Psyche
alle pijlers
Blij zijn dat je leeft??
woensdag 30 januari 2013 om 01:09
Net in een interessant topic een post gelezen geplaatst door een moeilijke rose naam. Die post had van mij kunnen zijn! Ik ben niet ongelukkig, heb geen moeilijke jeugd gehad. Ik heb een leuk leven. Maar heb me altijd afgevraagd waarom ik leef. Waarom leven we?
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... Nee
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... Nee
woensdag 30 januari 2013 om 23:11
Ik vind het grootheidswaanzin om te denken dat mens leven zin moet hebben. Wij consumeren alleen maar van de aarde ipv dat we een steentje bijdragen. Wat dat betreft hebben bijen een veel grotere bestaanszin zelfs plankton nog meer dan ik.
Ja hoor ik ben gelukkig! Heb een fijn gezin, heb mensen lief en anderen mij ook. Werk in de zorg, fijn huisje, paar goede vrienden.
Maar ja waarom moet ons leven zin hebben?
Ja hoor ik ben gelukkig! Heb een fijn gezin, heb mensen lief en anderen mij ook. Werk in de zorg, fijn huisje, paar goede vrienden.
Maar ja waarom moet ons leven zin hebben?
woensdag 30 januari 2013 om 23:15
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 30 januari 2013 @ 22:25:
Vaak krijgt alles waarvan de voorraad mindert een grotere waarde, zo geldt het ook met het leven. Als je minder tijd lijkt te krijgen dan wordt die tijd waardevoller en wil je meer.
Ik denk dat dat voor iedereen anders is, ik heb toen ik een jaar of tien was een ongeluk gehad, ik ging niet dood, achteraf gezien viel het ook allemaal reuze mee, maar dacht even van wel (had ook wel gekund)
Het ongeluk en de periode erna was naar, maar er was even een kort moment waarop alles goed was, ik voelde geen pijn, ik "wist" eigenlijk dat het over was en dat was niet erg ('t was verder geen mystieke bijna-dood ervaring hoor, met tunnels en licht enzo).
Eigenlijk viel het toen wel een beetje tegen toen ik er opeens weer "was".
Alles deed pijn, er was een hoop commotie.
En de rest van mijn leven heb ik op moeilijke momenten vaak wel eens gedacht dat het eigenlijk een beetje jammer is, dat ik er niet in ben gebleven toen.
Voor mij is de dood vooral rust, en ik hoef niet per se dood, maar ik hoef ook niet langer te leven dan nodig.
En ik vind veel dingen leuk om de doen hoor, maar als ik er niet meer aan toe kom is dat ook goed, dan merk ik er toch niks meer van.
Vaak krijgt alles waarvan de voorraad mindert een grotere waarde, zo geldt het ook met het leven. Als je minder tijd lijkt te krijgen dan wordt die tijd waardevoller en wil je meer.
Ik denk dat dat voor iedereen anders is, ik heb toen ik een jaar of tien was een ongeluk gehad, ik ging niet dood, achteraf gezien viel het ook allemaal reuze mee, maar dacht even van wel (had ook wel gekund)
Het ongeluk en de periode erna was naar, maar er was even een kort moment waarop alles goed was, ik voelde geen pijn, ik "wist" eigenlijk dat het over was en dat was niet erg ('t was verder geen mystieke bijna-dood ervaring hoor, met tunnels en licht enzo).
Eigenlijk viel het toen wel een beetje tegen toen ik er opeens weer "was".
Alles deed pijn, er was een hoop commotie.
En de rest van mijn leven heb ik op moeilijke momenten vaak wel eens gedacht dat het eigenlijk een beetje jammer is, dat ik er niet in ben gebleven toen.
Voor mij is de dood vooral rust, en ik hoef niet per se dood, maar ik hoef ook niet langer te leven dan nodig.
En ik vind veel dingen leuk om de doen hoor, maar als ik er niet meer aan toe kom is dat ook goed, dan merk ik er toch niks meer van.
woensdag 30 januari 2013 om 23:28
quote:Voor mij is de dood vooral rust, en ik hoef niet per se dood, maar ik hoef ook niet langer te leven dan nodig.
En ik vind veel dingen leuk om de doen hoor, maar als ik er niet meer aan toe kom is dat ook goed, dan merk ik er toch niks meer van.
Dit dus.
10 Jaar geleden had ik nog echt zo'n bucketlist-gevoel van ik moet zus en zo nog gedaan/meegemaakt hebben voor ik sterf, maar inmiddels heb ik dat totaal niet meer. Het is gewoon goed zo.
En ik vind veel dingen leuk om de doen hoor, maar als ik er niet meer aan toe kom is dat ook goed, dan merk ik er toch niks meer van.
Dit dus.
10 Jaar geleden had ik nog echt zo'n bucketlist-gevoel van ik moet zus en zo nog gedaan/meegemaakt hebben voor ik sterf, maar inmiddels heb ik dat totaal niet meer. Het is gewoon goed zo.
woensdag 30 januari 2013 om 23:29
Quattro dat bedoelde ik een paar posts terug, mensen denken soms teveel na!
Quina, ik vind het heel bijzonder, ik kan me er geen voorstelling van maken om zo in het leven te staan. Of eigenlijk lijkt het juist alsof je niet in het leven staat maar er een beetje naast hangt ofzo. Leven is geen keuze maar een feit. Je moet er iets mee doen, zo kijk ik er tegenaan.
Als mensen echt in een depressie zitten lijkt het mij vreselijk. De levensmoeheid e.d. ik moet er niet aan denken en ik ben blij als er dan hulp geboden kan worden. Ik zie dat als een ziekte. Maar om "gewoon" geen zin in het leven te zien/hebben daar heb ik wel moeite mee.
Quina, ik vind het heel bijzonder, ik kan me er geen voorstelling van maken om zo in het leven te staan. Of eigenlijk lijkt het juist alsof je niet in het leven staat maar er een beetje naast hangt ofzo. Leven is geen keuze maar een feit. Je moet er iets mee doen, zo kijk ik er tegenaan.
Als mensen echt in een depressie zitten lijkt het mij vreselijk. De levensmoeheid e.d. ik moet er niet aan denken en ik ben blij als er dan hulp geboden kan worden. Ik zie dat als een ziekte. Maar om "gewoon" geen zin in het leven te zien/hebben daar heb ik wel moeite mee.
Optimist tot in de kist!
woensdag 30 januari 2013 om 23:32
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 30 januari 2013 @ 23:29:
Quattro dat bedoelde ik een paar posts terug, mensen denken soms teveel na!
Quina, ik vind het heel bijzonder, ik kan me er geen voorstelling van maken om zo in het leven te staan. Of eigenlijk lijkt het juist alsof je niet in het leven staat maar er een beetje naast hangt ofzo. Leven is geen keuze maar een feit. Je moet er iets mee doen, zo kijk ik er tegenaan.
.
Maar van wie "moet" dat dan, en waarom in vredesnaam?
Dat snap ik dan weer helemaal niet.
Quattro dat bedoelde ik een paar posts terug, mensen denken soms teveel na!
Quina, ik vind het heel bijzonder, ik kan me er geen voorstelling van maken om zo in het leven te staan. Of eigenlijk lijkt het juist alsof je niet in het leven staat maar er een beetje naast hangt ofzo. Leven is geen keuze maar een feit. Je moet er iets mee doen, zo kijk ik er tegenaan.
.
Maar van wie "moet" dat dan, en waarom in vredesnaam?
Dat snap ik dan weer helemaal niet.
woensdag 30 januari 2013 om 23:37
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 30 januari 2013 @ 23:31:
Vind het gewoon naar om te lezen Nien, vooral omdat ik jou ook in het echt "ken". Vind het zo'n triest gevoel. Gek he, maar ik snap het niet, echt niet.Zit op dit moment ook even niet zo lekker in m'n vel waardoor ik het leven iets zwart/witter zie, maar besef toch dat dit mijn basisgedachte is die ik doorgaans maskeer door te genieten van lieve mensen en leuke dingen. En dan geniet ik ook écht he, maar heb wel 't gevoel dat dat dán 'n soort natural high is en geen vaste factor.
Vind het gewoon naar om te lezen Nien, vooral omdat ik jou ook in het echt "ken". Vind het zo'n triest gevoel. Gek he, maar ik snap het niet, echt niet.Zit op dit moment ook even niet zo lekker in m'n vel waardoor ik het leven iets zwart/witter zie, maar besef toch dat dit mijn basisgedachte is die ik doorgaans maskeer door te genieten van lieve mensen en leuke dingen. En dan geniet ik ook écht he, maar heb wel 't gevoel dat dat dán 'n soort natural high is en geen vaste factor.
woensdag 30 januari 2013 om 23:40
Ik zeg al "zo kijk ik er tegenaan", ik moet ervan mijzelf iets van maken want dat maakt het leven wel tig keer zo leuk.
Ik ga er niet van uit dat anderen mijn leven zin moeten geven of mijn leven vrolijk moeten maken. Ik maak mijn leven leuk, daardoor hoop ik dat anderen hier van mee kunnen "genieten" en ik daardoor weer van hun leven kan genieten. Een soort van wisselwerking eigenlijk.
Sommigen zien het leven als een gift (van God of van Allah of wat dan ook) en met die gift moet je zelf weten wat je doet, je kunt het in de kast kijken en er nooit iets mee doen of je maakt er iets leuks van. Ik ben niet reuzegelovig maar ik snap die manier van kijken wel.
Ik ga er niet van uit dat anderen mijn leven zin moeten geven of mijn leven vrolijk moeten maken. Ik maak mijn leven leuk, daardoor hoop ik dat anderen hier van mee kunnen "genieten" en ik daardoor weer van hun leven kan genieten. Een soort van wisselwerking eigenlijk.
Sommigen zien het leven als een gift (van God of van Allah of wat dan ook) en met die gift moet je zelf weten wat je doet, je kunt het in de kast kijken en er nooit iets mee doen of je maakt er iets leuks van. Ik ben niet reuzegelovig maar ik snap die manier van kijken wel.
Optimist tot in de kist!
woensdag 30 januari 2013 om 23:45
woensdag 30 januari 2013 om 23:51
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 30 januari 2013 @ 23:45:
Grappig dat je het als geforceerd ziet Quina, maar misschien is het net zo geforceerd als dat wij ons dagelijkse prakkie eten, de een eet dan zeg maar omdat hij honger hebt, de ander (ik dus ook) eet ook omdat het leuk is.
Oh, maar ik geniet wel van m'n eten hoor, maar ik vind niet alles lekker en als ik iets lekker "moet" vinden vergaat de eetlust me ook wel.
Ik denk dat geluk ook iets is wat komt en gaat, je moet er vooral niet te hard aan trekken, dan geniet je er ook niet van (dat bedoel ik ook met geforceerd, denk ik,als je heel hard op zoek gaat naar geluk vind je het niet)
Maar dat zal ook voor iedereen anders zijn.
Ik ben het meest gelukkig met dingen die me in de schoot vallen, een ander geniet juist meer van het resultaat van hard werken
Grappig dat je het als geforceerd ziet Quina, maar misschien is het net zo geforceerd als dat wij ons dagelijkse prakkie eten, de een eet dan zeg maar omdat hij honger hebt, de ander (ik dus ook) eet ook omdat het leuk is.
Oh, maar ik geniet wel van m'n eten hoor, maar ik vind niet alles lekker en als ik iets lekker "moet" vinden vergaat de eetlust me ook wel.
Ik denk dat geluk ook iets is wat komt en gaat, je moet er vooral niet te hard aan trekken, dan geniet je er ook niet van (dat bedoel ik ook met geforceerd, denk ik,als je heel hard op zoek gaat naar geluk vind je het niet)
Maar dat zal ook voor iedereen anders zijn.
Ik ben het meest gelukkig met dingen die me in de schoot vallen, een ander geniet juist meer van het resultaat van hard werken
woensdag 30 januari 2013 om 23:55
Ik dacht ook altijd zo, dat het leven best leuk is hoor, maar dat het ook niet erg is als het morgen afgelopen is. Intussen ben ik zo ziek, dat het morgen zomaar afgelopen zou kunnen zijn, tenzij ik ingrijpende behandelingen onderga om in leven te blijven. Ben ik zo ziek dat mijn leven daadwerkelijk voor het grootste gedeelte uit "niets" bestaat en wonderlijk genoeg denk ik er nu geen seconde meer over zoals ik er vroeger over dacht. Ik vind het leven fantastisch en ik píeker er niet over om het morgen afgelopen te laten zijn. Niet als het aan mij ligt. En ik ben bereid om heel ver te gaan om ervoor te zorgen dát het ook morgen niet afgelopen is.
De eerste grote verandering in mijn denken hierin, is dat ik accepteerde dat het leven geen nut hóeft te hebben. Ik ben meer van het moment gaan genieten, meer in het nu gaan leven, zonder na te denken over moeilijke dingen als "nut".
De tweede grote verandering is de eerste keer dat ik langs het randje van levensbedreigend liep. Er kwamen opeens oerkrachten in me naar boven die ik nooit in mezelf vermoed had. Blijkbaar is "het leven niet zo interessant vinden" of "je afvragen wat voor nut het heeft" of hoe je het ook wilt verwoorden een gedachte die ik mijzelf alleen maar kan permitteren als ik niet in de luxe situatie zit waarin dat leven niet bedreigd is. Sinds mijn leven wel bedreigd wordt door mijn ziekte, is de gedachte weg dat het nut moet hebben. Dat is voor mij nergens voor nodig, als ik dat leven maar héb.
De derde grote verandering komt voort uit zo'n zelfde oergevoel, namelijk de zorg voor mijn (jonge) kind. Die is nog veel te klein om op eigen benen te staan. Iedereen die aan mijn sterven een verlies zal beleven, zie ik daar wel overheen komen op den duur, behalve mijn kind. Een moeder is onvervangbaar. Dus ik vecht. Ik accepteer wat ik niet kan veranderen en ik vecht om te bewerkstelligen dat het niet mijn dood gaat worden. Want zelfs al zou het een nietig, nutteloos, leeg bestaan worden in de ogen van anderen, zo lang ik er ben voor mijn kind en zo lang ik met haar kan communiceren en zij met haar zorgen, pijntjes en verdrietjes bij mij terecht kan, heeft mijn leven het grootste nut dat ik me wensen kan. Ook al betekent dat voor mij dat ik grenzen over moet waarvan ik vroeger dacht dat ik ze nooit over wilde, qua behandeling. Nu het eenmaal zo ver is, ben ik zo bang voor het alternatief (er niet meer zijn), dat elke behandeling, hoe ingrijpend of zwaar of belastend ook, me een zegen lijkt.
De eerste grote verandering in mijn denken hierin, is dat ik accepteerde dat het leven geen nut hóeft te hebben. Ik ben meer van het moment gaan genieten, meer in het nu gaan leven, zonder na te denken over moeilijke dingen als "nut".
De tweede grote verandering is de eerste keer dat ik langs het randje van levensbedreigend liep. Er kwamen opeens oerkrachten in me naar boven die ik nooit in mezelf vermoed had. Blijkbaar is "het leven niet zo interessant vinden" of "je afvragen wat voor nut het heeft" of hoe je het ook wilt verwoorden een gedachte die ik mijzelf alleen maar kan permitteren als ik niet in de luxe situatie zit waarin dat leven niet bedreigd is. Sinds mijn leven wel bedreigd wordt door mijn ziekte, is de gedachte weg dat het nut moet hebben. Dat is voor mij nergens voor nodig, als ik dat leven maar héb.
De derde grote verandering komt voort uit zo'n zelfde oergevoel, namelijk de zorg voor mijn (jonge) kind. Die is nog veel te klein om op eigen benen te staan. Iedereen die aan mijn sterven een verlies zal beleven, zie ik daar wel overheen komen op den duur, behalve mijn kind. Een moeder is onvervangbaar. Dus ik vecht. Ik accepteer wat ik niet kan veranderen en ik vecht om te bewerkstelligen dat het niet mijn dood gaat worden. Want zelfs al zou het een nietig, nutteloos, leeg bestaan worden in de ogen van anderen, zo lang ik er ben voor mijn kind en zo lang ik met haar kan communiceren en zij met haar zorgen, pijntjes en verdrietjes bij mij terecht kan, heeft mijn leven het grootste nut dat ik me wensen kan. Ook al betekent dat voor mij dat ik grenzen over moet waarvan ik vroeger dacht dat ik ze nooit over wilde, qua behandeling. Nu het eenmaal zo ver is, ben ik zo bang voor het alternatief (er niet meer zijn), dat elke behandeling, hoe ingrijpend of zwaar of belastend ook, me een zegen lijkt.
woensdag 30 januari 2013 om 23:55
Maar als je daarentegen heel hard op zoek gaat naar de zin vh leven, en die vervolgens niet vind, dan komt dat op mij dus ook heel geforceerd (en zinloos eigenlijk) over. Alsof je verwacht dat iemand anders die zin er voor jou heeft aan moet geven). Zoals jij zegt "in je schoot gevallen". Ik geniet juist van het zin geven aan mijn eigen leven. Zodra ik van een ander iets moet verwachten wordt het veel moeilijker allemaal.
Het voorbeeld "eten" is bedoeld om te laten zien hoe je er zelf iets van maakt.
Het voorbeeld "eten" is bedoeld om te laten zien hoe je er zelf iets van maakt.
Optimist tot in de kist!
woensdag 30 januari 2013 om 23:57
ik zeg altijd... ik vind het niet erg om dood te gaan want dan merk ik het toch niet meer. Ik zou het wel heel erg vinden voor mijn kids, man en familie en vrienden.
En ja ik wil heel graag nog veel van ze meemaken. Maar als ik doodga dan weet ik niet dat ik het mis dus is het niet erg.
Ook een beetje een vreemde gedachtegang of niet?
En ja ik wil heel graag nog veel van ze meemaken. Maar als ik doodga dan weet ik niet dat ik het mis dus is het niet erg.
Ook een beetje een vreemde gedachtegang of niet?
woensdag 30 januari 2013 om 23:58
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 30 januari 2013 @ 23:45:
Grappig dat je het als geforceerd ziet Quina, maar misschien is het net zo geforceerd als dat wij ons dagelijkse prakkie eten, de een eet dan zeg maar omdat hij honger hebt, de ander (ik dus ook) eet ook omdat het leuk is.Je vergeet er één. Ik heb amper eetlust meer (ook door mijn ziekte), eet ook niet omdat het leuk is, maar ik eet omdat ik weet dat het nodig is om in leven te blijven.
Grappig dat je het als geforceerd ziet Quina, maar misschien is het net zo geforceerd als dat wij ons dagelijkse prakkie eten, de een eet dan zeg maar omdat hij honger hebt, de ander (ik dus ook) eet ook omdat het leuk is.Je vergeet er één. Ik heb amper eetlust meer (ook door mijn ziekte), eet ook niet omdat het leuk is, maar ik eet omdat ik weet dat het nodig is om in leven te blijven.
donderdag 31 januari 2013 om 00:03
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 30 januari 2013 @ 23:55:
Ik geniet juist van het zin geven aan mijn eigen leven.
Mooi gezegd.
Dat omschrijft even in één klein zinnetje mijn hele proces van voor mijn gevoel mijn nut verliezen voor de maatschappij omdat ik niet werk, voor het gezin omdat ik amper uit mijn stoel kom, mijn gevoel van nutteloosheid voor mijn kind omdat ik maar zo weinig kan van wat andere moeders kunnen, naar het voor mijn gevoel weer nut krijgen, omdat ik me richt op de kleine dingetjes die ik wél kan betekenen en waar ik wél het verschil in kan maken. Dat komt je inderdaad niet in de schoot vallen, daar moet je zelf naar op zoek. Maar als je dat vindt, dan weet je ook meteen dat "de zin van het leven" niks groots hoeft te zijn. Dat kan ook zijn dat je één persoon aan het lachen hebt gemaakt die dag. Of iets anders kleins. Soms moet je het met een vergrootglas zoeken, maar als je goed zoekt, vind je altijd wel wat.
Ik geniet juist van het zin geven aan mijn eigen leven.
Mooi gezegd.
Dat omschrijft even in één klein zinnetje mijn hele proces van voor mijn gevoel mijn nut verliezen voor de maatschappij omdat ik niet werk, voor het gezin omdat ik amper uit mijn stoel kom, mijn gevoel van nutteloosheid voor mijn kind omdat ik maar zo weinig kan van wat andere moeders kunnen, naar het voor mijn gevoel weer nut krijgen, omdat ik me richt op de kleine dingetjes die ik wél kan betekenen en waar ik wél het verschil in kan maken. Dat komt je inderdaad niet in de schoot vallen, daar moet je zelf naar op zoek. Maar als je dat vindt, dan weet je ook meteen dat "de zin van het leven" niks groots hoeft te zijn. Dat kan ook zijn dat je één persoon aan het lachen hebt gemaakt die dag. Of iets anders kleins. Soms moet je het met een vergrootglas zoeken, maar als je goed zoekt, vind je altijd wel wat.
donderdag 31 januari 2013 om 00:10
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 30 januari 2013 @ 23:55:
Maar als je daarentegen heel hard op zoek gaat naar de zin vh leven, en die vervolgens niet vind, dan komt dat op mij dus ook heel geforceerd (en zinloos eigenlijk) over. Alsof je verwacht dat iemand anders die zin er voor jou heeft aan moet geven). Zoals jij zegt "in je schoot gevallen". Ik geniet juist van het zin geven aan mijn eigen leven. Zodra ik van een ander iets moet verwachten wordt het veel moeilijker allemaal.
Het voorbeeld "eten" is bedoeld om te laten zien hoe je er zelf iets van maakt.
Ik ben helemaal niet op zoek naar de zin van het leven, hoe kom je daar nou weer bij?
Het leven heeft helemaal geen zin, daar heb ik eigenlijk nooit aan getwijfeld.
En met geluk wat in m'n schoot valt bedoel ik niet per se iets wat ik van een ander krijg,maar meer mooie dingen die gewoon gebeuren zonder dat ik er naar op zoek was.
Veel waardevoller dan ergens "zin" aan moeten geven, wat in mijn ogen volkome zinloos is.
Er zelf iets van maken, sja, als je er zo instaat geef je zelf ook al toe dat het eigenlijk niks is toch?
Maar als je daarentegen heel hard op zoek gaat naar de zin vh leven, en die vervolgens niet vind, dan komt dat op mij dus ook heel geforceerd (en zinloos eigenlijk) over. Alsof je verwacht dat iemand anders die zin er voor jou heeft aan moet geven). Zoals jij zegt "in je schoot gevallen". Ik geniet juist van het zin geven aan mijn eigen leven. Zodra ik van een ander iets moet verwachten wordt het veel moeilijker allemaal.
Het voorbeeld "eten" is bedoeld om te laten zien hoe je er zelf iets van maakt.
Ik ben helemaal niet op zoek naar de zin van het leven, hoe kom je daar nou weer bij?
Het leven heeft helemaal geen zin, daar heb ik eigenlijk nooit aan getwijfeld.
En met geluk wat in m'n schoot valt bedoel ik niet per se iets wat ik van een ander krijg,maar meer mooie dingen die gewoon gebeuren zonder dat ik er naar op zoek was.
Veel waardevoller dan ergens "zin" aan moeten geven, wat in mijn ogen volkome zinloos is.
Er zelf iets van maken, sja, als je er zo instaat geef je zelf ook al toe dat het eigenlijk niks is toch?
donderdag 31 januari 2013 om 00:10
Beeldig, ik vind het heel mooi om te lezen hoe jij zin geeft aan jouw leven! Ik kan ook niet meer wat ik zou willen, ben niet zo'n stoere moeder als de meeste anderen, maar je kunt als moeder op zoveel manieren een rol spelen in het leven van je kinderen (of anderen). Ik denk dat het belangrijk is om de zinvolheid aan te passen aan je leven en niet andersom (maak ik nog sense?).
Ik wordt verdrietig van mensen die geen zin in het leven zien. Die het zoeken naar zin zien als iets geforceerde alsof dat iets negatiefs is, terwijl ik juist dat zoeken zie als iets moois.
Beeldig ik ken jou niet zo van het forum, hoewel je schrijfstijl wel bekend voorkomt. Maar ik vind het mooi wat je schrijft
Ik wordt verdrietig van mensen die geen zin in het leven zien. Die het zoeken naar zin zien als iets geforceerde alsof dat iets negatiefs is, terwijl ik juist dat zoeken zie als iets moois.
Beeldig ik ken jou niet zo van het forum, hoewel je schrijfstijl wel bekend voorkomt. Maar ik vind het mooi wat je schrijft
Optimist tot in de kist!
donderdag 31 januari 2013 om 00:14
Beterschap in de zin van herstel van mezelf is uitgesloten. Er is in die zin wel hoop, dat er met een ingrijpende operatie weer een werkend onderdeel in gezet kan worden. En daar houd ik me maar aan vast. Maar ik ben natuurlijk wel heel bang voor wat er komen gaat, het voelt als een heel dun koordje waar ik overheen loop.
donderdag 31 januari 2013 om 00:16
Quina, ik denk dat je het heel erg persoonlijk opvat. Ik ging in op iets wat jij schreef tussen haakjes in jouw reactie. Maar ik ga er zo eens een eind aan knagen. Man komt zo thuis en dan ga ik lekker koffie drinken
Dit soort discussies, zijn vooral op een forum met alleen geschreven woord, best moeilijk. Ik probeer je te begrijpen Quina, maar ik krijg het niet goed voor elkaar.
Dit soort discussies, zijn vooral op een forum met alleen geschreven woord, best moeilijk. Ik probeer je te begrijpen Quina, maar ik krijg het niet goed voor elkaar.
Optimist tot in de kist!
