Psyche
alle pijlers
verloren identiteit
vrijdag 8 maart 2013 om 23:24
dag mensen.
graag zou ik mijn verhaal met jullie willen delen. Ik deel dit bericht omdat ik graag zou willen weten of er mensen zijn die zich in mij herkennen, of mensen tips hebben, advies en om gewoon even het gevoel te hebben niet alleen te zijn.... en natuurlijk heb ik ook interesse in jullie verhalen.
mijn gedachten en gevoelens vergelijk ik wel eens met de drukte van een pretpark. als hij eindelijk gesloten is heb ik rust. maar dat duurt maar even. Slaap namelijk erg slecht.
vanaf mijn dertiende begon ik last te krijgen van veel eenzaamheid en depressies. Dit kwam door meerdere factoren. pesten, in de steek gelaten worden, geen hele goede band met mijn ouders ( liggen niet op 1 lijn) faalangst. overlijden van dierbaar persoon. Dit uitte zich in vreselijke huilbuien en woede aanvallen richting mijn moeder. mijn vader was ik juist bang voor. ik deed de meest vreemde dingen om maar een beetje aandacht te krijgen # schaam # ik was altijd op de vlucht en zocht zo veel mogelijk afleiding. Begon in die tijd ook mensen te claimen omdat ik bang was niemand over te houden. gelukkig ben ik daar nu overheen. ik kan een super goede pokerface opzetten en doen alsof er niets aan de hand is. ik herkende mijzelf op een geven moment niet meer. vandaar de titel: verloren identiteit. nu naar vele depressies, veel verschillende opleidingen ( waar ik allemaal mee gestopt ben, en vele veeeeeelee baantjes, kortom vele jaren ellende loop ik nog steeds bij de psycholoog en psychiater. Slik momenteel lexapro en lorazepam. ***** spul. zweet me een otter en doe geen oog dicht. Houd mensen vreselijk op afstand en wantrouw iedereen (tis een wonder dat ik nu op dit forum schrijf, want mijn gedachten zeggen dat het tegen me kan worden gebruikt) #belachelijk natuurlijk
Ben nog steeds op zoek naar mijzelf. en ik hoop dat het ooit zal lukken.
lieve groetjes
graag zou ik mijn verhaal met jullie willen delen. Ik deel dit bericht omdat ik graag zou willen weten of er mensen zijn die zich in mij herkennen, of mensen tips hebben, advies en om gewoon even het gevoel te hebben niet alleen te zijn.... en natuurlijk heb ik ook interesse in jullie verhalen.
mijn gedachten en gevoelens vergelijk ik wel eens met de drukte van een pretpark. als hij eindelijk gesloten is heb ik rust. maar dat duurt maar even. Slaap namelijk erg slecht.
vanaf mijn dertiende begon ik last te krijgen van veel eenzaamheid en depressies. Dit kwam door meerdere factoren. pesten, in de steek gelaten worden, geen hele goede band met mijn ouders ( liggen niet op 1 lijn) faalangst. overlijden van dierbaar persoon. Dit uitte zich in vreselijke huilbuien en woede aanvallen richting mijn moeder. mijn vader was ik juist bang voor. ik deed de meest vreemde dingen om maar een beetje aandacht te krijgen # schaam # ik was altijd op de vlucht en zocht zo veel mogelijk afleiding. Begon in die tijd ook mensen te claimen omdat ik bang was niemand over te houden. gelukkig ben ik daar nu overheen. ik kan een super goede pokerface opzetten en doen alsof er niets aan de hand is. ik herkende mijzelf op een geven moment niet meer. vandaar de titel: verloren identiteit. nu naar vele depressies, veel verschillende opleidingen ( waar ik allemaal mee gestopt ben, en vele veeeeeelee baantjes, kortom vele jaren ellende loop ik nog steeds bij de psycholoog en psychiater. Slik momenteel lexapro en lorazepam. ***** spul. zweet me een otter en doe geen oog dicht. Houd mensen vreselijk op afstand en wantrouw iedereen (tis een wonder dat ik nu op dit forum schrijf, want mijn gedachten zeggen dat het tegen me kan worden gebruikt) #belachelijk natuurlijk
Ben nog steeds op zoek naar mijzelf. en ik hoop dat het ooit zal lukken.
lieve groetjes
zaterdag 9 maart 2013 om 11:35
beste piratorarT
identiteit is zeker weten een lastig begrip. en ik kan het inderdaad goed onder woorden brengen. alleen zijn het zoveeeel gedachten en gevoelens dat het bijna niet te begrijpen is voor mijzelf. ik doe mijn best om alles zo goed onder woorden te brengen, alleen werkt mijn gevoel niet mee jammer genoeg. mijn psych zegt ook vaak tegen mij dat ik alle opdrachten heel erg goed begrijp en heel erg veel over mijzelf kan vertellen, maar dat inderdaad het gevoel niet mee werkt.
en wat ik dus ook nog moet leren is dingen van de positieve kant te bekijken. erg moeilijk #schaam#
bedankt voor je positieve kijk op mijn verhaal
identiteit is zeker weten een lastig begrip. en ik kan het inderdaad goed onder woorden brengen. alleen zijn het zoveeeel gedachten en gevoelens dat het bijna niet te begrijpen is voor mijzelf. ik doe mijn best om alles zo goed onder woorden te brengen, alleen werkt mijn gevoel niet mee jammer genoeg. mijn psych zegt ook vaak tegen mij dat ik alle opdrachten heel erg goed begrijp en heel erg veel over mijzelf kan vertellen, maar dat inderdaad het gevoel niet mee werkt.
en wat ik dus ook nog moet leren is dingen van de positieve kant te bekijken. erg moeilijk #schaam#
bedankt voor je positieve kijk op mijn verhaal
zaterdag 9 maart 2013 om 11:48
Lieve Strong, hoe heb je geslapen afgelopen nacht?
Ik wil je aanraden de berichten van Bliksemse Bende en PiratoartT nog eens rustig en met veel aandacht door te lezen, dat zijn wijze en mooie dingen die zij geschreven hebben.
Dat boek vind ik ook een goede tip, denk dat je daar veel aan kunt hebben.
Misschien kun je ook proberen iedere avond een paar dingen op papier te zetten waar je die dag blij van bent geworden. Kunnen hele simpele dingen zijn, bijvoorbeeld dat je haar goed zat, je een mooie vlinder hebt gezien, er iemand op straat naar je glimlachte o.i.d. Probeer iedere dag de positieve dingen er voor jou uit te halen, dat maakt dat het negatieve iets naar de achtergrond verdwijnt.
Dat je gevoel achter blijft bij hoe je dingen kan verwoorden herken ik wel, geef het de tijd, uiteindelijk zul je merken dat ook daar verbetering in komt.
Ga je nog even lekker naar buiten vandaag? Even door de regen/sneeuw en wind lopen en daarna heerlijk warme chocolademelk maken? Het zijn soms maar kleine dingen waardoor je je wat beter kunt gaan voelen.
Hou je haaks meis
Ik wil je aanraden de berichten van Bliksemse Bende en PiratoartT nog eens rustig en met veel aandacht door te lezen, dat zijn wijze en mooie dingen die zij geschreven hebben.
Dat boek vind ik ook een goede tip, denk dat je daar veel aan kunt hebben.
Misschien kun je ook proberen iedere avond een paar dingen op papier te zetten waar je die dag blij van bent geworden. Kunnen hele simpele dingen zijn, bijvoorbeeld dat je haar goed zat, je een mooie vlinder hebt gezien, er iemand op straat naar je glimlachte o.i.d. Probeer iedere dag de positieve dingen er voor jou uit te halen, dat maakt dat het negatieve iets naar de achtergrond verdwijnt.
Dat je gevoel achter blijft bij hoe je dingen kan verwoorden herken ik wel, geef het de tijd, uiteindelijk zul je merken dat ook daar verbetering in komt.
Ga je nog even lekker naar buiten vandaag? Even door de regen/sneeuw en wind lopen en daarna heerlijk warme chocolademelk maken? Het zijn soms maar kleine dingen waardoor je je wat beter kunt gaan voelen.
Hou je haaks meis
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
zaterdag 9 maart 2013 om 12:10
@Strong: wat anderen denken doet er niet toe! Het gaat nou ff om jou en dat je hier juist eerlijk durft te zijn, omdat het anoniem is.
Een (gewenst) masker opzetten (wat je denkt dat mensen van je verwachten) is niet de oplossing. Ik snap psychiaters die alleen pillen voorschrijven niet zo goed, is alleen symptoombestrijding en dan, levenslang slikken en niets aan evt oorzaken doen? Ben het zooo niet eens met die visie, dat pijn/(heftige)gevoelens zsm verdoofd moeten, genegeerd, onderdrukt en beheerst.. en psychologen vanuit de verzekering mn gedragsverandering "mogen" doen: congnitieve therapie. Ook dan gaat het niet om waarom je je zo voelt, maar dat je leert er anders mee om te gaan.
Die gevoelens zijn er niet voor niks en ook niet altijd blijvend/ levenslang, als er iets mee gedaan wordt. Afhankelijk van waar het vandaan komt natuurlijk. Er is vaak veel ten goede te keren, daar geloof ik in. En als jij dat gaat geloven, en willen, dan kom je al een heel eind.
Misschien is het boek "Het schaduweffect" wel iets voor jou om te lezen (van 3 schrijvers oa Deepak Chopra). Het lijkt erop dat je "donkere kant" het heeft overgenomen en jij niet meer weet wie je nu als geheel/ de "goede, lichte" kant bent.
Onder schaduwkant moet je dan niet verstaan "slechte kant" he. Het is de verzameling negatieve ervaringen, pijnlijke gevoelens, teleurstellingen, (zelf)veroordeling, zelftwijfel, angsten, onzekerheid, woede, en alles wat je afwijst (in anderen en in jezelf), wat je onderdrukt (en jij misschien al jaren probeert te onderdrukken) ongewenst vindt, tegen vecht of verzet.
Want vechten, onderdrukken en verzet houdt het juist in stand. Je kan het zien als een "strandbal die je constant probeert onder water te houden": dat kost geweldig veel energie. Zeker als er elke keer iets bijkomt, ipv af gaat.
En op "zwakkere" momenten (dat je je energie voor andere dingen nodig hebt, dus ff minder krachtig binnen kan houden, die emotionele bal) komt het juist met kracht naar boven, en vaak op momenten die je niet uitkomen, niet wil, niet onder controle hebt. En dan schaam je je achteraf. Ook schaamte hoort tot deze bal, dus maakt het alleen maar erger en zwaarder!
Ik geloof dat dingen op een dieper niveau te "healen" zijn. Net als een lichamelijke diepe wond het niet helpt om een pleister te plakken. Het ergst vind ik dat jij wel je goede wil toont, en hulp gezocht hebt, en er zo weinig echt mee gedaan wordt (behalve die pleister en aspirientje voor de pijn en weggestuurd wordt met "zo, nu moet je met die diepe wond maar weer gaan lopen, meid, veel succes!"..
Ik denk dat er andere oplossingen zijn, zodat jij zelf weer aan het roer staat en niet je "pijnkant". Zolang je die onderdrukt (mbv medicijnen nog meer) en een masker op moet zetten, blijft het iig juist aanwezig. Met praten, inzichten en tools hoe je ondanks die "emotionele bal" toch kan functioneren, kom je naar mijn mening niet verder. Want van binnen voelt het daarmee nog niet okay, he?
Ik weet niet hoe jong je bent, maar op alle leeftijden is het zonde als je zo'n groot ander deel van jezelf niet kan bereiken. Want dat zit ook allemaal in je! Je bent deze emoties niet, je hebt ze. Maar je hebt ook heel andere capaciteiten en emoties allemaal in je, ook fijne, en daar kan je nu gewoon niet bij, omdat die bal zoveel aandacht opeist, dat je daar niet aan toe komt, niet kent, niet weet hoe je daarheen kan.
Er zijn andere manieren om daar misschien wel op een dieper niveau bij te kunnen. En waarbij je niet oude herinneringen enzo hoeft op te halen. Er worden zoveel nieuwe manieren gelanceerd en dat is het proberen waard, als de reguliere psychologen en psychiater niet echt uitkomst biedt. Hoe lang ben je al bij ze? Het kost ook tijd natuurlijk. En zo te zien wil jij wel, daar ligt het niet aan. Ook jij kan hieruit komen, daar ben ik van overtuigd! Als je eenmaal wil, dan komt het ook, vroeger of later! Houd je daaraan vast, er IS veel aan te doen, dit IS niet wie je bent, het is geen vaststaand karakter oid, maar (voor nu) geworden bent (door je ervaringen, voorbeelden, enz).
Er zit een onontdekte kant in je, die nu gewoon weinig ruimte krijgt. Veel succes en sterkte iig!
Een (gewenst) masker opzetten (wat je denkt dat mensen van je verwachten) is niet de oplossing. Ik snap psychiaters die alleen pillen voorschrijven niet zo goed, is alleen symptoombestrijding en dan, levenslang slikken en niets aan evt oorzaken doen? Ben het zooo niet eens met die visie, dat pijn/(heftige)gevoelens zsm verdoofd moeten, genegeerd, onderdrukt en beheerst.. en psychologen vanuit de verzekering mn gedragsverandering "mogen" doen: congnitieve therapie. Ook dan gaat het niet om waarom je je zo voelt, maar dat je leert er anders mee om te gaan.
Die gevoelens zijn er niet voor niks en ook niet altijd blijvend/ levenslang, als er iets mee gedaan wordt. Afhankelijk van waar het vandaan komt natuurlijk. Er is vaak veel ten goede te keren, daar geloof ik in. En als jij dat gaat geloven, en willen, dan kom je al een heel eind.
Misschien is het boek "Het schaduweffect" wel iets voor jou om te lezen (van 3 schrijvers oa Deepak Chopra). Het lijkt erop dat je "donkere kant" het heeft overgenomen en jij niet meer weet wie je nu als geheel/ de "goede, lichte" kant bent.
Onder schaduwkant moet je dan niet verstaan "slechte kant" he. Het is de verzameling negatieve ervaringen, pijnlijke gevoelens, teleurstellingen, (zelf)veroordeling, zelftwijfel, angsten, onzekerheid, woede, en alles wat je afwijst (in anderen en in jezelf), wat je onderdrukt (en jij misschien al jaren probeert te onderdrukken) ongewenst vindt, tegen vecht of verzet.
Want vechten, onderdrukken en verzet houdt het juist in stand. Je kan het zien als een "strandbal die je constant probeert onder water te houden": dat kost geweldig veel energie. Zeker als er elke keer iets bijkomt, ipv af gaat.
En op "zwakkere" momenten (dat je je energie voor andere dingen nodig hebt, dus ff minder krachtig binnen kan houden, die emotionele bal) komt het juist met kracht naar boven, en vaak op momenten die je niet uitkomen, niet wil, niet onder controle hebt. En dan schaam je je achteraf. Ook schaamte hoort tot deze bal, dus maakt het alleen maar erger en zwaarder!
Ik geloof dat dingen op een dieper niveau te "healen" zijn. Net als een lichamelijke diepe wond het niet helpt om een pleister te plakken. Het ergst vind ik dat jij wel je goede wil toont, en hulp gezocht hebt, en er zo weinig echt mee gedaan wordt (behalve die pleister en aspirientje voor de pijn en weggestuurd wordt met "zo, nu moet je met die diepe wond maar weer gaan lopen, meid, veel succes!"..
Ik denk dat er andere oplossingen zijn, zodat jij zelf weer aan het roer staat en niet je "pijnkant". Zolang je die onderdrukt (mbv medicijnen nog meer) en een masker op moet zetten, blijft het iig juist aanwezig. Met praten, inzichten en tools hoe je ondanks die "emotionele bal" toch kan functioneren, kom je naar mijn mening niet verder. Want van binnen voelt het daarmee nog niet okay, he?
Ik weet niet hoe jong je bent, maar op alle leeftijden is het zonde als je zo'n groot ander deel van jezelf niet kan bereiken. Want dat zit ook allemaal in je! Je bent deze emoties niet, je hebt ze. Maar je hebt ook heel andere capaciteiten en emoties allemaal in je, ook fijne, en daar kan je nu gewoon niet bij, omdat die bal zoveel aandacht opeist, dat je daar niet aan toe komt, niet kent, niet weet hoe je daarheen kan.
Er zijn andere manieren om daar misschien wel op een dieper niveau bij te kunnen. En waarbij je niet oude herinneringen enzo hoeft op te halen. Er worden zoveel nieuwe manieren gelanceerd en dat is het proberen waard, als de reguliere psychologen en psychiater niet echt uitkomst biedt. Hoe lang ben je al bij ze? Het kost ook tijd natuurlijk. En zo te zien wil jij wel, daar ligt het niet aan. Ook jij kan hieruit komen, daar ben ik van overtuigd! Als je eenmaal wil, dan komt het ook, vroeger of later! Houd je daaraan vast, er IS veel aan te doen, dit IS niet wie je bent, het is geen vaststaand karakter oid, maar (voor nu) geworden bent (door je ervaringen, voorbeelden, enz).
Er zit een onontdekte kant in je, die nu gewoon weinig ruimte krijgt. Veel succes en sterkte iig!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 9 maart 2013 om 13:19
Beste strong,
Ik zou net zoals iemand anders al zei navragen bij je behandelaar wat nu precies de diagnose is.
Het lijkt me hoogst onwaarschijnlijk dat je al een jaar lang pillen slikt zonder dat er ook maar iets van een diagnose of behandelplan is.
Als het duidelijk is wat er precies aan de hand is is het misschien ook makkelijker om lotgenoten via internet te vinden die je misschien tips etc kunnen geven waar je iets aan hebt.
Ik zou net zoals iemand anders al zei navragen bij je behandelaar wat nu precies de diagnose is.
Het lijkt me hoogst onwaarschijnlijk dat je al een jaar lang pillen slikt zonder dat er ook maar iets van een diagnose of behandelplan is.
Als het duidelijk is wat er precies aan de hand is is het misschien ook makkelijker om lotgenoten via internet te vinden die je misschien tips etc kunnen geven waar je iets aan hebt.
zaterdag 9 maart 2013 om 18:12
dag mensen. ik heb alle tips en adviezen van jullie opgeschreven. zodat ik iig hier verder mee kan. Wat een lieve en leuke berichten. ben erg blij met de tips.
soulcats: ik heb vannacht vreselijk geslapen. ik mag niet elke nacht mijn slaap middel innemen aangezien verslaving gevaar. dus de nachten dat ik ze niet slik slaap ik al niet.
ik was vandaag een beetje afwezig door de medicijnen dus vandaar dat ik zo laat reageer! ik heb alle berichten nog eens goed doorgelezen en kan er zeker wat mee. Ik heb vandaag geprobeerd om de kleine dingen te zien, maar aangezien mijn afwezigheid is dus niet zo goed gelukt.
bedankt meiss xx
suzy65: ik heb het boek schaduwkant opgeschreven en ga er naar kijken. wat een prachtig verhaal heb je mij geschreven.
even de andtwoorden op jouw vragen: ik ben 22 jaar en ik loop inmiddels in totaal met een tussenstop aangezien wachtlijsten nu 4 jaar bij de psycholoog en anderhalf jaar bij de psychiater.
gypsygirl-1: Ik ga zeker voor de 30ste keer vragen aan mijn psych wat nou verder de bedoeling is en of eventueel een diagnose stellen nodig is. Het zou natuurlijk erg moeilijk zijn als ik een diagnose zal krijgen, maar het zou ook zoveel opluchten aangezien ik dan de juiste behandeling kan krijgen. Ik zie nu door de bomen het bos niet meer.
groetjes Strong xx
soulcats: ik heb vannacht vreselijk geslapen. ik mag niet elke nacht mijn slaap middel innemen aangezien verslaving gevaar. dus de nachten dat ik ze niet slik slaap ik al niet.
ik was vandaag een beetje afwezig door de medicijnen dus vandaar dat ik zo laat reageer! ik heb alle berichten nog eens goed doorgelezen en kan er zeker wat mee. Ik heb vandaag geprobeerd om de kleine dingen te zien, maar aangezien mijn afwezigheid is dus niet zo goed gelukt.
bedankt meiss xx
suzy65: ik heb het boek schaduwkant opgeschreven en ga er naar kijken. wat een prachtig verhaal heb je mij geschreven.
even de andtwoorden op jouw vragen: ik ben 22 jaar en ik loop inmiddels in totaal met een tussenstop aangezien wachtlijsten nu 4 jaar bij de psycholoog en anderhalf jaar bij de psychiater.
gypsygirl-1: Ik ga zeker voor de 30ste keer vragen aan mijn psych wat nou verder de bedoeling is en of eventueel een diagnose stellen nodig is. Het zou natuurlijk erg moeilijk zijn als ik een diagnose zal krijgen, maar het zou ook zoveel opluchten aangezien ik dan de juiste behandeling kan krijgen. Ik zie nu door de bomen het bos niet meer.
groetjes Strong xx
zaterdag 9 maart 2013 om 18:36
Dat kan ik me heel goed voorstellen strong dat je nu door de bomen het bos niet meer ziet.
Heel goed dat je er weer naar gaat vragen.
Dat zal idd even moeilijk zijn als er een diagnose uit komt rollen maar het positieve is dat je er dan wel gericht met je behandelaar mee aan de slag kunt.
Ik wens je iig veel succes en blijf vooral hier je verhaal doen als je daar baat bij hebt..
Heel goed dat je er weer naar gaat vragen.
Dat zal idd even moeilijk zijn als er een diagnose uit komt rollen maar het positieve is dat je er dan wel gericht met je behandelaar mee aan de slag kunt.
Ik wens je iig veel succes en blijf vooral hier je verhaal doen als je daar baat bij hebt..
zaterdag 9 maart 2013 om 18:39
quote:gypsygirl-1 schreef op 09 maart 2013 @ 18:36:
Dat kan ik me heel goed voorstellen strong dat je nu door de bomen het bos niet meer ziet.
Heel goed dat je er weer naar gaat vragen.
Dat zal idd even moeilijk zijn als er een diagnose uit komt rollen maar het positieve is dat je er dan wel gericht met je behandelaar mee aan de slag kunt.
Ik wens je iig veel succes en blijf vooral hier je verhaal doen als je daar baat bij hebt..
ik blijf zeker mijn verhaal doen en zoeken naar antwoorden en naar gewoon even gezellig kletsen.
xx
Dat kan ik me heel goed voorstellen strong dat je nu door de bomen het bos niet meer ziet.
Heel goed dat je er weer naar gaat vragen.
Dat zal idd even moeilijk zijn als er een diagnose uit komt rollen maar het positieve is dat je er dan wel gericht met je behandelaar mee aan de slag kunt.
Ik wens je iig veel succes en blijf vooral hier je verhaal doen als je daar baat bij hebt..
ik blijf zeker mijn verhaal doen en zoeken naar antwoorden en naar gewoon even gezellig kletsen.
xx
zaterdag 9 maart 2013 om 19:03
Strong, ik denk dat het heel goed is als je bij je psych aankaart dat je graag je diagnose en behandelplan wilt weten, dat je niet goed weet waar de therapie voor bedoeld is en dat je op zoek bent naar je identiteit.
Zorg dat je voldoende inbreng hebt in je therapie. Onthoud dat je psych er voor jou is en niet andersom. Geef aan wat je nodig hebt en als je dat niet weet, zorg dat je dat (samen met psych) uitzoekt.
Zorg dat je voldoende inbreng hebt in je therapie. Onthoud dat je psych er voor jou is en niet andersom. Geef aan wat je nodig hebt en als je dat niet weet, zorg dat je dat (samen met psych) uitzoekt.
zaterdag 9 maart 2013 om 19:35
quote:bliksemse_bende schreef op 09 maart 2013 @ 19:03:
Strong, ik denk dat het heel goed is als je bij je psych aankaart dat je graag je diagnose en behandelplan wilt weten, dat je niet goed weet waar de therapie voor bedoeld is en dat je op zoek bent naar je identiteit.
Zorg dat je voldoende inbreng hebt in je therapie. Onthoud dat je psych er voor jou is en niet andersom. Geef aan wat je nodig hebt en als je dat niet weet, zorg dat je dat (samen met psych) uitzoekt.
het probleem is dat ik dit wel vaker heb gevraagd. ze blijven het proberen met cognitieve therapie. ''pannenplan, g schema's en praten over mijn verleden'' mijn psych zegt dat ik problemen heb met mijn emoties te reguleren.
ik word er echt GEK van. ik weet niet of ik een stoornis/aandoening heb. maar aangezien ik al zolang ongelukkig ben en vecht en maar doorga denk ik zelf van wel. ben inmiddels verslaafd aan het internet af struinen naar informatie wat ik zou kunnen hebben. vind het zo moeilijk om te geloven dat er niets is.
voor de rest heb ik niemand waar ik er mee over kan praten. alleen mijn vriend. hij luistert erg goed maar als ik mijzelf niet eens begrijp kan een ander dat ook niet.
pffffffff........ ellende!!
sorry, het frustreert Enorm
heb zo vaak het gevoel dat ze me moeten laten opnemen en dat ik het niet meer aan kan.
gelukkig krijg ik hier een bult positieve dingen te horen.
xx
Strong, ik denk dat het heel goed is als je bij je psych aankaart dat je graag je diagnose en behandelplan wilt weten, dat je niet goed weet waar de therapie voor bedoeld is en dat je op zoek bent naar je identiteit.
Zorg dat je voldoende inbreng hebt in je therapie. Onthoud dat je psych er voor jou is en niet andersom. Geef aan wat je nodig hebt en als je dat niet weet, zorg dat je dat (samen met psych) uitzoekt.
het probleem is dat ik dit wel vaker heb gevraagd. ze blijven het proberen met cognitieve therapie. ''pannenplan, g schema's en praten over mijn verleden'' mijn psych zegt dat ik problemen heb met mijn emoties te reguleren.
ik word er echt GEK van. ik weet niet of ik een stoornis/aandoening heb. maar aangezien ik al zolang ongelukkig ben en vecht en maar doorga denk ik zelf van wel. ben inmiddels verslaafd aan het internet af struinen naar informatie wat ik zou kunnen hebben. vind het zo moeilijk om te geloven dat er niets is.
voor de rest heb ik niemand waar ik er mee over kan praten. alleen mijn vriend. hij luistert erg goed maar als ik mijzelf niet eens begrijp kan een ander dat ook niet.
pffffffff........ ellende!!
sorry, het frustreert Enorm
heb zo vaak het gevoel dat ze me moeten laten opnemen en dat ik het niet meer aan kan.
gelukkig krijg ik hier een bult positieve dingen te horen.
xx
zaterdag 9 maart 2013 om 20:06
quote:strong schreef op 09 maart 2013 @ 19:35: ik weet niet of ik een stoornis/aandoening heb. maar aangezien ik al zolang ongelukkig ben en vecht en maar doorga denk ik zelf van wel. ben inmiddels verslaafd aan het internet af struinen naar informatie wat ik zou kunnen hebben. vind het zo moeilijk om te geloven dat er niets is.
Dit moet je serieus met je psych bespreken, want de onduidelijkheid hierover neemt bezit van je. Zeg dat je duidelijkheid nodig hebt. Vraag anders je dossier op, zodat je het zelf kan lezen (daar heb je recht op!)
quote: voor de rest heb ik niemand waar ik er mee over kan praten. alleen mijn vriend. hij luistert erg goed maar als ik mijzelf niet eens begrijp kan een ander dat ook niet.
pffffffff........ ellende!!
sorry, het frustreert Enorm
Ja, dat snap ik best. Er is van alles gaande met je en je weet niet wat en je weet niet meer wie je zelf bent en waar je op moet vertrouwen. Dat is ontzettend ondermijnend en daar moet je psych ook iets mee doen. Een therapie moet je goed doen en je opbouwen, niet je (zelf)vertrouwen onderuithalen en je nòg onzekerder maken.
quote:heb zo vaak het gevoel dat ze me moeten laten opnemen en dat ik het niet meer aan kan.
gelukkig krijg ik hier een bult positieve dingen te horen.
xx
Uit wat ik lees, zie ik geen opname hoor Strong. (Maar uiteraard kan ik daar niet over oordelen ) Maar ik snap wel dat je daar bang voor bent. Vanuit de onzekerheid, vanuit de onduidelijkheid. Maar ergens bang voor zijn, wil niet zeggen dat het zo is hè? Je bent niet je gedachten.
Kom voor jezelf op meid en zorg dat je krijgt wat je nodig hebt: antwoorden, duidelijkheid, een goeie behandeling. Dan weet je welke route je moet nemen op weg naar jezelf.....
Dit moet je serieus met je psych bespreken, want de onduidelijkheid hierover neemt bezit van je. Zeg dat je duidelijkheid nodig hebt. Vraag anders je dossier op, zodat je het zelf kan lezen (daar heb je recht op!)
quote: voor de rest heb ik niemand waar ik er mee over kan praten. alleen mijn vriend. hij luistert erg goed maar als ik mijzelf niet eens begrijp kan een ander dat ook niet.
pffffffff........ ellende!!
sorry, het frustreert Enorm
Ja, dat snap ik best. Er is van alles gaande met je en je weet niet wat en je weet niet meer wie je zelf bent en waar je op moet vertrouwen. Dat is ontzettend ondermijnend en daar moet je psych ook iets mee doen. Een therapie moet je goed doen en je opbouwen, niet je (zelf)vertrouwen onderuithalen en je nòg onzekerder maken.
quote:heb zo vaak het gevoel dat ze me moeten laten opnemen en dat ik het niet meer aan kan.
gelukkig krijg ik hier een bult positieve dingen te horen.
xx
Uit wat ik lees, zie ik geen opname hoor Strong. (Maar uiteraard kan ik daar niet over oordelen ) Maar ik snap wel dat je daar bang voor bent. Vanuit de onzekerheid, vanuit de onduidelijkheid. Maar ergens bang voor zijn, wil niet zeggen dat het zo is hè? Je bent niet je gedachten.
Kom voor jezelf op meid en zorg dat je krijgt wat je nodig hebt: antwoorden, duidelijkheid, een goeie behandeling. Dan weet je welke route je moet nemen op weg naar jezelf.....
zaterdag 9 maart 2013 om 20:58
@Strong: je hoeft helemaal geen stoornis te hebben om je zo te voelen, dus ga niet op zoek daarnaar op internet. Zo houd je de focus ook nog eens op de problemen ipv de oplossingen.
Vaak is je verleden op zich al genoeg om je zo te voelen: onzeker, niet weten wie je bent. En op jouw leeftijd niet eens zeldzaam hoor! Heel veel m/v van jouw leeftijd zijn op zoek daarnaar, je brein is ook nog niet uitgegroeid, dat ontwikkelt nog tot je 23e. Afgelopen jaren ook hormonale veranderingen, dat helpt ook allemaal niet mee
En je hoeft ook nog niet te weten wie je bent, daar doen mensen een heel leven over, je blijft ontwikkelen als het goed is, maar het zou wel heel fijn zijn als je ook je fijne en positieve gevoelens kan voelen. Op jouw leeftijd had ik net wat "traumatische" ervaringen achter de rug en was ik het ook allemaal ff kwijt, weinig vertrouwen in mezelf en anderen en bang voor levenslange gevolgen op dat gebied.
Het kan een overdosis geweest zijn aan emoties, teveel binnen korte tijd, teveel om te voelen, en dan schakel je een deel uit, om het behapbaar te maken. Daar kan je dan wel depressief en energieloos van worden, want weg is het nooit, je slaat het ergens op.
Het is alleen maar goed dat je een psych gezocht hebt, heel veel mensen doen dat tegenwoordig om aan zichzelf te "werken" en je bewust te worden van je eigen mechanismen en processen, niks mis mee. Maar als psych nu nog geen antwoord geeft, kan je overwegen om over te stappen op een andere. Iemand moet je ook een beetje aanvoelen en met je communiceren over zijn/haar bevindingen. Het is belangrijk dat jij er vertrouwen in hebt!!
Je komt hier echt weer uit! Ik heb destijds (toen er nog geen internet was en misschien gelukkig maar ook!) heel veel boeken versleten om mezelf beter te begrijpen. Daarnaast verslond ik Oprah en Dr Phil. Maar echt dichtbij mezelf en mezelf kennen is pas veel later gebeurd, met coaching, dat ging zoveel sneller dan in mijn eentje puzzelen. Alles waardoor je jezelf beter leert kennen is goed!
Het is fijner om boeken te lezen met een bepaalde (milde) benadering, ook milde benadering van jouzelf (niet veroordelend of oordelend), waardoor je een andere kijk op het leven krijgt en op "goed" en "slecht". Dan meet je je ook minder naar "wat hoort" of "wat verwacht wordt", maar naar je eigen maatstaven.
Een heel leuk en fijn boekje is bijv "Coach jezelf naar succes" van Talane Miedaner (en dan gaat het over succesvol mens zijn, niet materieel succes of prestaties!). Met humor en toch haal je daar zoveel uit aan andere visie. Helaas alleen 2e hands te krijgen momenteel.
Het zijn boeken die je moed geven. De moed om het positieve in jezelf aan te boren, dat je er ook zin in krijgt.
Men zegt wel: het echte positieve kan je niet zoeken of gewoon maar doen, het verschijnt zodra je "lagen van jezelf afpelt" zoals bij een ui, zeg maar. Lagen van ervaringen en overtuigingen (van anderen, van jezelf, over jezelf, over het leven, over hoe het "hoort"). Zo kom je bij je diepere ik, of je ziel, of hoe je het ook wil noemen, die stabiel is en het beste met jou voorheeft.
Het "ego" verzamelt alles wat je oa aangeleerd hebt obv straf en beloning, door schade en schande "wijzer" (maar dat is niet altijd wijzer! Het beperkt je ook!). Daaronder zit een innerlijke kracht en wijsheid, en die kan je bevrijden van wat je beperkt om te genieten van het leven en het beste eruit te halen voor jezelf. Maar je hebt nog de tijd, hoor!
Fijn dat je iets hebt aan de positieve insteek hier van reageerders. Het lijkt en wordt soms ook allemaal zwaar, als je er middenin zit.
Ook een fijn topic om te lezen is "Alleenzijn en toch gelukkig met jezelf" deel 1. Dat kan je vinden door deel 2 te openen en in de OP staat een link naar deel 1. Ook al gaat het daar vnl om singles, maakt niet uit, je kan daar processen volgen van vrouwen die ook zichzelf zochten/zoeken. Het maakt niet uit waardoor je jezelf "verloren" bent, het gaat om de weg terug, en weer in mogelijkheden gaan denken: hoop, geloof en vertrouwen in jouzelf en je toekomst!
Vaak is je verleden op zich al genoeg om je zo te voelen: onzeker, niet weten wie je bent. En op jouw leeftijd niet eens zeldzaam hoor! Heel veel m/v van jouw leeftijd zijn op zoek daarnaar, je brein is ook nog niet uitgegroeid, dat ontwikkelt nog tot je 23e. Afgelopen jaren ook hormonale veranderingen, dat helpt ook allemaal niet mee
En je hoeft ook nog niet te weten wie je bent, daar doen mensen een heel leven over, je blijft ontwikkelen als het goed is, maar het zou wel heel fijn zijn als je ook je fijne en positieve gevoelens kan voelen. Op jouw leeftijd had ik net wat "traumatische" ervaringen achter de rug en was ik het ook allemaal ff kwijt, weinig vertrouwen in mezelf en anderen en bang voor levenslange gevolgen op dat gebied.
Het kan een overdosis geweest zijn aan emoties, teveel binnen korte tijd, teveel om te voelen, en dan schakel je een deel uit, om het behapbaar te maken. Daar kan je dan wel depressief en energieloos van worden, want weg is het nooit, je slaat het ergens op.
Het is alleen maar goed dat je een psych gezocht hebt, heel veel mensen doen dat tegenwoordig om aan zichzelf te "werken" en je bewust te worden van je eigen mechanismen en processen, niks mis mee. Maar als psych nu nog geen antwoord geeft, kan je overwegen om over te stappen op een andere. Iemand moet je ook een beetje aanvoelen en met je communiceren over zijn/haar bevindingen. Het is belangrijk dat jij er vertrouwen in hebt!!
Je komt hier echt weer uit! Ik heb destijds (toen er nog geen internet was en misschien gelukkig maar ook!) heel veel boeken versleten om mezelf beter te begrijpen. Daarnaast verslond ik Oprah en Dr Phil. Maar echt dichtbij mezelf en mezelf kennen is pas veel later gebeurd, met coaching, dat ging zoveel sneller dan in mijn eentje puzzelen. Alles waardoor je jezelf beter leert kennen is goed!
Het is fijner om boeken te lezen met een bepaalde (milde) benadering, ook milde benadering van jouzelf (niet veroordelend of oordelend), waardoor je een andere kijk op het leven krijgt en op "goed" en "slecht". Dan meet je je ook minder naar "wat hoort" of "wat verwacht wordt", maar naar je eigen maatstaven.
Een heel leuk en fijn boekje is bijv "Coach jezelf naar succes" van Talane Miedaner (en dan gaat het over succesvol mens zijn, niet materieel succes of prestaties!). Met humor en toch haal je daar zoveel uit aan andere visie. Helaas alleen 2e hands te krijgen momenteel.
Het zijn boeken die je moed geven. De moed om het positieve in jezelf aan te boren, dat je er ook zin in krijgt.
Men zegt wel: het echte positieve kan je niet zoeken of gewoon maar doen, het verschijnt zodra je "lagen van jezelf afpelt" zoals bij een ui, zeg maar. Lagen van ervaringen en overtuigingen (van anderen, van jezelf, over jezelf, over het leven, over hoe het "hoort"). Zo kom je bij je diepere ik, of je ziel, of hoe je het ook wil noemen, die stabiel is en het beste met jou voorheeft.
Het "ego" verzamelt alles wat je oa aangeleerd hebt obv straf en beloning, door schade en schande "wijzer" (maar dat is niet altijd wijzer! Het beperkt je ook!). Daaronder zit een innerlijke kracht en wijsheid, en die kan je bevrijden van wat je beperkt om te genieten van het leven en het beste eruit te halen voor jezelf. Maar je hebt nog de tijd, hoor!
Fijn dat je iets hebt aan de positieve insteek hier van reageerders. Het lijkt en wordt soms ook allemaal zwaar, als je er middenin zit.
Ook een fijn topic om te lezen is "Alleenzijn en toch gelukkig met jezelf" deel 1. Dat kan je vinden door deel 2 te openen en in de OP staat een link naar deel 1. Ook al gaat het daar vnl om singles, maakt niet uit, je kan daar processen volgen van vrouwen die ook zichzelf zochten/zoeken. Het maakt niet uit waardoor je jezelf "verloren" bent, het gaat om de weg terug, en weer in mogelijkheden gaan denken: hoop, geloof en vertrouwen in jouzelf en je toekomst!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 10 maart 2013 om 23:19
hoi hoi
na een heerlijk nachtje doorbraken heb ik vanmiddag toch heerlijk geslapen. Beetje jammer dat ik nu klaar wakker ben, maar ik vond het weer tijd voor een berichtje.
jammer genoeg zie ik mijn psych pas over 3 weken weer aangezien dat ze hellemaal vol zit. -.-
De bedoeling is dan om alles te gaan bespreken en nu eens goed duidelijk te zijn.
Ik GA ERVOOR. en blijf sterk
.... # doe mijn best .. zucht #
xx
quote:bliksemse_bende schreef op 09 maart 2013 @ 20:06:
[...]
Dit moet je serieus met je psych bespreken, want de onduidelijkheid hierover neemt bezit van je. Zeg dat je duidelijkheid nodig hebt. Vraag anders je dossier op, zodat je het zelf kan lezen (daar heb je recht op!)
[...]
Ja, dat snap ik best. Er is van alles gaande met je en je weet niet wat en je weet niet meer wie je zelf bent en waar je op moet vertrouwen. Dat is ontzettend ondermijnend en daar moet je psych ook iets mee doen. Een therapie moet je goed doen en je opbouwen, niet je (zelf)vertrouwen onderuithalen en je nòg onzekerder maken.
[...]
Uit wat ik lees, zie ik geen opname hoor Strong. (Maar uiteraard kan ik daar niet over oordelen ) Maar ik snap wel dat je daar bang voor bent. Vanuit de onzekerheid, vanuit de onduidelijkheid. Maar ergens bang voor zijn, wil niet zeggen dat het zo is hè? Je bent niet je gedachten.
Kom voor jezelf op meid en zorg dat je krijgt wat je nodig hebt: antwoorden, duidelijkheid, een goeie behandeling. Dan weet je welke route je moet nemen op weg naar jezelf.....
na een heerlijk nachtje doorbraken heb ik vanmiddag toch heerlijk geslapen. Beetje jammer dat ik nu klaar wakker ben, maar ik vond het weer tijd voor een berichtje.
jammer genoeg zie ik mijn psych pas over 3 weken weer aangezien dat ze hellemaal vol zit. -.-
De bedoeling is dan om alles te gaan bespreken en nu eens goed duidelijk te zijn.
Ik GA ERVOOR. en blijf sterk
.... # doe mijn best .. zucht #xx
quote:bliksemse_bende schreef op 09 maart 2013 @ 20:06:
[...]
Dit moet je serieus met je psych bespreken, want de onduidelijkheid hierover neemt bezit van je. Zeg dat je duidelijkheid nodig hebt. Vraag anders je dossier op, zodat je het zelf kan lezen (daar heb je recht op!)
[...]
Ja, dat snap ik best. Er is van alles gaande met je en je weet niet wat en je weet niet meer wie je zelf bent en waar je op moet vertrouwen. Dat is ontzettend ondermijnend en daar moet je psych ook iets mee doen. Een therapie moet je goed doen en je opbouwen, niet je (zelf)vertrouwen onderuithalen en je nòg onzekerder maken.
[...]
Uit wat ik lees, zie ik geen opname hoor Strong. (Maar uiteraard kan ik daar niet over oordelen ) Maar ik snap wel dat je daar bang voor bent. Vanuit de onzekerheid, vanuit de onduidelijkheid. Maar ergens bang voor zijn, wil niet zeggen dat het zo is hè? Je bent niet je gedachten.
Kom voor jezelf op meid en zorg dat je krijgt wat je nodig hebt: antwoorden, duidelijkheid, een goeie behandeling. Dan weet je welke route je moet nemen op weg naar jezelf.....
zondag 10 maart 2013 om 23:22
Hoi suzy
bedankt voor je tips. ik heb ze genoteerd.
ik heb nog even een vraag. op welke manier ben jij uiteindelijk eruit gekomen en hoe heb je je traumatische ervaringen een plekje kunnen geven??
ps. wat is iedereen toch goed hier in mooie verhalen schrijven.
xx
quote:Suzy65 schreef op 09 maart 2013 @ 20:58:
@Strong: je hoeft helemaal geen stoornis te hebben om je zo te voelen, dus ga niet op zoek daarnaar op internet. Zo houd je de focus ook nog eens op de problemen ipv de oplossingen.
Vaak is je verleden op zich al genoeg om je zo te voelen: onzeker, niet weten wie je bent. En op jouw leeftijd niet eens zeldzaam hoor! Heel veel m/v van jouw leeftijd zijn op zoek daarnaar, je brein is ook nog niet uitgegroeid, dat ontwikkelt nog tot je 23e. Afgelopen jaren ook hormonale veranderingen, dat helpt ook allemaal niet mee
En je hoeft ook nog niet te weten wie je bent, daar doen mensen een heel leven over, je blijft ontwikkelen als het goed is, maar het zou wel heel fijn zijn als je ook je fijne en positieve gevoelens kan voelen. Op jouw leeftijd had ik net wat "traumatische" ervaringen achter de rug en was ik het ook allemaal ff kwijt, weinig vertrouwen in mezelf en anderen en bang voor levenslange gevolgen op dat gebied.
Het kan een overdosis geweest zijn aan emoties, teveel binnen korte tijd, teveel om te voelen, en dan schakel je een deel uit, om het behapbaar te maken. Daar kan je dan wel depressief en energieloos van worden, want weg is het nooit, je slaat het ergens op.
Het is alleen maar goed dat je een psych gezocht hebt, heel veel mensen doen dat tegenwoordig om aan zichzelf te "werken" en je bewust te worden van je eigen mechanismen en processen, niks mis mee. Maar als psych nu nog geen antwoord geeft, kan je overwegen om over te stappen op een andere. Iemand moet je ook een beetje aanvoelen en met je communiceren over zijn/haar bevindingen. Het is belangrijk dat jij er vertrouwen in hebt!!
Je komt hier echt weer uit! Ik heb destijds (toen er nog geen internet was en misschien gelukkig maar ook!) heel veel boeken versleten om mezelf beter te begrijpen. Daarnaast verslond ik Oprah en Dr Phil. Maar echt dichtbij mezelf en mezelf kennen is pas veel later gebeurd, met coaching, dat ging zoveel sneller dan in mijn eentje puzzelen. Alles waardoor je jezelf beter leert kennen is goed!
Het is fijner om boeken te lezen met een bepaalde (milde) benadering, ook milde benadering van jouzelf (niet veroordelend of oordelend), waardoor je een andere kijk op het leven krijgt en op "goed" en "slecht". Dan meet je je ook minder naar "wat hoort" of "wat verwacht wordt", maar naar je eigen maatstaven.
Een heel leuk en fijn boekje is bijv "Coach jezelf naar succes" van Talane Miedaner (en dan gaat het over succesvol mens zijn, niet materieel succes of prestaties!). Met humor en toch haal je daar zoveel uit aan andere visie. Helaas alleen 2e hands te krijgen momenteel.
Het zijn boeken die je moed geven. De moed om het positieve in jezelf aan te boren, dat je er ook zin in krijgt.
Men zegt wel: het echte positieve kan je niet zoeken of gewoon maar doen, het verschijnt zodra je "lagen van jezelf afpelt" zoals bij een ui, zeg maar. Lagen van ervaringen en overtuigingen (van anderen, van jezelf, over jezelf, over het leven, over hoe het "hoort"). Zo kom je bij je diepere ik, of je ziel, of hoe je het ook wil noemen, die stabiel is en het beste met jou voorheeft.
Het "ego" verzamelt alles wat je oa aangeleerd hebt obv straf en beloning, door schade en schande "wijzer" (maar dat is niet altijd wijzer! Het beperkt je ook!). Daaronder zit een innerlijke kracht en wijsheid, en die kan je bevrijden van wat je beperkt om te genieten van het leven en het beste eruit te halen voor jezelf. Maar je hebt nog de tijd, hoor!
Fijn dat je iets hebt aan de positieve insteek hier van reageerders. Het lijkt en wordt soms ook allemaal zwaar, als je er middenin zit.
Ook een fijn topic om te lezen is "Alleenzijn en toch gelukkig met jezelf" deel 1. Dat kan je vinden door deel 2 te openen en in de OP staat een link naar deel 1. Ook al gaat het daar vnl om singles, maakt niet uit, je kan daar processen volgen van vrouwen die ook zichzelf zochten/zoeken. Het maakt niet uit waardoor je jezelf "verloren" bent, het gaat om de weg terug, en weer in mogelijkheden gaan denken: hoop, geloof en vertrouwen in jouzelf en je toekomst!
bedankt voor je tips. ik heb ze genoteerd.
ik heb nog even een vraag. op welke manier ben jij uiteindelijk eruit gekomen en hoe heb je je traumatische ervaringen een plekje kunnen geven??
ps. wat is iedereen toch goed hier in mooie verhalen schrijven.
xx
quote:Suzy65 schreef op 09 maart 2013 @ 20:58:
@Strong: je hoeft helemaal geen stoornis te hebben om je zo te voelen, dus ga niet op zoek daarnaar op internet. Zo houd je de focus ook nog eens op de problemen ipv de oplossingen.
Vaak is je verleden op zich al genoeg om je zo te voelen: onzeker, niet weten wie je bent. En op jouw leeftijd niet eens zeldzaam hoor! Heel veel m/v van jouw leeftijd zijn op zoek daarnaar, je brein is ook nog niet uitgegroeid, dat ontwikkelt nog tot je 23e. Afgelopen jaren ook hormonale veranderingen, dat helpt ook allemaal niet mee
En je hoeft ook nog niet te weten wie je bent, daar doen mensen een heel leven over, je blijft ontwikkelen als het goed is, maar het zou wel heel fijn zijn als je ook je fijne en positieve gevoelens kan voelen. Op jouw leeftijd had ik net wat "traumatische" ervaringen achter de rug en was ik het ook allemaal ff kwijt, weinig vertrouwen in mezelf en anderen en bang voor levenslange gevolgen op dat gebied.
Het kan een overdosis geweest zijn aan emoties, teveel binnen korte tijd, teveel om te voelen, en dan schakel je een deel uit, om het behapbaar te maken. Daar kan je dan wel depressief en energieloos van worden, want weg is het nooit, je slaat het ergens op.
Het is alleen maar goed dat je een psych gezocht hebt, heel veel mensen doen dat tegenwoordig om aan zichzelf te "werken" en je bewust te worden van je eigen mechanismen en processen, niks mis mee. Maar als psych nu nog geen antwoord geeft, kan je overwegen om over te stappen op een andere. Iemand moet je ook een beetje aanvoelen en met je communiceren over zijn/haar bevindingen. Het is belangrijk dat jij er vertrouwen in hebt!!
Je komt hier echt weer uit! Ik heb destijds (toen er nog geen internet was en misschien gelukkig maar ook!) heel veel boeken versleten om mezelf beter te begrijpen. Daarnaast verslond ik Oprah en Dr Phil. Maar echt dichtbij mezelf en mezelf kennen is pas veel later gebeurd, met coaching, dat ging zoveel sneller dan in mijn eentje puzzelen. Alles waardoor je jezelf beter leert kennen is goed!
Het is fijner om boeken te lezen met een bepaalde (milde) benadering, ook milde benadering van jouzelf (niet veroordelend of oordelend), waardoor je een andere kijk op het leven krijgt en op "goed" en "slecht". Dan meet je je ook minder naar "wat hoort" of "wat verwacht wordt", maar naar je eigen maatstaven.
Een heel leuk en fijn boekje is bijv "Coach jezelf naar succes" van Talane Miedaner (en dan gaat het over succesvol mens zijn, niet materieel succes of prestaties!). Met humor en toch haal je daar zoveel uit aan andere visie. Helaas alleen 2e hands te krijgen momenteel.
Het zijn boeken die je moed geven. De moed om het positieve in jezelf aan te boren, dat je er ook zin in krijgt.
Men zegt wel: het echte positieve kan je niet zoeken of gewoon maar doen, het verschijnt zodra je "lagen van jezelf afpelt" zoals bij een ui, zeg maar. Lagen van ervaringen en overtuigingen (van anderen, van jezelf, over jezelf, over het leven, over hoe het "hoort"). Zo kom je bij je diepere ik, of je ziel, of hoe je het ook wil noemen, die stabiel is en het beste met jou voorheeft.
Het "ego" verzamelt alles wat je oa aangeleerd hebt obv straf en beloning, door schade en schande "wijzer" (maar dat is niet altijd wijzer! Het beperkt je ook!). Daaronder zit een innerlijke kracht en wijsheid, en die kan je bevrijden van wat je beperkt om te genieten van het leven en het beste eruit te halen voor jezelf. Maar je hebt nog de tijd, hoor!
Fijn dat je iets hebt aan de positieve insteek hier van reageerders. Het lijkt en wordt soms ook allemaal zwaar, als je er middenin zit.
Ook een fijn topic om te lezen is "Alleenzijn en toch gelukkig met jezelf" deel 1. Dat kan je vinden door deel 2 te openen en in de OP staat een link naar deel 1. Ook al gaat het daar vnl om singles, maakt niet uit, je kan daar processen volgen van vrouwen die ook zichzelf zochten/zoeken. Het maakt niet uit waardoor je jezelf "verloren" bent, het gaat om de weg terug, en weer in mogelijkheden gaan denken: hoop, geloof en vertrouwen in jouzelf en je toekomst!
