en kan veel bijdragen aan het leven van anderen.
Mijn inkomen geeft me wat ik nodig heb en ik ben tevreden met wat ik heb.
Juist hierdoor zou het me niet uitmaken of ik morgen dood ga. Ik heb nergens spijt van en het leven ten volle geleefd. Als het nu stopt, is het goed geweest. Als het doorgaat, ga ik verder met alles wat ik doe en ga nog wat dromen en mooie uitdagingen aan.
Het is geen gevoel wat ik constant heb hoor, maar ik heb wel eens m'n momenten dat ik te serieus ga nadenken.
Ik weet dat ik hier altijd zo over heb gedacht, het is dus geen dipje. Het is geen gevoel wat er constant zit. En kan ook erg van kleine dingen genieten. Het is niet iets wat m'n leven beïnvloed ofzo. Ik merk dat ik het moeilijk vind om uit te leggen.
Ik ben wel gelukkig
Ik denk het te herkennen.
Ik ben blij met mijn leven. Mijn kinderen zijn leuke, prettige, mooie mensen. Mijn vriendschappen zijn mooi en goed.
Ik doe bijzonder en waardevol werk en kom daarin tot mijn recht: leer er nog veel en kan veel bijdragen aan het leven van anderen.
Mijn inkomen geeft me wat ik nodig heb en ik ben tevreden met wat ik heb.
Juist hierdoor zou het me niet uitmaken of ik morgen dood ga. Ik heb nergens spijt van en het leven ten volle geleefd. Als het nu stopt, is het goed geweest. Als het doorgaat, ga ik verder met alles wat ik doe en ga nog wat dromen en mooie uitdagingen aan.
woensdag 30 januari 2013 om 15:00
Het zal niet alleen met leeftijd te maken hebben, maar ook maatschappij. Individualisme en egoisme waar mensen vooral leven voor 'eigen geluk' en in feite liever nemen dan ook maar iets geven. In een maatschappij waar ouderen geen ereplaats meer hebben, maar als nutteloos en last worden gezien. Ouderdom wordt dan ook iets vervelends. De angst afgeschreven te worden steeds terechter. Ik vind ouderdom mooi omdat het wijsheid met zich meebrengt en je op een hele andere manier naar het leven kan kijken.
woensdag 30 januari 2013 om 15:04
quote:Ladida schreef op 30 januari 2013 @ 14:52:
En de post van missy_Acy boven je missverrektekoekwous, begrijp je die iets beter??
Zo simpel is het voor mij ook. Ik geniet van wat ik nu heb, doe en beleef. Maar mocht ik overlijden dan mis ik het niet, omdat mijn idee is dat je als dode niets kan missenJa, ik kan dat zeker begrijpen. In die zin zal ik het ook niet bewust missen na mijn dood, in die zin dat ik er dan verdriet van heb. Want ik ga er ook vanuit dat verdriet niet meer gevoeld wordt zoals wij dat nu ondergaan. Maar ik zou nu niet willen sterven omdat ik nu weet dat ik dan zoveel mooie momenten zou missen. Momenten die ik nu hopelijk wel zal kunnen delen met mijn dierbaren en daarom dus "naar uit kijk".
En de post van missy_Acy boven je missverrektekoekwous, begrijp je die iets beter??
Zo simpel is het voor mij ook. Ik geniet van wat ik nu heb, doe en beleef. Maar mocht ik overlijden dan mis ik het niet, omdat mijn idee is dat je als dode niets kan missenJa, ik kan dat zeker begrijpen. In die zin zal ik het ook niet bewust missen na mijn dood, in die zin dat ik er dan verdriet van heb. Want ik ga er ook vanuit dat verdriet niet meer gevoeld wordt zoals wij dat nu ondergaan. Maar ik zou nu niet willen sterven omdat ik nu weet dat ik dan zoveel mooie momenten zou missen. Momenten die ik nu hopelijk wel zal kunnen delen met mijn dierbaren en daarom dus "naar uit kijk".
woensdag 30 januari 2013 om 15:07
