Psyche
alle pijlers
Blij zijn dat je leeft??
woensdag 30 januari 2013 om 01:09
Net in een interessant topic een post gelezen geplaatst door een moeilijke rose naam. Die post had van mij kunnen zijn! Ik ben niet ongelukkig, heb geen moeilijke jeugd gehad. Ik heb een leuk leven. Maar heb me altijd afgevraagd waarom ik leef. Waarom leven we?
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... Nee
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... Nee
woensdag 30 januari 2013 om 21:22
Ja alsof er een noodzaak is om "zinvol" te zijn. Die zinvolheid moet je er zelf aan geven, die is niet vanzelfsprekend. Het gaat om de inhoud die je geeft aan je leven. Hierdoor kan het zijn dat sommige mensen in een hele grote manier zinvol zijn (denk aan Ghandi of Mandela) en mensen die in een kleine manier zinvol zijn zoals wij "gewone" mensen, die zin geven aan het leven door er een goede invulling aan te geven in de zin van simpelweg "goed" zijn.
Ik vind het lastig uitleggen. Maar ik ben blij dat ik leef en ik ben blij dat er mensen om mij heen zijn die ook blij zijn dat ik leef.
Ik vind het lastig uitleggen. Maar ik ben blij dat ik leef en ik ben blij dat er mensen om mij heen zijn die ook blij zijn dat ik leef.
Optimist tot in de kist!
woensdag 30 januari 2013 om 21:24
quote:readyfortheworld schreef op 30 januari 2013 @ 21:19:
[...]
De instelling dat het je niet kan schelen kan ook los staan van je veilige huisje, familie, vrienden e.d.Dat kan, het gaat mij erom dat er veel factoren zijn waar je in zo'n situatie blij om kan zijn maar die je niet ziet omdat je te druk bent met je eigen gedoemdenk
[...]
De instelling dat het je niet kan schelen kan ook los staan van je veilige huisje, familie, vrienden e.d.Dat kan, het gaat mij erom dat er veel factoren zijn waar je in zo'n situatie blij om kan zijn maar die je niet ziet omdat je te druk bent met je eigen gedoemdenk
woensdag 30 januari 2013 om 21:28
Ik heb zoveel doelen nog te behalen, nog zoveel te doen, nog zoveel te ervaren. Ik heb hier boeken liggen die ik nog moet lezen. Feesten die ik nog wil vieren, liefde die ik nog moet delen. Honden die ik moet aaien, schoonkinderen die ik nog moet ontmoeten , landen die ik nog wil bereizen, ooooooh nog zoveel meer. Ik ben 48 ik moet nog minstens 48 jaar verder, asjeblieft?????
Optimist tot in de kist!
woensdag 30 januari 2013 om 21:35
Het leven hoeft van mij ook niet zinvol te zijn, maar ik heb niet 't idee dat het in de toekomst beter wordt, dat ik mijn hoogtepunten nu wel heb gehaald. Waarom wachten op de ellende die ongetwijfeld gaat komen? (verlies van dierbaren en persoonlijke aftakeling)
Ik reis graag en bloei daar altijd van op en zolang ik hier nog rondhang hoop ik idd nog vaker op reis te kunnen, maar ik zou het niet als gemis ervaren als ik dood neerval en het dus bij mijn huidige reizen zal blijven. Aan die herinnering heb ik na mijn dood tenslotte toch niks meer.
Ik reis graag en bloei daar altijd van op en zolang ik hier nog rondhang hoop ik idd nog vaker op reis te kunnen, maar ik zou het niet als gemis ervaren als ik dood neerval en het dus bij mijn huidige reizen zal blijven. Aan die herinnering heb ik na mijn dood tenslotte toch niks meer.
woensdag 30 januari 2013 om 21:41
Ik heb hetzelfde hoor. Ik ben vaak vrolijk, heb leuke dingen om te doen en zit niet in een dip. Of ik gelukkig ben: ik denk van wel, maar wanneer ben je echt gelukkig? Waarvoor we leven? Dat vraag ik me ook wel eens af.
Ik heb eens gehad dat ik vanwege een ongelukkige situatie op het randje van de dood stond. Het enige wat ik kon denken was ík wil niet dood'. En als je het mij nu vraag... dan zou ik ook zeggen dat ik het niet erg zou vinden als ik morgen doodging. Al vind ik het idee dat je vriend, familie en vrienden in verdriet achterlaat echt heel erg.
Misschien is het ook wel de leeftijd? (ik ben een midden twintiger) of misschien ben je als je zo denkt niet een oprechte genieter? Of misschien heb je geen doel om na te streven? Ik zou het iig niet weten
quote:Ladida schreef op 30 januari 2013 @ 01:31:
Ik ben overigens wel een vrolijk persoon en heb genoeg leuke dingen in m'n leven waar ik van geniet
Ik heb eens gehad dat ik vanwege een ongelukkige situatie op het randje van de dood stond. Het enige wat ik kon denken was ík wil niet dood'. En als je het mij nu vraag... dan zou ik ook zeggen dat ik het niet erg zou vinden als ik morgen doodging. Al vind ik het idee dat je vriend, familie en vrienden in verdriet achterlaat echt heel erg.
Misschien is het ook wel de leeftijd? (ik ben een midden twintiger) of misschien ben je als je zo denkt niet een oprechte genieter? Of misschien heb je geen doel om na te streven? Ik zou het iig niet weten
quote:Ladida schreef op 30 januari 2013 @ 01:31:
Ik ben overigens wel een vrolijk persoon en heb genoeg leuke dingen in m'n leven waar ik van geniet
woensdag 30 januari 2013 om 21:45
Wat bedoel je met " ik stond op het randje van de dood?" Ging je ook echt bijna dood, nadat je met 140 km per uur op een muur reed en drie weken in coma lag?, of deed je een poging met 5 aspirientjes of stond je te zuchten op een clif? Dat is nogal een verschil, bij het eerste voorbeeld heb je de dood in de ogen gekeken, bij het tweede voorbeeld maak je drama
woensdag 30 januari 2013 om 21:56
God, het klinkt misschien heel dramatisch en dat is ook niet mijn bedoeling/ding. Maar mijn keel zwol op door een voedselallergie, ik raakte in shock, kreeg geen lucht en mijn zuurstofgehalte was niet bepaald om trots op te zijn en raakte buiten bewustzijn. Als de hulp die ik kreeg (iets) later was geweest had ik dat waarschijnlijk niet overleefd of was ik er heel dramatisch vanaf gekomen door zuurstofgebrek/ door de shock.
Je zou het misschien niet verwachten maar ook op zo'n manier kun je de dood in de ogen kijken.
quote:sabbaticalmeds schreef op 30 januari 2013 @ 21:45:
Wat bedoel je met " ik stond op het randje van de dood?" Ging je ook echt bijna dood, nadat je met 140 km per uur op een muur reed en drie weken in coma lag?, of deed je een poging met 5 aspirientjes of stond je te zuchten op een clif? Dat is nogal een verschil, bij het eerste voorbeeld heb je de dood in de ogen gekeken, bij het tweede voorbeeld maak je drama
Je zou het misschien niet verwachten maar ook op zo'n manier kun je de dood in de ogen kijken.
quote:sabbaticalmeds schreef op 30 januari 2013 @ 21:45:
Wat bedoel je met " ik stond op het randje van de dood?" Ging je ook echt bijna dood, nadat je met 140 km per uur op een muur reed en drie weken in coma lag?, of deed je een poging met 5 aspirientjes of stond je te zuchten op een clif? Dat is nogal een verschil, bij het eerste voorbeeld heb je de dood in de ogen gekeken, bij het tweede voorbeeld maak je drama
woensdag 30 januari 2013 om 22:01
Nien, dat herken ik ook wel hoor, dat ik bang ben om mensen te gaan verliezen nu ik ouder wordt.
Ik heb regelmatig contact met mijn tante van in de zestig en die is haar man al verloren aan kanker. Telkens als ik met haar bel lijkt het alsof ze alleen maar zieken bezoekt en begrafenissen bijwoont. Moet ik nog niet aandenken. Maar het hoeft natuurlijk niet zo te zijn, mijn tante leeft ook echt om ouderen te helpen en dan kom je natuurlijk nog meer in aanraking met dood en ziekte. Zij geeft op die manier zin aan haar leven!
Ik zie ook oudjes die nog de wereld afreizen of zelfs ijssurfen dat was heel leuk laatst; 2 mannen op een van de grote bergmeren in de buurt aan het ijssurfen, in zo'n strak pakkie dus ik dacht nog "mjam" totdat ze dichterbij kwamen en ik de rimpelkoppies zag de ene was al 82!!!! Kijk dan wordt ik helemaal blij, om nog zo lekker volop actief in het leven te staan op je 82e, dan heb je het goed begrepen, denk ik dan!
Ik heb regelmatig contact met mijn tante van in de zestig en die is haar man al verloren aan kanker. Telkens als ik met haar bel lijkt het alsof ze alleen maar zieken bezoekt en begrafenissen bijwoont. Moet ik nog niet aandenken. Maar het hoeft natuurlijk niet zo te zijn, mijn tante leeft ook echt om ouderen te helpen en dan kom je natuurlijk nog meer in aanraking met dood en ziekte. Zij geeft op die manier zin aan haar leven!
Ik zie ook oudjes die nog de wereld afreizen of zelfs ijssurfen dat was heel leuk laatst; 2 mannen op een van de grote bergmeren in de buurt aan het ijssurfen, in zo'n strak pakkie dus ik dacht nog "mjam" totdat ze dichterbij kwamen en ik de rimpelkoppies zag de ene was al 82!!!! Kijk dan wordt ik helemaal blij, om nog zo lekker volop actief in het leven te staan op je 82e, dan heb je het goed begrepen, denk ik dan!
Optimist tot in de kist!
woensdag 30 januari 2013 om 22:06
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 30 januari 2013 @ 22:01:
Nien, dat herken ik ook wel hoor, dat ik bang ben om mensen te gaan verliezen nu ik ouder wordt.
Ik heb regelmatig contact met mijn tante van in de zestig en die is haar man al verloren aan kanker. Telkens als ik met haar bel lijkt het alsof ze alleen maar zieken bezoekt en begrafenissen bijwoont. Moet ik nog niet aandenken. Maar het hoeft natuurlijk niet zo te zijn, mijn tante leeft ook echt om ouderen te helpen en dan kom je natuurlijk nog meer in aanraking met dood en ziekte. Zij geeft op die manier zin aan haar leven!
Ik zie ook oudjes die nog de wereld afreizen of zelfs ijssurfen dat was heel leuk laatst; 2 mannen op een van de grote bergmeren in de buurt aan het ijssurfen, in zo'n strak pakkie dus ik dacht nog "mjam" totdat ze dichterbij kwamen en ik de rimpelkoppies zag de ene was al 82!!!! Kijk dan wordt ik helemaal blij, om nog zo lekker volop actief in het leven te staan op je 82e, dan heb je het goed begrepen, denk ik dan!
Da's idd heel mooi als je dat op die leeftijd nog kan en nog steeds kan genieten ook al zijn ongetwijfeld vele dierbaren je tegen die tijd al ontvallen.
Hier zie ik ook wel 'ns een oud mannetje bij de vijver op 'n bankje zitten, hij staart gelaten voor zich uit. Dan heb ik 't idee dat hij zijn leven overdenkt, denkt aan de tijd dat zijn vrouw nog leefde en dat zijn beste vriend nog niet dement was en mogelijk aan eventuele kinderen waarvan ie nu misschien maar 'n paar uur per maand bezoek van krijgt.
Terwijl het ook heel anders kan zijn natuurlijk. Wellicht heeft ie 'n tang van 'n oud wijf of past zijn lieve vrouw op 'n stel lawaaierige kleinkinderen en ontvlucht ie hen door even relaxt in 't park te komen zitten
Nien, dat herken ik ook wel hoor, dat ik bang ben om mensen te gaan verliezen nu ik ouder wordt.
Ik heb regelmatig contact met mijn tante van in de zestig en die is haar man al verloren aan kanker. Telkens als ik met haar bel lijkt het alsof ze alleen maar zieken bezoekt en begrafenissen bijwoont. Moet ik nog niet aandenken. Maar het hoeft natuurlijk niet zo te zijn, mijn tante leeft ook echt om ouderen te helpen en dan kom je natuurlijk nog meer in aanraking met dood en ziekte. Zij geeft op die manier zin aan haar leven!
Ik zie ook oudjes die nog de wereld afreizen of zelfs ijssurfen dat was heel leuk laatst; 2 mannen op een van de grote bergmeren in de buurt aan het ijssurfen, in zo'n strak pakkie dus ik dacht nog "mjam" totdat ze dichterbij kwamen en ik de rimpelkoppies zag de ene was al 82!!!! Kijk dan wordt ik helemaal blij, om nog zo lekker volop actief in het leven te staan op je 82e, dan heb je het goed begrepen, denk ik dan!
Da's idd heel mooi als je dat op die leeftijd nog kan en nog steeds kan genieten ook al zijn ongetwijfeld vele dierbaren je tegen die tijd al ontvallen.
Hier zie ik ook wel 'ns een oud mannetje bij de vijver op 'n bankje zitten, hij staart gelaten voor zich uit. Dan heb ik 't idee dat hij zijn leven overdenkt, denkt aan de tijd dat zijn vrouw nog leefde en dat zijn beste vriend nog niet dement was en mogelijk aan eventuele kinderen waarvan ie nu misschien maar 'n paar uur per maand bezoek van krijgt.
Terwijl het ook heel anders kan zijn natuurlijk. Wellicht heeft ie 'n tang van 'n oud wijf of past zijn lieve vrouw op 'n stel lawaaierige kleinkinderen en ontvlucht ie hen door even relaxt in 't park te komen zitten
woensdag 30 januari 2013 om 22:07
haha, nee ik verwachte wat anders, ieder mens maakt wel situaties door waarvan je achteraf zegt: goh dat had niet anders moeten gaan want anders...
Het zou je eigenlijk moeten leren dat het elk moment afgelopen kan zijn. Het is een ongelofelijke luxe om in de zorgeloosheid te verkeren om te kunnen aannemen dat als er niks geks gebeurt je gewoon 60, 70 of 80 wordt.
Het zou je eigenlijk moeten leren dat het elk moment afgelopen kan zijn. Het is een ongelofelijke luxe om in de zorgeloosheid te verkeren om te kunnen aannemen dat als er niks geks gebeurt je gewoon 60, 70 of 80 wordt.
woensdag 30 januari 2013 om 22:24
quote:rozehanddoek schreef op 30 januari 2013 @ 07:56:
Ik heb heel tegenstrijdige gevoelens, want aan de ene kant voel ik wat jullie voelen, maar ik ben ook enorm bang voor de dood. Ik vind het leven gewoon vaak heel zwaar en ik vind het ook moeilijk om mezelf gelukkig te houden. Er is altijd zoveel gaande in mijn leven, dat ik me af en toe afvraag waar ik dan mijn geluk uit moet halen en dat ik er liever niet geweest was.
Maar aan de andere kant is er die angst en heb ik ook de wil om er zelf nu, als volwassene, iets moois van te maken. Ik heb hoop dat alles op een gegeven moment rustig wordt en ik dan mijn eigen leven op een leuke manier kan invullen. En die rotte appels, die gooi ik dan één voor één weg.
Heeeeeel herkenbaar.
Ik zou het zelf geschreven kunnen hebben..
Er is bij mij ook al heel lang heel veel gaande, dat ik bijna aan het einde van mij latijn ben, en het niet meer zie zitten,en mag de wereld van mij morgen vergaan, maar aan de andere kant ben ik ook enorm bang om dood te gaan..
Ik heb heel tegenstrijdige gevoelens, want aan de ene kant voel ik wat jullie voelen, maar ik ben ook enorm bang voor de dood. Ik vind het leven gewoon vaak heel zwaar en ik vind het ook moeilijk om mezelf gelukkig te houden. Er is altijd zoveel gaande in mijn leven, dat ik me af en toe afvraag waar ik dan mijn geluk uit moet halen en dat ik er liever niet geweest was.
Maar aan de andere kant is er die angst en heb ik ook de wil om er zelf nu, als volwassene, iets moois van te maken. Ik heb hoop dat alles op een gegeven moment rustig wordt en ik dan mijn eigen leven op een leuke manier kan invullen. En die rotte appels, die gooi ik dan één voor één weg.
Heeeeeel herkenbaar.
Ik zou het zelf geschreven kunnen hebben..
Er is bij mij ook al heel lang heel veel gaande, dat ik bijna aan het einde van mij latijn ben, en het niet meer zie zitten,en mag de wereld van mij morgen vergaan, maar aan de andere kant ben ik ook enorm bang om dood te gaan..
woensdag 30 januari 2013 om 22:24
Als jonge tiener (denk rond de 14 jaar) was ik vooral boos dat ik bestond denk ik. Zo van: ja, jullie maken mij wel, maar nu mag ik zelf maar bekijken wat ik er mee aan moet. Ik vond alles volstrekt zinloos. Daarnaast viel ik ook van het geloof af, dus troost in een alwetende aanwezigheid die stiekem toch een plan voor mij had, dat had ik ook niet.
Rond mijn 17e vond ik het leven an sich nog steeds zinloos, maar zocht ik wel naar manieren om het voor mijzelf wel zinvol te maken.
Buiten mijn 'het leven is een zinloze exercitie' was ik als puber niet depri of zwaar onzeker. Ik wilde ook niet dood, maar meer dat als ik dood zou gaan, dat het voor mij persoonlijk niet zo erg zou zijn.
Nog steeds denk ik dat menselijk leven an sich zinloos is, maar dat je wel voor jezelf er zin aan kunt geven. Als midden twintiger vond ik dat vooral in mijn werk en relatie (nu nog ook, alleen zie ik mijn werk nu ook meer als een wat zakelijkere aangelegenheid dan als een 'missie').
Voor mij persoonlijk kwam het keerpunt toen ik mijn ergst denkbare nachtmerrie heb meegemaakt. Mijn grootste angst: gek worden, mijn verstand verliezen. En ik ben het geworden. Postpartumpsychose, opname, pillen, spuiten, en een postpartumdepressie, met nog meer pillen. Ik wilde toen oprecht dood, dacht dat dat ook het beste zou zijn voor iedereen als ik maar weg was. Maar daar zelf de hand in hebben, nee.
Toen ik langzaam weer bij mijn positieven kwam, kreeg ik gewoon zo'n ingeving. Dat als het leven zinloos is, het lijden van mensen ook zinloos is. Dat ik dus kort samengevat voor Jan Lul maanden in foetushouding had doorgebracht. Dus ik moest als de sodemieter daar een voor mijzelf betekenisvolle les uit leren, anders was het toch allemaal wel zo godvergeten zinloos geweest.
Mijn les is geworden: je kunt jezelf wel zien als het zoveelste zinloze leven, dat ben je door je aanwezigheid en emotionele banden voor anderen niet. Zo zou ik op dit moment wel vergaande medische behandelingen ondergaan bij levensbedreigende ziektes. Niet uit een plichtsgevoel als moeder, maar omdat ik tot in het diepst van mijn wezen mijn kind wil zien opgroeien. En zijn mijn ergst denkbare nachtmerries ook een stuk meer voor de hand liggend geworden.
Ik vraag mijzelf nu af of ik dit wel moet posten, maar ik ben blij dat meer mensen dit gevoel hebben zonder gelijk aangezien te worden voor suïcidaal.
Rond mijn 17e vond ik het leven an sich nog steeds zinloos, maar zocht ik wel naar manieren om het voor mijzelf wel zinvol te maken.
Buiten mijn 'het leven is een zinloze exercitie' was ik als puber niet depri of zwaar onzeker. Ik wilde ook niet dood, maar meer dat als ik dood zou gaan, dat het voor mij persoonlijk niet zo erg zou zijn.
Nog steeds denk ik dat menselijk leven an sich zinloos is, maar dat je wel voor jezelf er zin aan kunt geven. Als midden twintiger vond ik dat vooral in mijn werk en relatie (nu nog ook, alleen zie ik mijn werk nu ook meer als een wat zakelijkere aangelegenheid dan als een 'missie').
Voor mij persoonlijk kwam het keerpunt toen ik mijn ergst denkbare nachtmerrie heb meegemaakt. Mijn grootste angst: gek worden, mijn verstand verliezen. En ik ben het geworden. Postpartumpsychose, opname, pillen, spuiten, en een postpartumdepressie, met nog meer pillen. Ik wilde toen oprecht dood, dacht dat dat ook het beste zou zijn voor iedereen als ik maar weg was. Maar daar zelf de hand in hebben, nee.
Toen ik langzaam weer bij mijn positieven kwam, kreeg ik gewoon zo'n ingeving. Dat als het leven zinloos is, het lijden van mensen ook zinloos is. Dat ik dus kort samengevat voor Jan Lul maanden in foetushouding had doorgebracht. Dus ik moest als de sodemieter daar een voor mijzelf betekenisvolle les uit leren, anders was het toch allemaal wel zo godvergeten zinloos geweest.
Mijn les is geworden: je kunt jezelf wel zien als het zoveelste zinloze leven, dat ben je door je aanwezigheid en emotionele banden voor anderen niet. Zo zou ik op dit moment wel vergaande medische behandelingen ondergaan bij levensbedreigende ziektes. Niet uit een plichtsgevoel als moeder, maar omdat ik tot in het diepst van mijn wezen mijn kind wil zien opgroeien. En zijn mijn ergst denkbare nachtmerries ook een stuk meer voor de hand liggend geworden.
Ik vraag mijzelf nu af of ik dit wel moet posten, maar ik ben blij dat meer mensen dit gevoel hebben zonder gelijk aangezien te worden voor suïcidaal.
woensdag 30 januari 2013 om 22:54
quote:lemoos schreef op 30 januari 2013 @ 22:24:
Als jonge tiener (denk rond de 14 jaar) was ik vooral boos dat ik bestond denk ik. Zo van: ja, jullie maken mij wel, maar nu mag ik zelf maar bekijken wat ik er mee aan moet. Ik vond alles volstrekt zinloos. Daarnaast viel ik ook van het geloof af, dus troost in een alwetende aanwezigheid die stiekem toch een plan voor mij had, dat had ik ook niet.
Rond mijn 17e vond ik het leven an sich nog steeds zinloos, maar zocht ik wel naar manieren om het voor mijzelf wel zinvol te maken.
Buiten mijn 'het leven is een zinloze exercitie' was ik als puber niet depri of zwaar onzeker. Ik wilde ook niet dood, maar meer dat als ik dood zou gaan, dat het voor mij persoonlijk niet zo erg zou zijn.
Nog steeds denk ik dat menselijk leven an sich zinloos is, maar dat je wel voor jezelf er zin aan kunt geven. Als midden twintiger vond ik dat vooral in mijn werk en relatie (nu nog ook, alleen zie ik mijn werk nu ook meer als een wat zakelijkere aangelegenheid dan als een 'missie').
Voor mij persoonlijk kwam het keerpunt toen ik mijn ergst denkbare nachtmerrie heb meegemaakt. Mijn grootste angst: gek worden, mijn verstand verliezen. En ik ben het geworden. Postpartumpsychose, opname, pillen, spuiten, en een postpartumdepressie, met nog meer pillen. Ik wilde toen oprecht dood, dacht dat dat ook het beste zou zijn voor iedereen als ik maar weg was. Maar daar zelf de hand in hebben, nee.
Toen ik langzaam weer bij mijn positieven kwam, kreeg ik gewoon zo'n ingeving. Dat als het leven zinloos is, het lijden van mensen ook zinloos is. Dat ik dus kort samengevat voor Jan Lul maanden in foetushouding had doorgebracht. Dus ik moest als de sodemieter daar een voor mijzelf betekenisvolle les uit leren, anders was het toch allemaal wel zo godvergeten zinloos geweest.
Mijn les is geworden: je kunt jezelf wel zien als het zoveelste zinloze leven, dat ben je door je aanwezigheid en emotionele banden voor anderen niet. Zo zou ik op dit moment wel vergaande medische behandelingen ondergaan bij levensbedreigende ziektes. Niet uit een plichtsgevoel als moeder, maar omdat ik tot in het diepst van mijn wezen mijn kind wil zien opgroeien. En zijn mijn ergst denkbare nachtmerries ook een stuk meer voor de hand liggend geworden.
Ik vraag mijzelf nu af of ik dit wel moet posten, maar ik ben blij dat meer mensen dit gevoel hebben zonder gelijk aangezien te worden voor suïcidaal.Ik moest toch wel een beetje gniffelen om die dikgedrukte zin.
Als jonge tiener (denk rond de 14 jaar) was ik vooral boos dat ik bestond denk ik. Zo van: ja, jullie maken mij wel, maar nu mag ik zelf maar bekijken wat ik er mee aan moet. Ik vond alles volstrekt zinloos. Daarnaast viel ik ook van het geloof af, dus troost in een alwetende aanwezigheid die stiekem toch een plan voor mij had, dat had ik ook niet.
Rond mijn 17e vond ik het leven an sich nog steeds zinloos, maar zocht ik wel naar manieren om het voor mijzelf wel zinvol te maken.
Buiten mijn 'het leven is een zinloze exercitie' was ik als puber niet depri of zwaar onzeker. Ik wilde ook niet dood, maar meer dat als ik dood zou gaan, dat het voor mij persoonlijk niet zo erg zou zijn.
Nog steeds denk ik dat menselijk leven an sich zinloos is, maar dat je wel voor jezelf er zin aan kunt geven. Als midden twintiger vond ik dat vooral in mijn werk en relatie (nu nog ook, alleen zie ik mijn werk nu ook meer als een wat zakelijkere aangelegenheid dan als een 'missie').
Voor mij persoonlijk kwam het keerpunt toen ik mijn ergst denkbare nachtmerrie heb meegemaakt. Mijn grootste angst: gek worden, mijn verstand verliezen. En ik ben het geworden. Postpartumpsychose, opname, pillen, spuiten, en een postpartumdepressie, met nog meer pillen. Ik wilde toen oprecht dood, dacht dat dat ook het beste zou zijn voor iedereen als ik maar weg was. Maar daar zelf de hand in hebben, nee.
Toen ik langzaam weer bij mijn positieven kwam, kreeg ik gewoon zo'n ingeving. Dat als het leven zinloos is, het lijden van mensen ook zinloos is. Dat ik dus kort samengevat voor Jan Lul maanden in foetushouding had doorgebracht. Dus ik moest als de sodemieter daar een voor mijzelf betekenisvolle les uit leren, anders was het toch allemaal wel zo godvergeten zinloos geweest.
Mijn les is geworden: je kunt jezelf wel zien als het zoveelste zinloze leven, dat ben je door je aanwezigheid en emotionele banden voor anderen niet. Zo zou ik op dit moment wel vergaande medische behandelingen ondergaan bij levensbedreigende ziektes. Niet uit een plichtsgevoel als moeder, maar omdat ik tot in het diepst van mijn wezen mijn kind wil zien opgroeien. En zijn mijn ergst denkbare nachtmerries ook een stuk meer voor de hand liggend geworden.
Ik vraag mijzelf nu af of ik dit wel moet posten, maar ik ben blij dat meer mensen dit gevoel hebben zonder gelijk aangezien te worden voor suïcidaal.Ik moest toch wel een beetje gniffelen om die dikgedrukte zin.
woensdag 30 januari 2013 om 23:03
quote:lamaatje schreef op 30 januari 2013 @ 20:12:
[...]
Jij bent dus een van die mensen waar ik hier over schrijf.
Wel nieuw is dan weer dat ik bekrompen genoemd wordt omdat
de ervaring van reincarnatie voor mij persoonlijk bewezen is.
Kijk, en nu stel je het alweer anders: het is voor JOU bewezen.
In je vorige posts presenteerde je het nog een voldongen feit.
En dat vind ik inderdaad nogal eng en bekrompen, om zo jouw geloof aan anderen op te dringen en helemaal niet open te staan voor het feit dat iedereen die dingen anders ziet.
Gek eigenlijk dat dat nieuw voor je is, ik zal toch niet de eerste zijn die daar niet van gediend is?
[...]
Jij bent dus een van die mensen waar ik hier over schrijf.
Wel nieuw is dan weer dat ik bekrompen genoemd wordt omdat
de ervaring van reincarnatie voor mij persoonlijk bewezen is.
Kijk, en nu stel je het alweer anders: het is voor JOU bewezen.
In je vorige posts presenteerde je het nog een voldongen feit.
En dat vind ik inderdaad nogal eng en bekrompen, om zo jouw geloof aan anderen op te dringen en helemaal niet open te staan voor het feit dat iedereen die dingen anders ziet.
Gek eigenlijk dat dat nieuw voor je is, ik zal toch niet de eerste zijn die daar niet van gediend is?
woensdag 30 januari 2013 om 23:07
De zin van het leven. Het doel van het leven. Moet dat een doel hebben? Dit is de reden waarom geloven zijn uitgevonden waardoor wereldwijd bevolkingsgroepen, rassen of sexen onderdrukt worden. Het doel van het leven. Het eeuwige hiernamaals.
het leven heeft geen doel. Niemand is 'iets'. En alles is vergankelijk. Niets blijft voor eeuwig, zelfs onze planeet geeft er de brui aan over tig jaar. En ook als ik er niet meer ben en ik zou iets 'groots' gedaan hebben hier op aard' dan zal ik het nooit zien vanuit de wolken want ik ben atheïst. En geloof dus niet in een hiernamaals.
Wat is er mis met er gewoon het beste van maken, vreselijk genieten en liefhebben die je liefhebben kunt? Doe dat wat je een goed gevoel geeft en doe zo weinig mogelijk tegen je zin.
het leven heeft geen doel. Niemand is 'iets'. En alles is vergankelijk. Niets blijft voor eeuwig, zelfs onze planeet geeft er de brui aan over tig jaar. En ook als ik er niet meer ben en ik zou iets 'groots' gedaan hebben hier op aard' dan zal ik het nooit zien vanuit de wolken want ik ben atheïst. En geloof dus niet in een hiernamaals.
Wat is er mis met er gewoon het beste van maken, vreselijk genieten en liefhebben die je liefhebben kunt? Doe dat wat je een goed gevoel geeft en doe zo weinig mogelijk tegen je zin.
