vrouwen/ mannen met ADD

Het belamgrijkst: Stel haalbare eisen aan jezelf en leer je kwaliteiten kennen en zoek daar werk bij.

Boeken: een opgeruimd leven met adhd en hulpgids adhd

Cursus: Mindfullnes

Sport: Wat jij leuk vind maar doe iig iets.

quote:zwu schreef op 23 juni 2013 @ 00:09:

Wat ik heel graag zou willen weten is hoe het zich bij jou uit met:

1, (onderhouden van) vriendschappen.



Ik ben heeeel trouw in onderhouden, behalve als het uit mijn directe buurt gaat. Gelukkig heb ik dan vriendinnen die het wel ok vinden als ze een jaar niks van mij horen...

Maar uiteindelijk is de vriendschap heeeel trouw, zelfs na jaren...





2, huishouden.

3, werk/opleiding/cursus...



Ik zelf kamp al jaren met problemen die ik voor mezelf niet wil erkennen en goed praat... Wil alles perfect doen en wil perfect zijn maar ben dat absoluut niet..

toen ik hier dingen las over add ging er een wereld voor me open. Ben op sites gaan kijken en woow wat confronterend !

Ik herken mezelf er zo in.

eb een afspraak gemaakt bij de huisarts om me erop te laten onderzoeken.



Mijn huishoiden is een puinhoop en ik ben er prima mee. soms opruimwoede, en dat is ok.



Om zelf antwoord te geven op mijn eigen vraag.



1, qua vriendschappen maak ik erg makkelijk contact, ben erg sociaal en een vriendschap is, bij wijze van, zo gemaakt. Helaas lukt het me niet om ze normaal te onderhouden...

Op een gegeven moment ga ik tegen afspraken opkijken en zeg ik ze maar af, niet omdat ik niet wil of t niet leuk vind maar alsof het teveel is, ik me er niet toe kan zetten. Als het te dichtbij komt stoot ik het af.

Hierdoor laat ik het verslonsen...

Dat wil ik niet maar het lukt me gewoon niet...



Herkenbaar! tegenwoordig denk en zeg ik, take it or leave it, gelukkig "taken" mensen het.



2. Het huishouden is een ramp, doe echt mn best en heb het beneden altijd wel schoon en netjes maar boven hou ik maar niet op orde...

De was draai ik soms meerdere keren omdat ik het niet ophang waardoor er wen berg was komt.. ik krijg het maar niet voor elkaar.

"huishouden 1 grote teringzooi....:"



3, qua werk/opleiding/cursus ben ik impulsief, ik kan heel enthiousiast zijn en ergens helemaal voor gaan , me er vol op storten, maar na een tijdje word het minder en minder tot ik er niks meer mee doe. Ik werk wel al jaren bij dezelfde werkgever maar ook dat gaat met erge ups en downs.

sja, ik ook, gelukkig net genoeg discipline om pedagogiek af te matken na 6 jaar....





Als kind heb ik op weet ik hoeveel sporten gezeten want allea was leuk.



Ik ook...





Ik vind het vreselijk moeilijk dit toe te geven en er zijn nog veel meer dingen waarin ik mij zo vreselijk in herken.. ik zou zo graag van andere meiden wat willen weten over hun add, hoe ermee om te gaan, wat wel en niet enz.. ik hoop ook echt dat hier iemand is die me er wat over kan vertellen vanuit eigen ervaring... Alvast bedanktIk had dit voorheen ook,nu accepteer ik het meer zoals ik het ben, en dat is ok...

Vroeger was je met dit soort dingen 'normaal', tegenwoordig heet het ADD/ADHD en lijkt het alsof je 'anders' bent.

Hoi zwu, wat je schrijft is heel erg herkenbaar voor mij, ook ik heb de diagnose ADD. Nu ben ik al 40+, dus ik heb al een flinke lap leven achter de rug, en ik weet pas sinds een aantal jaren wat mij mankeert.

De ADD heeft een enorme invloed op mijn leven gehad, omdat ik maar niet kon begrijpen wat ik met mij aan de hand was. Ik beschouwde mezelf als dom en extreem lui, maar ik besefte ook wel dat er wat anders aan de hand was. Het was beslist geen onwil, maar wanneer er in mijn hoofd paniek ontstaat gaan mijn hersenen a.h.w. "op slot", ik raak van de wereld, ik dissocieer, helemaal tegen mijn wil in. Er stagneert dan iets, ik kan niet verder.

Het lijkt wat op autisme, het verschil is dat ik heel duidelijk voel dat ik in mezelf word "gezogen", en de wereld om me heen ervaar ik daarbij nog wel degelijk....ik kan er alleen niet zomaar bij komen. Omdat ik dat "op slot gaan van de hersenen" vrees voel ik vaak paniek, ik probeer dan uit alle macht vast te houden waar ik mee bezig ben, en kan daarbij helemaal de draad kwijtraken.... Maar ik kan ook in een "hyperfocus" terecht komen. Zo'n hyperfocus kan een groot voordeel zijn: in heel korte tijd vergaar ik heel veel kennis over een bepaald onderwerp.

Ook ik ben sociaal, ik heb erg leuke vrienden met wie ik een intensief contact onderhoud. Het onderhouden van contacten heb ik mezelf moeten aanleren, en dat gaat nu goed.



Werk is een ramp, ook al werk ik hard. Met name de papierhandel is voor mij erg moeilijk te behappen en ik loop daarin regelmatig vast in het onderwijs. Verder ben ik wel een erg leuke docente, de leerlingen vinden me levendig, verrassend, grappig en opgewekt. Een ADD'er is vaak een beetje "gestoord" en dat heeft ook z'n voordelen!



Mijn huishouden heb ik heel redelijk op orde, dat moet ook gewoon, als alleenstaande moeder, maar ook daar heb ik mijn eigen methode in moeten vinden. Ik doe het huishouden niet systematisch, dat lukt me niet, ik vlieg van het ene punt naar het andere, waar ik steeds kleine stukjes aanpak..



Studeren was ook hel, maar puur op doorzettingsvermogen heb ik toch mijn doctoraal kunnen halen. Ook op het gebied van studie werkte ik in kleine deeltjes: tien minuten het ene vak, daarna tien minuten het andere. Ik kan me beslist niet lang concentreren op iets wat "statisch" is, zoals droge studiestof..



Relaties zijn een ramp gebleken, ik had een neus voor foute mannen die me bedrogen, vernederden en mishandelden. Dit komt overigens erg veel voor bij mensen met ADD, de verklaring is misschien dat ze moeilijker de info die iemand geeft kunnen kaderen, onbewust op zoek zijn naar veel prikkels en daarbij vaak gebrek hebben aan zelfvertrouwen. Ik heb dan ook al jaren geleden besloten single te blijven, ook zeker voor de kinderen geeft dit veel rust.



Mijn administratie is redelijk op orde, ik dwing mezelf zaken die me angst inboezemen (en dat doet de administratie) meteen aan te pakken. zelden laat ik iets liggen, rekeningen betaal ik als het kan meteen. Wel heb ik een belastingschuld, voor een deel is daar mijn eigen onnozelheid debet aan, maar ook daar heb ik meteen een aanpak voor bedacht.



De structuur waarin de verzorging van mijn kinderen mij dwong heeft me ook veel gegeven: ik moest wel, en aanvankelijk vond ik dat best lastig. Maar al snel voelde het ook geruststellend: het WAS gewoon zo, kinderen hebben structuur nodig, het was mijn plicht ze die te bieden. Juist toen mijn kinderen klein waren maakte ikzelf onbewust grote sprongen in het vermogen het leven te hanteren. De vaste patronen die ik mezelf nooit had kunnen bieden ontstonden nu logischerwijze en gaven me zowaar een prettig en veilig gevoel..



Mijn jonge jaren, met name mijn tienerjaren, zijn heel moeilijk geweest, ik verliet de school omdat ik er erg bang was en er onmogelijk kon presteren en ik had een vreselijk minderwaardigheidscomplex dat zich o.a. uitte in zware eetstoornissen. Het heeft lang geduurd voor ik een beetje "mens" werd, maar het is me uiteindelijk steeds beter gelukt een menswaardig bestaan op te bouwen.



De grote valkuil bij mensen met ADD is dat ze de schuld van hun falen vaak toeschrijven aan de maatschappij. Hierdoor laten ze zich vaak niet sturen, terwijl ze zelf stuurloos zijn. Ik heb me ook niet laten helpen, daarvoor was ik te eigenwijs. Puur op wilskracht ben ik nu waar ik ben, maar perfect zal het nooit worden, en ach...dat is ook niet erg!



Mijn verhaal is lang geworden...ja...ik kan er zoveel over schrijven! Mogelijk heeft iemand er wat aan. Ik moet wel zeggen dat mijn ADD nogal heftig is, ik heb geen lichte vorm. Het is niet zo dat iedere ADD'er in dezelfde mate worstelt, het kan zich ook een stuk milder uiten hoor!

Hoi Zwu!



Wat goed dat je het hebt herkend bij jezelf! Ik had dezelfde reactie als jou toen ik me voor de eerste keer verdiepte in ADD.

Ik ben 5 jaar terug gediagnosticeerd.



1. Vriendschappen hetzelfde als jij. Ook al ben ik vrij onzeker (weet niet of dit door ADD komt of mezelf), mensen omschrijven mij vaak als sociaal en leg makkelijk contact met mensen. Om te onderhouden is wat lastig en vaak een beetje lui, zeg afspraken af etc.

2. Bij het huishouden is het óf overdreven schoon (na een hyperfocus schoonmaakbui) of als ik merk dat iets te snel vies of rommelig wordt na het opruimen, dan laat ik het maar zo en wordt het al gauw een chaos. Spullen ben ik overigens altijd kwijt, of het nou schoon of rommel is. Weet niet of jij dit herkent? Dit was echt een van de opvallendste dingen, dat ik mijn sleutels wel héél vaak kwijtraak(te). Toen ik ontdekte dat het ADD had zeiden mensen: 'Jahoor, dan heb ik ook ADD.'

3. Ik ben net klaar met de HAVO en dat ging eigenlijk wel goed. Ik deed daarvoor VMBO TL en toen ik in de tweede klas ontdekte dat ik ADD had en medicijnen ging slikken ging ik als een speer.

Maar ik snap wat je bedoelt, ik heb het nu ook met een vervolgopleiding kiezen. Ik vind veel dingen leuk en kan me er dan helemaal enthousiast in gaan verdiepen terwijl het niet erg realistisch is.



Sporten precies hetzelfde, maar kon het nooit volhouden. Dus fitness ik maar een paar keer in de zoveel maanden..



ADD kan best lastig en vermoeiend zijn. Je moet wel gaan accepteren dat je het hebt, en dat het deels maakt wie je bent, anders is het nog vermoeiender. In Nederland slik ik concerta, want ritalin maakte me net een spookje, helemaal in mezelf gekeerd. Ik ben nu al 7 maanden in Nieuw-Zeeland op een working holiday, slik geen medicijnen en ga volgende maand weer terug. Het gaat zo nog best goed, maar omdat het in Nederland veel chaotischer is en weer ga studeren denk ik dat het rustiger werkt als ik ze wel weer ga nemen.

Wat ik vooral lastig vind zijn de stemmingswisselingen en dat maakt een relatie ook erg moeilijk.



Wat mij erg heeft geholpen is het forum op sadd.nl een forum over ADD.



Succes bij de huisarts en met de uitslag!

quote:felicity schreef op 23 juni 2013 @ 06:18:

Vroeger was je met dit soort dingen 'normaal', tegenwoordig heet het ADD/ADHD en lijkt het alsof je 'anders' bent.





Vroeger was het ook niet normaal, maar was er weinig kennis over en geen hulp. Daarbij is er heel wat verandert met vroeger. Nu is de norm beide ouders een baan, sporten, goede opleiding, sociaal leven, brede algemene kennis, de media bijhouden. De ADHDer heeft hierdoor nog meer druk en chaos...



Vroeger ging je dood als je ziek was, nu krijg je een kuurtje...

quote:felicity schreef op 23 juni 2013 @ 06:18:

Vroeger was je met dit soort dingen 'normaal', tegenwoordig heet het ADD/ADHD en lijkt het alsof je 'anders' bent.



Dat komt waarschijnlijk omdat er tegenwoordig veel meer informatie wordt weergegeven, overal. Mensen met ADD hebben moeite met informatie snel verwerken en daardoor vallen mensen met ADD meer op dan vroeger. Het aantal is overigens niet gestegen of gedaald.



http://www.ad.nl/ad/nl/45 ... als-informatiejager.dhtml

@Kittenkat: ja, hahaha, ook heel herkenbaar, ALTIJD dingen kwijt zijn, vreselijk!! Ik ga dan helemaal flippen!!

Allerlei tips als "vast plekje", "lijstjes maken" hebben bij mij geen enkele zijn, want de lijstjes raak ik kwijt en die vaste plekjes vergeet ik gewoon...

Ik heb ADHD, wel een H erbij (0: ik weet het een jaar of 2, maar diagnose heb ik ongeveer 1 jaar. Ik heb een super fijne coach! Van psyQ, ik wil haar houden!! Vriendschappen herken ik niet. Maak makkelijk contact en onderhoud dat ook goed. Ik heb een behoorlijk groot sociaal leven. Sporten en opleidingen enthousiast beginnen maar snel verveeld raken. Wel opleidingen afgemaakt. Maar wel op tandvlees... Banen (heel divers en veel) zijn drama. Ik verveel me super snel, ga allemaal dingen erbij doen en op den duur raak ik overbelast )0: Het helpt wel dat ik 24/32 uur werk. Bij 40 gaat het licht heel snel uit! Huishouden lukt op geheel eigen wijze. Ik kan niet gestructureerd aan het werk, maar het is hier wel altijd schoon en opgeruimd (bijna dwangmatig). Er zijn op forum meer topics over, misschien kun je die lezen? Ik heb best veel dingen van geleerd. Toevallig heb ik net nieuw boek. Hoera ik heb AD(H)D. Heel positief geschreven! Ik kon het advies al, maar was het een beetje vergeten. Als je heel erg in je emoties vast zit. Ga wat met verstand doen. Als je heel erg in hoofd vastzit, ga wat gevoel doen! Ik heb beide afwisselend en heb nu wat activiteiten voor hande liggen die ik dan kan pakken. Als ik erg aan het malen ben, ga ik vaak koken. Dan ben je met handen bezig en daardoor ga ik wat meer uit mijn hoofd. Als ik erg emo ben, ga ik moeilijke puzzel maken. Misschien heb jij daar ook wat aan?

Voor de alles kwijt frustratie heeft mijn tas erg geholpen. Ik heb het nu niet zo erg, maar als ik weer in slechtere periode ben stop ik alles in mijn tas. Sigaretten, sleutels, bril, agenda en telefoon. Tas is dan steeds vlakbij en daarin is het wel even zoeken maar hooguit een minuut. Niet meer in koelkast of onder de bank. Ik vind dan tijdens wekelijkse opruimbui in tas wel de meest idiote dingen, plakband, schroevendraaier en vuilniszak afsluiters. Maar goed is dat ook maar voor handen!! Hahaha Tas met veel vakjes werkte niet. 3 vakken max.

Weet je wat mij bij mezelf heel erg opvalt? Tools die mensen vaak en graag aangrijpen om rustig te worden, zoals bijvoorbeeld mediteren, mindfullness , reiki, klankschalen, spieren systematisch ontspannen, de gedachtenstoptechniek enz. hebben op mij een averechts effect. Van mediteren raak ik ontzettend opgefokt, het versterkt de onrust alleen maar.

Ik kan beter gaan rennen, fietsen, fitnessen, mijn lichaam vermoeien. Daarvan word ik juist erg rustig.

Wat mij ook soms helpt is me verdiepen in iets heel simpels dat ik erg leuk en interessant vind op een bepaald moment, zoals mode, huisinrichting, kapsels..

quote:TanteJos schreef op 23 juni 2013 @ 08:36:

Voor de alles kwijt frustratie heeft mijn tas erg geholpen. Ik heb het nu niet zo erg, maar als ik weer in slechtere periode ben stop ik alles in mijn tas. Sigaretten, sleutels, bril, agenda en telefoon. Tas is dan steeds vlakbij en daarin is het wel even zoeken maar hooguit een minuut. Niet meer in koelkast of onder de bank. Ik vind dan tijdens wekelijkse opruimbui in tas wel de meest idiote dingen, plakband, schroevendraaier en vuilniszak afsluiters. Maar goed is dat ook maar voor handen!! Hahaha Tas met veel vakjes werkte niet. 3 vakken max.Goeie tip Jos!! Ik doe dat ook wel, met mijn handtasje. Maar heel vaak ben ik dat ding ook weer kwijt...erg he?

quote:TanteJos schreef op 23 juni 2013 @ 08:36:

Voor de alles kwijt frustratie heeft mijn tas erg geholpen. Ik heb het nu niet zo erg, maar als ik weer in slechtere periode ben stop ik alles in mijn tas. Sigaretten, sleutels, bril, agenda en telefoon. Tas is dan steeds vlakbij en daarin is het wel even zoeken maar hooguit een minuut. Niet meer in koelkast of onder de bank. Ik vind dan tijdens wekelijkse opruimbui in tas wel de meest idiote dingen, plakband, schroevendraaier en vuilniszak afsluiters. Maar goed is dat ook maar voor handen!! Hahaha Tas met veel vakjes werkte niet. 3 vakken max.Goeie tip Jos!! Ik doe dat ook wel, met mijn handtasje. Maar heel vaak ben ik dat ding ook weer kwijt...erg he?

quote:francieneke schreef op 23 juni 2013 @ 08:44:

[...]





Goeie tip Jos!! Ik doe dat ook wel, met mijn handtasje. Maar heel vaak ben ik dat ding ook weer kwijt...erg he?Haha tassen werken voor mij ook niet. Zelfs raak ik dán nog spullen kwijt. Dan zoek ik mijn mobieltje en dan heb ik al 3 keer mijn tas grondig doorzocht, zonder hem te vinden. Als vervolgens mijn vriend kijkt blijkt hij er gewoon in te zitten.. in één van de zijvakjes.

Ik heb geen diagnose maar herken er heel veel in. Heb het denk ik in lichte mate, kan wel gewoon goed functioneren maar er gebeurt zoveel in mijn hoofd dat ik het soms zelf niet kan bijbenen. In serieuze gesprekken kan ik er mijn gedachten vaak echt niet bijhouden. Een van onze kinderen loopt momenteel moeilijk op school en moet waarschijnlijk volgend jaar getest worden. Ik ben heel benieuwd wat daar uitkomt, maar eigenlijk weet ik het al.



En oh ja die tas, ik heb hem laatst leeg gestort op tafel omdat ik iets zocht, mijn mans ogen vielen zowat uit zijn hoofd!

Mijn mobiel ben ik altijd kwijt. In huis gebruik ik de huistelefoon om hem te vinden, dan bel ik naar mijn mobiel. Ik vind 'm dan op de meest idiote plaatsen, soms zit ik er zelfs op...



Als ik niet thuis ben neem ik meestal twee mobieltjes mee. Dan bel ik degene die ik niet kan vinden.



Met mobieltjes heb ik echt een haat-liefdeverhouding, ze zijn handig omdat ik als ik bijv. later thuis kom van mijn werk de kinderen kan bellen. Maar ik krijg er ook de zenuwen van; behalve dat ik ze steeds kwijt ben raak ik er ook van overprikkeld, ik schiet ervan in de stress.

Om die redenen heb ik ook een goedkoop barrel met zo min mogelijk mogelijkheden erop.

Ja het soort tas luistert nauw.. Hahaha Hij moet groot genoeg zijn, maar niet te! Met max 3 vakken... Liefst een beetje afwijkend van kleur. Mijn kanarie gele tas was een topper! Niets in de omgeving is geel namelijk. Mijn man zegt ook regelmatig, kijk maar even in Jos d'r tas, tegen andere die wat nodig hebben. Grappig was een keer dat een vriendin een kruiskop schroevendraaier nodig had. Toevallig had ik net daarvoor de onze in tas ontdekt toen ik wat anders zocht. Ik gaf hem haar heel nogalant aan. Je had dat gezicht moeten zien!



Van yoga etc krijg ik ook kriebels. Rennen, boxen of avond flink dansen werkt beduidend rustgevender!

quote:zwu schreef op 23 juni 2013 @ 00:09:

Wat ik heel graag zou willen weten is hoe het zich bij jou uit met:

1, (onderhouden van) vriendschappen.

2, huishouden.

3, werk/opleiding/cursus...





1 het onderhouden van vriendschappen gaat mij goed af. geen probleem.

2. huishouden is een ramp. Het is moeilijk voor mij om structuur aan te brengen en dat heb ik heel hard nodig. Eenmaal structuur in iets gevonden, dan moet ik daar goed aan vasthouden en dan functioneer ik.

3. Iets gaat mij heel snel vervelen en dan vind ik het snel niet leuk of interessant genoeg meer om veel mee bezig te zijn of om me er nog in te verdiepen. Daarom liever een kortdurende opleiding of cursus en die kan ik dan nog wel afronden.





Wat ik in jouw verhaal niet heb kunnen afleiden is over hoe jouw gevoel is. Bij mij is het zo dat sommige dingen heel hard binnen komen. Akelige dingen die met mensen of dieren gebeuren, onrecht. Dat kan mij zo'n pijn doen dat ik er echt woest om word. Veel mensen begrijpen die woede dan weer niet.



Ook prikkels zoals geluiden kunnen hard binnen komen en maken dat ik geïrriteerd raak.

Ik woon liever in een rustigere omgeving met weinig rumoer van mensen (en hun verkeer).

quote:iones schreef op 23 juni 2013 @ 10:57:

[...]





1 het onderhouden van vriendschappen gaat mij goed af. geen probleem.

2. huishouden is een ramp. Het is moeilijk voor mij om structuur aan te brengen en dat heb ik heel hard nodig. Eenmaal structuur in iets gevonden, dan moet ik daar goed aan vasthouden en dan functioneer ik.

3. Iets gaat mij heel snel vervelen en dan vind ik het snel niet leuk of interessant genoeg meer om veel mee bezig te zijn of om me er nog in te verdiepen. Daarom liever een kortdurende opleiding of cursus en die kan ik dan nog wel afronden.





Wat ik in jouw verhaal niet heb kunnen afleiden is over hoe jouw gevoel is. Bij mij is het zo dat sommige dingen heel hard binnen komen. Akelige dingen die met mensen of dieren gebeuren, onrecht. Dat kan mij zo'n pijn doen dat ik er echt woest om word. Veel mensen begrijpen die woede dan weer niet.



Ook prikkels zoals geluiden kunnen hard binnen komen en maken dat ik geïrriteerd raak.

Ik woon liever in een rustigere omgeving met weinig rumoer van mensen (en hun verkeer).



Chips, ook weer zo herkenbaar! Ik kan soms maandenlang piekeren over ellende uit de krant, of op tv. Maar weinig mensen begrijpen mijn heftigheid van reageren dan.

En ook harde geluiden, veel geluiden door elkaar, neonlichten, mensenmassa's...lastig hoor!

Goh wat een herkenning! Ik heb een verwijsbrief van mijn huisarts om me te laten onderzoeken op ADD, ik weet zo al dat ik hartstikke ADD heb. Doordat er meerdere mensen in mijn familie de diagnose hadden gekregen werd ik er op geattendeerd dat ik het ook wel kon hebben. Tja, ik was als kind al het meisje in de klas met het rommeligste vakje. Ik ben heeeeel slecht in opruimen en doe hier heel hard mijn best voor het toch te kunnen. Ik vergeet altijd alles, zelfs afspraken waar ik een uur tevoren nog wel aan dacht. Ik ben altijd alles kwijt, sleutels, telefoons, belangrijke zaken waarbij ik me nog zo had voorgenomen om die niet kwijt te raken. Hoe vaak ik al niet kon uitchecken bij het OV omdat ik mijn ov kaart niet kon vinden in mijn portemonnee, en altijd neem ik me voor bij het instappen om het goed te onthouden. Ik hyperfocus wat af. Inderdaad, kinderen dwingen je in een bepaalde structuur en vanaf de buitenkant kan ik aardig gestructureerd overkomen, ik vind structuur en regelmaat ook erg belangrijk voor kinderen. Ik ben heel erg slecht in multitasken en juist als je kinderen hebt moet je dat vaak doen. Dit kost mij geestelijk zoveel energie dat ik heel vaak geestelijk zo uitgeput ben dat ik tegelijk met de kinderen ga slapen. Heel vaak neem ik me voor om iets te doen wat ik belangrijk vind om te doen en dat het dan niet gebeurt. En dat iedere keer weer....Gekke van alles is dat het veel beter ging toen ex en ik nog niet uit elkaar waren omdat hij me dagelijks confronteerde met de dingen en om die confrontaties te voorkomen zette ik alles op alles om het toch te doen. Vaak loog ik ook dat ik iets al had gedaan en bleef er mee in mijn hoofd piekeren in plaats het alsnog te doen. Doe ik nu nog, mijn administratie is een puinhoop, het is dat ik alles automatisch betaal en mijn broer zo af en toe alle kasten opentrekt om alle papieren te ordenen. Kasten opentrekken betekent dat vooral 1 aanrechtkastje vol ligt met papieren en ja, daar ligt ook wel eens een laatste herinnering acceptgiro bij met aanmaningskosten...Ik heb al heel wat nodeloze deurwaarderskosten betaalt, als ik gewoon maar op tijd betaalde...Mijn huis ziet er op het oog opgeruimd en netjes uit, maar je moet geen kasten en laden opentrekken. De tuin, ook zoiets, het lukt me niet te beginnen dan wel het af te maken, dinsdag komt de tuinman gelukkig, het ziet er echt niet uit en ik schaam me dood in deze uber nette buurt waar iedereen een keurige tuin heeft, behalve ik dan. Ik kan ook zo een hele tijd op de bank zitten na te denken over wat ik als eerste moet doen, en dan weet ik niet wat ik als eerste moet doen en dan gebeurd hierdoor vaak dus helemaal niks.

Haha, bij mij is dat ook zo met de kasten, wat een herkenning! Ik heb ook geen mapjes voor mijn administratie, alles ligt door elkaar op verschillende hopen, maar dan in laden he, je ziet het niet.

Mijn motto is: Als ik maar meteen betaal dan krijg ik ook geen problemen. Dus ik betaal meteen en heb nog nooit een deurwaarder aan de deur gehad.

De belasting is een ander verhaal: ik heb in 2012 erg goed geboerd, en ik verloor daarbij mijn recht op toeslagen. Die toeslagen werden me wel toegekend en omdat ik er totaal niet aan dacht dit aan de belasting door te geven zit ik nu met een schuld van zo'n 4500 euro, en daar komt ook nog aardig wat inkomstenbelasting bij omdat ik in een hogere schaal viel. Die pakweg 6000 euro heb ik niet omdat ik in 2013 juist weer enorm in inkomen ben gedaald. Maar goed, ik heb wel meteen aan de bel getrokken voor een afbetalingsregeling...



De uitputting die jij beschrijft Netniet herken ik ook, ik beland dan in een watterig Nirwana, mijn hersenen gaan echt op slot en mijn lijf wil ook niet meer aan het einde van de dag. Het probleem is wel dat ik na een paar uur weer wakker word met op volle toeren draaiende hersenen, erg vervelend is dat. Als ik slecht heb geslapen heb ik megaveel meer last van mijn ADD dan wanneer ik uitgerust ben.



Goh, wat een feest der herkenning hier, dank voor je draadje Zwu!

Oh Francieneke, 4500 euro belastingschuld, dat is nog niks haha. Ik kreeg 2 jaar geleden een blauwe brief of ik ff 8000 euro op hun rekening wilde storten.Ik kreeg ter plekke bijna een hartstilstand bij de deurmat en rende in paniek naar de buuf. Verder vind ik het vooral erg handig dat deurwaarders tegenwoordig mobiele pinautomaten hebben en ik ter plekke kan betalen. Als ze me een acceptgiro geven gaat het toch weer niet goed. Ik heb mijn broer beloofd het niet meer zo ver te laten komen en heb deurwaarders gelukkig al een paar jaar niet meer hier gezien.