Help, ik ben een alien!

Ik dacht al dat de titel bij Psyche zou horen.

Nu de rest lezen..



Edit; hier heb ik ff geen kracht voor hoor.

quote:Del_Speciaal schreef op 18 augustus 2013 @ 02:06:

Ik dacht al dat de titel bij Psyche zou horen.

Nu de rest lezen..



Edit; hier heb ik ff geen kracht voor hoor.

Ik,ook ff niet op dit moment,lijkt me wel tof Alien zijn voor dag of nacht ,

quote:Sofabedindezon schreef op 18 augustus 2013 @ 02:21:

Die topictitel, ik geef toe, dat is voor aandacht.



Want wie leest er nu een topic met de titel: "Ik voel me met bijna niemand verbonden!" of: "Ik hoor nergens bij!" of iets dergelijks. Saai!



Ik weet dat ik nu bepaalde onzinreacties op de koop toe moet nemen.

Oooooohh zeg dat dan!

Doe ik ook als ik even wat aandacht wil. Er omheen draaien werkt hier niet hoor.

quote:suus2013 schreef op 18 augustus 2013 @ 02:21:

[...]



Ik,ook ff niet op dit moment,lijkt me wel tof Alien zijn voor dag of nacht ,Dat je hier midden in de nacht vertoeft is al Alien genoeg

...je onderschrift "werkt" ook niet echt mee...Luie donder ben je! -geen smiley of zo-

quote:Sofabedindezon schreef op 18 augustus 2013 @ 02:41:

"Oooooohh zeg dat dan!

Doe ik ook als ik even wat aandacht wil. Er omheen draaien werkt hier niet hoor."



Ja, maar ik wil niet "gewoon" aandacht, maar aandacht voor mijn topic! Dan moet je op dit uur met wat leukers komen

.

quote:Sofabedindezon schreef op 18 augustus 2013 @ 02:21:

Die topictitel, ik geef toe, dat is voor aandacht.



Want wie leest er nu een topic met de titel: "Ik voel me met bijna niemand verbonden!" of: "Ik hoor nergens bij!" of iets dergelijks. Saai!



Ik weet dat ik nu bepaalde onzinreacties op de koop toe moet nemen.

In de titel dacht ik eigenlijk dat het om autisme ging. Heb ik namelijk zelf ik voelde me ook altijd een alien. Alleen was dat omdat ik veel sociale regels niet begreep.



Wat misschien kan helpen is een hobby of een passie. Op internet zijner altijd wel mensen te vinden die de zelfde passie hebben. En probeer dan niet te kijken naar de verschillen, maar naar de overeenkomsten. Je zult merken dat er heus wel mensen zijn met wie je een klik kunt hebben.

Kap met je zelfbeklag, accepteer je situatie en maak er wat van. Je praat jezelf problemen aan door je te focussen op wat je niet hebt. Er is niemand die volledig aansluiting bij anderen vindt, in die zin zijn we allemaal "aliens" ten opzichte van elkaar.

Ik denk dat je mensenfilter gewoon goed werkt. Aan energieslurpers heb je niks, beter dat die op afstand blijven.

@Sofabedindezon, ik kan me voorstellen dat je zou willen praten met mensen die in dezelfde situatie zitten als jij. Ik denk dat heel veel mensen dat gevoel af en toe hebben, ook al zitten ze niet in jouw situatie. Probeer eens met oudere mensen te praten. Ik weet niet welke ziekte je hebt, maar hoe ouder je wordt, hoe meer je gaat mankeren, terwijl je toch "door" moet.



Praktische tips: dankbaarheidsdagboek bijhouden, yoga (als je dat kan), meditatie, een keukenwekker gebruiken om grote vermoeiende projecten in kleine tijdseenheden op te delen. Toen ik zwanger was, was ik heel snel moe. Toen gebruikte ik dat principe om bijvoorbeeld een maaltijd te koken wat een uur duurde, door het op te delen in 4x een kwartier over de middag heen, met telkens een tijd ertussen om uit te rusten.



Heb je goede en slechte perioden? Als dat zo is, kan je misschien in je goede perioden vooruit werken, zodat je op een slechte dag het absolute minimum kan doen zonder schuldgevoel. Go with the flow

Je zult verbaasd zijn TO, hoeveel mensen uit jouw gecreëerde groepen ook wel eens (of vaak) met zichzelf worstelen en het gevoel hebben anders te zijn. Dat maakt ons mensen nou juist gelijk.

Ik weet uit ervaring hoe naar een chronische ziekte is, dus dat je daar moeite mee hebt snap ik helemaal. Ik hoop dus dat de psycholoog je verder kan helpen.

Waarom denk je zo in hokjes?

.

.

Ik denk dat ik wel wat herken je in je topic. Helaas ben ik volgens mij de eerste, als ik zo snel even de reacties gelezen heb. Jammer dat er van die onzin reacties tussen zitten. Goed misschien een verkeerd gekozen topictitel, maar dan toch.



Wat ik herken is de ziekte, maar ik weet niet zeker of we precies hetzelfde hebben of iets wat er op lijkt.



Mijn klachten

-Altijd moe zijn

-Het mistige "wattengevoel" in mijn hoofd

-Tintelingen in handen en voeten

-Zenuwpijnen, ook al zijn die op het moment gelukkig een stuk minder

-Vergeetachtigheid

-s'Nachts om de haverklap wakker zijn voor het plassen



Al bij al heel vervelend, maar ik weet dat ik niet de enige ben en inderdaad er zijn er die geen werk/huishouden kunnen doen en zelfs in een rolstoel zitten, Last hebben van depressieve klachten. En dat heb ik dan weer niet.



Van omgeving vaak onbegrip. Je wil niet continue roepen wat je hebt, maar in de tussen tijd wordt er niet gesnapt waarom je dan eerder bij een verjaardag weggaat of waarom je huis een keer rommelig is.



Wat werk betreft. Ik werkte in de schoonmaak en daar ben ik meegestopt. Niet zozeer omdat het niet meer ging, ook al zou ik het niet meer kunnen, ik ben een eigen bedrijf (Eigen websites maken, verhalen schrijven)begonnen, waamee ik meer verdien dan die paar uurtje schoonmaken. Ik werk vanuit huis en deel mijn eigen tijden in. Op de momenten dat het gaat werk ik hard en gaat het niet dan doe ik het even wat rustiger.



Huishouden doe ik nog zelf, maar dan alles in mijn eigen tempo. Ik heb dan in tegenstelling tot jou wel kinderen. Gekregen, voordat ik wist wat ik had. Ook al had ik die klachten toen ook. Maar wist toen niet beter dan "Dat hoort bij mij." Ik heb ooit gedacht over een derde, maar door mijn klachten is het met twee al zwaar genoeg en zal die derde er zeker niet meer komen.



Wat dat betreft zijn ze voor mij de redden om door te gaan. Ik moet wel s'morgens mijn bed uit om voor ze te zorgen en naar school te brengen. Ik wil dat ze hier met vriendjes in een schoon en opgeruimd huis kunnen spelen.



Ik probeer nu meer te gaan sporten in de hoop zo wat fitter te worden. Maar een groepsles gaat gewoon niet, omdat ik na tien minuten al te moe ben en bang ben het gewoon niet vol te houden. Ik hou het gewoon op baantjes zwemmen met wederom mijn eigen tempo.



Wat je aan je situatie kan doen, om meer aansluiting te krijgen. Je eigen af en toe een schop onder je kont geven om toch iets te doen. Lukt het niet? Hou dan even een dagje rust. Je zult zelf je eigen grenzen moeten zoeken met wat wel of niet kan en voor je eigen moet accepteren dat het nou eenmaal zo is. Het leven is soms k*t, maar iedereen heeft zijn problemen en je zult er het beste van moeten maken.

Jij bent uniek (gelukkig maar), maar je hoort wel degelijk ergens bij, als we dan toch verdelen in groepen.



Jij hoort dus bij mensen die:

-een chronische ziekte hebben

-geen wervelende carrière hebben, maar werken of wat extra geld binnen te brengen

-niet mee kunnen praten met de 'modepoppetjes'

-geen kinderwens hebben

-die een poetshulp in huis hebben



Het is maar net hoe je het bekijkt denk ik. Andere mensen zullen zich 'alien' voelen op basis van hele andere dingen.



Wel goed dat je aan de acceptatie van je ziekte gaat werken.

Van mij geen tips, ik ben zo goed als kerngezond maar voel me ook aardig wat verwijderd van de normale mensen.

Hoi Sofabed in de zon,



Ik herken het. Ik heb ook een energie- en pijnprobleem en ook ik werk. Waardoor er lange periodes inderdaad weinig verder meer overblijft.



Het is voor mij niet zo dat ik het voor mijzelf niet accepteer maar ik mis soms wel het begrip van anderen. Iets wat ze bij dingen die ze wel kennen daarmee kunnen inleven maar mijn klachten en manier van leven is moeilijk uit te leggen.



Ik zie dat andere mensen juist het vaak nodig hebben om mensen in te delen in types. Dit maakt dat ze op een bepaalde manier met iemand omgaan en vertrouwdheid over hoe ze zichzelf tegenover die ander op moeten stellen. Als ik ook maar iets vertel over hoe ik mijn leven leef, dan bezien ze mij inderdaad als een alien.



Bij mij weten ze dat vaak niet. Ik zoek dus zoveel mogelijk mensen die hierin erg flexibel zijn, die niet zo snel ergens mee zitten en niet snel over dingen vallen. De mensen die weinig interesses hebben in anderen daar werkt contact nog het beste bij heb ik soms het idee. Die hoeven niet alles over mij te weten maar ik ben er gewoon en dat is dan oké. Waardoor ik niets hoef uit te leggen.



Als je het voor jezelf accepteert voel je je ook minder buiten het leven staan vind ik. Maar ik heb ook wel eens dat ik mij heel ver verwijderd voel van het leven van anderen en op geen enkele manier uit kan leggen hoe ik het mijne leef of ook geen herkenningspunten daarover vind.



Ik heb overigens ook geen partner of zusjes en broertjes die mij daarbij dichtbij staan. Dat lijkt me wel fijn. Nu zijn er gelukkig toch wel wat mensen die een gedeelte lijken te snappen of waarbij het niet erg is als ik bijvoorbeeld 10 minuten later zou komen.

Weet je wat mij erg opvalt? Erg veel "niet" in de openingspost. Je dreunt een hele lijst op van waar je allemaal volgens jou niet bij hoort. Dan mag je superwoman zijn van mijn part, maar met genoeg focus op alleen maar het negatieve wordt zelfs die superwoman vroeg of laat vanzelf bepaald er niet vrolijker op. Heel zacht gezegd.



Het is een verlengde en onderdeel van focus op het acceptatieproces. Focussen op wat niet is en niet kan is een succesrecept voor ellende. Doodzonde, als je bedenkt dat elk mens menige omnibus kan vullen met wat hij of zij niet kan, is of heeft. Tegelijkertijd kun jij ook een grote lijst vullen met wat je wel hebt, wel kunt, wel bent. Andere kant van dezelfde munt maar met een totaal andere uitwerking.



Dat hokjesdenken is sowieso niet erg handig. De wereld bestaat niet uit hokjes. Door alles in hokjes te willen indelen loop je een realistisch risico van alles te missen zodra het niet in een hokje te proppen valt, maar merk je nu zelf ook een van de andere pijnpunten; vastlopen als je jezelf (notabene!!) niet in een hokje kan proppen.



En of jouw visie nou de feitelijke weergave is?? Geen aansluiting bij de harde werkers? Dat is jouw persoonlijke visie, maar werk je eigenlijk dan niet hard op jóuw haalbare niveau? Geen aansluiting bij diegenen die zich continu ontwikkelen? Je gaat me toch niet wijsmaken dat je nul ontwikkelt, toch? Dat is aan jou. Jij bent degene die jouw leven inricht en jij bepaalt daarin o.a. de prioriteiten. Als zelfontwikkeling voor jou een kernbehoefte is, dan is het heel gezond om dat doelbewust in te bouwen. Jij hebt een hokjesmentaliteit dat dit kennelijk in bepaalde vormen moet à la ratrace, maar dat is een beperking die je jezelf opgelegd hebt. Terwijl zelfontwikkeling ook kan op een niveau die geen weerspiegeling is voor Truus' of Mieps belastbaarheid maar van jóuw belastbaarheid. En dan ga ik maar niet eens in op de zeer beperkte karikatuur die je van sommige andere groepen hebt neergezet.



Je voelt geen aansluiting? De belangrijkste sleutels heb jij in het bezit. Het is ook niet gek dat je geen geweldige aansluiting vindt, dat is een gevolg van combineren van hokjes en focus op wat je niet hebt, kunt of bent. Succes gegarandeerd zogezegd. Dat werkt niet voor je, dus op andere insteek. Misschien toch maar eens meer die hokjesvisie van jezelf herzien. En bovenal, jezelf niet definiëren in contexten waarin het woord "niet" voorkomt en/of de insteek negatief is, maar jezelf gaan zien voor al die dingen die je wél kunt, hebt, bent.



Natuurlijk, je zult een vertaalslag moeten leren maken. Waar je met een hogere belastbaarheid makkelijker weg kwam met kiezen voor oppervlakte, kan dat nu wat vaker graven vergen. Waar je tot op heden jezelf kon tevreden stellen met bijv. "in mijn werk volg ik het pad wat ik uitgestippeld had, dús ontwikkel ik mezelf", kom je er nu niet meer mee weg omdat het niet meer fysiek haalbaar is. Dat betekent echter niet dat je je dús niet meer ontwikkelt. Dat betekent dat je moet gaan herzien. Graven in jezelf, wat voor jou kernbehoeften en kernwaarden zijn. Als een daarvan bijv zelfontwikkeling is, dan is het vervolgens zoeken naar een wijze van zelfontwikkeling die passend is voor jou belastbaarheid.



Dat vertaalt ook een leuk stuk naar weer die aansluiting. Veel wordt beïnvloed door welke bril jij op hebt en hoe je dat beeld vervolgens interpreteert. Zowel hoe je naar de ander kijkt en interpreteert als richting jezelf. Want dat jij een alien zou zijn? Geen idee of het geruststelling of teleurstelling is maar je bent wat dat betreft bepaald geen eenling. Als je alleen al in NL de handen zou moeten schudden van diegenen die hiermee "vechten", dan wordt dat een hand vol blaren. Oeps.