Psyche
alle pijlers
Slaapverlamming
vrijdag 16 september 2011 om 09:52
Al vanaf kleins af aan heb ik last van slaapverlamming. Ik heb geen diagnose, maar het lijkt precies op wat ik meemaak.
Ik weet pas sinds een jaar dat dit slaapverlamming kan heten, daarvoor dacht ik altijd dat het een verwerking van een verdrongen trauma oid was.
Mijn eerste levensechte droom met slaapverlamming had ik toen ik een jaar of 6 a 7 jaar oud was.
Ik sliep samen mijn broertje op 1 kamer, hij boven - en ik onderop het stapelbed.
Het was nacht en ik kon dus niets zien, maar ineens lag er iemand bovenop mij en ik vocht er tegen, probeerde diegene van me af te duwen. Ook bonkte ik tegen de muren en met mijn voeten naar boven, zodat mijn broertje dat wel moest voelen.
Ik velde alle details van de lattenbodem (van mijn broertje) waar ik tegen trapte en hoe de muur aanvoelde op het moment dat ik er tegenaan bonkte.
Het lukte me niet om te schreeuwen, er kwam geen geluid uit mijn mond .Heel frustrerend
Ik kon mijn ogen niet open krijgen en uiteindelijk, met veel moeite, wel.
Toen ik wakker was, bleek er niets aan de hand. Ik ben erg boos geweest op mijn broertje, waarom had hij me niet wakker gemaakt. Maar hij had naar eigen zeggen niets meegekregen.
Later heb ik veel dromen gehad, waarbij ik het licht niet aan kreeg als ik uit bed wilde gaan(moest s nachts als kind vaak naar de wc). De dromen begonnen elke keer, met dat ik wakker werd en bijv naar de wc wilde. Het licht kreeg ik dus niet aan en ik deed in de donker de deur open. Ik werd dan in elkaar geslagen en voelde letterlijk de hoeken van de ruimte. Ik had geen pijn,maar voelde wel hoe mijn lichaam tegen de muur aan kwam en ook in de hoeken. En hoe mijn lichaam heen en weer geslingerd werd. En daarbij ook de woede van “de ander”. Wie het ook maar was.
Op een gegeven moment, naarmate ik dit vaker meemaakte. Kreeg ik door dat het een droom was en liet ik me “doodgaan” zodat ik wist dat ik wel in bed lag, ik kreeg dan alleen mijn ogen niet open en ik kon mijn lichaam niet bewegen. Met veel moeite kreeg ik mijn ogen open.En bleek dat er niets aan de hand was.
Ik ga nu als volwassen vrouw nog altijd zonder het licht aan te doen naar beneden om naar de wc te gaan, puur omdat ik bang ben dat het licht niet aan gaat. Zo levensecht voelt het.
Ook heb ik een periode gehad dat ik bij mijn zus op de kamer sliep. Op een gegeven moment had ik weer zo’n rare droom; heb mezelf “ dood laten gaan” en vervolgens zat ik weer vast in mijn lichaam.
Ik hoorde mijn zus heel lief en geruststellend tegen me praten terwijl ze aaide en aangaf dat ik nu raar droomde en dat ze bij me bleef totdat ik echt wakker was. Ik voelde me gerustgesteld en werd(met moeite) wakker. Het enge was, dat toen ik naar mijn zus keek, ze helemaal niet naast mijn bed stond,maar zelf heerlijk lag te slapen. Zij had dus helemaal niet tegen me gepraat! Ik heb het haar naderhand ook gevraagd, en nee zij sliep de hele tijd.
Nu ben ik samen met mijn man en heb ik dus logischerwijs nog altijd last van dergelijke dromen.
Als hij aan het varen is, dan slaap ik natuurlijk alleen. Soms is dit wel eng. Doordat ik het volgende meemaakte:
Ik lag dus op bed en ik sliep half(zo ervaarde ik dat) ik voelde iemand tegen me aan kruipen, lepeltje lepeltje. Lekker knus en een veilig gevoel, ik dacht dat het mijn man was. Maar ineens bedacht ik me dus dat hij het niet kon zijn.. jakkes wie (het voelde echt als een lichaam) lag er tegen mij aan?
Ik kreeg door dat het weer zo’n rare droom was. Met moeite werd ik wakker en *gelukkig* was het niet iemand anders die tegen me aanlag. Ik deed het licht niet aan en bleef in bed liggen.Ik hoorde de kat melken en spinnen, dus ik voelde me wel op mijn gemak. Ik werd de volgende ochtend wakker en toen bleek dat de kat er helemaal niet was! Ik had hem ook niet mee naar boven genomen,maar toch had ik die nacht aangenomen van wel.
Nog een laatste voorbeeld. Als mijn man aan wal werkt gaat hij vroeg van huis.Ik slaap dan nog even wat langer. Ik heb ook vaak op die momenten de rare dromen. Zoals de keer dat ik plat tegen het bed gedrukt werd en een helikopter geluid hoorde en door een luchtdruk tegen het bed gedrukt werd. Een heel naar gevoel was dat. Ik kon geen kant op. Wat ik met name ook eng vond, was dat mijn deken naar beneden werd getrokken. Ik had weer door dit is een droom en niet echt!
Ik probeerde met “man en macht”(want zo voelt het) mijn ogen open te krijgen en dat lukte. O, wat word ik dan met een naar gevoel wakker zeg.
Sommige periodes heb ik er meer last van dan andere. Het kan voorkomen dat ik ze eens in een half jaar heb,maar ook 2x in de week.
Wie maakt zulke dromen ook mee en hoe ga jij ermee om?
Het lucht me in elk geval al op om het op te schrijven. En sorry voor dit lange verhaal
Ik weet pas sinds een jaar dat dit slaapverlamming kan heten, daarvoor dacht ik altijd dat het een verwerking van een verdrongen trauma oid was.
Mijn eerste levensechte droom met slaapverlamming had ik toen ik een jaar of 6 a 7 jaar oud was.
Ik sliep samen mijn broertje op 1 kamer, hij boven - en ik onderop het stapelbed.
Het was nacht en ik kon dus niets zien, maar ineens lag er iemand bovenop mij en ik vocht er tegen, probeerde diegene van me af te duwen. Ook bonkte ik tegen de muren en met mijn voeten naar boven, zodat mijn broertje dat wel moest voelen.
Ik velde alle details van de lattenbodem (van mijn broertje) waar ik tegen trapte en hoe de muur aanvoelde op het moment dat ik er tegenaan bonkte.
Het lukte me niet om te schreeuwen, er kwam geen geluid uit mijn mond .Heel frustrerend
Ik kon mijn ogen niet open krijgen en uiteindelijk, met veel moeite, wel.
Toen ik wakker was, bleek er niets aan de hand. Ik ben erg boos geweest op mijn broertje, waarom had hij me niet wakker gemaakt. Maar hij had naar eigen zeggen niets meegekregen.
Later heb ik veel dromen gehad, waarbij ik het licht niet aan kreeg als ik uit bed wilde gaan(moest s nachts als kind vaak naar de wc). De dromen begonnen elke keer, met dat ik wakker werd en bijv naar de wc wilde. Het licht kreeg ik dus niet aan en ik deed in de donker de deur open. Ik werd dan in elkaar geslagen en voelde letterlijk de hoeken van de ruimte. Ik had geen pijn,maar voelde wel hoe mijn lichaam tegen de muur aan kwam en ook in de hoeken. En hoe mijn lichaam heen en weer geslingerd werd. En daarbij ook de woede van “de ander”. Wie het ook maar was.
Op een gegeven moment, naarmate ik dit vaker meemaakte. Kreeg ik door dat het een droom was en liet ik me “doodgaan” zodat ik wist dat ik wel in bed lag, ik kreeg dan alleen mijn ogen niet open en ik kon mijn lichaam niet bewegen. Met veel moeite kreeg ik mijn ogen open.En bleek dat er niets aan de hand was.
Ik ga nu als volwassen vrouw nog altijd zonder het licht aan te doen naar beneden om naar de wc te gaan, puur omdat ik bang ben dat het licht niet aan gaat. Zo levensecht voelt het.
Ook heb ik een periode gehad dat ik bij mijn zus op de kamer sliep. Op een gegeven moment had ik weer zo’n rare droom; heb mezelf “ dood laten gaan” en vervolgens zat ik weer vast in mijn lichaam.
Ik hoorde mijn zus heel lief en geruststellend tegen me praten terwijl ze aaide en aangaf dat ik nu raar droomde en dat ze bij me bleef totdat ik echt wakker was. Ik voelde me gerustgesteld en werd(met moeite) wakker. Het enge was, dat toen ik naar mijn zus keek, ze helemaal niet naast mijn bed stond,maar zelf heerlijk lag te slapen. Zij had dus helemaal niet tegen me gepraat! Ik heb het haar naderhand ook gevraagd, en nee zij sliep de hele tijd.
Nu ben ik samen met mijn man en heb ik dus logischerwijs nog altijd last van dergelijke dromen.
Als hij aan het varen is, dan slaap ik natuurlijk alleen. Soms is dit wel eng. Doordat ik het volgende meemaakte:
Ik lag dus op bed en ik sliep half(zo ervaarde ik dat) ik voelde iemand tegen me aan kruipen, lepeltje lepeltje. Lekker knus en een veilig gevoel, ik dacht dat het mijn man was. Maar ineens bedacht ik me dus dat hij het niet kon zijn.. jakkes wie (het voelde echt als een lichaam) lag er tegen mij aan?
Ik kreeg door dat het weer zo’n rare droom was. Met moeite werd ik wakker en *gelukkig* was het niet iemand anders die tegen me aanlag. Ik deed het licht niet aan en bleef in bed liggen.Ik hoorde de kat melken en spinnen, dus ik voelde me wel op mijn gemak. Ik werd de volgende ochtend wakker en toen bleek dat de kat er helemaal niet was! Ik had hem ook niet mee naar boven genomen,maar toch had ik die nacht aangenomen van wel.
Nog een laatste voorbeeld. Als mijn man aan wal werkt gaat hij vroeg van huis.Ik slaap dan nog even wat langer. Ik heb ook vaak op die momenten de rare dromen. Zoals de keer dat ik plat tegen het bed gedrukt werd en een helikopter geluid hoorde en door een luchtdruk tegen het bed gedrukt werd. Een heel naar gevoel was dat. Ik kon geen kant op. Wat ik met name ook eng vond, was dat mijn deken naar beneden werd getrokken. Ik had weer door dit is een droom en niet echt!
Ik probeerde met “man en macht”(want zo voelt het) mijn ogen open te krijgen en dat lukte. O, wat word ik dan met een naar gevoel wakker zeg.
Sommige periodes heb ik er meer last van dan andere. Het kan voorkomen dat ik ze eens in een half jaar heb,maar ook 2x in de week.
Wie maakt zulke dromen ook mee en hoe ga jij ermee om?
Het lucht me in elk geval al op om het op te schrijven. En sorry voor dit lange verhaal
woensdag 12 december 2012 om 23:31
donderdag 13 december 2012 om 10:33
Sorry Gobsmack, heb het gelezen inderdaad. Wat een heftig verhaal ook! Ben je uiteindelijk nog naar een slaapcentrum oid gegaan?
Wat je schrijft, herken ik ook wel. Ik heb een chronische depressie waarbij ik soms een periode in een 'zware' depressie terecht kom, vaak door te lange overbelasting. Toen vorig jaar de paralyses zo heftig waren, zat ik ook weer helemaal niet goed in mijn vel, was erg moe, weinig tijd en had het helemaal niet naar mijn zin op mijn stage en werk elke dag. Een soort van overspannenheid en die depressieve gevoelens zijn dus ook zeker een trigger bij mij denk ik. Toen ik een paar maanden geleden in wat rustiger vaarwater terecht kwam, namen meteen die aanvallen af; en ik slaap sowieso wel wat beter ook.
Vannacht in ieder geval goed geslapen tot de wekker Niemand heeft me ook aangevallen, yes! Haha
Wat je schrijft, herken ik ook wel. Ik heb een chronische depressie waarbij ik soms een periode in een 'zware' depressie terecht kom, vaak door te lange overbelasting. Toen vorig jaar de paralyses zo heftig waren, zat ik ook weer helemaal niet goed in mijn vel, was erg moe, weinig tijd en had het helemaal niet naar mijn zin op mijn stage en werk elke dag. Een soort van overspannenheid en die depressieve gevoelens zijn dus ook zeker een trigger bij mij denk ik. Toen ik een paar maanden geleden in wat rustiger vaarwater terecht kwam, namen meteen die aanvallen af; en ik slaap sowieso wel wat beter ook.
Vannacht in ieder geval goed geslapen tot de wekker Niemand heeft me ook aangevallen, yes! Haha
maandag 17 december 2012 om 09:31
Hoi Jen,
Uit slaaponderzoek kwam niet veel. (Ik kwam daar omdat ik niet sliep, niet vanwege slaapverlamming) Tegen de tijd van mijn onderzoek sliep ik al weer redelijk. Mijn slaapfases zitten niet goed aan elkaar, waardoor ik tussendoor makkelijk wakker kan worden. Ik slaap dus heel licht.
Wat heftig van je depressie. Ik vond mijn depressie al zwaar genoeg, ik ben heel dankbaar dat ik geen chronische depressie heb. Shit dat juist vermoeidheid een trigger is voor die paralyses he. Dan slaap je al kut en voel je je al zo slecht en dan krijg je ook in bed geen rust. Ik hoop dat je de afgelopen nachten ook veilig hebt kunnen slapen!
Uit slaaponderzoek kwam niet veel. (Ik kwam daar omdat ik niet sliep, niet vanwege slaapverlamming) Tegen de tijd van mijn onderzoek sliep ik al weer redelijk. Mijn slaapfases zitten niet goed aan elkaar, waardoor ik tussendoor makkelijk wakker kan worden. Ik slaap dus heel licht.
Wat heftig van je depressie. Ik vond mijn depressie al zwaar genoeg, ik ben heel dankbaar dat ik geen chronische depressie heb. Shit dat juist vermoeidheid een trigger is voor die paralyses he. Dan slaap je al kut en voel je je al zo slecht en dan krijg je ook in bed geen rust. Ik hoop dat je de afgelopen nachten ook veilig hebt kunnen slapen!
dinsdag 25 december 2012 om 06:29
Hallo,
Ik was zo'n 15 jaar dat ik te maken kreeg met de slaapverlamming. Het begon met mij meestal met een trillende hand of arm en suizen in het oor en soms vage stemgeluiden die ik niet thuis kon brengen. Ik kon me inderdaad niet bewegen, mijn ogen niet open krijgen en geen geluid maken.. hoe graag ik dat ook wilde. Ik schrok me de eerste keer kapot. Echt paniek! Ik was zo blij dat ik wakker was ik heb meteen mijn licht aangedaan en de tv aangezet om te ontspannen.
Ondertussen 10 jaar verder heb ik er periodes last van en heel lang niet. Ik ging op me 20ste op me zelf wonen en ik kreeg pas na twee jaar voor het eerst weer een slaapverlamming. Nu woon ik sinds anderhalf jaar samen met me vriend en heb ik er een paar weken geleden weer last van gehad. Als ik er nu dan ook last van heb dan zie ik als ik wakker word een soort iets vervagen. Kan het slecht uitleggen en zelf ook niet thuisbrengen. Nog steeds na 10 jaar als ik wakker word na zo'n verlamming moet het licht aan en ga ik eruit om of iets te drinken of ik ga tv kijken..Ik zoek dan echt afleiding.
Ik heb het nooit overdag en alleen met inslapen niet na het wakker worden. Ik heb geen idee of ik op me rug in slaap gevallen ben.
Ik heb het er uitgebreid met mijn ouders over gehad een paar jaar geleden. Wat blijkt..mijn vader heeft het ook. Erfelijk?
Mijn moeder (als ze wakker is) heeft het ook door. Mijn vader begint dan zwaar te ademen en dan probeert zij hem wakker te maken.
Mijn lieverd heeft absoluut niets door bij mij. Verder ben ik een onrustige slaper.. ik zit geregeld rechtop in bed volgens vriend. Of praat ik in mijn slaap.
Ik ben eerlijk gezegt blij dat er veel meer info te vinden is online. Was 2 jaar geleden wel anders, moest je nog je best doen voor een beetje info
. Ik praat verder eigenlijk nooit over.
Dit is wel even fijn er over schrijven naar mensen die het herkennen..
Excuus voor het lange verhaal!
Ik was zo'n 15 jaar dat ik te maken kreeg met de slaapverlamming. Het begon met mij meestal met een trillende hand of arm en suizen in het oor en soms vage stemgeluiden die ik niet thuis kon brengen. Ik kon me inderdaad niet bewegen, mijn ogen niet open krijgen en geen geluid maken.. hoe graag ik dat ook wilde. Ik schrok me de eerste keer kapot. Echt paniek! Ik was zo blij dat ik wakker was ik heb meteen mijn licht aangedaan en de tv aangezet om te ontspannen.
Ondertussen 10 jaar verder heb ik er periodes last van en heel lang niet. Ik ging op me 20ste op me zelf wonen en ik kreeg pas na twee jaar voor het eerst weer een slaapverlamming. Nu woon ik sinds anderhalf jaar samen met me vriend en heb ik er een paar weken geleden weer last van gehad. Als ik er nu dan ook last van heb dan zie ik als ik wakker word een soort iets vervagen. Kan het slecht uitleggen en zelf ook niet thuisbrengen. Nog steeds na 10 jaar als ik wakker word na zo'n verlamming moet het licht aan en ga ik eruit om of iets te drinken of ik ga tv kijken..Ik zoek dan echt afleiding.
Ik heb het nooit overdag en alleen met inslapen niet na het wakker worden. Ik heb geen idee of ik op me rug in slaap gevallen ben.
Ik heb het er uitgebreid met mijn ouders over gehad een paar jaar geleden. Wat blijkt..mijn vader heeft het ook. Erfelijk?
Mijn moeder (als ze wakker is) heeft het ook door. Mijn vader begint dan zwaar te ademen en dan probeert zij hem wakker te maken.
Mijn lieverd heeft absoluut niets door bij mij. Verder ben ik een onrustige slaper.. ik zit geregeld rechtop in bed volgens vriend. Of praat ik in mijn slaap.
Ik ben eerlijk gezegt blij dat er veel meer info te vinden is online. Was 2 jaar geleden wel anders, moest je nog je best doen voor een beetje info
. Ik praat verder eigenlijk nooit over. Dit is wel even fijn er over schrijven naar mensen die het herkennen..
Excuus voor het lange verhaal!
woensdag 20 maart 2013 om 13:43
Voor mensen die misschien nog geïnteresseerd zijn; ik slik sinds een aantal maanden elke avond Vitamine B en ik heb echt nog maar heel weinig 'aanvallen'.
Nu kan het toeval zijn, want ik zit de afgelopen maanden ook weer wat beter in mijn vel. Ik weet zeker dat dit laatste sowieso veel invloed heeft op het ontstaan van slaapverlammingen, maar misschien is het een combinatie van beide?
Zijn er nog meer mensen die het positieve effect van vitamineB misschien merken?
Misschien ligt het bij mij helemaal niet daar aan (en dus alleen maar aan het feit dat ik me beter voel de laatste tijd), maar voor de zekerheid ga ik er toch maar gewoon lekker mee door
Nu kan het toeval zijn, want ik zit de afgelopen maanden ook weer wat beter in mijn vel. Ik weet zeker dat dit laatste sowieso veel invloed heeft op het ontstaan van slaapverlammingen, maar misschien is het een combinatie van beide?
Zijn er nog meer mensen die het positieve effect van vitamineB misschien merken?
Misschien ligt het bij mij helemaal niet daar aan (en dus alleen maar aan het feit dat ik me beter voel de laatste tijd), maar voor de zekerheid ga ik er toch maar gewoon lekker mee door
dinsdag 13 augustus 2013 om 12:37
Las hier toevallig vandaag iets over op een site, het heet 'old hag syndrome'
Even gegooglet:
http://nl.m.wikipedia.org/wiki/Slaapverlamming
Schijnt iets hormonaals te zijn
Even gegooglet:
http://nl.m.wikipedia.org/wiki/Slaapverlamming
Schijnt iets hormonaals te zijn
dinsdag 13 augustus 2013 om 15:59
Wat ontzettend bizar dat dit topic nu ineens wordt ge-upt Ik dacht er van de week aan misschien een nieuw topic te openen, omdat deze een beetje doodgebloed leek te zijn (en ik weer veel last heb van 'aanvallen').
De Old Hag, Sucubus, Incubus en vermeende alien abductions lijken allemaal dezelfde verklaring te hebben: Slaapverlamming. Veel ervaringsverhalen met deze fenomenen (en mythen) hebben in ieder geval dezelfde ingrediënten als de beschreven symptomen van slaapparalyse.
De Old Hag, Sucubus, Incubus en vermeende alien abductions lijken allemaal dezelfde verklaring te hebben: Slaapverlamming. Veel ervaringsverhalen met deze fenomenen (en mythen) hebben in ieder geval dezelfde ingrediënten als de beschreven symptomen van slaapparalyse.
woensdag 30 april 2014 om 13:03
Hoi,
Ook ik heb last van slaapverlamming. Maar bij mij gebeurt het in mijn rem-slaap en meestal als ik dan droom word ik wakker met een verlamd gevoel. Ik voel me dan ook misselijk. Ook déjà-vu's zijn mij niet vreemd. Die heb ik sinds een maand nogal fel. Het is plots opgekomen met een hele sterke déjà-vu in de badkamer. Dat is blijkbaar blijven hangen want daarna heb ik het nog verschillende keren gehad. Ben er ook heel veel over aan het nadenken, bijna continu (heb dan ook een obsessieve compulsieve stoornis)... Geen pretje. Doordat ik er zoveel over nadenk komt het ook meer op, denk ik. Ik probeer het los te laten maar ben bang dat ik het opnieuw ga krijgen... Google er op loslaten is ook een heel slecht idee want dan kom je dingen tegen waarvan je denkt dat je het hebt zoals epilepsie maar daar zou het eerder een voorbode zijn van een aanval en dat heb ik niet gehad. Zou het toeval zijn? De slaapverlamming en de déjà-vu's? Als iemand er ervaring mee heeft hoor ik het graag!
Ook ik heb last van slaapverlamming. Maar bij mij gebeurt het in mijn rem-slaap en meestal als ik dan droom word ik wakker met een verlamd gevoel. Ik voel me dan ook misselijk. Ook déjà-vu's zijn mij niet vreemd. Die heb ik sinds een maand nogal fel. Het is plots opgekomen met een hele sterke déjà-vu in de badkamer. Dat is blijkbaar blijven hangen want daarna heb ik het nog verschillende keren gehad. Ben er ook heel veel over aan het nadenken, bijna continu (heb dan ook een obsessieve compulsieve stoornis)... Geen pretje. Doordat ik er zoveel over nadenk komt het ook meer op, denk ik. Ik probeer het los te laten maar ben bang dat ik het opnieuw ga krijgen... Google er op loslaten is ook een heel slecht idee want dan kom je dingen tegen waarvan je denkt dat je het hebt zoals epilepsie maar daar zou het eerder een voorbode zijn van een aanval en dat heb ik niet gehad. Zou het toeval zijn? De slaapverlamming en de déjà-vu's? Als iemand er ervaring mee heeft hoor ik het graag!
woensdag 30 april 2014 om 13:20
Toevallig heb ik vannacht weer een aanval gehad.
Begint bij mij zodra ik het licht uit knip en echt ga ontspannen om te gaan slapen. Ik krijg een angstig gevoel, terwijl er niks aan de hand is. Ik lig lekker in bed en voel me veilig. Toch dat zenuwachtige gevoel. Ik voel al aankomen wat er gaat gebeuren.
Zodra ik net in slaap ben weggezakt schrik ik "wakker". Een enorme paniek komt over me heen. Ik kan niet bewegen, mijn ogen niet openen. Zodra ik ze weer kan openen, zie ik dingen die er gewoon niet kunnen zijn.
Ik ga rechtop zitten in bed, doe het licht weer aan. En hoe meer ik wakker word, hoe meer het gevoel weg zakt.
Totdat ik weer ga liggen om te slapen, dan begint het van voor af aan.
Begint bij mij zodra ik het licht uit knip en echt ga ontspannen om te gaan slapen. Ik krijg een angstig gevoel, terwijl er niks aan de hand is. Ik lig lekker in bed en voel me veilig. Toch dat zenuwachtige gevoel. Ik voel al aankomen wat er gaat gebeuren.
Zodra ik net in slaap ben weggezakt schrik ik "wakker". Een enorme paniek komt over me heen. Ik kan niet bewegen, mijn ogen niet openen. Zodra ik ze weer kan openen, zie ik dingen die er gewoon niet kunnen zijn.
Ik ga rechtop zitten in bed, doe het licht weer aan. En hoe meer ik wakker word, hoe meer het gevoel weg zakt.
Totdat ik weer ga liggen om te slapen, dan begint het van voor af aan.
woensdag 30 april 2014 om 14:14
Hey, mijn notificatie stond dus nog steeds aan voor dit topic
Vervelend dat jullie ook last hebben van slaapverlamming. Ik denk dat het (regelmatig) hebben van een deja-vu er niet los van zal staan, in die zin dat beide verschijnselen vaker voorkomen als je hoofd 'vol' zit. Voor epilepsie e.d. zou ik niet al te bang zijn hoor, slaapverlamming is op zich natuurlijk een heel normaal en onschuldig verschijnsel dat eigenlijk heel vaak voorkomt. Kut is het overigens wel
MissMystique, ben je na een aanval wel lang genoeg echt wakker totdat je weer gaat liggen met het licht uit? Als ik er niet lang genoeg 'uit' ben geweest, zak ik er ook weer sneller opnieuw in, soms wel tot 10x achter elkaar aan toe. Ik hou mijn ogen tijdens een aanval ook altijd dicht, omdat ik geen enge dingen wil zien
Vervelend dat jullie ook last hebben van slaapverlamming. Ik denk dat het (regelmatig) hebben van een deja-vu er niet los van zal staan, in die zin dat beide verschijnselen vaker voorkomen als je hoofd 'vol' zit. Voor epilepsie e.d. zou ik niet al te bang zijn hoor, slaapverlamming is op zich natuurlijk een heel normaal en onschuldig verschijnsel dat eigenlijk heel vaak voorkomt. Kut is het overigens wel
MissMystique, ben je na een aanval wel lang genoeg echt wakker totdat je weer gaat liggen met het licht uit? Als ik er niet lang genoeg 'uit' ben geweest, zak ik er ook weer sneller opnieuw in, soms wel tot 10x achter elkaar aan toe. Ik hou mijn ogen tijdens een aanval ook altijd dicht, omdat ik geen enge dingen wil zien
donderdag 1 mei 2014 om 11:05
@Jen, Ik denk dat er een connectie kán zijn tussen slaapverlamming en epilepsie. Mijn moeder heeft epilepsie, en vaak komt er slaapverlamming voor een epileptische aanval. Dit kan natuurlijk ook toeval zijn. Ik denk dat slaapverlamming en epileptie wel samengaan met stress en drukte in je hoofd.
Ik ben inderdaad goed wakker voordat ik weer ga liggen. Soms ga ik ook even uit bed. Het helpt helaas niet. Zodra ik die aanvallen krijg, weet ik gewoon dat het een klotenacht gaat worden.
Ik doe mijn ogen juist open, omdat ik anders niet wakker genoeg word.
Inmiddels ben ik er wel een beetje aan gewend. Ik ben ook niet echt bang. Het is meer een gevoel van "ah nee he, daar gaan we weer".
Het meest vervelende vind ik nog wel dat ik mijn gedachten niet onder controle krijg als ik ga ontspannen. Ik heb er geen invloed op wat ik denk, en ik denk soms echt dat ik gek aan het worden ben. Herken jij dit ook?
Ik ben inderdaad goed wakker voordat ik weer ga liggen. Soms ga ik ook even uit bed. Het helpt helaas niet. Zodra ik die aanvallen krijg, weet ik gewoon dat het een klotenacht gaat worden.
Ik doe mijn ogen juist open, omdat ik anders niet wakker genoeg word.
Inmiddels ben ik er wel een beetje aan gewend. Ik ben ook niet echt bang. Het is meer een gevoel van "ah nee he, daar gaan we weer".
Het meest vervelende vind ik nog wel dat ik mijn gedachten niet onder controle krijg als ik ga ontspannen. Ik heb er geen invloed op wat ik denk, en ik denk soms echt dat ik gek aan het worden ben. Herken jij dit ook?
donderdag 1 mei 2014 om 17:30
Ik denk zeker dat je gelijk hebt MM, veel mensen met epilepsie hebben overigens ook last van slaapverlamming! Ik bedoelde het meer als geruststelling dat het in de meeste gevallen echter geen voorbode is van een dergelijke ziekte, maar een onschuldige rotkwaal is.
Haha, ik herken heel erg dat gevoel van: "Nee, daar gáán we weer!." Ik weet al meteen hoe laat het is als mijn oren gaan suizen en alles gaat tintelen Ik kan het nog wel eng vinden.
Rare/vervelende gedachten ken ik ook wel, inderdaad alsof je er geen grip op heb. Wat meestal helpt, is om toch proberen je gedachten zoveel mogelijk te sturen; de truc daarbij is om dingen niet te willen wegdenken (want dat gaat toch niet) maar wel aansturen aan iets wél gewenst te denken.
Zo lukt het bijna niemand om níet aan een roze olifant te denken als dat niet 'mag', maar lukt het bijvoorbeeld vrij makkelijk om wél aan een blauwe aap te denken als jij dat wil. Veel simpeler! Snappie ??
Door gedachten toe te voegen, dus een kant op te sturen (en de rest niet geforceerd weg te denken), merk je dat je op dat niveau toch nog veel invloed heb zelf.
Sorry als ik het raar heb uitgelegd Lange werkdag gehad, dus als het er wat omslachtiger staat dan nodig: sorry!
Haha, ik herken heel erg dat gevoel van: "Nee, daar gáán we weer!." Ik weet al meteen hoe laat het is als mijn oren gaan suizen en alles gaat tintelen Ik kan het nog wel eng vinden.
Rare/vervelende gedachten ken ik ook wel, inderdaad alsof je er geen grip op heb. Wat meestal helpt, is om toch proberen je gedachten zoveel mogelijk te sturen; de truc daarbij is om dingen niet te willen wegdenken (want dat gaat toch niet) maar wel aansturen aan iets wél gewenst te denken.
Zo lukt het bijna niemand om níet aan een roze olifant te denken als dat niet 'mag', maar lukt het bijvoorbeeld vrij makkelijk om wél aan een blauwe aap te denken als jij dat wil. Veel simpeler! Snappie ??
Door gedachten toe te voegen, dus een kant op te sturen (en de rest niet geforceerd weg te denken), merk je dat je op dat niveau toch nog veel invloed heb zelf.
Sorry als ik het raar heb uitgelegd Lange werkdag gehad, dus als het er wat omslachtiger staat dan nodig: sorry!
donderdag 1 mei 2014 om 19:26
Ik snap je helemaal hoor!
Ja het lastige is dat dat moeilijk gaat.
Dan probeer ik aan iets leuks te denken, zoals mijn bruiloft die er aan komt. Maar dat lukt dan een paar seconden. Daarna komen de andere gedachten weer. Dan komt er steeds een woord in me op, een woord dat niet bestaat. Iets van fliebe. Of foto's van mensen die ik nooit van me leven gezien heb.
Echt heel raar, hoe je hersens je in de zeik kunnen nemen.
Overigens heb ik er echt bijna nooit meer last van.
Nu zit ik even in een spannende periode. En dat is blijkbaar ook een aanleiding voor deze ellende. De aanval van gisternacht was toen mijn vriend niet thuis sliep. Hij wil graag dat ik hem bel als dat gebeurd. Maar dat heeft geen zin. Zodra ik ophang en weer ga slapen gebeurd het toch weer.
Ja het lastige is dat dat moeilijk gaat.
Dan probeer ik aan iets leuks te denken, zoals mijn bruiloft die er aan komt. Maar dat lukt dan een paar seconden. Daarna komen de andere gedachten weer. Dan komt er steeds een woord in me op, een woord dat niet bestaat. Iets van fliebe. Of foto's van mensen die ik nooit van me leven gezien heb.
Echt heel raar, hoe je hersens je in de zeik kunnen nemen.
Overigens heb ik er echt bijna nooit meer last van.
Nu zit ik even in een spannende periode. En dat is blijkbaar ook een aanleiding voor deze ellende. De aanval van gisternacht was toen mijn vriend niet thuis sliep. Hij wil graag dat ik hem bel als dat gebeurd. Maar dat heeft geen zin. Zodra ik ophang en weer ga slapen gebeurd het toch weer.
maandag 5 mei 2014 om 10:56
Bedankt voor jullie reacties. Ik heb nog wel regelmatig de slaapverlamming maar denk dat het ook te maken heeft met spanningen. Ik ben de laatste tijd erg gespannen. De déjà-vu's zijn wel minder, ook minder qua intensiteit. Ik denk er wel veel over na en dan denk je soms dat je er eentje hebt zonder dat dat echt zo is. Ik heb een compulsieve stoornis, ik denk dus teveel na. Ik probeer daar wel wat aan te doen. Maar soms is het overweldigend. Nog een vraagje over de slaapverlamming. Ik krijg dat dus meestal als ik droom en dan word ik dus half-wakker, krijg geen lucht meer (precies alsof ik geen lucht meer krijg) maar ik voel me daarna ook wel misselijk, raar in mijn buik. Iemand die dit herkent? Bedankt!
woensdag 7 mei 2014 om 17:14
Ik heb het ook meegemaakt. De engste keer was dat ik thuis in bed lag en dat ik 'wakker' werd. Er stond een zwarte gedaante naast me met een regenjas en een lange hoed op. Hij greep met zijn handen naar mijn nek en probeerde mij te wurgen. Ik wilde schreeuwen, maar dat lukte niet! Ook mijn lichaam kon ik niet bewegen. Op een of andere manier wist ik dat het niet echt kon zijn en probeerde ik mijn ogen open te doen. Na een aantal pogingen gingen ze eindelijk open.
Een goeie vriendin van mij toen der tijd, had diezelfde week precies hetzelfde gehad.
Ook heb ik een keer gehad dat ik 'wakker' werd omdat ik heel naar had gedroomd en omdat ik heel erg benauwd werd. Ik wilde dus het licht aan doen, om even bij zinnen te komen en te hopen dat ik niet meer in slaap viel. Alleen het licht ging niet aan! Ik liep naar de overloop om daar het licht aan te doen. Maar ook daar ging het licht niet aan! Op dat moment zakte ik door mijn benen en lag ik op de grond. Ook wilde ik hier weer schreeuwen, maar dat ging niet. Toen probeerde ik weer m'n ogen open te doen. Met moeite werd ik wakker en lag ik weer normaal in bed.
Brrrrr raar hoor! Die slaapverlammingen. Wat je hersenen wel niet met je kunnen doen! Als je dat eenmaal gehad hebt kan je het beste maar meteen even uit bed gaan, anders val je weer terug.
En dan een uurtje later ofzo maar weer proberen te slapen.
Een goeie vriendin van mij toen der tijd, had diezelfde week precies hetzelfde gehad.
Ook heb ik een keer gehad dat ik 'wakker' werd omdat ik heel naar had gedroomd en omdat ik heel erg benauwd werd. Ik wilde dus het licht aan doen, om even bij zinnen te komen en te hopen dat ik niet meer in slaap viel. Alleen het licht ging niet aan! Ik liep naar de overloop om daar het licht aan te doen. Maar ook daar ging het licht niet aan! Op dat moment zakte ik door mijn benen en lag ik op de grond. Ook wilde ik hier weer schreeuwen, maar dat ging niet. Toen probeerde ik weer m'n ogen open te doen. Met moeite werd ik wakker en lag ik weer normaal in bed.
Brrrrr raar hoor! Die slaapverlammingen. Wat je hersenen wel niet met je kunnen doen! Als je dat eenmaal gehad hebt kan je het beste maar meteen even uit bed gaan, anders val je weer terug.
En dan een uurtje later ofzo maar weer proberen te slapen.
zaterdag 21 maart 2015 om 11:59
Even een oud topic weer uppen.
Ook ik heb last van slaapverlammingen, hele erge zelfs, voor het wakker worden en inslapen.
Vannacht heeft het extreem lang geduurd, ik schok wakker en zat gelijk recht overeind.
Vanmorgen ook weer een paar keer, het wordt nu zo erg dat ik niet meer durf te slapen. Was ik eerder vooral bang om dood te gaan, nu ben ik bang dat ik erin blijf en nooit meer wakker word. Dat ik mijn hele leven in een soort comateuze toestand blijf. Klinkt dit heel gek?
Ik ben onder behandeling van een neuroloog voor mijn dagelijkse hoofdpijn/ migraine aanvallen. Toen ik dit aan hem vertelde herkende hij het en zei hij dat het vaak in verband staat met elkaar. Herkennen jullie dit ook?
Ook ik heb last van slaapverlammingen, hele erge zelfs, voor het wakker worden en inslapen.
Vannacht heeft het extreem lang geduurd, ik schok wakker en zat gelijk recht overeind.
Vanmorgen ook weer een paar keer, het wordt nu zo erg dat ik niet meer durf te slapen. Was ik eerder vooral bang om dood te gaan, nu ben ik bang dat ik erin blijf en nooit meer wakker word. Dat ik mijn hele leven in een soort comateuze toestand blijf. Klinkt dit heel gek?
Ik ben onder behandeling van een neuroloog voor mijn dagelijkse hoofdpijn/ migraine aanvallen. Toen ik dit aan hem vertelde herkende hij het en zei hij dat het vaak in verband staat met elkaar. Herkennen jullie dit ook?
zaterdag 21 maart 2015 om 12:42
Aah Leekje, wat ontzettend naar hé. Als ik zo'n erge nacht heb gehad, ben ik ook altijd heel bang om weer te gaan slapen (aan de ene kant wil je het heel graag omdat je zo moe ben, maar aan de andere kant durf je je er niet aan over te geven uit angst voor weer een nieuwe aanval -juist die gevoelens/strijd zorgen ervoor dat de kans op een nieuwe slaapverlamming groter wordt. Maar ja, zet dat knopje maar eens uit).
Je angst om niet meer (goed) wakker te worden is heel begrijpelijk, maar probeer daar echt niet aan te denken, want het zal gewoonweg niet gebeuren. Er zijn geen gevallen bekend van mensen die in een staat van slaapverlamming zijn gebleven; de kans daarop is echt zó ontzettend klein dat het gewoon niet reëel is om je daar zorgen om te maken. Hoewel een aanval zelf mij heel veel angst aanjaagt, ben ik ook eigenlijk nooit bang om erin te blijven o.i.d.
Ik heb zelf geen last van migraine, wel snel hoofdpijn door (spier)spanningen e.d. Ik merk ook dat ik er veel vaker last van heb als ik slechter in mijn vel zit, heb jij dat ook Leekje?
Je angst om niet meer (goed) wakker te worden is heel begrijpelijk, maar probeer daar echt niet aan te denken, want het zal gewoonweg niet gebeuren. Er zijn geen gevallen bekend van mensen die in een staat van slaapverlamming zijn gebleven; de kans daarop is echt zó ontzettend klein dat het gewoon niet reëel is om je daar zorgen om te maken. Hoewel een aanval zelf mij heel veel angst aanjaagt, ben ik ook eigenlijk nooit bang om erin te blijven o.i.d.
Ik heb zelf geen last van migraine, wel snel hoofdpijn door (spier)spanningen e.d. Ik merk ook dat ik er veel vaker last van heb als ik slechter in mijn vel zit, heb jij dat ook Leekje?
zaterdag 21 maart 2015 om 13:05
Ik zie dit topic voor het eerst. Vroeger heb ik veel last gehad van dit verschijnsel. TO schreef dat het leek alsof er iemand bovenop haar lag; ik had het gevoel alsof mijn dekbed heel erg zwaar was, zo zwaar dat ik me niet meer kon verroeren. Om me heen gebeurde ook van alles. Ik zag bijvoorbeeld mijn ouders heel levensecht in mijn kamer, maar als ik ze probeerde te roepen kwam er geen geluid. Het was heel angstaanjagend. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ik het kon doorbreken door iets te bewegen, al was het maar een vinger. Ergens was ik me daar in die vreemde slaaptoestand van bewust. Ik gebruikte dan al mijn concentratie om bijvoorbeeld naar mijn hand te gaan en die te bewegen. Als dat gelukt was, dan was het weg en was alles weer normaal. Ik heb het destijds nooit tegen iemand vertelt, ik wist gewoon niet goed hoe ik het uit moest leggen. Ik vind het wel bijzonder om te lezen dat andere mensen ook deze ervaringen hebben.
@Leekje: ik heb ook altijd veel last van migraine gehad. Nu ik erover nadenk, is dit verschijnsel gestopt sinds ik medicijnen heb waarmee ik de migraine-aanvallen goed onder controle heb.
@Leekje: ik heb ook altijd veel last van migraine gehad. Nu ik erover nadenk, is dit verschijnsel gestopt sinds ik medicijnen heb waarmee ik de migraine-aanvallen goed onder controle heb.
zaterdag 21 maart 2015 om 13:50
@Meivogel, wat ontzettend fijn voor je. Zowel vd slaapverlammingen als van de migraine af. Welke medicatie heb je?
@jen16, hmmm ik kan niet zeggen dat stress en sv aan elkaar gerelateerd zijn. Ik heb zoveel tijden van stress gekend en niet altijd daarbij sv's gehad. Of bedoelde je de hoofdpijn? Ik kamp al vanaf kinds af aan met hoofdpijn en vanaf mn puberteit migraine. Zoveel onderzoeken gehad, fysiotherapie, mensendieck, psycholoog, long onderzoek ivm mogelijk apneu, Acupunctuur, etc etc
Niks helpt, ben een beetje ten einde raad. Maar goed, dat staat hier los van, of niet, geen idee haha.
Maar ik ben zo blij met de (h)erkenning.
@Jen16 niet eens gereageerd op jouw lieve geruststelling *schaam * dank je, de volgende keer ga ik proberen daar aan te denken, hopelijk helpt dat tegen de paniek.
@jen16, hmmm ik kan niet zeggen dat stress en sv aan elkaar gerelateerd zijn. Ik heb zoveel tijden van stress gekend en niet altijd daarbij sv's gehad. Of bedoelde je de hoofdpijn? Ik kamp al vanaf kinds af aan met hoofdpijn en vanaf mn puberteit migraine. Zoveel onderzoeken gehad, fysiotherapie, mensendieck, psycholoog, long onderzoek ivm mogelijk apneu, Acupunctuur, etc etc
Niks helpt, ben een beetje ten einde raad. Maar goed, dat staat hier los van, of niet, geen idee haha.
Maar ik ben zo blij met de (h)erkenning.
@Jen16 niet eens gereageerd op jouw lieve geruststelling *schaam * dank je, de volgende keer ga ik proberen daar aan te denken, hopelijk helpt dat tegen de paniek.
zaterdag 21 maart 2015 om 14:26
Meivogel, ik heb als kind ook héél vaak tevergeefs mijn ouders 'geroepen'. Hoewel er (uiteraard) inderdaad nooit geluid uit mijn keel kwam, 'droomde' ik wel vaak dat mijn moeder mijn kamer in kwam en mij begon te wurgen Heb als kind zelfs een tijdje gedacht dat deze dingen echt gebeurd waren (dat ik een nachtmerrie had en mijn moeder heel erg boos was omdat ik haar wakker had gemaakt), maar daar durfde ik niks over te zeggen. Pas later begrijp ik dat dit duidelijk SV's waren geweest!
Ik lees best vaak dat medicatie tegen depressie, epilepsie of migraine helpt tegen slaapparalyse. Het zou dus ook niet vreemd zijn als deze aandoeningen te maken hebben met hoe SV ontstaat.
Leekje, ben je al weer een beetje bijgekomen van vannacht en vanmorgen? Het duurt altijd even voordat dat nare gevoel van je afgeschud is vind ik, het blijft heel de dag dan nog een beetje na-weeën of zo. Pas je de bekende tips tegen een sv-aanval al toe? (Neem aan van wel de een werkt beter dan de ander natuurlijk en het is ook voor iedereen weer verschillend. Maar als je nog wat tips kan gebruiken hoor ik het graag).
Ik lees best vaak dat medicatie tegen depressie, epilepsie of migraine helpt tegen slaapparalyse. Het zou dus ook niet vreemd zijn als deze aandoeningen te maken hebben met hoe SV ontstaat.
Leekje, ben je al weer een beetje bijgekomen van vannacht en vanmorgen? Het duurt altijd even voordat dat nare gevoel van je afgeschud is vind ik, het blijft heel de dag dan nog een beetje na-weeën of zo. Pas je de bekende tips tegen een sv-aanval al toe? (Neem aan van wel de een werkt beter dan de ander natuurlijk en het is ook voor iedereen weer verschillend. Maar als je nog wat tips kan gebruiken hoor ik het graag).
zaterdag 21 maart 2015 om 14:29
zaterdag 21 maart 2015 om 15:02
Haha, lieve Leekje, bedankt voor je toevoeging! Probeer inderdaad uit te vinden wat voor jou het beste werkt. Mij helpt het ook om aan geruststellende of relativerende dingen te denken, een kinderliedje, of bijvoorbeeld dat je bedenkt dat je de betreffende ervaring van dat moment hier weer op het topic komt schrijven -dat je het nu even moet ondergaan/uitzitten. Of welke kleren er in je kast hangen, welke dag het is en wat je die dag gaat doen, wat voor ontbijt je straks gaat nemen, enz. Door in het hier en nu te blijven, zak ik er altijd wat minder diep in weg.
Ogen hou ik ook dicht uit angst om dingen te zien, ik voel en hoor echter wel altijd veel naars. Heb jij dat ook? Ook rondom dezelfde thema's steeds?
Ik heb een keer tijdens een verlamming gehallucineerd dat ik mijn vriend wakker wilde maken -wat uiteraard niet ging. Toen lukt het (voor mijn gevoel) om zijn hand te pakken en uit frustratie beet ik zo zijn vingers eraf! Op dat moment was het heel erg eng, maar achteraf heb ik er zelfs om gelachen! Als ik tijdens iets engs in een aanval dus bedenk 'Oh, dit ga ik straks maar weer eens even aan mijn vriend vertellen, dan lachen er erom', lukt het beter om het te ondergaan. Zou zoiets bij jou ook gaan?
Ogen hou ik ook dicht uit angst om dingen te zien, ik voel en hoor echter wel altijd veel naars. Heb jij dat ook? Ook rondom dezelfde thema's steeds?
Ik heb een keer tijdens een verlamming gehallucineerd dat ik mijn vriend wakker wilde maken -wat uiteraard niet ging. Toen lukt het (voor mijn gevoel) om zijn hand te pakken en uit frustratie beet ik zo zijn vingers eraf! Op dat moment was het heel erg eng, maar achteraf heb ik er zelfs om gelachen! Als ik tijdens iets engs in een aanval dus bedenk 'Oh, dit ga ik straks maar weer eens even aan mijn vriend vertellen, dan lachen er erom', lukt het beter om het te ondergaan. Zou zoiets bij jou ook gaan?
zaterdag 21 maart 2015 om 15:25
Dat zijn goede ideeën. Wat eng zeg van die vingers, Jeetje.
Mijn vriend heeft het zelf vroeger ook meegemaakt dus hij begrijpt me heel goed, maar hij vindt ook dat het bij mij wel heel erg is.
Vannacht lag mijn zoontje bij me en ik probeerde hem wakker te maken, lukte natuurlijk niet.
Van de week voelde ik dat er iemand achter me ging liggen, ik dacht mijn vriend, diegene sloeg zijn arm om me heen en toen begon hij me heel gemeen in mijn zij te kietelen. Deed ook pijn, toen bedacht ik me dat het weer een sv was. Ik schok uiteindelijk wakker en mijn vriend was beneden, is niet bij mij geweest.
Merkt jouw vriend iets aan jou? Mijn zoontje zei laatst dat hij mij hoorde kreunen en steunen.
Mijn vriend heeft het zelf vroeger ook meegemaakt dus hij begrijpt me heel goed, maar hij vindt ook dat het bij mij wel heel erg is.
Vannacht lag mijn zoontje bij me en ik probeerde hem wakker te maken, lukte natuurlijk niet.
Van de week voelde ik dat er iemand achter me ging liggen, ik dacht mijn vriend, diegene sloeg zijn arm om me heen en toen begon hij me heel gemeen in mijn zij te kietelen. Deed ook pijn, toen bedacht ik me dat het weer een sv was. Ik schok uiteindelijk wakker en mijn vriend was beneden, is niet bij mij geweest.
Merkt jouw vriend iets aan jou? Mijn zoontje zei laatst dat hij mij hoorde kreunen en steunen.
