Hulp voor mijn zus

Ik ben benieuwd of mensen ervaring hebben met een situatie als deze.

Mijn zus (45) woont nog thuis bij mijn vader (70+), maar hij overweegt zijn huis te verkopen. Het onderhoud van de woning wordt hem te veel. Daardoor komt er druk op de woonsituatie. En komt haar situatie ook weer meer naar het oppervlakte.

Mijn zus is een lieve en gevoelige vrouw, maar heeft nooit zelfstandig gewoond en vindt het lastig om daarin stappen te zetten. We merken dat gesprekken hierover vaak vastlopen, omdat het haar veel spanning geeft. Dat is heel sneu want haar beleving is dan heel intens. Er ligt dus geen diagnose. Waar je aan kan denken is: lage emotionele belastbaarheid, gebrek aan zelfredzaamheid/grenzen stellen. Qua emotionele ontwikkeling is zij ook een stuk jonger. Ook is ze snel overprikkeld. Er is door een psycholoog vermoeden autisme uitgesproken maar daar is zij het niet mee eens. Ik heb haar al meerdere keren hulp geboden maar ze wil het niet.

Er zijn in het verleden loopbaan gesprekken geweest of gesprekken met een psycholoog geprobeerd, maar wordt moeilijk volgehouden. Afronden van een studie lukte haar niet, opbouwen van vriendschappen niet en het vasthouden van een baan. Tegelijkertijd maken we ons zorgen of zelfstandig wonen in de huidige vorm haalbaar is. Tot het overlijden van onze moeder heeft ze ook nooit het huishouden gedaan.

We zoeken eigenlijk naar een duurzame oplossing die bij haar past, zonder dat het haar overvraagt. Gesprekken over de toekomst resulteren nu in veel stress en ze kan dit niet aan. Mijn vader gaat emotioneel er aan onderdoor want hij wordt als schuldige aangewezen. Omdat er vaak geexternaliseerd wordt ipv een reflectie.

Zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt?
Wat hielp bij jullie om wél een doorbraak te krijgen of beweging te creëren? Wij hebben een kleine familie, ze heeft geen partner of kinderen. Het zal voornamelijk op mij aankomen en ik woon 130 km verderop. Ik zou graag voorzichtig met haar willen toewerken aan een duurzame, stressvrije situatie.

Alvast bedankt.

S-Groot schreef: ↑

04-04-2026 12:45

Dat is een complexe situatie zeg.





Waarom komt er druk op de woonsituatie? Je schrijft het niet letterlijk maar het lijkt erop dat je vader de verhuizing aan wil grijpen om zus uit huis te dwingen? Hij zou namelijk prima naar een kleinere woning kunnen terwijl zij daar ook mee naartoe kan, dan zou er nu geen druk zitten op de woonsituatie. Dus wat wil hij precies? Dat is wel van belang voor het meedenken.

Mijn vader is momenteel wat opties aan het overzien over de nabije toekomst. Hij wil graag kleiner wonen en geen onderhoud meer hebben aan o.a. de tuinen. Eventueel wil hij met zijn vriendin samenwonen in een appartement. Deze situatie zou realistisch kunnen worden over een jaar of 2.





Dat maakt het erg ingewikkeld. Iemand die geen hulp wil kun je niet dwingen, tenzij een gevaar voor zichzelf of anderen.

Eens






Dit lijkt niet relevant, het insinueert dat ze het nu wel doet namelijk.

Nee amper. Nu ook. Ons vermoeden is dat een huis van 160m2 incl voor en achtertuin lastig zal worden. Ze doet sinds vorig jaar wel zelfstandig de was. Maar het huishouden lukt het verder niet te overzien.






Het lijkt erop dat zus altijd beschermd is door de vleugels van pap en mam en dat ze die bescherming (deels) echt nodig had/heeft. Dat kun je niet zomaar en al helemaal niet stressloos doorbreken.

Ja, die snap ik. En dat ziet mijn vader ook in. Ondanks dat we door de jaren heen regelmatig heb bespreek hebben gemaakt. Mijn moeder heeft uit angst de situatie deels in stand gehouden. Mijn zus en moeder zaten in eens soort afhankelijke relatie met elkaar. Dat kwam mede ook wel zo omdat mijn zus dan opmerkingen kon maken ( insinuaties) over uit het leven stappen.

Wat is de reden dat je vader haar nu uit huis wil, speelt het voor hem mee dat hij jou niet in je eentje op wil zadelen met de vraag hoe het met zus moet als hij eenmaal overlijdt?

Het breekt hem momenteel op. Hij heeft al een tijdje terug bij mij aangegeven het toch wel zwaar te vinden. En hij op eieren loopt thuis. Hij zou graag voor de resterende fase van zijn leven zijn eigen keuzes willen maken. Hij ontloopt ook het huis. Hij beseft wél dat door de situatie hij altijd zorgende ouder is en zal blijven. Maar het lukt hem ook niet om afspraken met mijn zus te maken. Ze zit geïsoleerd op haar kamer. Mijn moeder heeft het ook geprobeerd nog tot kort voor haar dood om gesprekken met haar te voeren waar we kunnen helpen.

Ik zou denk ik beginnen bij de huisarts. Hebben ze dezelfde huisarts/praktijk? In elk geval bij beide aankloppen met het vraagstuk. Er zijn mogelijkheden om de welzijnswerk erbij te betrekken. Maar het punt blijft: zus wil geen hulp voor zichzelf, ze wil niet uit huis en dus al helemaal geen hulp om uit huis te komen. Er is gedurende haar hele leven al van alles aangeboden en geprobeerd, dus hoe reëel is het om te hopen dat er nu een stressloze en dwangloze ingang gevonden gaat worden? Ik betwijfel echt of dat mogelijk is. Maar zoek zoveel mogelijk ingangen bij huisarts, welzijnswerk en gemeente.

Ze praat nu elke week met de POV'er van de huisarts. Mijn vader en ik willen dat ze daar vrij kan delen. En liever niet de ingang via de huisarts ondernemen. Want dan zijn we bang dat ze misschien een vertrouwensbreuk krijgt met de POV en niet meer daar naartoe gaat. Ik heb al wel de WMO benaderd ( buurtteam) maar wacht nog op een verkennende afspraak.

Ik denk dat je vader (en zolang jij je hierin mengt geldt dit ook voor jou) zich af moet vragen hoe graag hij dit nu wil en wat hij ervoor over heeft. Ik denk dat jullie je moeten realiseren dat dit heel veel stress kan gaan geven en de verhoudingen mogelijk erg op scherp zullen (blijven) staan.

Dank voor je reactie. Ik vind het zelf heel verdrietig om mee te maken. Want ik gun haar zoveel meer. In gesprekken laat ze ook weinig toe. Alleen dat ze geen leven meer heeft zodra het huis wegvalt. En het huis alles is wat ze heeft. We schuiven het nu nog even weer vooruit maar ik ben bang dat er toch een verandering om een moment zal komen. Misschien dat mijn vader helemaal niet zal samenwonen of verhuizen maar wel wanneer hij wegvalt.

Verbinder schreef: ↑

04-04-2026 12:46

Is er een mogelijkheid dat je zus als overgang een tijdje bij jou in huis komt wonen? En waarbij jullie bespreken dat dat een soort overgangsperiode is waarbij ze aktief meehelpt in het dagelijkse leven en runnen van het huishouden, koken, schoonmaken, op jouw kinderen passen.
Als een aanloopperiode naar een zelfstandiger leven voor haar waarbij jullie kunnen kijken hoe dat zou kunnen. Bijv uiteindelijk een kamer huren bij iemand zodat ze niet voor een heel huis hoeft te zorgen.

Weet je waarom je zus geen studie afmaakt, baan kan aanhouden?
Wat zegt zus zelf ervan? Is ze depressief? Vind ze het leven moeiljk?

Hi!
Wanneer het haar zal helpen is ze hier welkom. Mijn appartement ( ik woon 130km verderop) is alleen niet geschikt. Tijdelijk tot een definitieve oplossing zou wellicht lukken. Maar het feit is ook dat ze overal allergisch voor is ( Smog, hond, rook, grote stad, drukte) dan raakt haar systeem overprikkeld. Eigenlijk is ze al sinds haar tienertijd chronisch overprikkeld, meerdere burn-outs en depressies.

Ze heeft vier studies gedaan en 1 afgerond direct na de Mavo. De andere drie studies ( HBO, WO) zijn stukgelopen op organiseren, samenwerken en werkdruk. Wij horen en zien ook een rode draad: Ze voelt zich continu misbruikt als emotionele boksbal door anderen. En mensen hebben geen respect voor haar. Vaak na enkele maanden of een paar tijdelijke contracten loopt het af. Dat terwijl het een slimme meid is, loyaal aan een organisatie en ontzettend beleefd. Maar op de werkvloer ontstaan er situaties waarin haar beperkte belastbaarheid denk ik toch naar boven komt. En dat mensen haar misschien in eerste opzicht anders hebben ingeschat. Ze geeft vooral aan dat anderen haar slecht behandelen. Het wordt vaak extern verklaard door haar.

Ik reageer even zonder quotes, probeer op een ieder in het bericht zelf te reageren maar ik merk wat traagheid rondom deze site en dat berichten blijven hangen.

In ieder geval dank voor jullie reacties!

Ik vond het wel een spannende post om te delen. In mijn omgeving zie ik dat het bijvoorbeeld de familie opsplitst. En mijn vader en ik in een spagaat zitten. Het merendeel denkt heel af en toe wel mee maar dit geeft haar stress. Er is 1 oom die hoopt dat toch het huis aan haar geschonken kan worden maar wil t.z.t. geen mantelzorger zijn. Ze heeft geen werk = geen hypotheek. Dus daar zijn de opties ( naast schenken) ook kwetsbaar. Ik voel mij ook moreel verantwoordelijk omdat het familie is. En ik haar ook wil beschermen. Vorig jaar hebben wij al woonopties doorgenomen en dat ik een hypotheek ging dragen voor haar. Maar in de praktijk kan ik zelf geen kant meer op. Wanneer ze teveel stress en paniek ervaart bij een gesprek over een toekomstige woonsituatie verlaat ze het gesprek of maakt een opmerking over niet meer leven, zelfdoding of dat het leven voor haar ophoud. Daarom zijn de gesprekken in het verleden met mijn ouders ook telkens stopgezet. Mijn moeder kapte dan mijn vader af. Uit angst dat mijn zus zelfmoord zou plegen. Ze maakt ook nu af en toe nog dit soort insinuaties. Daarmee stoppen dan ook gesprekken. Wij denken dat zij dit alleen zegt uit pure paniek voor een verandering. Maar het geeft haar wel regie om gesprekken volledig te stoppen.

Ze heeft altijd veilig kunnen leven, beschermd met mijn ouders. Ik ben zelf op mijn 19e het huis uit gegaan en weet nog goed te herinneren dat er altijd wat was rondom haar. Ik zie ook iemand die volledig stil is blijven staan. Dat is ook pijnlijk om te zien. Wanneer ik haar dit vraag zegt zij dat ze een zorgplicht had over mijn moeder en dat alles haar is ontnomen en ze moest zorgen thuis. Dit is haar verhaal. Dat maakt het ook verdrietig voor mijn vader dat de beleving van mijn zus haaks staat op hoe wij ervaren. Mijn vader krijgt grotendeels ook de schuld van alles. Ik vind dat voor hem ook erg sneu. Ik zie ook dat haar beleving als waarheid wordt doorverteld en mijn vader heel slecht op momenten wordt afgedaan. Ze verdraaid ook dingen.

Ooms en tantes zijn ook al op leeftijd en de enige twee die straks overblijven zijn mijn zoon en ik. Ik voel ook dat er anders veel op mijn bordje zal komen wanneer mijn vader wel wegvalt. Mijn zus heeft wisselend wel gewerkt. Vaak dus tijdelijke contracten of ze valt weg i.v.m. een burn-out. Tot vorig jaar heeft zij nooit financieel of praktisch bijgedragen aan het huishouden. Daar is mijn vader nu wel mee begonnen. Dus ze betaald wat mee ( overigens wel flinke weerstand) eveneens haar eigen was doen ( veel weerstand!) en ze laat sinds een jaar ook de hond uit. Ze is ook in haar tienertijd begonnen met 'horden' en kan geen afstand doen van spullen. Het opruimen geeft al veel stress en weerstand. De hele zolder staat vol zooi. Ook haar eigen kamer op 12m2 is een puinhoop. Dus met deze ervaring vinden wij het te kwetsbaar dat ze straks een volledig huis blijft wonen zonder dat ze dit aankan.

Wat ik eigenlijk haar wens/hoop. Dat is ook helemaal geen 36 uur baan, maar iets wat past bij wat zij aankan. Als dat 20 uur per week is. Dan is dat zo. En dat ze een veilige behapbare woonomgeving heeft zonder dat ze aan een maximale hypotheek vastzit en onderhoud in én rondom een huis wat ze niet kan dragen. Prikkelarm. Lieve mensen om haar heen. Duurzame veiligheid.
Ik heb vorige maand het buurtteam/WMO benaderd voor een verkennend gesprek. Maar tot op heden geen reactie op gekregen. Ik ga dinsdag bellen.