Psyche
alle pijlers
Heimwee naar vroeger
vrijdag 16 augustus 2013 om 17:10
Eerlijk is eerlijk; ik had een paar dagen geleden nooit verwacht dat ik mijzelf zou inschrijven op de website van VIVA. Voor mijn gevoel is de VIVA toch altijd een soort van meidenblad geweest. Maar ik heb mij er toe gezet omdat ik merk dat gewoon weet dat bepaalde onderwerpen onder meiden makkelijker bespreekbaar zijn dan bij jongens. Ik heb de behoefte mijn verhaal kwijt te moeten.. hopelijk kan dat hier.
Je ziet het al; ik spreek in jongens en meisjes taal. Ik ben 29 jaar en moet mijzelf een vent noemen. Een man. Toch voel ik dat absoluut niet zo. Ik heb een vrij akelige jeugd achter de rug. Op mijn derde uit huis gehaald. Talloze kindertehuizen, pleeggezinnen en zelfs de straat waren mijn thuis. Ja als kind op straat in Nederland komt voor.
Toch heb ik heimwee naar vroeger. En niet zomaar. Het is extreem. Het is niet zo dat ik op dit moment zwaar ongelukkig ben of dat ik geen vooruitzichten heb. Het punt is gewoon dat ik merk dat het gewoon geen zak meer aan is nou. De mensen die ik ken om mij heen doen hun best wel maar het lijkt allemaal zo gespeeld. Zo nep. Zo gehaast, zo 'verantwoordelijk', 'schijnheilig' ..netjes.
Toen ik op mijn 10e weer eens moest verhuizen in de kerstvakantie van 1994 (Ik ging van het pleeggezin waar ik woonde op het platte land naar mijn biologische vader in de grote stad Amsterdam) kwam op een basisschool in Diemen terecht. Opnieuw moest ik 'settelen' en vriendjes maken. Hoewel ik er erg tegenop zag in de kerstvakantie ben ik blij dat ik na oud en nieuw naar die school ging. Ik kwam in een soort gespreid bedje terecht.
De klas waar ik in zat was een geheel. Er waren geen kliekjes en er werden geen kinderen gepest. Toen ik verliefd werd op een meisje uit mijn klas werd er wel lacherig over gedaan, maar daar werd door de juf meteen een stokje voor gestoken. De meeste kinderen kwamen op elkaars verjaardagen. Twee meisjes nodigden zelfs de hele klas uit op hun verjaardag.
Ondanks dat het thuis (bij mijn vader) helemaal niet goed ging was het de beste tijd in mijn leven. Als ik er nu op terug blik geldt dat nog steeds. De onbezorgde tijd vol vriendschappen. Het was niet zomaar even een hutje bouwen of bij elkaar spelen. Als er wat aan de hand was met iemand, dan werd daar voor gezorgd. Kinderen die elkaar troosten e.t.c.
Ik kan mij de avond voor de laatste schooldag nog goed herinneren. Die avond voerden wij zo'n welbekend afscheidsmusical op. Die musical vond ik geen hol aan. Ik wilde niet op het podium en had gelukkig ook geen belangrijke rol. Ik moest de van hout gemaakte nep bus met een paar andere kinderen vastpakken en over het podium 'rijden'.
De volgende dag was de laatste dag. De hele dag werd er muziek gedraaid in de klas. Je weet wel, die jaren 90 rave muziek. Niemand verstond wat er gezongen werd maar die melodieën waren zo vrolijk! Captain Jack, Charlie Lownoise e.t.c.
Toen die dag voorbij was en ik de school uit liep keek ik om en dacht ik bij mijzelf; nu is mijn plekje hier weg. Die basisschool was voor mij een soort thuis. Want bij mijn vader en later op het kindertehuis waar ik terecht kwam ging het helemaal niet goed. Ja ik leefde er en dat was verder ook geen probleem maar er was geen uitzicht. Ik wilde eigenlijk na de zomervakantie gewoon weer terug naar mijn 'plekje'. Ik was nog helemaal niet klaar om naar de middelbare school te gaan. Ik vond het vreselijk.
Toen ik na de tweede dag op de middelbare school thuis kwam (op het kindertehuis) stond er een auto voor de deur. Ik had een vreselijke dag gehad op school. Al die nieuwe gezichten. Geen enkel bekend gezicht. Geen van de klasgenoten van de basisschool was naar deze school gegaan. Ik zat in een klas met een extreem lang raar nummer als 1f1a of iets dergelijks. Ik moest naar klasnummers lopen met zo'n soort zelfde naam. Met een rugtas vol boeken e.t.c.
Maar goed, die auto voor de deur. Toen ik het kindertehuis binnen liep kwam een groepsleider direct naar mij toe lopen en ik moest mee komen naar het kantoor. Daar kreeg ik te horen dat ik direct wat spullen mocht pakken van mijn kamer en naar mijn biologische moeder in Leiden zou worden gebracht.
Ik raakte in paniek en werd met geweld in de auto gepropt. Ik had een vriendinnetje op het kindertehuis en ik weet nog heel goed hoe zij huilend achter de auto aan rende.
Nu was ik ook nog eens mijn 'thuis' 'thuis' kwijt. Waarom werd ik daar op zo'n manier weggehaald? Ze vonden de chemie in de groep niet goed. Ik was daar dus slachtoffer van omdat mijn vader had aangegeven mij niet meer in huis te zullen nemen. Er was dus in dat huis sowieso geen perspectief voor mij. Dus tja, dan wordt je eruit geknikkerd.
Ik was toen dertien. Ik heb bij mijn biologische moeder, die ik trouwens voor het eerst in jaren zag alleen maar gehuild. Dagen lang. Weinig slaap want dat lukte niet meer. Ik heb zelfs gebeld naar het kindertehuis en gesmeekt of ik nog terug mocht komen. Het antwoord was dat ik niet meer mocht bellen. Ik mistte mijn vrienden. Die van de basisschool en die van thuis nu nog sterker. Ik wilde niet meer leven. Ik wilde weg. Ik haatte de wereld. Ik was er klaar mee. Mensen begrepen mij niet.
Mijn moeder werd gek van mij. Zij is sinds mijn heugenis blind en voor de helft verlamd. Ze heeft vroeger een hersenbloeding gehad en mede daardoor was ze ook nog eens psychotisch. Ze kon het gehuil van mij niet meer aan en belde jeugdzorg of ik alsjeblieft opgehaald kon worden.
De gezindsvoogd was razend op mij omdat het erg moeilijk voor hen maakte om een plek te vinden als ik zo 'raar' doe. Dat ik zo loop te huilen. Toen ik dat hoorde besloot ik weg te lopen. Ik ben toen terug naar Amsterdam gegaan en heb daar enkele dagen op straat doorgebracht. Uiteindelijk ben ik naar het kantoor gegaan van Jeugdzorg (die zaten destijds in een omgebouwde parkeergarage bij het metro station Kraaiennest in Amsterdam Zuid-Oost).
Hoeveel adresjes ik sindsdien heb gehad.. ze zijn niet te tellen. De hele stad heb ik gezien. Ben zelfs in Leeuwarden tijdelijk gestald in een Leger Des Heils opvang voor zwervers. Ja ik sliep daar als een kind van dertien tussen volwassen zwervers. In een stapelbed. Ik ben geplaatst in een vreemd opvanghuis in Nieuw-Amsterdam (DR), in huis in Heerenveen, Nogmaals Leeuwarden, een kindertehuis in de jordaan in Amsterdam (vlakbij de rozegracht). Maar ook in een pleeggezin in Zeist. En in dat gezin werd ik seksueel misbruikt waardoor ik daar ben weggelopen.
De bovenstaande alinea beslaan een tijdsbestek van slechts enkele weken. Opnieuw werd ik bij mijn moeder geplaatst. Opnieuw in dat kindertehuis in de jordaan. En het is zo, dat ik vanuit dat kindertehuis zelf heb gebeld naar de tijdelijke school waar ik op zat toen ik in Zeist zat. Want ik had goede herinneringen aan de leraar. Het was een ZMOK school maar wat wil je ook anders? Ik had geen tijd om zelfstandig te zijn, er was al genoeg aan de hand.
Ik heb nooit iemand kwaad gedaan. Noch heb ik mezelf wat aan gedaan. Ik heb wel een paar keer op de rand van een hoge brug in de bijlmer gestaan omdat ik er een einde aan wilde maken. Maar er is altijd iets in mij geweest dat tegen mij zei dat het niet zal helpen.
Door mijn telefoontje kon ik terecht op het internaat waar die school aan was verbonden. Eigenlijk was ik niet geschikt voor dat internaat maar omdat ik aangaf dat ik die school fijn vond (eigen klas en leraar, geen gesjouw met boeken e.t.c.) mocht ik daar komen wonen.
Zoals op vrijwel alle internaten en kindertehuizen zit er een tijdslimiet. En voor dat internaat is dat eigenlijk hooguit 6 maanden. Ik heb er twee jaar gezeten. Daarna moest ik toch echt weg want ik moest plaats vrij maken voor andere kinderen.
Ze hadden voor mij 'een mooi plekje' gevonden in Alphen a/d Rijn: Rijnhove. Ook zo'n soort internaat met een school op het terrein e.t.c. Ik was op dat moment vijftien en absoluut niet van plan te vertrekken. Ik wilde niet naar Rijnhove en weer opnieuw vrienden moeten maken. Weer opnieuw beginnen met alles. Geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht.
Ik ben gebleven tot de dag dat de nieuwe bewoner mijn kamer kwam betrekken. Ik werd eruit getrapt en was niet meer welkom. Ik moest naar Rijnhove gaan en kreeg daar een treinkaartje voor.
Toen heb ik besloten niet langer mee te werken aan dat hele jeugdzorg gedoe. Ik ben nooit naar Rijnhove gegaan. Ik ben naar schiphol gegaan en heb daar anderhalve week gebivakkeerd. Ik ben altijd van de drugs en onderwereld afgebleven. Ik heb geprobeerd er het beste van te maken maar het zat niet mee.
Ik heb toen mijn eigen onderdak gezocht. Heb in Leiden nog op het JKL (crisishuis voor kinderen van Cardea) gezeten. Daar leerde ik een jongen kennen waar ik erg mee bevriend raakte. Alleen, zijn moeder kwam hem ophalen om hem in een huis in Maasttricht (Cadier en Keer) te stoppen. Het St. Joseph huis.. ja dat huis dat de laatste tijd in het nieuws is vanwege ontucht in de jaren 50.
Wij zijn toen weggelopen en ik werd gebeld op mijn mobieltje of ik hem terug wilde brengen naar het crisishuis. Ik was 17 en hij was 14. Ik werd verantwoordelijk gehouden voor zijn weglopen maar hij wilde zelf niet eens weg. Sterker nog, het was zijn plan. Ik heb toen tegen zijn moeder gezegd; als jullie twee handen op 1 buik zijn; waarom kom je dan MIJN vriend ophalen om hem in een kindertehuis 300km hier vandaan te stoppen? Als je van hem houdt, dan zorg je zelf voor hem.. en anders doe ik het wel!
Uiteindelijk heb ik hem wel gebracht en sindsdien heb ik geen 'echte' vrienden meer gekend. Ik begin er gewoon niet meer aan. Zal ze toch verliezen. En tegenwoordig kom ik er al snel achter dat mensen zich anders voordoen dan dat ze zijn. Ik heb hem vreselijk gemist en heb hem nooit meer gezien.
Na die crisisopvang ben ik in een pension gaan wonen. Midden in de bijlmer. Daar heb ik anderhalf jaar gewoond en daarna trok ik mijzelf niks meer aan van andere mensen. Het interesseerde me eigenlijk allemaal niet meer. Dat stukje in mij is overleden. Ik vertrouw niemand meer.
Na dat pension ben ik bij mijn vader in gaan wonen.. en zei; zand over alles (want het interesseerde mij niet meer).. zolang ik maar ergens onderdak had.. toch? zo is mijn hele leven toch al?
Voor mij is er geen plek op deze wereld.
Ik heb mij toen ingeschreven voor een woning in de omgeving van Amsterdam en in 2005 kreeg ik er een aangeboden in Hoofddorp. Daar heb ik een paar maanden gewoond en toen kwam ik er achter dat ik alleen was. Vrijwel niemand kwam mij opzoeken. Waar zijn al mijn jeugdvrienden?
Ik heb toen een brief geschreven naar een oude pleegvader in Drenthe waar ik woonde voordat dit alles begon omdat ik de huur niet meer kon betalen. Omdat ik geen uitzicht meer had. Geen werk, geen uitkering, want daar had ik geen recht op. Het is eigenlijk een wonder dat ik nog leef. Ik leefde in een sociaal isolement.
Inmiddels woon ik 8 jaar in Drenthe. In Borger om precies te zijn en dat gaat redelijk. Maar ik ben anders dan anderen. En ik snap heel goed dat iedereen dat kan zeggen maar zo volwassen voor mijn leeftijd als dat ik toen ik een jaar of 13 was, zo onvolwassen ben ik nu voor mijn leeftijd. Ik ben 29 jaar en woon alleen. Ik voetbal, dus aan 'onder de mensen proberen te zijn' doe ik heus wel. Maar ik voel mij verdoofd.
En dit verhaal een topje van de ijsberg is slechts een verhaal van mijn 10e tot nu. Wat daarvoor allemaal gebeurd is.. is weer een heel verhaal. Want zoals je weet; ik werd op mijn derde uit huis gehaald.
Is dat omdat mijn ouders niet voor mij konden zorgen maar gewoon omdat er geen plek is voor mij?
Ik kan een vrolijke jongen zijn hoor. Echt waar. Maar op dit moment, zeker ook omdat ik vannacht droomde over die basisschool waar ik op zat, ben ik niet zo in de mood en besef ik dat ik gewoon verdoofd ben en als een nachtkaars ben uitgegaan in de afgelopen jaren.
Ik had zoveel energie zoveel zin in het leven. Ik sta overal met een glimlach op de schoolfoto's maar ondertussen werd ik kapot gemaakt. Verkracht (letterlijk en figuurlijk!).
Nu moet ik vertrouwen hebben in de mensen. Nu moet ik zien hoe andere mensen supersnel een oordeel klaar hebben liggen over anderen. Word er lacherig gedaan. Worden kinderen gepest op school.
Er zit nog steeds een kind in mij dat het uitschreeuwt van verdriet. Dat nooit heeft mogen spreken. Nooit heeft mogen spelen. Dat al zijn vrienden meerdere malen is kwijtgeraakt. Waarvan de ouders hem in de steek lieten. Waarvan de mensen hem in de steek lieten.
Wat daar uit opgroeit is geen jongeman die zin heeft in carriere, dat zin heeft in iets te maken van zijn leven. Maar dat elke dag ziet als een drempel waar hij overheen moet. Dat zo min mogelijk in contact wilt komen met mensen. Dat niet makkelijk vrienden zal maken.
Dat geen oplossingen meer ziet.
Geen toekomst.
Moeilijk.
Maar heimwee heeft aan die korte periode op de basisschool.
Waar wel een plekje was voor mij. Waar elke dag een stoel en een tafeltje voor mij klaar stond.
Waar geluisterd werd naar mijn vragen.
Waar ik uit de klas werd gehaald om te vragen wat er aan de hand was thuis.. want ze zagen aan mij.. dat ik nachten niet sliep dat ik werd mishandeld...
Ik mis het.
Je ziet het al; ik spreek in jongens en meisjes taal. Ik ben 29 jaar en moet mijzelf een vent noemen. Een man. Toch voel ik dat absoluut niet zo. Ik heb een vrij akelige jeugd achter de rug. Op mijn derde uit huis gehaald. Talloze kindertehuizen, pleeggezinnen en zelfs de straat waren mijn thuis. Ja als kind op straat in Nederland komt voor.
Toch heb ik heimwee naar vroeger. En niet zomaar. Het is extreem. Het is niet zo dat ik op dit moment zwaar ongelukkig ben of dat ik geen vooruitzichten heb. Het punt is gewoon dat ik merk dat het gewoon geen zak meer aan is nou. De mensen die ik ken om mij heen doen hun best wel maar het lijkt allemaal zo gespeeld. Zo nep. Zo gehaast, zo 'verantwoordelijk', 'schijnheilig' ..netjes.
Toen ik op mijn 10e weer eens moest verhuizen in de kerstvakantie van 1994 (Ik ging van het pleeggezin waar ik woonde op het platte land naar mijn biologische vader in de grote stad Amsterdam) kwam op een basisschool in Diemen terecht. Opnieuw moest ik 'settelen' en vriendjes maken. Hoewel ik er erg tegenop zag in de kerstvakantie ben ik blij dat ik na oud en nieuw naar die school ging. Ik kwam in een soort gespreid bedje terecht.
De klas waar ik in zat was een geheel. Er waren geen kliekjes en er werden geen kinderen gepest. Toen ik verliefd werd op een meisje uit mijn klas werd er wel lacherig over gedaan, maar daar werd door de juf meteen een stokje voor gestoken. De meeste kinderen kwamen op elkaars verjaardagen. Twee meisjes nodigden zelfs de hele klas uit op hun verjaardag.
Ondanks dat het thuis (bij mijn vader) helemaal niet goed ging was het de beste tijd in mijn leven. Als ik er nu op terug blik geldt dat nog steeds. De onbezorgde tijd vol vriendschappen. Het was niet zomaar even een hutje bouwen of bij elkaar spelen. Als er wat aan de hand was met iemand, dan werd daar voor gezorgd. Kinderen die elkaar troosten e.t.c.
Ik kan mij de avond voor de laatste schooldag nog goed herinneren. Die avond voerden wij zo'n welbekend afscheidsmusical op. Die musical vond ik geen hol aan. Ik wilde niet op het podium en had gelukkig ook geen belangrijke rol. Ik moest de van hout gemaakte nep bus met een paar andere kinderen vastpakken en over het podium 'rijden'.
De volgende dag was de laatste dag. De hele dag werd er muziek gedraaid in de klas. Je weet wel, die jaren 90 rave muziek. Niemand verstond wat er gezongen werd maar die melodieën waren zo vrolijk! Captain Jack, Charlie Lownoise e.t.c.
Toen die dag voorbij was en ik de school uit liep keek ik om en dacht ik bij mijzelf; nu is mijn plekje hier weg. Die basisschool was voor mij een soort thuis. Want bij mijn vader en later op het kindertehuis waar ik terecht kwam ging het helemaal niet goed. Ja ik leefde er en dat was verder ook geen probleem maar er was geen uitzicht. Ik wilde eigenlijk na de zomervakantie gewoon weer terug naar mijn 'plekje'. Ik was nog helemaal niet klaar om naar de middelbare school te gaan. Ik vond het vreselijk.
Toen ik na de tweede dag op de middelbare school thuis kwam (op het kindertehuis) stond er een auto voor de deur. Ik had een vreselijke dag gehad op school. Al die nieuwe gezichten. Geen enkel bekend gezicht. Geen van de klasgenoten van de basisschool was naar deze school gegaan. Ik zat in een klas met een extreem lang raar nummer als 1f1a of iets dergelijks. Ik moest naar klasnummers lopen met zo'n soort zelfde naam. Met een rugtas vol boeken e.t.c.
Maar goed, die auto voor de deur. Toen ik het kindertehuis binnen liep kwam een groepsleider direct naar mij toe lopen en ik moest mee komen naar het kantoor. Daar kreeg ik te horen dat ik direct wat spullen mocht pakken van mijn kamer en naar mijn biologische moeder in Leiden zou worden gebracht.
Ik raakte in paniek en werd met geweld in de auto gepropt. Ik had een vriendinnetje op het kindertehuis en ik weet nog heel goed hoe zij huilend achter de auto aan rende.
Nu was ik ook nog eens mijn 'thuis' 'thuis' kwijt. Waarom werd ik daar op zo'n manier weggehaald? Ze vonden de chemie in de groep niet goed. Ik was daar dus slachtoffer van omdat mijn vader had aangegeven mij niet meer in huis te zullen nemen. Er was dus in dat huis sowieso geen perspectief voor mij. Dus tja, dan wordt je eruit geknikkerd.
Ik was toen dertien. Ik heb bij mijn biologische moeder, die ik trouwens voor het eerst in jaren zag alleen maar gehuild. Dagen lang. Weinig slaap want dat lukte niet meer. Ik heb zelfs gebeld naar het kindertehuis en gesmeekt of ik nog terug mocht komen. Het antwoord was dat ik niet meer mocht bellen. Ik mistte mijn vrienden. Die van de basisschool en die van thuis nu nog sterker. Ik wilde niet meer leven. Ik wilde weg. Ik haatte de wereld. Ik was er klaar mee. Mensen begrepen mij niet.
Mijn moeder werd gek van mij. Zij is sinds mijn heugenis blind en voor de helft verlamd. Ze heeft vroeger een hersenbloeding gehad en mede daardoor was ze ook nog eens psychotisch. Ze kon het gehuil van mij niet meer aan en belde jeugdzorg of ik alsjeblieft opgehaald kon worden.
De gezindsvoogd was razend op mij omdat het erg moeilijk voor hen maakte om een plek te vinden als ik zo 'raar' doe. Dat ik zo loop te huilen. Toen ik dat hoorde besloot ik weg te lopen. Ik ben toen terug naar Amsterdam gegaan en heb daar enkele dagen op straat doorgebracht. Uiteindelijk ben ik naar het kantoor gegaan van Jeugdzorg (die zaten destijds in een omgebouwde parkeergarage bij het metro station Kraaiennest in Amsterdam Zuid-Oost).
Hoeveel adresjes ik sindsdien heb gehad.. ze zijn niet te tellen. De hele stad heb ik gezien. Ben zelfs in Leeuwarden tijdelijk gestald in een Leger Des Heils opvang voor zwervers. Ja ik sliep daar als een kind van dertien tussen volwassen zwervers. In een stapelbed. Ik ben geplaatst in een vreemd opvanghuis in Nieuw-Amsterdam (DR), in huis in Heerenveen, Nogmaals Leeuwarden, een kindertehuis in de jordaan in Amsterdam (vlakbij de rozegracht). Maar ook in een pleeggezin in Zeist. En in dat gezin werd ik seksueel misbruikt waardoor ik daar ben weggelopen.
De bovenstaande alinea beslaan een tijdsbestek van slechts enkele weken. Opnieuw werd ik bij mijn moeder geplaatst. Opnieuw in dat kindertehuis in de jordaan. En het is zo, dat ik vanuit dat kindertehuis zelf heb gebeld naar de tijdelijke school waar ik op zat toen ik in Zeist zat. Want ik had goede herinneringen aan de leraar. Het was een ZMOK school maar wat wil je ook anders? Ik had geen tijd om zelfstandig te zijn, er was al genoeg aan de hand.
Ik heb nooit iemand kwaad gedaan. Noch heb ik mezelf wat aan gedaan. Ik heb wel een paar keer op de rand van een hoge brug in de bijlmer gestaan omdat ik er een einde aan wilde maken. Maar er is altijd iets in mij geweest dat tegen mij zei dat het niet zal helpen.
Door mijn telefoontje kon ik terecht op het internaat waar die school aan was verbonden. Eigenlijk was ik niet geschikt voor dat internaat maar omdat ik aangaf dat ik die school fijn vond (eigen klas en leraar, geen gesjouw met boeken e.t.c.) mocht ik daar komen wonen.
Zoals op vrijwel alle internaten en kindertehuizen zit er een tijdslimiet. En voor dat internaat is dat eigenlijk hooguit 6 maanden. Ik heb er twee jaar gezeten. Daarna moest ik toch echt weg want ik moest plaats vrij maken voor andere kinderen.
Ze hadden voor mij 'een mooi plekje' gevonden in Alphen a/d Rijn: Rijnhove. Ook zo'n soort internaat met een school op het terrein e.t.c. Ik was op dat moment vijftien en absoluut niet van plan te vertrekken. Ik wilde niet naar Rijnhove en weer opnieuw vrienden moeten maken. Weer opnieuw beginnen met alles. Geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht.
Ik ben gebleven tot de dag dat de nieuwe bewoner mijn kamer kwam betrekken. Ik werd eruit getrapt en was niet meer welkom. Ik moest naar Rijnhove gaan en kreeg daar een treinkaartje voor.
Toen heb ik besloten niet langer mee te werken aan dat hele jeugdzorg gedoe. Ik ben nooit naar Rijnhove gegaan. Ik ben naar schiphol gegaan en heb daar anderhalve week gebivakkeerd. Ik ben altijd van de drugs en onderwereld afgebleven. Ik heb geprobeerd er het beste van te maken maar het zat niet mee.
Ik heb toen mijn eigen onderdak gezocht. Heb in Leiden nog op het JKL (crisishuis voor kinderen van Cardea) gezeten. Daar leerde ik een jongen kennen waar ik erg mee bevriend raakte. Alleen, zijn moeder kwam hem ophalen om hem in een huis in Maasttricht (Cadier en Keer) te stoppen. Het St. Joseph huis.. ja dat huis dat de laatste tijd in het nieuws is vanwege ontucht in de jaren 50.
Wij zijn toen weggelopen en ik werd gebeld op mijn mobieltje of ik hem terug wilde brengen naar het crisishuis. Ik was 17 en hij was 14. Ik werd verantwoordelijk gehouden voor zijn weglopen maar hij wilde zelf niet eens weg. Sterker nog, het was zijn plan. Ik heb toen tegen zijn moeder gezegd; als jullie twee handen op 1 buik zijn; waarom kom je dan MIJN vriend ophalen om hem in een kindertehuis 300km hier vandaan te stoppen? Als je van hem houdt, dan zorg je zelf voor hem.. en anders doe ik het wel!
Uiteindelijk heb ik hem wel gebracht en sindsdien heb ik geen 'echte' vrienden meer gekend. Ik begin er gewoon niet meer aan. Zal ze toch verliezen. En tegenwoordig kom ik er al snel achter dat mensen zich anders voordoen dan dat ze zijn. Ik heb hem vreselijk gemist en heb hem nooit meer gezien.
Na die crisisopvang ben ik in een pension gaan wonen. Midden in de bijlmer. Daar heb ik anderhalf jaar gewoond en daarna trok ik mijzelf niks meer aan van andere mensen. Het interesseerde me eigenlijk allemaal niet meer. Dat stukje in mij is overleden. Ik vertrouw niemand meer.
Na dat pension ben ik bij mijn vader in gaan wonen.. en zei; zand over alles (want het interesseerde mij niet meer).. zolang ik maar ergens onderdak had.. toch? zo is mijn hele leven toch al?
Voor mij is er geen plek op deze wereld.
Ik heb mij toen ingeschreven voor een woning in de omgeving van Amsterdam en in 2005 kreeg ik er een aangeboden in Hoofddorp. Daar heb ik een paar maanden gewoond en toen kwam ik er achter dat ik alleen was. Vrijwel niemand kwam mij opzoeken. Waar zijn al mijn jeugdvrienden?
Ik heb toen een brief geschreven naar een oude pleegvader in Drenthe waar ik woonde voordat dit alles begon omdat ik de huur niet meer kon betalen. Omdat ik geen uitzicht meer had. Geen werk, geen uitkering, want daar had ik geen recht op. Het is eigenlijk een wonder dat ik nog leef. Ik leefde in een sociaal isolement.
Inmiddels woon ik 8 jaar in Drenthe. In Borger om precies te zijn en dat gaat redelijk. Maar ik ben anders dan anderen. En ik snap heel goed dat iedereen dat kan zeggen maar zo volwassen voor mijn leeftijd als dat ik toen ik een jaar of 13 was, zo onvolwassen ben ik nu voor mijn leeftijd. Ik ben 29 jaar en woon alleen. Ik voetbal, dus aan 'onder de mensen proberen te zijn' doe ik heus wel. Maar ik voel mij verdoofd.
En dit verhaal een topje van de ijsberg is slechts een verhaal van mijn 10e tot nu. Wat daarvoor allemaal gebeurd is.. is weer een heel verhaal. Want zoals je weet; ik werd op mijn derde uit huis gehaald.
Is dat omdat mijn ouders niet voor mij konden zorgen maar gewoon omdat er geen plek is voor mij?
Ik kan een vrolijke jongen zijn hoor. Echt waar. Maar op dit moment, zeker ook omdat ik vannacht droomde over die basisschool waar ik op zat, ben ik niet zo in de mood en besef ik dat ik gewoon verdoofd ben en als een nachtkaars ben uitgegaan in de afgelopen jaren.
Ik had zoveel energie zoveel zin in het leven. Ik sta overal met een glimlach op de schoolfoto's maar ondertussen werd ik kapot gemaakt. Verkracht (letterlijk en figuurlijk!).
Nu moet ik vertrouwen hebben in de mensen. Nu moet ik zien hoe andere mensen supersnel een oordeel klaar hebben liggen over anderen. Word er lacherig gedaan. Worden kinderen gepest op school.
Er zit nog steeds een kind in mij dat het uitschreeuwt van verdriet. Dat nooit heeft mogen spreken. Nooit heeft mogen spelen. Dat al zijn vrienden meerdere malen is kwijtgeraakt. Waarvan de ouders hem in de steek lieten. Waarvan de mensen hem in de steek lieten.
Wat daar uit opgroeit is geen jongeman die zin heeft in carriere, dat zin heeft in iets te maken van zijn leven. Maar dat elke dag ziet als een drempel waar hij overheen moet. Dat zo min mogelijk in contact wilt komen met mensen. Dat niet makkelijk vrienden zal maken.
Dat geen oplossingen meer ziet.
Geen toekomst.
Moeilijk.
Maar heimwee heeft aan die korte periode op de basisschool.
Waar wel een plekje was voor mij. Waar elke dag een stoel en een tafeltje voor mij klaar stond.
Waar geluisterd werd naar mijn vragen.
Waar ik uit de klas werd gehaald om te vragen wat er aan de hand was thuis.. want ze zagen aan mij.. dat ik nachten niet sliep dat ik werd mishandeld...
Ik mis het.
vrijdag 16 augustus 2013 om 18:24
vrijdag 16 augustus 2013 om 18:48
quote:niquedegraaff schreef op 16 augustus 2013 @ 17:45:
[...]
Bedankt!
Laat ik voorop stellen dat ik mijzelf al jaren geleden een schop onder m'n hol heb gegeven. Het is ook zeker niet zo dat ik stil sta en niet verder wil. Maar vandaag kreeg ik weer even zo'n terugslag.. door de flitsen in mijn dromen vannacht. Wil niet zeggen dat ik niet verder ga. Ik had gewoon flink de behoefte om mijn verhaal maar eens de wereld in te slingeren.
Ik weet heel goed dat ik niet de enige ben. En sterker nog; dat er nog ergere verhalen zijn. Maar voor mij is het geen competitie wie het zieligst is. Het is echter wel zo dat ik vaak niet zo goed word begrepen.. vooral door het mannelijk geslacht. Want door zo'n jeugd ben je hoe je het wendt of keert; toch anders. Je gedraagt je anders, je reageert anders.
Maar in een hoek zitten doe ik zeker niet. Misschien komt mijn verhaal wel zo over maar dat is niet zo. Ik doe gewoon m'n ding. Maar heb eens in de zoveel tijd weer zo'n droom.. en dus ook zo'n terugblik en heimwee. Morgen is dat weer geheel anders.
Hoi, ik dacht ook helemaal niet dat je in een hoekje zou zitten en jezelf geen schop had gegeven, laat ik dat voorop stellen.
Ik zei het vooral omdat dat na zo'n dramatisch verleden als de jouwe heel erg verleidelijk is, maar geen oplossing is (maar dat weet je zelf ook heb ik het vermoeden)
Nogmaals, dat jij hier over kan praten is al een teken dat je denk ik sterk genoeg bent om je verschrikkelijke verleden te verwerken en je leven nog meer op de rit te krijgen. (en dan denk ik aan werk, desnoods vrijwilligerswerk enz)
Het is trouwens heel normaal dat je er nog wel eens aan moet denken en er last van hebt. Jouw verleden is zo dramatisch dat het eerder vreemd zou zijn als je dat niet af en toe zou hebben.
Probeer te accepteren dat je je soms kl**e voelt ipv er tegenin te gaan. (dan wordt het namelijk alleen maar erger)
Nogmaals heel erg veel sterkte, ik vind je een heel erg sterk persoon dat je je verhaal durft te vertellen. (zo verwerk je het veel beter dan het voor jezelf te houden. het moet 'naar buiten'...)
[...]
Bedankt!
Laat ik voorop stellen dat ik mijzelf al jaren geleden een schop onder m'n hol heb gegeven. Het is ook zeker niet zo dat ik stil sta en niet verder wil. Maar vandaag kreeg ik weer even zo'n terugslag.. door de flitsen in mijn dromen vannacht. Wil niet zeggen dat ik niet verder ga. Ik had gewoon flink de behoefte om mijn verhaal maar eens de wereld in te slingeren.
Ik weet heel goed dat ik niet de enige ben. En sterker nog; dat er nog ergere verhalen zijn. Maar voor mij is het geen competitie wie het zieligst is. Het is echter wel zo dat ik vaak niet zo goed word begrepen.. vooral door het mannelijk geslacht. Want door zo'n jeugd ben je hoe je het wendt of keert; toch anders. Je gedraagt je anders, je reageert anders.
Maar in een hoek zitten doe ik zeker niet. Misschien komt mijn verhaal wel zo over maar dat is niet zo. Ik doe gewoon m'n ding. Maar heb eens in de zoveel tijd weer zo'n droom.. en dus ook zo'n terugblik en heimwee. Morgen is dat weer geheel anders.
Hoi, ik dacht ook helemaal niet dat je in een hoekje zou zitten en jezelf geen schop had gegeven, laat ik dat voorop stellen.
Ik zei het vooral omdat dat na zo'n dramatisch verleden als de jouwe heel erg verleidelijk is, maar geen oplossing is (maar dat weet je zelf ook heb ik het vermoeden)
Nogmaals, dat jij hier over kan praten is al een teken dat je denk ik sterk genoeg bent om je verschrikkelijke verleden te verwerken en je leven nog meer op de rit te krijgen. (en dan denk ik aan werk, desnoods vrijwilligerswerk enz)
Het is trouwens heel normaal dat je er nog wel eens aan moet denken en er last van hebt. Jouw verleden is zo dramatisch dat het eerder vreemd zou zijn als je dat niet af en toe zou hebben.
Probeer te accepteren dat je je soms kl**e voelt ipv er tegenin te gaan. (dan wordt het namelijk alleen maar erger)
Nogmaals heel erg veel sterkte, ik vind je een heel erg sterk persoon dat je je verhaal durft te vertellen. (zo verwerk je het veel beter dan het voor jezelf te houden. het moet 'naar buiten'...)
vrijdag 16 augustus 2013 om 19:03
quote:niquedegraaff schreef op 16 augustus 2013 @ 17:10:
Ik ben 29 jaar en moet mijzelf een vent noemen. Een man. Toch voel ik dat absoluut niet zo.
Je beschrijft juist het verhaal van een hele stoere man. Jij hebt geleerd om te gaan met zoveel zware situaties, dat ik denk dat je vooral mensen om je heen hebt (gehad) die weinig meegemaakt hebben en van wie je misschien niet al te veel verwacht. Je schrijft ook dat je je niet begrepen voelt. Hoewel hier een aantal mensen schrijven dat je niet de enige bent, is de kans klein dat je onder de andere mensen iemand vindt die jou wel begrijpt en gelijkwaardig is.
Je noemt een aantal keren mensen met wie je vroeger goed overweg kon (het meisje dat huilend achter de auto aanliep, de jongen van 14 terwijl jij 17 was). Zie je hen nog? Zij hebben jou in ieder geval vroeger goed gekend en... ze hebben een verhaal dat tenminste gedeeltelijk lijkt op dat van jou.
Thuis is voor veel mensen een plek waar ze geborgenheid vinden, waar dierbaren op hen wachten. Ik heb ook zo'n thuis, maar tegelijkertijd heb ik ook een verhaal dat niemand begrijpt (al lijkt het in de verste verte niet op dat van jou). Ook mijn dierbaren thuis begrijpen niet wat ik meemaakte en heb intussen geleerd dat het thuisgevoel vooral in mijn geest zit. Ik heb leren waarderen wat anderen wel bieden. Het geeft voor mij veel rust als ik mijn aandacht verplaats naar wat anderen te vertellen hebben en daardoor heb ik intussen met tal van mensen een hechte band kunnen ontwikkelen, terwijl ze mijn verhaal niet kennen maar ik hun verhaal wel. Twee van hen kennen mijn verhaal inmiddels wel, maar ik moet zeggen dat dat werkelijk niets toevoegt en vooral in de weg zit. Het maakt hen minder openhartig omdat ze het gevoel krijgen dat ze zeuren.
Als ik schrijf dat ik met tal van mensen een hechte band heb kunnen ontwikkelen dan bedoel ik niet dat ik hen dagelijks, wekelijks of maandelijks zie, maar dat er mensen zijn die veel met mij gedeeld hebben en die ook voor mij altijd bereikbaar zijn, om dingen te spreken die voor mij vertrouwelijk zijn, maar niets met het verleden van doen hebben. Ik denk dat dat net zo belangrijk is.
Soms is het makkelijker in het heden te leven dan het verleden te delen.
Ik ben 29 jaar en moet mijzelf een vent noemen. Een man. Toch voel ik dat absoluut niet zo.
Je beschrijft juist het verhaal van een hele stoere man. Jij hebt geleerd om te gaan met zoveel zware situaties, dat ik denk dat je vooral mensen om je heen hebt (gehad) die weinig meegemaakt hebben en van wie je misschien niet al te veel verwacht. Je schrijft ook dat je je niet begrepen voelt. Hoewel hier een aantal mensen schrijven dat je niet de enige bent, is de kans klein dat je onder de andere mensen iemand vindt die jou wel begrijpt en gelijkwaardig is.
Je noemt een aantal keren mensen met wie je vroeger goed overweg kon (het meisje dat huilend achter de auto aanliep, de jongen van 14 terwijl jij 17 was). Zie je hen nog? Zij hebben jou in ieder geval vroeger goed gekend en... ze hebben een verhaal dat tenminste gedeeltelijk lijkt op dat van jou.
Thuis is voor veel mensen een plek waar ze geborgenheid vinden, waar dierbaren op hen wachten. Ik heb ook zo'n thuis, maar tegelijkertijd heb ik ook een verhaal dat niemand begrijpt (al lijkt het in de verste verte niet op dat van jou). Ook mijn dierbaren thuis begrijpen niet wat ik meemaakte en heb intussen geleerd dat het thuisgevoel vooral in mijn geest zit. Ik heb leren waarderen wat anderen wel bieden. Het geeft voor mij veel rust als ik mijn aandacht verplaats naar wat anderen te vertellen hebben en daardoor heb ik intussen met tal van mensen een hechte band kunnen ontwikkelen, terwijl ze mijn verhaal niet kennen maar ik hun verhaal wel. Twee van hen kennen mijn verhaal inmiddels wel, maar ik moet zeggen dat dat werkelijk niets toevoegt en vooral in de weg zit. Het maakt hen minder openhartig omdat ze het gevoel krijgen dat ze zeuren.
Als ik schrijf dat ik met tal van mensen een hechte band heb kunnen ontwikkelen dan bedoel ik niet dat ik hen dagelijks, wekelijks of maandelijks zie, maar dat er mensen zijn die veel met mij gedeeld hebben en die ook voor mij altijd bereikbaar zijn, om dingen te spreken die voor mij vertrouwelijk zijn, maar niets met het verleden van doen hebben. Ik denk dat dat net zo belangrijk is.
Soms is het makkelijker in het heden te leven dan het verleden te delen.
Leven en beleven
vrijdag 16 augustus 2013 om 19:37
Ik herken wel iets in je verhaal, ik heb ook een internaat verleden heb op meer dan 20 verschillende adressen gewoond. Na een flinke relatie dip heeft de psychologe bij mij een hechtings stoornis geconstateerd. Misschien is het goed voor je om je daarin te verdiepen, mij heeft het veel geholpen en meer rust gegeven. Sterkte!
Just because your past has been damaged doesn’t mean your future has to be worthless
vrijdag 16 augustus 2013 om 19:39
quote:watermanneke schreef op 16 augustus 2013 @ 19:03:Ook mijn dierbaren thuis begrijpen niet wat ik meemaakte en heb intussen geleerd dat het thuisgevoel vooral in mijn geest zit. Ik heb leren waarderen wat anderen wel bieden. Het geeft voor mij veel rust als ik mijn aandacht verplaats naar wat anderen te vertellen hebben en daardoor heb ik intussen met tal van mensen een hechte band kunnen ontwikkelen, terwijl ze mijn verhaal niet kennen maar ik hun verhaal wel. Soms is het makkelijker in het heden te leven dan het verleden te delen.Herkenbaar! Thuis ben ik als ik dicht bij mezelf ben. Voor mij voegt het ook niets toe om mijn beroerde jeugd (ja onveilige hechting aan volwassenen) met anderen te delen. Door het te delen verandert er niks aan de feiten. In 9 van de 10 gevallen die ik meemaak is het juist van belang dat ik mezelf kan open en bloot stellen aan wat die ander mij wil meegeven. In een enkel geval wil die ander zich in mij verdiepen en dan is het vroeg genoeg om m'n verhaal te doen. Jij hoeft ook niet met jouw ziel te koop te lopen Niquee.
vrijdag 16 augustus 2013 om 19:45
quote:kipkluifje schreef op 16 augustus 2013 @ 19:39:
[...]
Herkenbaar! Thuis ben ik als ik dicht bij mezelf ben. Voor mij voegt het ook niets toe om mijn beroerde jeugd (ja onveilige hechting aan volwassenen) met anderen te delen. Door het te delen verandert er niks aan de feiten. In 9 van de 10 gevallen die ik meemaak is het juist van belang dat ik mezelf kan open en bloot stellen aan wat die ander mij wil meegeven. In een enkel geval wil die ander zich in mij verdiepen en dan is het vroeg genoeg om m'n verhaal te doen. Jij hoeft ook niet met jouw ziel te koop te lopen Niquee.Dit is ook wat ik bedoel. Ik raad Nique niet aan om met een geluidswagen door de straten te rijden. Het is echter wel zo, is mijn ervaring, dat als je gesloten blijft bij goedwillende mensen, dat ze zich dan wel eerder van je afkeren of inderdaad, zelf conclusies gaan trekken.
[...]
Herkenbaar! Thuis ben ik als ik dicht bij mezelf ben. Voor mij voegt het ook niets toe om mijn beroerde jeugd (ja onveilige hechting aan volwassenen) met anderen te delen. Door het te delen verandert er niks aan de feiten. In 9 van de 10 gevallen die ik meemaak is het juist van belang dat ik mezelf kan open en bloot stellen aan wat die ander mij wil meegeven. In een enkel geval wil die ander zich in mij verdiepen en dan is het vroeg genoeg om m'n verhaal te doen. Jij hoeft ook niet met jouw ziel te koop te lopen Niquee.Dit is ook wat ik bedoel. Ik raad Nique niet aan om met een geluidswagen door de straten te rijden. Het is echter wel zo, is mijn ervaring, dat als je gesloten blijft bij goedwillende mensen, dat ze zich dan wel eerder van je afkeren of inderdaad, zelf conclusies gaan trekken.
vrijdag 16 augustus 2013 om 20:00
Jeetje. Ik weet dat je aan medelijden niks hebt maar ik voel echt mee met het kind dat constant heen en weer werd gesleept, werd afgewezen en niet werd gezien. Ik begrijp dat dat blijft hangen, en dat je nu terugverlangt naar de enige periode waarin je wel een gevoel van 'belonging' had (weet even geen vergelijkbare Nederlandse term).
Je schrijft helder en het lijkt er wel op dat je de zaken helder ziet. Goed dat je er aan wil werken, en niet opgeeft. Als je alles hebt doorstaan wat jij hebt geschreven en toch maar de toekomst wil kijken en voor je geluk wil gaan, dan heb je een leeuwenhart.
Ik kan niet veel meer toevoegen dan dat ik hoop dat je je plek vindt, iedereen heeft zijn eigen plek en jij ook. Durf jezelf te laten zien, ik kan me voorstellen dat je dit niet durft als je geprogrammeerd bent door afwijzing en (psychologisch) misbruik. Het zal een lange weg zijn maar er is zoveel moois, ik hoop dat je het vindt.
Je schrijft helder en het lijkt er wel op dat je de zaken helder ziet. Goed dat je er aan wil werken, en niet opgeeft. Als je alles hebt doorstaan wat jij hebt geschreven en toch maar de toekomst wil kijken en voor je geluk wil gaan, dan heb je een leeuwenhart.
Ik kan niet veel meer toevoegen dan dat ik hoop dat je je plek vindt, iedereen heeft zijn eigen plek en jij ook. Durf jezelf te laten zien, ik kan me voorstellen dat je dit niet durft als je geprogrammeerd bent door afwijzing en (psychologisch) misbruik. Het zal een lange weg zijn maar er is zoveel moois, ik hoop dat je het vindt.
vrijdag 16 augustus 2013 om 20:10
quote:Cateautje schreef op 16 augustus 2013 @ 19:45:Het is echter wel zo, is mijn ervaring, dat als je gesloten blijft bij goedwillende mensen, dat ze zich dan wel eerder van je afkeren of inderdaad, zelf conclusies gaan trekken.Klopt, dat heb ik ook aan den lijve ervaren. Vrienden die ik dreigde te verliezen doordat ik me altijd op de vlakte hield over mezelf. Mensen die mij graag wilden leren kennen, zien, nabij staan. Goedwillende mensen die ik in angst voor (voor)oordelen geen kans gaf. Ik ging er vroeger vanuit dat toch iedereen mij in twijfel zou trekken. Natuurlijk kom ik zulke argwanende veroordelende mensen nog steeds tegen, alleen heb ik wel ontdekt dat de wereld bestaat uit meer mensen dan deze twijfelkonten alleen! Er zijn zoveel mensen van goede wil die je wel in vertrouwen kunt nemen Nique.
vrijdag 16 augustus 2013 om 20:16
quote:kipkluifje schreef op 16 augustus 2013 @ 20:10:
[...]
Klopt, dat heb ik ook aan den lijve ervaren. Vrienden die ik dreigde te verliezen doordat ik me altijd op de vlakte hield over mezelf. Mensen die mij graag wilden leren kennen, zien, nabij staan. Goedwillende mensen die ik in angst voor (voor)oordelen geen kans gaf. Ik ging er vroeger vanuit dat toch iedereen mij in twijfel zou trekken. Natuurlijk kom ik zulke argwanende veroordelende mensen nog steeds tegen, alleen heb ik wel ontdekt dat de wereld bestaat uit meer mensen dan deze twijfelkonten alleen! Er zijn zoveel mensen van goede wil die je wel in vertrouwen kunt nemen Nique.Dan is het nu helemaal duidelijk voor Nique.
[...]
Klopt, dat heb ik ook aan den lijve ervaren. Vrienden die ik dreigde te verliezen doordat ik me altijd op de vlakte hield over mezelf. Mensen die mij graag wilden leren kennen, zien, nabij staan. Goedwillende mensen die ik in angst voor (voor)oordelen geen kans gaf. Ik ging er vroeger vanuit dat toch iedereen mij in twijfel zou trekken. Natuurlijk kom ik zulke argwanende veroordelende mensen nog steeds tegen, alleen heb ik wel ontdekt dat de wereld bestaat uit meer mensen dan deze twijfelkonten alleen! Er zijn zoveel mensen van goede wil die je wel in vertrouwen kunt nemen Nique.Dan is het nu helemaal duidelijk voor Nique.
vrijdag 16 augustus 2013 om 20:16
quote:kipkluifje schreef op 16 augustus 2013 @ 19:39:
[...]
Door het te delen verandert er niks aan de feiten.Het enige dat ik lastig vind is dat ik denk dat opmerkigen, naar wie of waarvover dan ook, duidelijker over komen als de ander weet vanuit welke context je praat. Ik betrap me er wel eens op dat ik iets zeg en dan gelijk denk dat de ander dat nooit gaat begrijpen zonder die context. Datgene wat je meegemaakt hebt is toch de basis van waaruit je kletst.
[...]
Door het te delen verandert er niks aan de feiten.Het enige dat ik lastig vind is dat ik denk dat opmerkigen, naar wie of waarvover dan ook, duidelijker over komen als de ander weet vanuit welke context je praat. Ik betrap me er wel eens op dat ik iets zeg en dan gelijk denk dat de ander dat nooit gaat begrijpen zonder die context. Datgene wat je meegemaakt hebt is toch de basis van waaruit je kletst.
Leven en beleven
vrijdag 16 augustus 2013 om 20:27
quote:watermanneke schreef op 16 augustus 2013 @ 20:16:
[...]
Het enige dat ik lastig vind is dat ik denk dat opmerkigen, naar wie of waarvover dan ook, duidelijker over komen als de ander weet vanuit welke context je praat. Ik betrap me er wel eens op dat ik iets zeg en dan gelijk denk dat de ander dat nooit gaat begrijpen zonder die context. Datgene wat je meegemaakt hebt is toch de basis van waaruit je kletst.Dit herken ik heel sterk.
[...]
Het enige dat ik lastig vind is dat ik denk dat opmerkigen, naar wie of waarvover dan ook, duidelijker over komen als de ander weet vanuit welke context je praat. Ik betrap me er wel eens op dat ik iets zeg en dan gelijk denk dat de ander dat nooit gaat begrijpen zonder die context. Datgene wat je meegemaakt hebt is toch de basis van waaruit je kletst.Dit herken ik heel sterk.
vrijdag 16 augustus 2013 om 22:07
Ik krijg de indruk dat je: ten eerste bovengemiddeld intelligent bent en daarnaast ook over meer levenswijsheid beschikt dan de gemiddelde man van jouw leeftijd. Ik kan me voorstellen dat het vinden van een 'gelijke' waar het qua beide niveaus mee klikt moeilijk is en dat veel volwassenen oppervlakkig lijken..
Ondanks het trieste wat je overkomen is, vindt ik dit een mooi verhaal. Puur en menselijk. Je maakt indruk op mij en het is lang geleden dat een mens dat met mij deed. Bedankt dat je dit deelde.
Ondanks het trieste wat je overkomen is, vindt ik dit een mooi verhaal. Puur en menselijk. Je maakt indruk op mij en het is lang geleden dat een mens dat met mij deed. Bedankt dat je dit deelde.
vrijdag 16 augustus 2013 om 23:36
Flink wat reacties, moeilijk om ze allemaal te gaan citeren. Maar ik zal m'n best doen om op allen antwoord te geven.
Ik heb tussen mijn 21e en nu slechts 1 hele korte relatie gehad en omdat ik te snel te open was naar haar maakte ze het na 2 weken uit. De volgende keer kijk ik wel beter uit voordat ik begin te praten over mijn verleden. Dames willen stabiele, sterke mannen. En ik neem het ze niet kwalijk. Belangrijk voor het nageslacht.
Maar ik weet wel heel erg zeker dat ik juist een hele goede vader zou zijn. Zeker met mijn levenservaring. En hopelijk zal er tussen nu en tien jaar iemand zijn die dat ook ziet. Hiermee wil ik ook zeggen dat ik absoluut geen lage dunk van mijzelf heb ofzo. Ik ben geen Brad Pitt maar het kan erger.
Wat zou er gebeurd zijn als ik gewoon de middelbare school had kunnen afmaken?
Het klopt inderdaad dat ik bovengemiddeld intelligent ben getoetst. Dat is ook 'thank god! by the way' de reden waarom men nooit over is gegaan op medicatie. Ik heb ook zelden stennis getrapt op kindertehuizen e.t.c. Was/Ben een vrij rustige jongen.
Het eerste waar ik naar op zoek ben is inderdaad iemand waaraan ik me kan hechten. Iemand wie ik kan vertrouwen. M'n leven mee kan delen. Dat klinkt erg als een vriendin. Maar bewust gaan zoeken (op jacht) heeft nog nooit gewerkt. En de keren dat ik mijzelf openstelde kreeg ik de spreekwoordelijke koekenpan in m'n face. Ook nu ik volwassen ben.
Wat watermanneke zegt klopt. Thuis hoort een plek te zijn waar je naasten op je wachten. Je geliefden. Een beschermde omgeving en helaas heb ik dat niet gehad. Des te meer waarde hecht ik aan mijn eigen thuis nu. Ik vind het heerlijk om thuis te zijn. Maar zou het wel met iemand willen delen. Zoals je uit hierboven kan opmaken is het wel zo dat ik in kinderen wil en dus vader wil worden. Maar dat is iets wat nog zo ver weg is.
Met de jongen (van 14) heb ik geen contact meer. Ik kon hem niet meer vinden. Met het meisje heb ik wel contact gehad maar die wil niets meer te maken hebben met die tijd. En in principe dus ook met mij. Ze is getrouwd en heeft een dochter.
Met enkele klasgenootjes van toen heb ik wel weer contact. Sinds een jaar eigenlijk. Maar dat is natuurlijk erg oppervlakkig. Ik ben bij een van hun op bezoek geweest en dat was wel leuk. Maar er zijn vele jaren overheen gegaan en iedereen is natuurlijk zijn/haar eigen weg gegaan. Het is wel zo dat ik door haar (klasgenootje) weer in contact ben gekomen met andere klasgenoten, want zij kennen elkaar natuurlijk wel.
Maar net als de mensen in mijn dorp, vooral oude vriendjes die ik leerde kennen tussen mijn vierde en tiende.. die kennen mij niet meer. Er zit een gigantisch gat tussen. Ze kennen elkaar nog wel maar dat zijn gewoon vrienden groepen geworden.. zonder mij want ik ben weggegaan. En dat is iets dat nooit herstelt. Ik moet (nu nog!) beginnen met het opbouwen van zo'n vrienden groep. Het punt is alleen dat al die jeugd dingen die mensen / vrienden met elkaar delen er dus nooit zullen zijn voor mij.
Het is een probleem, en inderdaad ik kan het vrij helder zien. En het is ook niet zo dat ik mijn hele leven op dit moment over de kop gooi omdat ik er weer aan moest denken. Het is echter wel zo dat het vreselijk veel pijn doet en dat het me kan wegzuigen uit de realiteit. In die droom rook ik de geur van de school. Het was zo echt.. en dan wordt je wakker. En het is er niet meer.
Dat is waar ik mee wakker werd vanmorgen.
Ik wil iedereen bedanken voor de positieve en ondersteunende berichtjes en tips e.t.c. Het is toch wel de reactie die ik nodig had.. omdat ik inderdaad het 'de wereld in moest slingeren'.
Groetjes!
Ik heb tussen mijn 21e en nu slechts 1 hele korte relatie gehad en omdat ik te snel te open was naar haar maakte ze het na 2 weken uit. De volgende keer kijk ik wel beter uit voordat ik begin te praten over mijn verleden. Dames willen stabiele, sterke mannen. En ik neem het ze niet kwalijk. Belangrijk voor het nageslacht.
Maar ik weet wel heel erg zeker dat ik juist een hele goede vader zou zijn. Zeker met mijn levenservaring. En hopelijk zal er tussen nu en tien jaar iemand zijn die dat ook ziet. Hiermee wil ik ook zeggen dat ik absoluut geen lage dunk van mijzelf heb ofzo. Ik ben geen Brad Pitt maar het kan erger.
Wat zou er gebeurd zijn als ik gewoon de middelbare school had kunnen afmaken?
Het klopt inderdaad dat ik bovengemiddeld intelligent ben getoetst. Dat is ook 'thank god! by the way' de reden waarom men nooit over is gegaan op medicatie. Ik heb ook zelden stennis getrapt op kindertehuizen e.t.c. Was/Ben een vrij rustige jongen.
Het eerste waar ik naar op zoek ben is inderdaad iemand waaraan ik me kan hechten. Iemand wie ik kan vertrouwen. M'n leven mee kan delen. Dat klinkt erg als een vriendin. Maar bewust gaan zoeken (op jacht) heeft nog nooit gewerkt. En de keren dat ik mijzelf openstelde kreeg ik de spreekwoordelijke koekenpan in m'n face. Ook nu ik volwassen ben.
Wat watermanneke zegt klopt. Thuis hoort een plek te zijn waar je naasten op je wachten. Je geliefden. Een beschermde omgeving en helaas heb ik dat niet gehad. Des te meer waarde hecht ik aan mijn eigen thuis nu. Ik vind het heerlijk om thuis te zijn. Maar zou het wel met iemand willen delen. Zoals je uit hierboven kan opmaken is het wel zo dat ik in kinderen wil en dus vader wil worden. Maar dat is iets wat nog zo ver weg is.
Met de jongen (van 14) heb ik geen contact meer. Ik kon hem niet meer vinden. Met het meisje heb ik wel contact gehad maar die wil niets meer te maken hebben met die tijd. En in principe dus ook met mij. Ze is getrouwd en heeft een dochter.
Met enkele klasgenootjes van toen heb ik wel weer contact. Sinds een jaar eigenlijk. Maar dat is natuurlijk erg oppervlakkig. Ik ben bij een van hun op bezoek geweest en dat was wel leuk. Maar er zijn vele jaren overheen gegaan en iedereen is natuurlijk zijn/haar eigen weg gegaan. Het is wel zo dat ik door haar (klasgenootje) weer in contact ben gekomen met andere klasgenoten, want zij kennen elkaar natuurlijk wel.
Maar net als de mensen in mijn dorp, vooral oude vriendjes die ik leerde kennen tussen mijn vierde en tiende.. die kennen mij niet meer. Er zit een gigantisch gat tussen. Ze kennen elkaar nog wel maar dat zijn gewoon vrienden groepen geworden.. zonder mij want ik ben weggegaan. En dat is iets dat nooit herstelt. Ik moet (nu nog!) beginnen met het opbouwen van zo'n vrienden groep. Het punt is alleen dat al die jeugd dingen die mensen / vrienden met elkaar delen er dus nooit zullen zijn voor mij.
Het is een probleem, en inderdaad ik kan het vrij helder zien. En het is ook niet zo dat ik mijn hele leven op dit moment over de kop gooi omdat ik er weer aan moest denken. Het is echter wel zo dat het vreselijk veel pijn doet en dat het me kan wegzuigen uit de realiteit. In die droom rook ik de geur van de school. Het was zo echt.. en dan wordt je wakker. En het is er niet meer.
Dat is waar ik mee wakker werd vanmorgen.
Ik wil iedereen bedanken voor de positieve en ondersteunende berichtjes en tips e.t.c. Het is toch wel de reactie die ik nodig had.. omdat ik inderdaad het 'de wereld in moest slingeren'.
Groetjes!
