Psyche
alle pijlers
Over de mug en de olifant
dinsdag 19 februari 2013 om 19:10
Ik kan dingen heel slecht loslaten. Kan urenlang nadenken over iets kleins, kan nachtenlang naar het plafond staren en "olifanten" tellen. En ik ben het zat. Ik vind mezelf een aansteller en vraag me af wat er gebeurt als er echt iets ergs is. Daar voel ik me ook schuldig over naar anderen met echte problemen. Maar ik voel me er ook heel onzeker door.
1,5 week geleden had ik bijvoorbeeld een sollicitatie. Een vervelende sollicitatie. Waarin de meneer mij behoorlijk naar beneden aan het halen was/uit aan het testen was (?) terwijl ik uitgekozen was uit heel veel reacties. Op zo’n moment kan ik denk ik op de juiste manier reageren en laat zeker geen onzekerheid zien. Maar nu achteraf… Ik word deze week gebeld of ik het geworden ben en eigenlijk heb ik al bedacht dat ik het niet wil. Of dit nu komt door onzekerheid die ik voel of omdat ik echt geen goed gevoel bij deze baan heb, weet ik eigenlijk al niet meer.
Ook vrijdag op werk een collega die maar bleef doorzeuren over een onderwerp waarbij ik al wat concessies voor haar had gedaan. Ik voel me dan dus de hele dag naar daardoor en doe het ’s nachts nog eens even dunnetjes over.
Als ik het zo opschrijf dan denk ik ook: doe alsjeblieft normaal. Maar het lukt me niet om te stoppen. Ik heb een paar jaar geleden 2 jr. cognitieve gedragstherapie gevolgd. Hier had ik snel door hoe het allemaal zit, kan ook heel goed bedenken dat mijn gedachten niet juist zijn en kan dit goed toepassen. Toch blijft dat negatieve gevoel hangen. Een half jaar geleden nog een assertiviteitscursus gevolgd. Zelfde verhaal: weet hoe ik moet denken, weet hoe het werkt, de opdrachten kon ik goed uitvoeren en toch…
Ik ben benieuwd of mensen het herkennen en misschien tips hebben. Wat ik al doe: de stad in de rondte lopen (misschien moet ik dat maar eens gaan rennen ), mindfulness voordat ik ga slapen en heb een schriftje met positieve dingen over mezelf (gebruik ik nu te weinig..)
1,5 week geleden had ik bijvoorbeeld een sollicitatie. Een vervelende sollicitatie. Waarin de meneer mij behoorlijk naar beneden aan het halen was/uit aan het testen was (?) terwijl ik uitgekozen was uit heel veel reacties. Op zo’n moment kan ik denk ik op de juiste manier reageren en laat zeker geen onzekerheid zien. Maar nu achteraf… Ik word deze week gebeld of ik het geworden ben en eigenlijk heb ik al bedacht dat ik het niet wil. Of dit nu komt door onzekerheid die ik voel of omdat ik echt geen goed gevoel bij deze baan heb, weet ik eigenlijk al niet meer.
Ook vrijdag op werk een collega die maar bleef doorzeuren over een onderwerp waarbij ik al wat concessies voor haar had gedaan. Ik voel me dan dus de hele dag naar daardoor en doe het ’s nachts nog eens even dunnetjes over.
Als ik het zo opschrijf dan denk ik ook: doe alsjeblieft normaal. Maar het lukt me niet om te stoppen. Ik heb een paar jaar geleden 2 jr. cognitieve gedragstherapie gevolgd. Hier had ik snel door hoe het allemaal zit, kan ook heel goed bedenken dat mijn gedachten niet juist zijn en kan dit goed toepassen. Toch blijft dat negatieve gevoel hangen. Een half jaar geleden nog een assertiviteitscursus gevolgd. Zelfde verhaal: weet hoe ik moet denken, weet hoe het werkt, de opdrachten kon ik goed uitvoeren en toch…
Ik ben benieuwd of mensen het herkennen en misschien tips hebben. Wat ik al doe: de stad in de rondte lopen (misschien moet ik dat maar eens gaan rennen ), mindfulness voordat ik ga slapen en heb een schriftje met positieve dingen over mezelf (gebruik ik nu te weinig..)
dinsdag 19 februari 2013 om 19:17
Ik herken het wel een beetje. Op een gegeven moment gooi ik de knop om maar kan goed piekeren tot die tijd. Wat bij mij helpt is erover praten met mijn man, al is het maar een minuutje of wat.
Ik word makkelijk onzeker over waarom iets zus of zo liep, of wat mijn bijdrage eraan was. Ik kan het zelfs hebben bij leuke dingen die me overvallen.
Helpt bij jou even praten erover ook wellicht?
Ik word makkelijk onzeker over waarom iets zus of zo liep, of wat mijn bijdrage eraan was. Ik kan het zelfs hebben bij leuke dingen die me overvallen.
Helpt bij jou even praten erover ook wellicht?
dinsdag 19 februari 2013 om 19:19
dinsdag 19 februari 2013 om 19:24
Ja dat snap ik, één van de vele redenen waarom ik blij ben met mijn man (er zijn ook minder egocentrische motieven ). Persoonlijk vind ik het echt niet erg als een vriend belt voor zoiets maar begrijp de drempel, ik zou het ook niet zo snel doen.
Misschien hier een plekje zoeken? Er zijn meerdere kletstopics, wie weet zit er één bij waar je je prettig voelt en lekker even van je af kunt typen.
Misschien hier een plekje zoeken? Er zijn meerdere kletstopics, wie weet zit er één bij waar je je prettig voelt en lekker even van je af kunt typen.
dinsdag 19 februari 2013 om 19:35
quote:Waarin de meneer mij behoorlijk naar beneden aan het halen was/uit aan het testen was (?) terwijl ik uitgekozen was uit heel veel reacties. Op zo’n moment kan ik denk ik op de juiste manier reageren en laat zeker geen onzekerheid zien. Maar nu achteraf… Ik word deze week gebeld of ik het geworden ben en eigenlijk heb ik al bedacht dat ik het niet wil.ik denk dat ze heel erg kieskeurig zijn en per sé de beste willen. Je vat het te persoonlijk op. Ze willen gewoon waar voor hun geld. Of dit de beste manier is daar kan je vraagtekens bij zetten, maar ik denk dat ze alleen maar bezig zijn om de juiste persoon op de juiste plek te krijgen.
it's a big club and you ain't in it
dinsdag 19 februari 2013 om 19:35
Sorry, even heel erg off topic, pastiche, ik zie jou ineens hier en wilde je nog even heel erg bedanken voor je hulp en steun op mijn topic! Ik heb echt heel veel aan jouw posts gehad waardoor ik anders naar de situatie ben gaan kijken. Dankjewel
On topic TO, kan je niet helpen, maar herken het wel een beetje. Ik kan soms ook veel te lang doormalen over iets wat eigenlijk niet belangrijk is (of wat achteraf geen probleem blijkt te zijn). Wat mij helpt te relativeren: buiten zijn, wandelen, hard lopen, gezelligheid opzoeken en inderdaad ook met mensen praten over het ding waar ik mee zit. Sterkte
On topic TO, kan je niet helpen, maar herken het wel een beetje. Ik kan soms ook veel te lang doormalen over iets wat eigenlijk niet belangrijk is (of wat achteraf geen probleem blijkt te zijn). Wat mij helpt te relativeren: buiten zijn, wandelen, hard lopen, gezelligheid opzoeken en inderdaad ook met mensen praten over het ding waar ik mee zit. Sterkte
dinsdag 19 februari 2013 om 19:49
quote:rionyriony schreef op 19 februari 2013 @ 19:35:
[...]
ik denk dat ze heel erg kieskeurig zijn en per sé de beste willen. Je vat het te persoonlijk op. Ze willen gewoon waar voor hun geld. Of dit de beste manier is daar kan je vraagtekens bij zetten, maar ik denk dat ze alleen maar bezig zijn om de juiste persoon op de juiste plek te krijgen.Ja, dat begrijp ik wel. En ik denk ook wel achteraf dat ik niet de meest geschikte ben. Maar de neerbuigende manier waarop vond ik zo vervelend. Maar dat soort dingen moet ik dus naast mij neerleggen. Ben nu aan het duimen dat ik het niet word, ook niet echt handig
[...]
ik denk dat ze heel erg kieskeurig zijn en per sé de beste willen. Je vat het te persoonlijk op. Ze willen gewoon waar voor hun geld. Of dit de beste manier is daar kan je vraagtekens bij zetten, maar ik denk dat ze alleen maar bezig zijn om de juiste persoon op de juiste plek te krijgen.Ja, dat begrijp ik wel. En ik denk ook wel achteraf dat ik niet de meest geschikte ben. Maar de neerbuigende manier waarop vond ik zo vervelend. Maar dat soort dingen moet ik dus naast mij neerleggen. Ben nu aan het duimen dat ik het niet word, ook niet echt handig
dinsdag 19 februari 2013 om 19:55
dinsdag 19 februari 2013 om 20:08
Uit je ook je gedachten en gevoelens want dat mag best tegen zo een vervelende werkgever. Jij solliciteert bij hun, maar zij ook bij jou. Wanneer zij jou aannemen dien je een grootdeel van je tijd bij deze werkgever te spenderen.
Wat let jou om je gevoelens op een nette manier vanuit de ik vorm te ventileren ipv ´s nachts wakker liggen over wat anders had kunnen lopen?
Wat let jou om je gevoelens op een nette manier vanuit de ik vorm te ventileren ipv ´s nachts wakker liggen over wat anders had kunnen lopen?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 19 februari 2013 om 20:24
Viva-amber: jep, gevoelens uit ik wel en kan ook mijn mening op een nette manier verwoorden. Ik doe dat dan ook, maar toch achteraf blijf ik malen. Ik had al bedacht dat als ik door ben dat ik dan aangeef dat het mij verbaasd omdat ik het gevoel kreeg dat ze niet erg enthousiast waren. En word ik het niet...tja dan hou ik wel mijn mond ja..
Ik kies er soms wel bewust voor om mijn mening voor mij te houden. Bij sommige mensen (enkeling gelukkig) weet ik dat er dan snel geschreeuwd wordt en de sfeer verziekt is. Ik heb zelf geen zin om op zo'n manier te communiceren dus hou het dan voor me i.p.v. de hele dag in een vervelende sfeer te werken.
Ik kies er soms wel bewust voor om mijn mening voor mij te houden. Bij sommige mensen (enkeling gelukkig) weet ik dat er dan snel geschreeuwd wordt en de sfeer verziekt is. Ik heb zelf geen zin om op zo'n manier te communiceren dus hou het dan voor me i.p.v. de hele dag in een vervelende sfeer te werken.
dinsdag 19 februari 2013 om 20:34
Wat lief van je Anoukies en fijn om te lezen . Ik had een paar maanden geen tijd voor het forum maar heb jou als enige geregeld stiekem even bijgelezen. Ik vind het zo knap van je!
En ik zat na mijn reacties nog even na te denken en ik bedacht me dat, behalve met iemand praten, ik nul oplossingen had opgeschreven en dat je daar nou juist om had gevraagd haha. Wat bij mij erg goed helpt, vooral bij malerij 's nachts, is mezelf vragen wat ik er nu, op dit moment, aan kan doen of veranderen. Meestal is dat niets. Dat laat ik dan diep inzinken en dat antwoord geeft me de rust om het los te laten zodat ik kan gaan slapen.
En ik zat na mijn reacties nog even na te denken en ik bedacht me dat, behalve met iemand praten, ik nul oplossingen had opgeschreven en dat je daar nou juist om had gevraagd haha. Wat bij mij erg goed helpt, vooral bij malerij 's nachts, is mezelf vragen wat ik er nu, op dit moment, aan kan doen of veranderen. Meestal is dat niets. Dat laat ik dan diep inzinken en dat antwoord geeft me de rust om het los te laten zodat ik kan gaan slapen.
dinsdag 19 februari 2013 om 23:24
pastiche, leuk dat je nog een beetje meegelezen hebt en dankje, het was (en is) idd een stroperig web en moeilijk om uit te komen, maar ben inmiddels al heel wat stapjes verder gelukkig. Hoop dat het met jou ook goed gaat?
En TomorrowMorning, wat betreft piekeren las ik ook een keer een goed zinnetje waar ik wel eens aan denk. Sluit wel aan op wat pastiche hierboven schrijft. "Piekeren is zinloos. Als het probleem waar over je piekert op te lossen is, los het dan op. Als het niet op te lossen is, heeft ook geen zin om erover te piekeren." En jaaa, hardlopen, echt lekker om je gedachten even los te laten! Succes met je keuze wat betreft die baan!
En TomorrowMorning, wat betreft piekeren las ik ook een keer een goed zinnetje waar ik wel eens aan denk. Sluit wel aan op wat pastiche hierboven schrijft. "Piekeren is zinloos. Als het probleem waar over je piekert op te lossen is, los het dan op. Als het niet op te lossen is, heeft ook geen zin om erover te piekeren." En jaaa, hardlopen, echt lekker om je gedachten even los te laten! Succes met je keuze wat betreft die baan!
