Psyche
alle pijlers
verdriet om abortus
maandag 26 augustus 2013 om 17:19
Hoi,
Dit is de eerste keer dat ik hier schrijf. Ik praat niet makkelijk over dingen die ik moeilijk vind, hopelijk gaat het hier makkelijker omdat het anoniem is.
Eind juni kwam ik er achter dat ik zwanger was. Dit was voor mij en mijn (nu inmiddels) exvriend compleet onverwacht. Ik slikte de pil, maar blijkbaar is er iets niet goed gegaan. Ik geloof zelf nooit zo in de verhalen over "door de pil heen zwanger worden". Ik moet het een keer vergeten zijn of te laat ingenomen hebben, hoewel ik het niet kan herinneren. Ik voel me vreselijk schuldig omdat het volgens mij m'n eigen schuld is, en ik daarna niet mijn verantwoordelijk heb genomen.
Op papier zou ik prima voor een kindje moeten kunnen zorgen. Ik ben achter in de twintig, goede vaste baan dus financiële stabiliteit, eigen huis, emotioneel stabiel (hoewel daar nu niet veel van over is).
Ik heb twee weken vreselijk getwijfeld wat te doen en uiteindelijk gekozen het kindje niet te houden. Mijn ex heeft mij in die weken super gesteund. Hij wilde het liever niet, maar hij zei ook: "als jij dit wil dan gaan we er voor, hoe het met ons afloopt weet ik niet maar ik zal nooit mijn verantwoordelijkheid uit de weg gaan." Ik ben er ook van overtuigd dat hij een supervader zou zijn, ongeacht onze relatiestatus (en de paar mensen die het weten en hem kennen zeggen dat ook). Ik wist toen al diep van binnen dat wij het nooit zouden redden als stel. Dat klopte, een paar weken later hebben we na vijf jaar besloten definitief uit elkaar te gaan. Niet omdat hij een eikel is, maar wij "matchen" gewoon niet.
Uiteindelijk heb ik er dus voor gekozen het kindje niet te voldragen. Ik ben als een idioot door gegaan. Ik heb me op m'n werk en sociale leven gestort. Alles om maar niet na te hoeven denken, geprobeerd het diep weg te stoppen. En nu, nu komt het allemaal keihard terug. Ondanks dat ik weet dat het de juiste keuze is, ben ik ontzettend verdrietig en voel me vreselijk schuldig. Ik weet dat dit gevoel ooit over gaat, maar het doet nu zo veel pijn. Er zijn een paar mensen die het weten, maar die wil ik niet continu lastig vallen met mijn gezeur.
Wat ik wil met deze post weet ik niet goed. Het lucht op om alles hier op te schrijven. Misschien zijn er hier vrouwen die in dezelfde situatie hebben gezeten (alles op orde en toch kiezen het kindje niet te krijgen) die willen vertellen hoe het was, of een stukje herkenning van mijn gevoelens. Ik voel me nu zo alleen, niemand om mij heen heeft dit meegemaakt. Althans, niet dat ik weet. Het is toch nog een soort van taboe, denk ik.
Ik weet dat het moet slijten. Iedereen maakt wel eens wat naars mee in zijn of haar leven. Ik probeer om mezelf niet steeds zielig te vinden want met slachtoffergedrag kom ik niet verder. Maar op dit moment is het gewoon hartstikke kut!
Het is een heel verhaal geworden. Ik hoop dat iemand het herkent en wil reageren.
Dit is de eerste keer dat ik hier schrijf. Ik praat niet makkelijk over dingen die ik moeilijk vind, hopelijk gaat het hier makkelijker omdat het anoniem is.
Eind juni kwam ik er achter dat ik zwanger was. Dit was voor mij en mijn (nu inmiddels) exvriend compleet onverwacht. Ik slikte de pil, maar blijkbaar is er iets niet goed gegaan. Ik geloof zelf nooit zo in de verhalen over "door de pil heen zwanger worden". Ik moet het een keer vergeten zijn of te laat ingenomen hebben, hoewel ik het niet kan herinneren. Ik voel me vreselijk schuldig omdat het volgens mij m'n eigen schuld is, en ik daarna niet mijn verantwoordelijk heb genomen.
Op papier zou ik prima voor een kindje moeten kunnen zorgen. Ik ben achter in de twintig, goede vaste baan dus financiële stabiliteit, eigen huis, emotioneel stabiel (hoewel daar nu niet veel van over is).
Ik heb twee weken vreselijk getwijfeld wat te doen en uiteindelijk gekozen het kindje niet te houden. Mijn ex heeft mij in die weken super gesteund. Hij wilde het liever niet, maar hij zei ook: "als jij dit wil dan gaan we er voor, hoe het met ons afloopt weet ik niet maar ik zal nooit mijn verantwoordelijkheid uit de weg gaan." Ik ben er ook van overtuigd dat hij een supervader zou zijn, ongeacht onze relatiestatus (en de paar mensen die het weten en hem kennen zeggen dat ook). Ik wist toen al diep van binnen dat wij het nooit zouden redden als stel. Dat klopte, een paar weken later hebben we na vijf jaar besloten definitief uit elkaar te gaan. Niet omdat hij een eikel is, maar wij "matchen" gewoon niet.
Uiteindelijk heb ik er dus voor gekozen het kindje niet te voldragen. Ik ben als een idioot door gegaan. Ik heb me op m'n werk en sociale leven gestort. Alles om maar niet na te hoeven denken, geprobeerd het diep weg te stoppen. En nu, nu komt het allemaal keihard terug. Ondanks dat ik weet dat het de juiste keuze is, ben ik ontzettend verdrietig en voel me vreselijk schuldig. Ik weet dat dit gevoel ooit over gaat, maar het doet nu zo veel pijn. Er zijn een paar mensen die het weten, maar die wil ik niet continu lastig vallen met mijn gezeur.
Wat ik wil met deze post weet ik niet goed. Het lucht op om alles hier op te schrijven. Misschien zijn er hier vrouwen die in dezelfde situatie hebben gezeten (alles op orde en toch kiezen het kindje niet te krijgen) die willen vertellen hoe het was, of een stukje herkenning van mijn gevoelens. Ik voel me nu zo alleen, niemand om mij heen heeft dit meegemaakt. Althans, niet dat ik weet. Het is toch nog een soort van taboe, denk ik.
Ik weet dat het moet slijten. Iedereen maakt wel eens wat naars mee in zijn of haar leven. Ik probeer om mezelf niet steeds zielig te vinden want met slachtoffergedrag kom ik niet verder. Maar op dit moment is het gewoon hartstikke kut!
Het is een heel verhaal geworden. Ik hoop dat iemand het herkent en wil reageren.
maandag 26 augustus 2013 om 17:32
Ik weet het indirect van mijn moeder. Zij heeft ook die beslissing genomen en heeft daar altijd spijt van gehad. Als ik het goed begrepen heb, is het een soort liefdesverdriet.
Ik hoop van harte dat je dit op een goede manier kunt verwerken. Mocht je daar moeite mee hebben, schroom dan niet om daar iemand voor te zoeken in het hulpverleningscircuit, want het kan nog aardig tegenvallen.
Ik wens je het allerbeste.
Ik hoop van harte dat je dit op een goede manier kunt verwerken. Mocht je daar moeite mee hebben, schroom dan niet om daar iemand voor te zoeken in het hulpverleningscircuit, want het kan nog aardig tegenvallen.
Ik wens je het allerbeste.
maandag 26 augustus 2013 om 17:46
Ik heb geen ervaring met abortus maar ik heb ooit een miskraam gehad en daar hangt ongeveer hetzelfde taboe omheen. Wat mij toen heel erg heeft geholpen was lotgenoten zoeken. Volgens mij was er een heel forum over miskramen, er zullen vast ook fora zijn over abortus. Het besef dat er mensen waren die hetzelfde voelden en wisten waar ik doorheen ging heeft voor mij heel veel verschil gemaakt. Dus ik kan je niet echt helpen, heb ook geen links naar dat soort fora, maar ik denk dat jij er misschien ook wel wat aan zou kunnen hebben.
maandag 26 augustus 2013 om 17:46
Liefdesverdriet, dat is wel een mooie omschrijving!
Het is niet zo zeer dat ik spijt heb van de keuze, ik denk en hoop dat dit het beste is. Daardoor heb ik het gevoel dat ik nu geen verdriet mag hebben, het is immers mijn eigen keuze!
Mag ik vragen of het bij jou moeder voor of na jouw geboorte is geweest? Ik ben soms bang dat dit mijn enige kans op moederschap was. Het is namelijk niet zo dat ik nooit kinderen wil. Als je niet wil antwoorden is dat ook prima!
Het is niet zo zeer dat ik spijt heb van de keuze, ik denk en hoop dat dit het beste is. Daardoor heb ik het gevoel dat ik nu geen verdriet mag hebben, het is immers mijn eigen keuze!
Mag ik vragen of het bij jou moeder voor of na jouw geboorte is geweest? Ik ben soms bang dat dit mijn enige kans op moederschap was. Het is namelijk niet zo dat ik nooit kinderen wil. Als je niet wil antwoorden is dat ook prima!
maandag 26 augustus 2013 om 17:48
quote:lies2.0 schreef op 26 augustus 2013 @ 17:46:
Liefdesverdriet, dat is wel een mooie omschrijving!
Het is niet zo zeer dat ik spijt heb van de keuze, ik denk en hoop dat dit het beste is. Daardoor heb ik het gevoel dat ik nu geen verdriet mag hebben, het is immers mijn eigen keuze!
Mag ik vragen of het bij jou moeder voor of na jouw geboorte is geweest? Ik ben soms bang dat dit mijn enige kans op moederschap was. Het is namelijk niet zo dat ik nooit kinderen wil. Als je niet wil antwoorden is dat ook prima!Nee, ik ben erna geboren.
Liefdesverdriet, dat is wel een mooie omschrijving!
Het is niet zo zeer dat ik spijt heb van de keuze, ik denk en hoop dat dit het beste is. Daardoor heb ik het gevoel dat ik nu geen verdriet mag hebben, het is immers mijn eigen keuze!
Mag ik vragen of het bij jou moeder voor of na jouw geboorte is geweest? Ik ben soms bang dat dit mijn enige kans op moederschap was. Het is namelijk niet zo dat ik nooit kinderen wil. Als je niet wil antwoorden is dat ook prima!Nee, ik ben erna geboren.
maandag 26 augustus 2013 om 17:50
quote:annelaure schreef op maandag 26 augustus 2013 17:46 Ik heb geen ervaring met abortus maar ik heb ooit een miskraam gehad en daar hangt ongeveer hetzelfde taboe omheen. Wat mij toen heel erg heeft geholpen was lotgenoten zoeken. Volgens mij was er een heel forum over miskramen, er zullen vast ook fora zijn over abortus. Het besef dat er mensen waren die hetzelfde voelden en wisten waar ik doorheen ging heeft voor mij heel veel verschil gemaakt. Dus ik kan je niet echt helpen, heb ook geen links naar dat soort fora, maar ik denk dat jij er misschien ook wel wat aan zou kunnen hebben.
Wat verdrietig voor je! Ik hoop dat je het verdriet een plekje hebt kunnen geven. Ik vind het dapper en lief dat je zo reageert in jouw situatie. Kan me goed voorstellen dat dit voor jou misschien pijnlijk is.
Dank voor je tip! Ik ga een rondje Google-en
Wat verdrietig voor je! Ik hoop dat je het verdriet een plekje hebt kunnen geven. Ik vind het dapper en lief dat je zo reageert in jouw situatie. Kan me goed voorstellen dat dit voor jou misschien pijnlijk is.
Dank voor je tip! Ik ga een rondje Google-en
maandag 26 augustus 2013 om 17:55
Wat lijkt dat 'schuldgevoel' me vreselijk zeg.
Mag ik vragen wat voor jou de reden was om de zwangerschap af te breken? Was dit omdat de relatie tussen jou en je ex niet goed zat?
Als je niet op deze vraag wil/kan antwoorden dan begrijp ik het hoor!
Heel veel sterkte met het verwerken van je verdriet
Mag ik vragen wat voor jou de reden was om de zwangerschap af te breken? Was dit omdat de relatie tussen jou en je ex niet goed zat?
Als je niet op deze vraag wil/kan antwoorden dan begrijp ik het hoor!
Heel veel sterkte met het verwerken van je verdriet
Komt wel goed, schatje!
maandag 26 augustus 2013 om 18:06
Ik heb dit nu bijna twee jaar terug mee gemaakt. En ik weet precies wat je bedoeld, met het alleen voelen. Niemand weet hoe je je voelt, niemand begrijpt je. En jij voelt je zó alleen!
Ook ik ben doorgegaan, na de opluchting dat ik van het 'probleem' af was. En ook ik ben keihard tegen een muur gelopen. Op een gegeven moment was ik gewoon echt depressief, maar heb wel geprobeerd om m'n leven zoveel mogelijk te blijven leven. Dit resulteerde in redelijk werken, maar een hel in de weekenden bij m'n vriend. Ik heb nadat ik zijn zoontje ook had uitgekafferd om niks, en ik hiervan schrok, toch hulp gezocht. Online, maar dit hielp al heel snel. Reflecteren waarom je de keuze hebt gemaakt; wat nu pijn doet en dergelijke.
Nu kan ik zeggen dat ik het een plekje heb gegeven. Maar ik zal het nooit vergeten en het mezelf ook nooit vergeven. Overigens ben ik nog wel samen met m'n vriend, en wij zijn er sterker uitgekomen.
Zoek hulp als je voelt dat je hier niet alleen mee kan dealen. Als is het alleen maar om je verhaal kwijt te kunnen.. Wil ook rustig met je mail oid als je dat prettig vind. Laat het maar weten.
Sterkte, je zult het ooit een plekje kunnen geven. ..
Ook ik ben doorgegaan, na de opluchting dat ik van het 'probleem' af was. En ook ik ben keihard tegen een muur gelopen. Op een gegeven moment was ik gewoon echt depressief, maar heb wel geprobeerd om m'n leven zoveel mogelijk te blijven leven. Dit resulteerde in redelijk werken, maar een hel in de weekenden bij m'n vriend. Ik heb nadat ik zijn zoontje ook had uitgekafferd om niks, en ik hiervan schrok, toch hulp gezocht. Online, maar dit hielp al heel snel. Reflecteren waarom je de keuze hebt gemaakt; wat nu pijn doet en dergelijke.
Nu kan ik zeggen dat ik het een plekje heb gegeven. Maar ik zal het nooit vergeten en het mezelf ook nooit vergeven. Overigens ben ik nog wel samen met m'n vriend, en wij zijn er sterker uitgekomen.
Zoek hulp als je voelt dat je hier niet alleen mee kan dealen. Als is het alleen maar om je verhaal kwijt te kunnen.. Wil ook rustig met je mail oid als je dat prettig vind. Laat het maar weten.
Sterkte, je zult het ooit een plekje kunnen geven. ..
maandag 26 augustus 2013 om 18:14
Heel herkenbaar...
Ik heb 12 jaar geleden een abortus laten doen, inmiddels mama van 3 mooie jongens (en heb ook 3 miskramen) gehad
Ook ik heb heel erg veel spijt gehad, dacht met elke miskraam dat dat mijn "boete" was...
Ik ben door een heel heel diep dal gegaan.
Depressief en hele erge angstaanvallen.
Liefdesverdriet.. Mooie benaming
Ik heb geen "tip" voor je, maar alsjeblieft praat met mensen die je echt dierbaar zijn en je mag best rouwen...
Heel veel sterkte, het verdriet wordt minder... Maar of het ooit helemaal zal slijten... (Bij mij iig niet)
Liefs
Ik heb 12 jaar geleden een abortus laten doen, inmiddels mama van 3 mooie jongens (en heb ook 3 miskramen) gehad
Ook ik heb heel erg veel spijt gehad, dacht met elke miskraam dat dat mijn "boete" was...
Ik ben door een heel heel diep dal gegaan.
Depressief en hele erge angstaanvallen.
Liefdesverdriet.. Mooie benaming
Ik heb geen "tip" voor je, maar alsjeblieft praat met mensen die je echt dierbaar zijn en je mag best rouwen...
Heel veel sterkte, het verdriet wordt minder... Maar of het ooit helemaal zal slijten... (Bij mij iig niet)
Liefs
maandag 26 augustus 2013 om 18:16
quote:jongemama20 schreef op maandag 26 augustus 2013 17:55 Wat lijkt dat 'schuldgevoel' me vreselijk zeg.
Mag ik vragen wat voor jou de reden was om de zwangerschap af te breken? Was dit omdat de relatie tussen jou en je ex niet goed zat?
Als je niet op deze vraag wil/kan antwoorden dan begrijp ik het hoor!
Heel veel sterkte met het verwerken van je verdriet
Dankjewel
Dat het niet goed zat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. Ik wist dat onze relatie een kindje op dit moment zeker niet zou overleven. Mijn streven is dat áls ik een kind krijg, het kindje opgroeit in een stabiel gezin met een vader en moeder (of twee vaders of twee moeders) die van elkaar houden. Natuurlijk kunnen dingen veranderen of anders lopen in een leven (scheiding, kiezen voor alleenstaand moederschap, etc.) maar in principe zal ik er altijd naar streven mijn kind op te laten groeien met één veilige thuisbasis.
Als het kindje was geboren en wij uit elkaar waren hadden we het waarschijnlijk ook samen gedaan (co-ouderschap). Omdat wij behoorlijk verschillend in het leven staan (daardoor zijn we uit elkaar) had dit, zeker in het begin, spanningen opgeleverd wat niet goed zou zijn voor ons kindje.
Mag ik vragen wat voor jou de reden was om de zwangerschap af te breken? Was dit omdat de relatie tussen jou en je ex niet goed zat?
Als je niet op deze vraag wil/kan antwoorden dan begrijp ik het hoor!
Heel veel sterkte met het verwerken van je verdriet
Dankjewel
Dat het niet goed zat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. Ik wist dat onze relatie een kindje op dit moment zeker niet zou overleven. Mijn streven is dat áls ik een kind krijg, het kindje opgroeit in een stabiel gezin met een vader en moeder (of twee vaders of twee moeders) die van elkaar houden. Natuurlijk kunnen dingen veranderen of anders lopen in een leven (scheiding, kiezen voor alleenstaand moederschap, etc.) maar in principe zal ik er altijd naar streven mijn kind op te laten groeien met één veilige thuisbasis.
Als het kindje was geboren en wij uit elkaar waren hadden we het waarschijnlijk ook samen gedaan (co-ouderschap). Omdat wij behoorlijk verschillend in het leven staan (daardoor zijn we uit elkaar) had dit, zeker in het begin, spanningen opgeleverd wat niet goed zou zijn voor ons kindje.
maandag 26 augustus 2013 om 18:25
Geen ervaring, maar sterkte toegewenst.
Dit lijkt me inderdaad liefdesverdriet in het kwadraat. Met liefdesverdriet neem je afscheid van een toekomstbeeld dat je in gedachten had met een man en eventueel kinderen. Met een abortus lijkt me dat toekomstbeeld wat je los moet laten ineens veel tastbaarder.
Dit lijkt me inderdaad liefdesverdriet in het kwadraat. Met liefdesverdriet neem je afscheid van een toekomstbeeld dat je in gedachten had met een man en eventueel kinderen. Met een abortus lijkt me dat toekomstbeeld wat je los moet laten ineens veel tastbaarder.
maandag 26 augustus 2013 om 18:28
quote:jewelprincess schreef op maandag 26 augustus 2013 18:06 Ik heb dit nu bijna twee jaar terug mee gemaakt. En ik weet precies wat je bedoeld, met het alleen voelen. Niemand weet hoe je je voelt, niemand begrijpt je. En jij voelt je zó alleen!
Ook ik ben doorgegaan, na de opluchting dat ik van het 'probleem' af was. En ook ik ben keihard tegen een muur gelopen. Op een gegeven moment was ik gewoon echt depressief, maar heb wel geprobeerd om m'n leven zoveel mogelijk te blijven leven. Dit resulteerde in redelijk werken, maar een hel in de weekenden bij m'n vriend. Ik heb nadat ik zijn zoontje ook had uitgekafferd om niks, en ik hiervan schrok, toch hulp gezocht. Online, maar dit hielp al heel snel. Reflecteren waarom je de keuze hebt gemaakt; wat nu pijn doet en dergelijke.
Nu kan ik zeggen dat ik het een plekje heb gegeven. Maar ik zal het nooit vergeten en het mezelf ook nooit vergeven. Overigens ben ik nog wel samen met m'n vriend, en wij zijn er sterker uitgekomen.
Zoek hulp als je voelt dat je hier niet alleen mee kan dealen. Als is het alleen maar om je verhaal kwijt te kunnen.. Wil ook rustig met je mail oid als je dat prettig vind. Laat het maar weten.
Sterkte, je zult het ooit een plekje kunnen geven. ..
Wat ontzettend herkenbaar! De "opluchting" had ik ook heel erg in het begin. Ik ging jankend de kliniek in, tot aan de ingreep liep ik non stop te huilen. Toen ik daarna wakker werd waren de tranen ineens weg en was ik heel rustig. En nu komt het keihard terug.
Wat fijn dat jij het een plekje hebt kunnen geven en dat jij en jouw vriend het samen gered hebben en er samen sterker door zijn geworden. Dit geeft mij ook hoop voor de toekomst. Ik kom er wel doorheen, anderen is het ook gelukt. Alleen zit ik nu zo diep dat ik even niet meer weet hoe.
Ik zou het heel fijn vinden om met je te mailen. Ik weet niet of ik hier een privé bericht kan sturen, anders moet ik even een anoniem adres aanmaken dat ik hier kan plaatsen.
Ook ik ben doorgegaan, na de opluchting dat ik van het 'probleem' af was. En ook ik ben keihard tegen een muur gelopen. Op een gegeven moment was ik gewoon echt depressief, maar heb wel geprobeerd om m'n leven zoveel mogelijk te blijven leven. Dit resulteerde in redelijk werken, maar een hel in de weekenden bij m'n vriend. Ik heb nadat ik zijn zoontje ook had uitgekafferd om niks, en ik hiervan schrok, toch hulp gezocht. Online, maar dit hielp al heel snel. Reflecteren waarom je de keuze hebt gemaakt; wat nu pijn doet en dergelijke.
Nu kan ik zeggen dat ik het een plekje heb gegeven. Maar ik zal het nooit vergeten en het mezelf ook nooit vergeven. Overigens ben ik nog wel samen met m'n vriend, en wij zijn er sterker uitgekomen.
Zoek hulp als je voelt dat je hier niet alleen mee kan dealen. Als is het alleen maar om je verhaal kwijt te kunnen.. Wil ook rustig met je mail oid als je dat prettig vind. Laat het maar weten.
Sterkte, je zult het ooit een plekje kunnen geven. ..
Wat ontzettend herkenbaar! De "opluchting" had ik ook heel erg in het begin. Ik ging jankend de kliniek in, tot aan de ingreep liep ik non stop te huilen. Toen ik daarna wakker werd waren de tranen ineens weg en was ik heel rustig. En nu komt het keihard terug.
Wat fijn dat jij het een plekje hebt kunnen geven en dat jij en jouw vriend het samen gered hebben en er samen sterker door zijn geworden. Dit geeft mij ook hoop voor de toekomst. Ik kom er wel doorheen, anderen is het ook gelukt. Alleen zit ik nu zo diep dat ik even niet meer weet hoe.
Ik zou het heel fijn vinden om met je te mailen. Ik weet niet of ik hier een privé bericht kan sturen, anders moet ik even een anoniem adres aanmaken dat ik hier kan plaatsen.
maandag 26 augustus 2013 om 18:32
quote:sam1979 schreef op maandag 26 augustus 2013 18:14 Heel herkenbaar...
Ik heb 12 jaar geleden een abortus laten doen, inmiddels mama van 3 mooie jongens (en heb ook 3 miskramen) gehad
Ook ik heb heel erg veel spijt gehad, dacht met elke miskraam dat dat mijn "boete" was...
Ik ben door een heel heel diep dal gegaan.
Depressief en hele erge angstaanvallen.
Liefdesverdriet.. Mooie benaming
Ik heb geen "tip" voor je, maar alsjeblieft praat met mensen die je echt dierbaar zijn en je mag best rouwen...
Heel veel sterkte, het verdriet wordt minder... Maar of het ooit helemaal zal slijten... (Bij mij iig niet)
Liefs
Ook dit is zó herkenbaar! Dat je boete moet doen. Ik heb twee weken flink gebloed en napijn gehad, maar nam geen pijnstillers. Ik moest dat voelen, dat was mijn "straf".
Dankjewel voor het delen en je lieve woorden.
Ik heb 12 jaar geleden een abortus laten doen, inmiddels mama van 3 mooie jongens (en heb ook 3 miskramen) gehad
Ook ik heb heel erg veel spijt gehad, dacht met elke miskraam dat dat mijn "boete" was...
Ik ben door een heel heel diep dal gegaan.
Depressief en hele erge angstaanvallen.
Liefdesverdriet.. Mooie benaming
Ik heb geen "tip" voor je, maar alsjeblieft praat met mensen die je echt dierbaar zijn en je mag best rouwen...
Heel veel sterkte, het verdriet wordt minder... Maar of het ooit helemaal zal slijten... (Bij mij iig niet)
Liefs
Ook dit is zó herkenbaar! Dat je boete moet doen. Ik heb twee weken flink gebloed en napijn gehad, maar nam geen pijnstillers. Ik moest dat voelen, dat was mijn "straf".
Dankjewel voor het delen en je lieve woorden.
maandag 26 augustus 2013 om 18:45
Mail me maar op jewelprincess@live.nl !
maandag 26 augustus 2013 om 18:49
quote:jewelprincess schreef op maandag 26 augustus 2013 18:45 Mail me maar op <a href="mailto:jewelprincess@live.nl" class="link">jewelprincess@live.nl</a> !Ga ik doen!
maandag 26 augustus 2013 om 19:03
Maak je geen zorgen dat dit je enige kans zou zijn geweest. Een curretage wordt ook toegepast bij miskramen en dat zou men echt niet doen als daarmee je vruchtbaarheid om zeep werd geholpen. Je hebt een weloverwogen besluit genomen en dat is het beste wat je kunt doen in een moeilijke situatie. Dat je je nu zo rot voelt komt mogelijk ook door de hormoonverandering. Ik heb 2 miskramen gehad en na beiden duurde het 3 maanden voor ik me weer mezelf voelde, dus gun jezelf daarvoor ook tijd. Sterkte!
maandag 26 augustus 2013 om 19:16
quote:lies2.0 schreef op 26 augustus 2013 @ 18:16:
[...]
Dankjewel
Dat het niet goed zat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. Ik wist dat onze relatie een kindje op dit moment zeker niet zou overleven. Mijn streven is dat áls ik een kind krijg, het kindje opgroeit in een stabiel gezin met een vader en moeder (of twee vaders of twee moeders) die van elkaar houden. Natuurlijk kunnen dingen
veranderen of anders lopen in een leven (scheiding, kiezen voor alleenstaand moederschap, etc.) maar in principe zal ik er altijd naar streven mijn kind op te laten groeien met één veilige thuisbasis.
Als het kindje was geboren en wij uit elkaar waren hadden we het waarschijnlijk ook samen gedaan (co-ouderschap). Omdat wij behoorlijk verschillend in het leven staan (daardoor zijn we uit elkaar) had dit, zeker in het begin, spanningen opgeleverd wat niet goed zou zijn voor ons kindje.
Ik vind het echt ontzettend knap dat je dit besluit hebt genomen, ik denk inderdaad dat het in dit geval het beste is.
Ja het is een taboe, maar ik vind dat jij een heel knappe keuze hebt gemaakt, je hebt gekozen met je verstand en niet alleen met je emotie, en je afvragend wat de buitenwereld er wel niet van zou denken. Jij bent er van overtuigd dat je dit kindje niet hebt kunnen bieden wat het nodig heeft en verdient.
Ik heb heel veel respect voor je keuze, veel mensen hadden dit je niet na kunnen doen.
[...]
Dankjewel
Dat het niet goed zat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. Ik wist dat onze relatie een kindje op dit moment zeker niet zou overleven. Mijn streven is dat áls ik een kind krijg, het kindje opgroeit in een stabiel gezin met een vader en moeder (of twee vaders of twee moeders) die van elkaar houden. Natuurlijk kunnen dingen
veranderen of anders lopen in een leven (scheiding, kiezen voor alleenstaand moederschap, etc.) maar in principe zal ik er altijd naar streven mijn kind op te laten groeien met één veilige thuisbasis.
Als het kindje was geboren en wij uit elkaar waren hadden we het waarschijnlijk ook samen gedaan (co-ouderschap). Omdat wij behoorlijk verschillend in het leven staan (daardoor zijn we uit elkaar) had dit, zeker in het begin, spanningen opgeleverd wat niet goed zou zijn voor ons kindje.
Ik vind het echt ontzettend knap dat je dit besluit hebt genomen, ik denk inderdaad dat het in dit geval het beste is.
Ja het is een taboe, maar ik vind dat jij een heel knappe keuze hebt gemaakt, je hebt gekozen met je verstand en niet alleen met je emotie, en je afvragend wat de buitenwereld er wel niet van zou denken. Jij bent er van overtuigd dat je dit kindje niet hebt kunnen bieden wat het nodig heeft en verdient.
Ik heb heel veel respect voor je keuze, veel mensen hadden dit je niet na kunnen doen.
Komt wel goed, schatje!
maandag 26 augustus 2013 om 19:19
Ik heb een miskraam en een abortus gehad. Abortus was mijn keuze, ik kon niet anders want was veels te jong, opleiding nog niet afgerond woonde pas net samen en financieel gewoon niet op orde. Maar toch heb ik er altijd een beetje spijt van elk jaar op die data denk ik er ook extra veel aan maar ik weet wel dat het de beste beslissing was maar blijft moeilijk af en toe. Vooral de eerste paar maanden had ik het zwaar maar hoe cliche ook, je gaat je wel beter voelen op een gegeven moment.
Ikzelf heb het er ook nooit over eerlijk gezegd en eigenlijk ook nooit gedaan, zijn maar een paar mensen die er van af weten. Je moet het zelf een plekje zien te geven
Ikzelf heb het er ook nooit over eerlijk gezegd en eigenlijk ook nooit gedaan, zijn maar een paar mensen die er van af weten. Je moet het zelf een plekje zien te geven
.
