Psyche
alle pijlers
Help, ik ben een alien!
zondag 18 augustus 2013 om 00:26
Soms voel ik dat echt zo. Ik vind het leuk dat iedereen verschillend is, en dat niemand precies zoals ik is, maar vaak voel ik me wel heel erg ver van andere mensen afstaan.
Ik heb een chronische ziekte, waardoor ik zeer weinig energie heb en altijd pijn en nog wel meer klachten. Ik heb deze ziekte nu ongeveer 3 jaar.
Het grootste gedeelte van mijn energie gaat op aan werken, maar dit moet wel, want dit is financieel gewoon nodig. Ik ben al minder gaan werken en ander werk gaan doen. Ik werk nu als administratief medewerker, voor mij het hoogst haalbare en moeilijk zat.
Ik vind dus geen aansluiting bij de harde werkers en carrieremakers. Ook niet bij de mensen die zichzelf continu ontwikkelen en opleidingen doen. Ik heb de energie niet om hard en veel te werken, mag blij zijn dat ik uberhaupt nog wat kan werken om mezelf te onderhouden. Iets leren gaat ook niet, door de mist in mijn hoofd, gebrek aan concentratie en geheugenproblemen.
Tussen de huisvrouwen en thuisblijfmoeders hoor ik ook niet. Wij hebben een poetshulp omdat ik niet in staat ben om te poetsen (en mijn vriend er geen zin in heeft) en ik heb altijd al een hekel gehad aan huishoudelijk werk. Ik heb geen kinderwens, ook nooit gehad voordat ik ziek werd.
Met modepoppetjes kan ik ook niet meepraten. Ik ken mensen die de hele tijd bezig zijn met dingen als nepwimpers, gelnagels, hairextensions en de laatste mode. Het is serieus nog nooit in me opgekomen om bijvoorbeeld eens naar een nagelsalon te gaan en ¤55 uit te geven aan gelnagels. Boeit me niet en zo veel geld hebben we niet te besteden. Ziek zijn kost veel geld. Ik probeer er wel verzorgd uit te zien hoor, maar voel me het lekkerst in spijkerbroek en sneakers.
Ik zit ook op een internetforum voor mensen met dezelfde ziekte als ik. Maar zelfs daar voel ik me een alien, omdat ik nog relatief veel kan en daardoor toch een heel ander leven heb. De meesten daar kunnen bijvoorbeeld niet werken en hoeven qua energieplanning en dagbesteding daar dus ook geen rekening mee te houden. Ik ben te ziek om volledig mee te draaien met de gezonde mensen, maar te 'gezond' om bij de zieke mensen te horen.
Ik voel me min of meer vervreemd van iedereen behalve mijn vriend en mijn zusje. Dit gevoel ervaar ik als vervelend, als een gemis. Ik heb ook een groot acceptatieprobleem wat mijn ziekte betreft (en ben hiervoor sinds kort bij een psycholoog). Ik weet niet hoe ik dit moet oplossen en of dit wel op te lossen is.
Misschien herken je je in (een stukje van) deze OP, zo ja, dan hoor ik graag hoe je hiermee omgaat. Herken je niets in dit verhaal, maar wil je toch iets zeggen of vragen over de OP, reageer dan ook gerust. Ik wilde vooral dit eens van me afschrijven ergens waar allerlei verschillende mensen kunnen reageren.
Ik heb een chronische ziekte, waardoor ik zeer weinig energie heb en altijd pijn en nog wel meer klachten. Ik heb deze ziekte nu ongeveer 3 jaar.
Het grootste gedeelte van mijn energie gaat op aan werken, maar dit moet wel, want dit is financieel gewoon nodig. Ik ben al minder gaan werken en ander werk gaan doen. Ik werk nu als administratief medewerker, voor mij het hoogst haalbare en moeilijk zat.
Ik vind dus geen aansluiting bij de harde werkers en carrieremakers. Ook niet bij de mensen die zichzelf continu ontwikkelen en opleidingen doen. Ik heb de energie niet om hard en veel te werken, mag blij zijn dat ik uberhaupt nog wat kan werken om mezelf te onderhouden. Iets leren gaat ook niet, door de mist in mijn hoofd, gebrek aan concentratie en geheugenproblemen.
Tussen de huisvrouwen en thuisblijfmoeders hoor ik ook niet. Wij hebben een poetshulp omdat ik niet in staat ben om te poetsen (en mijn vriend er geen zin in heeft) en ik heb altijd al een hekel gehad aan huishoudelijk werk. Ik heb geen kinderwens, ook nooit gehad voordat ik ziek werd.
Met modepoppetjes kan ik ook niet meepraten. Ik ken mensen die de hele tijd bezig zijn met dingen als nepwimpers, gelnagels, hairextensions en de laatste mode. Het is serieus nog nooit in me opgekomen om bijvoorbeeld eens naar een nagelsalon te gaan en ¤55 uit te geven aan gelnagels. Boeit me niet en zo veel geld hebben we niet te besteden. Ziek zijn kost veel geld. Ik probeer er wel verzorgd uit te zien hoor, maar voel me het lekkerst in spijkerbroek en sneakers.
Ik zit ook op een internetforum voor mensen met dezelfde ziekte als ik. Maar zelfs daar voel ik me een alien, omdat ik nog relatief veel kan en daardoor toch een heel ander leven heb. De meesten daar kunnen bijvoorbeeld niet werken en hoeven qua energieplanning en dagbesteding daar dus ook geen rekening mee te houden. Ik ben te ziek om volledig mee te draaien met de gezonde mensen, maar te 'gezond' om bij de zieke mensen te horen.
Ik voel me min of meer vervreemd van iedereen behalve mijn vriend en mijn zusje. Dit gevoel ervaar ik als vervelend, als een gemis. Ik heb ook een groot acceptatieprobleem wat mijn ziekte betreft (en ben hiervoor sinds kort bij een psycholoog). Ik weet niet hoe ik dit moet oplossen en of dit wel op te lossen is.
Misschien herken je je in (een stukje van) deze OP, zo ja, dan hoor ik graag hoe je hiermee omgaat. Herken je niets in dit verhaal, maar wil je toch iets zeggen of vragen over de OP, reageer dan ook gerust. Ik wilde vooral dit eens van me afschrijven ergens waar allerlei verschillende mensen kunnen reageren.
Als ik vind dat ik moet sporten, ga ik liggen tot dat gevoel verdwijnt.
zondag 18 augustus 2013 om 00:32
Wacht ik zie nu dat je dit heel anders bedoelt.
Sluit je anders aan bij jezelf en maak een eigen groepje in je eentje waarmee jij je tevreden voelt. Zodat je daarna alle ruimte en rust voelt om je aan te sluiten bij de groepen die je in je OP beschrijft. En de kans bestaat dat je die mensen dan ook niet meer groepeert zoals je nu nog wel doet. Dit komt doordat je dan hebt ontdekt wie jij bent en dat maakt dat je anderen ook steeds meer als henzelf gaat zien en ervaren i.p.v dat je de behoefte voelt om ze in groepen in te delen.
Goed dat je met een psycholoog praat en heel veel sterkte.
Sluit je anders aan bij jezelf en maak een eigen groepje in je eentje waarmee jij je tevreden voelt. Zodat je daarna alle ruimte en rust voelt om je aan te sluiten bij de groepen die je in je OP beschrijft. En de kans bestaat dat je die mensen dan ook niet meer groepeert zoals je nu nog wel doet. Dit komt doordat je dan hebt ontdekt wie jij bent en dat maakt dat je anderen ook steeds meer als henzelf gaat zien en ervaren i.p.v dat je de behoefte voelt om ze in groepen in te delen.
Goed dat je met een psycholoog praat en heel veel sterkte.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 18 augustus 2013 om 00:48
"Sluit je anders aan bij jezelf en maak een eigen groepje in je eentje waarmee jij je tevreden voelt. Zodat je daarna alle ruimte en rust voelt om je aan te sluiten bij de groepen die je in je OP beschrijft. En de kans bestaat dat je die mensen dan ook niet meer groepeert zoals je nu nog wel doet. Dit komt doordat je dan hebt ontdekt wie jij bent en dat maakt dat je anderen ook steeds meer als henzelf gaat zien en ervaren i.p.v dat je de behoefte voelt om ze in groepen in te delen."
Ik moet deze post nog even laten bezinken, het is al laat. Ik deel mensen graag in groepen in, altijd al gedaan. Iemand kan natuurlijk ook prima in meerdere groepen passen. Ik vind het niet erg dat ik groepen zie. Ik heb daar op een vreemde manier wel lol in.
"Toen ik het opende, was ik schreeuwde ... God, wat de hel is dat?"
Ik vind dat zo'n fascinerend motto, waar komt dat vandaan? Vast uit een post op dit forum, maar waar gaat het over?
Ik moet deze post nog even laten bezinken, het is al laat. Ik deel mensen graag in groepen in, altijd al gedaan. Iemand kan natuurlijk ook prima in meerdere groepen passen. Ik vind het niet erg dat ik groepen zie. Ik heb daar op een vreemde manier wel lol in.
"Toen ik het opende, was ik schreeuwde ... God, wat de hel is dat?"
Ik vind dat zo'n fascinerend motto, waar komt dat vandaan? Vast uit een post op dit forum, maar waar gaat het over?
Als ik vind dat ik moet sporten, ga ik liggen tot dat gevoel verdwijnt.
zondag 18 augustus 2013 om 00:55
Dit is de tekst van een naar ik denk Aziatische spammer die een periode bijna elke nacht de site aandeed en dan hier begon te spammen. Hij/zij gebruikte volgens mij Google translation om zijn/haar teksten in het NL te vertalen, om ze vervolgens hier te plaatsen. Het is me één na verwoede pogingen gelukt om met hem in 'gesprek' te komen.
Ik vond hem/haar erg vermakelijk.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 18 augustus 2013 om 01:02
Géén idee.... daarvoor moest je dan op zijn/haar link klikken en dat durfde ik dan weer niet. Straks had mijn lap een internetsoa aan haar harddisk hangen.
Kenne-we-nie-hebbe-nie.
Kenne-we-nie-hebbe-nie.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 18 augustus 2013 om 01:06
Deze situatie is heel vervelend voor je TO maar ik denk dat iedereen zoiets wel heeft in mindere mate. Niet met iedereen heb je een klik, bij jou wordt dat nog een stukje lastiger gemaakt vanwege je ziekte.
Ik zou proberen te genieten van de dingen die je nog wel kan en bedenken dat er een hoop mensen zijn die zich in een veel benardere situatie bevinden.
Sterkte!
Ik zou proberen te genieten van de dingen die je nog wel kan en bedenken dat er een hoop mensen zijn die zich in een veel benardere situatie bevinden.
Sterkte!
zondag 18 augustus 2013 om 01:18
quote:snoopylynn schreef op 18 augustus 2013 @ 01:14:
Als je al moeite hebt met jezelf, dan is het voor een ander nog lastiger.
Zelfacceptatie is denk ik het sleutelwoord.
Hoe weet ik niet, want daar heb ik niet voor geleerd.Helemaal eens en ik moet om je post grijnzen. Ik vind het echt mooi hoe je de kern kort en bondig samenvat en tegelijkertijd zegt: Vraag het mij niet.
Als je al moeite hebt met jezelf, dan is het voor een ander nog lastiger.
Zelfacceptatie is denk ik het sleutelwoord.
Hoe weet ik niet, want daar heb ik niet voor geleerd.Helemaal eens en ik moet om je post grijnzen. Ik vind het echt mooi hoe je de kern kort en bondig samenvat en tegelijkertijd zegt: Vraag het mij niet.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 18 augustus 2013 om 01:25
"Hoe vind je het om de psycholoog te praten? Durf je openheid te geven?"
Nou, dat gaat prima! Heb al nuttige dingen geleerd. Maar 't is ook wel heel confronterend. Ik wil dit onderwerp daar ook nog eens aankaarten.
"Ik zou proberen te genieten van de dingen die je nog wel kan en bedenken dat er een hoop mensen zijn die zich in een veel benardere situatie bevinden."
Hmm. Laatst las ik ergens een uitspraak die hier prima van toepassing is: "Zeggen dat iemand niet verdrietig mag zijn omdat er andere mensen zijn die het slechter hebben, is hetzelfde als zeggen dat iemand niet blij mag zijn omdat er andere mensen zijn die het beter hebben." Oh ja, hier nog een mooie en ware uitspraak die ik ooit op dit forum las: "Je hebt altijd meer last van je eigen ingegroeide teennagel, dan van het geamputeerde been van je buurvrouw."
Nou, dat gaat prima! Heb al nuttige dingen geleerd. Maar 't is ook wel heel confronterend. Ik wil dit onderwerp daar ook nog eens aankaarten.
"Ik zou proberen te genieten van de dingen die je nog wel kan en bedenken dat er een hoop mensen zijn die zich in een veel benardere situatie bevinden."
Hmm. Laatst las ik ergens een uitspraak die hier prima van toepassing is: "Zeggen dat iemand niet verdrietig mag zijn omdat er andere mensen zijn die het slechter hebben, is hetzelfde als zeggen dat iemand niet blij mag zijn omdat er andere mensen zijn die het beter hebben." Oh ja, hier nog een mooie en ware uitspraak die ik ooit op dit forum las: "Je hebt altijd meer last van je eigen ingegroeide teennagel, dan van het geamputeerde been van je buurvrouw."
Als ik vind dat ik moet sporten, ga ik liggen tot dat gevoel verdwijnt.
