Psyche
alle pijlers
Hulp voor mijn zus
zaterdag 4 april 2026 om 11:53
Ik ben benieuwd of mensen ervaring hebben met een situatie als deze.
Mijn zus (45) woont nog thuis bij mijn vader (70+), maar hij overweegt zijn huis te verkopen. Het onderhoud van de woning wordt hem te veel. Daardoor komt er druk op de woonsituatie. En komt haar situatie ook weer meer naar het oppervlakte.
Mijn zus is een lieve en gevoelige vrouw, maar heeft nooit zelfstandig gewoond en vindt het lastig om daarin stappen te zetten. We merken dat gesprekken hierover vaak vastlopen, omdat het haar veel spanning geeft. Dat is heel sneu want haar beleving is dan heel intens. Er ligt dus geen diagnose. Waar je aan kan denken is: lage emotionele belastbaarheid, gebrek aan zelfredzaamheid/grenzen stellen. Qua emotionele ontwikkeling is zij ook een stuk jonger. Ook is ze snel overprikkeld. Er is door een psycholoog vermoeden autisme uitgesproken maar daar is zij het niet mee eens. Ik heb haar al meerdere keren hulp geboden maar ze wil het niet.
Er zijn in het verleden loopbaan gesprekken geweest of gesprekken met een psycholoog geprobeerd, maar wordt moeilijk volgehouden. Afronden van een studie lukte haar niet, opbouwen van vriendschappen niet en het vasthouden van een baan. Tegelijkertijd maken we ons zorgen of zelfstandig wonen in de huidige vorm haalbaar is. Tot het overlijden van onze moeder heeft ze ook nooit het huishouden gedaan.
We zoeken eigenlijk naar een duurzame oplossing die bij haar past, zonder dat het haar overvraagt. Gesprekken over de toekomst resulteren nu in veel stress en ze kan dit niet aan. Mijn vader gaat emotioneel er aan onderdoor want hij wordt als schuldige aangewezen. Omdat er vaak geexternaliseerd wordt ipv een reflectie.
Zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt?
Wat hielp bij jullie om wél een doorbraak te krijgen of beweging te creëren? Wij hebben een kleine familie, ze heeft geen partner of kinderen. Het zal voornamelijk op mij aankomen en ik woon 130 km verderop. Ik zou graag voorzichtig met haar willen toewerken aan een duurzame, stressvrije situatie.
Alvast bedankt.
Mijn zus (45) woont nog thuis bij mijn vader (70+), maar hij overweegt zijn huis te verkopen. Het onderhoud van de woning wordt hem te veel. Daardoor komt er druk op de woonsituatie. En komt haar situatie ook weer meer naar het oppervlakte.
Mijn zus is een lieve en gevoelige vrouw, maar heeft nooit zelfstandig gewoond en vindt het lastig om daarin stappen te zetten. We merken dat gesprekken hierover vaak vastlopen, omdat het haar veel spanning geeft. Dat is heel sneu want haar beleving is dan heel intens. Er ligt dus geen diagnose. Waar je aan kan denken is: lage emotionele belastbaarheid, gebrek aan zelfredzaamheid/grenzen stellen. Qua emotionele ontwikkeling is zij ook een stuk jonger. Ook is ze snel overprikkeld. Er is door een psycholoog vermoeden autisme uitgesproken maar daar is zij het niet mee eens. Ik heb haar al meerdere keren hulp geboden maar ze wil het niet.
Er zijn in het verleden loopbaan gesprekken geweest of gesprekken met een psycholoog geprobeerd, maar wordt moeilijk volgehouden. Afronden van een studie lukte haar niet, opbouwen van vriendschappen niet en het vasthouden van een baan. Tegelijkertijd maken we ons zorgen of zelfstandig wonen in de huidige vorm haalbaar is. Tot het overlijden van onze moeder heeft ze ook nooit het huishouden gedaan.
We zoeken eigenlijk naar een duurzame oplossing die bij haar past, zonder dat het haar overvraagt. Gesprekken over de toekomst resulteren nu in veel stress en ze kan dit niet aan. Mijn vader gaat emotioneel er aan onderdoor want hij wordt als schuldige aangewezen. Omdat er vaak geexternaliseerd wordt ipv een reflectie.
Zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt?
Wat hielp bij jullie om wél een doorbraak te krijgen of beweging te creëren? Wij hebben een kleine familie, ze heeft geen partner of kinderen. Het zal voornamelijk op mij aankomen en ik woon 130 km verderop. Ik zou graag voorzichtig met haar willen toewerken aan een duurzame, stressvrije situatie.
Alvast bedankt.
zaterdag 4 april 2026 om 16:12
Ik denk toch dat jullie haar ervan moeten zien te overtuigen dat het leven zoals zij dat nu leidt niet kan blijven duren, al is het alleen maar omdat je vader ook het eeuwige leven niet heeft. En ja, dat gaat stress opleveren. Maar wat moet je anders? In het uiterste geval kan je vader besluiten alsnog zijn plannen op te schorten, maar dat is ook alleen maar uitstel van executie.
Contact opnemen met de huisarts en/of MEE lijkt me heel erg aan te raden, want de kans dat ze naar jullie niet gaat luisteren lijkt me vrij groot.
Contact opnemen met de huisarts en/of MEE lijkt me heel erg aan te raden, want de kans dat ze naar jullie niet gaat luisteren lijkt me vrij groot.
Graftak!
zaterdag 4 april 2026 om 16:16
To zou het geen idee zijn te informeren bij een financiële deskundige en notaris wat er mogelijk is mbt een woning. Zij heeft geen inkomen dus feitelijk kan er niets. Daarnaast is haar inkomen met een paar wisselende baantjes totaal niet stabiel. Daar krijg je echt geen hypotheek op. Laat staan als alleenstaande! Je mag ook niet zomaar een huis aan iemand schenken. Daar zitten allerlei juridische en fiscale gevolgen aan vast. En laat jou geen zaken opleggen. Jij wilt vast helpen maar bent toch geen hulpverlener of verantwoordelijk voor haar leven.
Verdiep je ook in mentorschap en bewindvoering. Dat zijn professionele personen die kunnen ondersteunen. Zeker als alles straks op jou aankomt.
En niet onder druk laten zetten door loze dreigementen van zelfmoord. Dat gebruikt ze duidelijk om zaken voor elkaar te krijgen. Begrens dat soort gedrag dus ook.
Verdiep je ook in mentorschap en bewindvoering. Dat zijn professionele personen die kunnen ondersteunen. Zeker als alles straks op jou aankomt.
En niet onder druk laten zetten door loze dreigementen van zelfmoord. Dat gebruikt ze duidelijk om zaken voor elkaar te krijgen. Begrens dat soort gedrag dus ook.
zaterdag 4 april 2026 om 16:27
Ach TO, ik kan je absoluut niet helpen, maar ik hoop heel erg voor je dat er een oplossing komt die niet ten koste van jou gaat. Wat je hierboven noemt gaat toch veel te ver allemaal, zeker als iemand verder alle hulp weigert? Jij mag er ook zijn hoor. Wat een verdrietige situatie zo voor jullie allemaal.lentetheepot schreef: ↑04-04-2026 16:05Er is 1 oom die hoopt dat toch het huis aan haar geschonken kan worden maar wil t.z.t. geen mantelzorger zijn. Ze heeft geen werk = geen hypotheek. Dus daar zijn de opties ( naast schenken) ook kwetsbaar. Ik voel mij ook moreel verantwoordelijk omdat het familie is. En ik haar ook wil beschermen. Vorig jaar hebben wij al woonopties doorgenomen en dat ik een hypotheek ging dragen voor haar. Maar in de praktijk kan ik zelf geen kant meer op.
zaterdag 4 april 2026 om 16:29
Moeilijk, hoor. Het verhaal komt me enigszins bekend voor. Ik heb iemand in mijn omgeving, en herken wel een en ander in je verhaal. Zij heeft een vorm van autisme, maar erkent dat niet.
Ik denk dat het niets oplost dat jij haar in huis neemt, daar zou ik niet aan beginnen. Voor je vader lijkt me ook zwaar.
Ik zou samen met je vader en hulpverleners een plan maken. En starten met het af en toe laten vallen dat je vader naar een ouderenappartement gaat, waar kinderen niet mee mogen. Bijv. Ze zal heel langzaam moeten wennen aan het idee, en ze zal erg in de weerstand gaan.
Makkelijk zal het niet zijn, maar ik denk wel dat jullie door de zure appel moeten bijten. Je vader heeft niet het eeuwige leven, er moet een plan komen.
Waarschijnlijk zal ze flink op haar muil moeten gaan, voor ze dingen inziet. Heel erg sneu, maar ik denk dat het meer helpend is, dan dat je vader zich nog langer opoffert of jij dat doet.
Sterkte ermee.
Ik denk dat het niets oplost dat jij haar in huis neemt, daar zou ik niet aan beginnen. Voor je vader lijkt me ook zwaar.
Ik zou samen met je vader en hulpverleners een plan maken. En starten met het af en toe laten vallen dat je vader naar een ouderenappartement gaat, waar kinderen niet mee mogen. Bijv. Ze zal heel langzaam moeten wennen aan het idee, en ze zal erg in de weerstand gaan.
Makkelijk zal het niet zijn, maar ik denk wel dat jullie door de zure appel moeten bijten. Je vader heeft niet het eeuwige leven, er moet een plan komen.
Waarschijnlijk zal ze flink op haar muil moeten gaan, voor ze dingen inziet. Heel erg sneu, maar ik denk dat het meer helpend is, dan dat je vader zich nog langer opoffert of jij dat doet.
Sterkte ermee.
Creativiteit is de adem van de ziel – dus adem elke dag!
zaterdag 4 april 2026 om 16:33
Ik zou het insteken met vader als hulpvrager. En ik zou denk ik beginnen bij het WMO-loket.
Stressvrij voor je zus ga je het niet krijgen, wat er ook gebeurt. Er ligt niets qua diagnose waarmee eventuele deuren geopend zouden kunnen worden (begeleid wonen, werk in beschermde omgeving). Je bent bang dat ze niet mee gaat werken dus ik zou mij concentreren op pa die wel mee wil werken (als bejaarde mantelzorger). Ik denk dat je met die insteek sneller zaken in beweging krijgt.
Stressvrij voor je zus ga je het niet krijgen, wat er ook gebeurt. Er ligt niets qua diagnose waarmee eventuele deuren geopend zouden kunnen worden (begeleid wonen, werk in beschermde omgeving). Je bent bang dat ze niet mee gaat werken dus ik zou mij concentreren op pa die wel mee wil werken (als bejaarde mantelzorger). Ik denk dat je met die insteek sneller zaken in beweging krijgt.
Grant every woman the confidence of a mediocre middle aged white man
zaterdag 4 april 2026 om 16:34
Ten eerste TO: ze is je zus en niet je kind. Dat je ouders deze situatie zo lang hebben toegestaan betekent niet dat jij die vervolgens moet faciliteren. Dat je overweegt haar te helpen met een hypotheek is toch totaal niet realistisch? Jij hebt je eigen gezin om voor te zorgen.
De enige manier waarop je zus hulp gaat krijgen is als er een diagnose is. Wil ze daar niet aan meewerken dan houdt het op en kun je alleen maar afwachten tot ze crasht. Eigenlijk hoe eerder ze crasht, hoe beter. Want dan komt ze hopelijk in beeld voor hulp. Zolang jullie haar blijven helpen niet.
Heeft ze wel een inschrijving bij de woningbouwvereniging zodat ze daar een woning kan krijgen? Als ze 45 is kan ze toch wel een behoorlijke inschrijfduur hebben opgebouwd.
Het zal heel lastig zijn om je te onttrekken aan de situatie, omdat je die zo te lezen al van jongs af aan gewend bent, maar het is de enige optie. Echt.
De enige manier waarop je zus hulp gaat krijgen is als er een diagnose is. Wil ze daar niet aan meewerken dan houdt het op en kun je alleen maar afwachten tot ze crasht. Eigenlijk hoe eerder ze crasht, hoe beter. Want dan komt ze hopelijk in beeld voor hulp. Zolang jullie haar blijven helpen niet.
Heeft ze wel een inschrijving bij de woningbouwvereniging zodat ze daar een woning kan krijgen? Als ze 45 is kan ze toch wel een behoorlijke inschrijfduur hebben opgebouwd.
Het zal heel lastig zijn om je te onttrekken aan de situatie, omdat je die zo te lezen al van jongs af aan gewend bent, maar het is de enige optie. Echt.
ravintola wijzigde dit bericht op 04-04-2026 16:44
0.33% gewijzigd
zaterdag 4 april 2026 om 16:35
Wat een lastige situatie! En moeilijk want beweging gaat pas komen bij stress, wat tot nu toe bij haar weggehouden is. En jullie hebben het wel, dat is toch ook nirt eerlijk? Pas bij negatieve gevolgen gaan mensen vaak bewegen. Ze komt er nu al zo lang op deze manier mee weg dat het bijna niet meer bewust is, vanuit haar kant. Stel regels en grenzen met gevolgen. Dat hoeft niet met boosheid maar wel met duidelijkheid. Ze moet in gesprek over wonen want vader wil verkopen. Dat is een feit. Dan kan ze zeggen dat het leven geen zin meer heeft en zal ze zo ook wel zo voelen. Maar dat veranderd niets aan het feit. Het gesprek uit de weg gaan zorgt dat ze er geen last van heeft en gewoon verder kan zoals ze kan. Bemoeizorg (was al eerder genoemd) lijkt me geen gek idee in deze situatie maar zoek ook hulp voor jullie samen. Hoe stel je grenzen en hoe communiceer je dat. Waar willen jullie heen, wat is een uitkomst waar jullie mee kunnen leven. Ik geef zulke gesprekken vanuit de verslavingszorg en ook deels bemoeizorg. Mogelijk is er bij jullie in de gemeente/regio ook zoiets.
zaterdag 4 april 2026 om 16:39
zaterdag 4 april 2026 om 16:46
Ik heb jaren moeten dealen met een alcoholiste als moeder. Ik regelde alles, maakte schoon, bracht maaltijden, deed haar was. Professionele hulp sloeg ze af, omdat ze dondersgoed wist dat ze dan haar leven / verslaving moest veranderen. Totdat een maatschappelijk werker mij verbood nog te gaan redderen, ze moest letterlijk wentelen in haar eigen vuil voordat ze inzag dat dit zo niet meer kon.
In de houding van jouw zus zie ik overeenkomsten. Zij is verslaafd aan haar eigen hulpeloze slachtofferrol en verzet zich tegen alles wat haar daaruit kan halen.
Dit is niet op te lossen zonder stress; je vader en jij hebben recht op een eigen leven, zonder deze loodzware zorg. Je zus chanteert jullie met dreigen met zelfmoord, ze maakt grenzenloos misbruik van jullie schuldgevoel.
Zoek hulp voor je vader om zich van deze last te ontdoen en probeer zelf er zoveel mogelijk buiten te blijven.
zaterdag 4 april 2026 om 16:52
Ik kees je laatste post en wil je echt adviseren je verantwoordelijke gevoel richting haar los te laten. Jij bent niet verantwoordelijk voor haar toekomst. Stel grenzen. Zoals gezegd heb ik iets soortgelijks meegemaakt en vooral mij zelf beschermd in die situatie. Voor haar gaan zorgen, haar is huis nemen gaat haar niet helpen.
Je vader kan echt wel een ultimatum stellen. Hij kan bijvoorbeeld tegen haar zeggen dat hij over een jaar gaat verhuizen en de woning verkoopt. Daar moet hij zich natuurlijk ook aan houden.
Je zus moet meer begrenst worden, het lijkt erop dat dat niet gebeurd. Je vader zal hier echt hulp voor moeten zoeken voor zichzelf.
Haar gedrag kun je niet veranderen, je eigen gedrag wel.
Je vader kan echt wel een ultimatum stellen. Hij kan bijvoorbeeld tegen haar zeggen dat hij over een jaar gaat verhuizen en de woning verkoopt. Daar moet hij zich natuurlijk ook aan houden.
Je zus moet meer begrenst worden, het lijkt erop dat dat niet gebeurd. Je vader zal hier echt hulp voor moeten zoeken voor zichzelf.
Haar gedrag kun je niet veranderen, je eigen gedrag wel.
zaterdag 4 april 2026 om 17:11
Heel fijn alle tips en de moeite die jullie nemen om te reageren. Mijn vader en ik vermoeden ook een vorm van autisme. Ik sprak vandaag mijn vrienden en zij hebben beiden een zus met autisme ( ook lange tijd ontkend) maar het was erg herkenbaar.
Op een paar vragen nog antwoord te geven. Ja, sinds 2 jaar toch een woningbouwinschrijving. Dat heeft mijn moeder nog voor elkaar gekregen maar dit heeft vroeger voor zoveel onrust gezorgd. Ze wilde het niet en vatte het telkens op dat ze weg moest en niet gewenst was. Het gaf heel veel onrust. Wat dat betreft is hetzelfde gedrag nog steeds gaande.
In de regio waar ze woont moet je inmiddels ook wel 6-9 jaar hebben opgebouwd wil je ergen een huisje kunnen krijgen. Ik hoop ook dat de WMO kan meedenken met een MEE, RIBW. En de tip van een mentor, coach of bewind ga ik ook onderzoeken. Ze kan wel heel goed met geld omgaan. Geen verslaving of thrill-seeker. Ze leeft daar te geïsoleerd voor en heeft zichzelf ook allerlei allergieën aangepraat. Dus veel doet ze ook niet. Wil en kan ze niet. Wanneer je geen zicht hebt op je omgeving en geen zorg kan dragen voor een huishouden en dit ook niet opvalt ben ik huiverig dat ze straks in verloedering wegzakt wanneer er geen controle is. Wat ik nog wel wil benoemen is dat mijn vader mij wil weghouden en het zelf wil dragen. Hij vind dat het zijn verantwoordelijkheid is rondom mijn zus. Bij de notaris is het nu georganiseerd dat zodra hij wegvalt het huis 50/50 is. Ik wil het niet zo ver laten komen.
Op een paar vragen nog antwoord te geven. Ja, sinds 2 jaar toch een woningbouwinschrijving. Dat heeft mijn moeder nog voor elkaar gekregen maar dit heeft vroeger voor zoveel onrust gezorgd. Ze wilde het niet en vatte het telkens op dat ze weg moest en niet gewenst was. Het gaf heel veel onrust. Wat dat betreft is hetzelfde gedrag nog steeds gaande.
In de regio waar ze woont moet je inmiddels ook wel 6-9 jaar hebben opgebouwd wil je ergen een huisje kunnen krijgen. Ik hoop ook dat de WMO kan meedenken met een MEE, RIBW. En de tip van een mentor, coach of bewind ga ik ook onderzoeken. Ze kan wel heel goed met geld omgaan. Geen verslaving of thrill-seeker. Ze leeft daar te geïsoleerd voor en heeft zichzelf ook allerlei allergieën aangepraat. Dus veel doet ze ook niet. Wil en kan ze niet. Wanneer je geen zicht hebt op je omgeving en geen zorg kan dragen voor een huishouden en dit ook niet opvalt ben ik huiverig dat ze straks in verloedering wegzakt wanneer er geen controle is. Wat ik nog wel wil benoemen is dat mijn vader mij wil weghouden en het zelf wil dragen. Hij vind dat het zijn verantwoordelijkheid is rondom mijn zus. Bij de notaris is het nu georganiseerd dat zodra hij wegvalt het huis 50/50 is. Ik wil het niet zo ver laten komen.
zaterdag 4 april 2026 om 17:14
Ik denk dat er inderdaad hulp nodig is, dit is niet te doen voor je vader en jou. Uiteindelijk zal hij overlijden en zal dit ook moet inderdaad.
Ik weet niet of het wat is maar collega heeft hier veel aan gehad: https://eigen-plan.nl/.
Ik weet niet of het wat is maar collega heeft hier veel aan gehad: https://eigen-plan.nl/.
zaterdag 4 april 2026 om 17:14
Dank! ik las je eerdere berichtje ook.Phlox24 schreef: ↑04-04-2026 16:52Ik kees je laatste post en wil je echt adviseren je verantwoordelijke gevoel richting haar los te laten. Jij bent niet verantwoordelijk voor haar toekomst. Stel grenzen. Zoals gezegd heb ik iets soortgelijks meegemaakt en vooral mij zelf beschermd in die situatie. Voor haar gaan zorgen, haar is huis nemen gaat haar niet helpen.
Je vader kan echt wel een ultimatum stellen. Hij kan bijvoorbeeld tegen haar zeggen dat hij over een jaar gaat verhuizen en de woning verkoopt. Daar moet hij zich natuurlijk ook aan houden.
Je zus moet meer begrenst worden, het lijkt erop dat dat niet gebeurd. Je vader zal hier echt hulp voor moeten zoeken voor zichzelf.
Haar gedrag kun je niet veranderen, je eigen gedrag wel.
Het is echt een lastige situatie. Ik ben ook bang dat wanneer ik haar ga dragen dat ik hier zelf aan onder door zal gaan. Dat vind ik best wel heftig om uit te spreken, maar voel ik wel. Het kost nu al energie omdat je in gesprekken ook niet verder komt en ze heel erg in een slachtofferrol blijft zitten. Ik wil dat grotendeels ook wel accepteren dat dit zo voor haar voelt. Ze is van mening dat ze ons nu moet begrenzen omdat we geen respect hebben voor haar.
zaterdag 4 april 2026 om 17:24
Heel eerlijk? Ik denk dat degene waar je je nu op moet richten jouw vader is. Niet alleen omdat hij wel in beweging is te krijgen maar ook omdat hij eigenlijk de grootste hulpvraag heeft met lijdensdruk. Al 45 jaar zorgen, in feite gegijzeld worden in zijn huis door zelfmoorddreigingen en verwijten van een volwassen vrouw (die zo te lezen geen verstandelijke beperking heeft) en dan nog de andere dochter wil beschermen tegen de lasten van deze zorg.lentetheepot schreef: ↑04-04-2026 17:14Dank! ik las je eerdere berichtje ook.
Het is echt een lastige situatie. Ik ben ook bang dat wanneer ik haar ga dragen dat ik hier zelf aan onder door zal gaan. Dat vind ik best wel heftig om uit te spreken, maar voel ik wel. Het kost nu al energie omdat je in gesprekken ook niet verder komt en ze heel erg in een slachtofferrol blijft zitten. Ik wil dat grotendeels ook wel accepteren dat dit zo voor haar voelt. Ze is van mening dat ze ons nu moet begrenzen omdat we geen respect hebben voor haar.
Ik denk dat jouw vader zich ook wel realiseert dat zaken in beweging moeten komen als je hem voorlegt dat ‘er niet mee bemoeien en hem alles laat dragen’ alleen zorgt voor verplaatsing van het probleem naar een later tijdstip. Vroeg of laat komt het toch op jouw bordje. Ik weet niet hoe oud jouw zoon is maar ik neem aan dat je daar ook energie (en financiële slagkracht) voor moet hebben.
Grant every woman the confidence of a mediocre middle aged white man
zaterdag 4 april 2026 om 18:11
Wat een verdrietige situatie, voor alledrie.
Het advies van Lemoos om te richten op vader als hulpvrager vind ik een goede. Hij (en jij) willen immers iets veranderen en ervaren daarin een probleem; zus (nog) niet.
En een van de zaken die jullie beide zullen moeten accepteren is dat het niet kan zonder stress of conflict. Jullie hebben door de jaren heen een dynamiek ontwikkeld om zus te sussen. Dat kon ook, al kostte het veel, maar nu kan dat niet meer. Ga dus niet proberen om stress en externaliserend gedrag bij zus te voorkomen (dat kunnrn jullie niet, en is ook niet jullie verantwoordelijkheid, hoe lastig ook), maar zet in op (anders) omgaan met het gedrag. Ze gaat boos worden, in paniek raken, uithalen. Dat is naar, het laat ook duidelijk haar onvermogen zien. Maar het is geen argument om het hele plan af te blazen. Dreigen met suïcide zou niet het eind van een gesprek moeten zijn maar een begin. Niet: we gaan doen wat jij wilt, maar: we gaan doen wat vader wil, wat heb je nodig om die nieuwe situatie zo fijn mogelijk te maken? Wat kan en wil ze zelf, als eenmaal doordringt dat ze zal moeten aanpassen? En vervolgens is de vraag: zijn er dingen die jullie kunnen doen, zonder dat het te veel vraagt?
Iedereen heeft een grens aan belastbaarheid, je vader en jij ook. Deze grens is (bijna?) bereikt en dat is net zo legitiem als de grenzen van zus.
Het advies van Lemoos om te richten op vader als hulpvrager vind ik een goede. Hij (en jij) willen immers iets veranderen en ervaren daarin een probleem; zus (nog) niet.
En een van de zaken die jullie beide zullen moeten accepteren is dat het niet kan zonder stress of conflict. Jullie hebben door de jaren heen een dynamiek ontwikkeld om zus te sussen. Dat kon ook, al kostte het veel, maar nu kan dat niet meer. Ga dus niet proberen om stress en externaliserend gedrag bij zus te voorkomen (dat kunnrn jullie niet, en is ook niet jullie verantwoordelijkheid, hoe lastig ook), maar zet in op (anders) omgaan met het gedrag. Ze gaat boos worden, in paniek raken, uithalen. Dat is naar, het laat ook duidelijk haar onvermogen zien. Maar het is geen argument om het hele plan af te blazen. Dreigen met suïcide zou niet het eind van een gesprek moeten zijn maar een begin. Niet: we gaan doen wat jij wilt, maar: we gaan doen wat vader wil, wat heb je nodig om die nieuwe situatie zo fijn mogelijk te maken? Wat kan en wil ze zelf, als eenmaal doordringt dat ze zal moeten aanpassen? En vervolgens is de vraag: zijn er dingen die jullie kunnen doen, zonder dat het te veel vraagt?
Iedereen heeft een grens aan belastbaarheid, je vader en jij ook. Deze grens is (bijna?) bereikt en dat is net zo legitiem als de grenzen van zus.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
zaterdag 4 april 2026 om 18:14
Fijn jullie reacties. Zeker ook om te lezen van mensen met een soortgelijke ervaring of zelf in de hulpverlening zitten. De site van eigen plan is ook interessant. Dinsdag breng ik mijn mail aan de WMO telefonisch nog eens onder de aandacht.
Ik merk ook bij mezelf dat ik aan mijn zoon moet denken want hij is straks de enige directe familie wat overblijft wanneer mijn zus wel rond de 65/70 is. Dan zijn de huidige ooms en tantes er zeer mogelijk ook niet meer. Mijn vader, tenzij hij 90 wordt. En ik wil ook voorkomen dat mijn zoon in een mantelzorgrol terecht gaat komen. En ik op 60+ leeftijd. De aanstaande keuzes en hulpverlening dragen bij aan hopelijk een duurzaam toekomstbeeld. Het ( vast onbedoeld en onbewust) manipuleren van gesprekken door mijn vader negatief af te schilderen en altijd de schuld te externaliseren breken mij ook op. Maar wat als ze wél zichzelf iets aandoet? Dit is tot nu toe, het doen van dit soort uitspraken, telkens de stop knop geweest.
Mijn moeder sprak zich voor het overlijden nog uit dat de zorg over mijn zus niet aan mij is. Daar vind ik dat iets troost in dat ik mij niet schuldig hoef te vinden naar mijn ouders toe.
Ik merk ook bij mezelf dat ik aan mijn zoon moet denken want hij is straks de enige directe familie wat overblijft wanneer mijn zus wel rond de 65/70 is. Dan zijn de huidige ooms en tantes er zeer mogelijk ook niet meer. Mijn vader, tenzij hij 90 wordt. En ik wil ook voorkomen dat mijn zoon in een mantelzorgrol terecht gaat komen. En ik op 60+ leeftijd. De aanstaande keuzes en hulpverlening dragen bij aan hopelijk een duurzaam toekomstbeeld. Het ( vast onbedoeld en onbewust) manipuleren van gesprekken door mijn vader negatief af te schilderen en altijd de schuld te externaliseren breken mij ook op. Maar wat als ze wél zichzelf iets aandoet? Dit is tot nu toe, het doen van dit soort uitspraken, telkens de stop knop geweest.
Mijn moeder sprak zich voor het overlijden nog uit dat de zorg over mijn zus niet aan mij is. Daar vind ik dat iets troost in dat ik mij niet schuldig hoef te vinden naar mijn ouders toe.
zaterdag 4 april 2026 om 18:27
Meh, ik weet niet hoor. Je schrijft in je OP dat je zus zo lief is maar wat ik er nu van lees is ze helemaal niet zo lief, eerder een vervelend manipulerend stuk vreten. Dat is natuurlijk ook een gevolg van hoe het nu eenmaal is gegaan, maar het kan helemaal geen kwaad om eens op je eigen strepen (en die van je vader) te gaan staan.
Een tante van mij is na een heleboel vervelende omzwervingen en een hoop zorgen uiteindelijk terecht gekomen in een beschermde woonvorm, en ze heeft het er echt heel erg naar haar zin al wilde ze eerst echt echt echt niet want ze was toch niet gek. Het alternatief was geweest dat mijn vader (inmiddels 80+) haar op zijn dak had gekregen, dat moet je toch niet willen? Nu hoeft mijn vader alleen nog maar op te draven bij MDO's, en dat is voor hem te doen.
Een tante van mij is na een heleboel vervelende omzwervingen en een hoop zorgen uiteindelijk terecht gekomen in een beschermde woonvorm, en ze heeft het er echt heel erg naar haar zin al wilde ze eerst echt echt echt niet want ze was toch niet gek. Het alternatief was geweest dat mijn vader (inmiddels 80+) haar op zijn dak had gekregen, dat moet je toch niet willen? Nu hoeft mijn vader alleen nog maar op te draven bij MDO's, en dat is voor hem te doen.
Graftak!
zaterdag 4 april 2026 om 18:32
lentetheepot schreef: ↑04-04-2026 18:14Fijn jullie reacties. Zeker ook om te lezen van mensen met een soortgelijke ervaring of zelf in de hulpverlening zitten. De site van eigen plan is ook interessant. Dinsdag breng ik mijn mail aan de WMO telefonisch nog eens onder de aandacht.
Ik merk ook bij mezelf dat ik aan mijn zoon moet denken want hij is straks de enige directe familie wat overblijft wanneer mijn zus wel rond de 65/70 is. Dan zijn de huidige ooms en tantes er zeer mogelijk ook niet meer. Mijn vader, tenzij hij 90 wordt. En ik wil ook voorkomen dat mijn zoon in een mantelzorgrol terecht gaat komen. En ik op 60+ leeftijd. De aanstaande keuzes en hulpverlening dragen bij aan hopelijk een duurzaam toekomstbeeld. Het ( vast onbedoeld en onbewust) manipuleren van gesprekken door mijn vader negatief af te schilderen en altijd de schuld te externaliseren breken mij ook op. Maar wat als ze wél zichzelf iets aandoet? Dit is tot nu toe, het doen van dit soort uitspraken, telkens de stop knop geweest.
Mijn moeder sprak zich voor het overlijden nog uit dat de zorg over mijn zus niet aan mij is. Daar vind ik dat iets troost in dat ik mij niet schuldig hoef te vinden naar mijn ouders toe.
Ook al zou ze het doen, dan nog is het jullie schuld niet. Jij en je vader kunnen oprecht zeggen dat jullie het beste willen voor haar. Dat kan ze zelf niet inzien.
Zij is niet in staat om te zien wat haar gedrag met een ander doet. Haar paniek neemt het over en daardoor zegt ze rare dingen. Het zal misschien niet zo bedoeld zijn, maar vanuit haar is het een vorm van manipulatie.
Creativiteit is de adem van de ziel – dus adem elke dag!
zaterdag 4 april 2026 om 18:41
Je kan wel begeleid wonen zonder diagnose, je hebt alleen wel een indicatie van de gemeente nodig. Ik ben bekend met een landelijke stichting die begeleid wonen biedt aan mensen die tussen de wal en het schip vallen, bijvoorbeeld door het ontbreken van een diagnose. Zij helpen ook bij het proces er naartoe, en de nodige aanvragen bij de gemeente.
Ik weet niet of ik de naam van de stichting hier mag noemen, en of je überhaupt interesse hebt?
Het enige struikelblok zal zijn dat je zus wel zelf moet willen.
Ik weet niet of ik de naam van de stichting hier mag noemen, en of je überhaupt interesse hebt?
Het enige struikelblok zal zijn dat je zus wel zelf moet willen.
six wijzigde dit bericht op 04-04-2026 18:43
6.79% gewijzigd
zaterdag 4 april 2026 om 18:43
Dat had nooit een manier voor haar moeten worden om haar zin te krijgen natuurlijk, maar dat is nu eenmaal gebeurd. Ik zou geen zin hebben om zulk manipulatief gedrag in stand te houden.lentetheepot schreef: ↑04-04-2026 18:14Maar wat als ze wél zichzelf iets aandoet? Dit is tot nu toe, het doen van dit soort uitspraken, telkens de stop knop geweest.
zaterdag 4 april 2026 om 18:49
Ken jij haar zus? En ook al zou je haar kennen, ik vind deze opmerking echt niet kunnen! TO heeft het al moeilijk genoeg.Lady*Voldemort schreef: ↑04-04-2026 18:27Meh, ik weet niet hoor. Je schrijft in je OP dat je zus zo lief is maar wat ik er nu van lees is ze helemaal niet zo lief, eerder een vervelend manipulerend stuk vreten. Dat is natuurlijk ook een gevolg van hoe het nu eenmaal is gegaan, maar het kan helemaal geen kwaad om eens op je eigen strepen (en die van je vader) te gaan staan.
Een tante van mij is na een heleboel vervelende omzwervingen en een hoop zorgen uiteindelijk terecht gekomen in een beschermde woonvorm, en ze heeft het er echt heel erg naar haar zin al wilde ze eerst echt echt echt niet want ze was toch niet gek. Het alternatief was geweest dat mijn vader (inmiddels 80+) haar op zijn dak had gekregen, dat moet je toch niet willen? Nu hoeft mijn vader alleen nog maar op te draven bij MDO's, en dat is voor hem te doen.
zaterdag 4 april 2026 om 19:00
Ik denk dat je de naam van de stichting gewoon noemen mag.Six schreef: ↑04-04-2026 18:41Je kan wel begeleid wonen zonder diagnose, je hebt alleen wel een indicatie van de gemeente nodig. Ik ben bekend met een landelijke stichting die begeleid wonen biedt aan mensen die tussen de wal en het schip vallen, bijvoorbeeld door het ontbreken van een diagnose. Zij helpen ook bij het proces er naartoe, en de nodige aanvragen bij de gemeente.
Ik weet niet of ik de naam van de stichting hier mag noemen, en of je überhaupt interesse hebt?
Het enige struikelblok zal zijn dat je zus wel zelf moet willen.
Het is geen reclame, en het is geen medisch advies.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zaterdag 4 april 2026 om 19:02
Maar het blijft natuurlijk vervelend gedrag, de hele tijd maar dreigen met zelfmoord en iedereen en alles de schuld geven zonder een keer naar je eigen aandeel te kijken als het tegenzit. En dat zijn allemaal dingen die TO zelf geschreven heeft hoor. En natuurlijk heeft TO het al moeilijk genoeg, maar misschien dat het een beetje helpt als zij inziet dat haar zus niet zo lief is maar de hele familie in de tang heeft met haar manipulerende gedrag.
Graftak!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
