Psyche
alle pijlers
Vergeten
zaterdag 31 augustus 2013 om 02:50
Mijn partner is overleden.
Ik ben zo bang zijn gezicht te vergeten. Ik zie ons nog zo zitten op een terras. Ik ben vergeten waar. Dat vind ik heel erg. Ik breek al 2 weken mijn hoofd waar dat ook al weer was. Ik begin dingen te vergeten. Er zijn dingen die ik nooit zal vergeten, maar dat terras weet ik niet meer. Ik weet nog wel wat we gegeten hebben, het uitzicht, maar kan me niet herinneren waar en wanneer dat was. Ik wil geen seconde verliezen van hem, maar het gebeurd toch. Ik wou dat ik het nog wist. De stoelen weet ik nog, het menu, het gevoel. Het stomme is dat ik nog weet wat voor een borden we hadden. Ik weet alleen niet meer waar en wanneer we daar zaten. En dat ik dat niet meer weet voelt verschrikkelijk. Gelukkig weet ik nog heel veel wel, het belangrijkste nl dat we van elkaar hielden. Is dat herkenbaar?
Ik ben zo bang zijn gezicht te vergeten. Ik zie ons nog zo zitten op een terras. Ik ben vergeten waar. Dat vind ik heel erg. Ik breek al 2 weken mijn hoofd waar dat ook al weer was. Ik begin dingen te vergeten. Er zijn dingen die ik nooit zal vergeten, maar dat terras weet ik niet meer. Ik weet nog wel wat we gegeten hebben, het uitzicht, maar kan me niet herinneren waar en wanneer dat was. Ik wil geen seconde verliezen van hem, maar het gebeurd toch. Ik wou dat ik het nog wist. De stoelen weet ik nog, het menu, het gevoel. Het stomme is dat ik nog weet wat voor een borden we hadden. Ik weet alleen niet meer waar en wanneer we daar zaten. En dat ik dat niet meer weet voelt verschrikkelijk. Gelukkig weet ik nog heel veel wel, het belangrijkste nl dat we van elkaar hielden. Is dat herkenbaar?
zaterdag 31 augustus 2013 om 03:03
Oh flakes, wat verdrietig. Geen herkenning qua geliefde, wel met dierbaren die overleden zijn. Soms blijkt dat ik dingen niet meer weet, of zelfs verkeerd in mijn herinnering heb. Voel me dan altijd een beetje schuldig. Ik herken het willen vasthouden van alle details. Dat zal waarschijnlijk over gaan, maar doe dat vooral lekker op jouw tempo. Maar probeer je niet schuldig te voelen. Jouw partner leeft voort in jouw kennis, jouw gebaren, jouw keuzes en vooral in je hart. Altijd
zaterdag 31 augustus 2013 om 03:03
Lieve flakes: tis ook een beetje uit zelfbescherming dat je sommige dingen niet voor de geest kan halen.. jouw geest laat dat stukje bij beetje toe..maak er geen punt van, het schiet je wel weer te binnen..
Ik denk dat het als het ware zo is dat er heftiger herinneringen "voor" liggen..
Dat zijn idd "maar" details, het belangrijkste is dat oprechte liefde niet teloorgaat! Maak je hier nu geen zorgen over. Je vergeet die dingen echt niet, ze liggen opgeslagen ergens in jouw herinnering.
Die liefde is het enige wat telt en wat over de grenzen van leven en dood heengaat, daarvan ben ik overtuigd!
Heel veel sterkte, meid!
Ik denk dat het als het ware zo is dat er heftiger herinneringen "voor" liggen..
Dat zijn idd "maar" details, het belangrijkste is dat oprechte liefde niet teloorgaat! Maak je hier nu geen zorgen over. Je vergeet die dingen echt niet, ze liggen opgeslagen ergens in jouw herinnering.
Die liefde is het enige wat telt en wat over de grenzen van leven en dood heengaat, daarvan ben ik overtuigd!
Heel veel sterkte, meid!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 31 augustus 2013 om 03:13
zaterdag 31 augustus 2013 om 03:29
Nee, ik denk niet dat het zo is, dat je een stuk verliest. Je zelfbeschermingssysteem zorgt ervoor dat niet al die herinneringen (tegelijk) binnenkomen bij je..
Je raakt hem niet kwijt , hooguit ga je langzaamaan wennen.. En je wil nog helemaal niet wennen.. je wil juist die gevoelens levend houden. Die behoeftes zijn niet over als je iemand verloren hebt, integendeel... heel herkenbaar
Je raakt hem niet kwijt , hooguit ga je langzaamaan wennen.. En je wil nog helemaal niet wennen.. je wil juist die gevoelens levend houden. Die behoeftes zijn niet over als je iemand verloren hebt, integendeel... heel herkenbaar
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 31 augustus 2013 om 03:35
verdomme, ik herinner me exact hoe de wc was en hoe je daar heen moet. Ik weet gewoon echt niet meer waarom en waar we daar zaten. Hij had wat smerigs besteld, dat weet ik nog. Ik zat vreselijk veel van hem te houden. En we hebben vreselijk gelachen samen. En uiteindelijk samen de tonijnsalade gegeten en genoten van het uitzicht. Dat is alles wat ik nog weet.
zaterdag 31 augustus 2013 om 03:43
zaterdag 31 augustus 2013 om 03:50
quote:Suzy65 schreef op 31 augustus 2013 @ 03:29:
Nee, ik denk niet dat het zo is, dat je een stuk verliest. Je zelfbeschermingssysteem zorgt ervoor dat niet al die herinneringen (tegelijk) binnenkomen bij je..
Je raakt hem niet kwijt , hooguit ga je langzaamaan wennen.. En je wil nog helemaal niet wennen.. je wil juist die gevoelens levend houden. Die behoeftes zijn niet over als je iemand verloren hebt, integendeel... heel herkenbaarHet duurt even, maar dan begrijp ik je. je hebt gelijk, ik wil niet wennen. Goh, daar moet ik even over nadenken.
Nee, ik denk niet dat het zo is, dat je een stuk verliest. Je zelfbeschermingssysteem zorgt ervoor dat niet al die herinneringen (tegelijk) binnenkomen bij je..
Je raakt hem niet kwijt , hooguit ga je langzaamaan wennen.. En je wil nog helemaal niet wennen.. je wil juist die gevoelens levend houden. Die behoeftes zijn niet over als je iemand verloren hebt, integendeel... heel herkenbaarHet duurt even, maar dan begrijp ik je. je hebt gelijk, ik wil niet wennen. Goh, daar moet ik even over nadenken.
zaterdag 31 augustus 2013 om 03:57
zaterdag 31 augustus 2013 om 07:50
Mijn vader is al heel lang geleden overleden. Ik vond het erg dat ik specifieke dingen niet meer wist, later dat ik hem niet als klankbord kon gebruiken.
Wat ik na 25 jaar (ik was puber, nu nog geen 40) nog wel weet zijn de abstracte zaken. En de verhalen die we zelf levend hebben gehouden.
Ik heb heel warme herinneringen aan mijn vader.
Toen ik trouwde bedacht ik me dat ik mijn vader niet eens meer zou herkennen als hij langs zou lopen. Gelukkig kwam toen een familie bijeenkomst voorbij, met verre familie waarin ik mijn vader steeds herkende. Dus dat viel mee.
We doen iets gezelligs samen en bellen/mailen familie op zijn verjaardag en sterfdag. Dat vind ik fijn.
Wat ik na 25 jaar (ik was puber, nu nog geen 40) nog wel weet zijn de abstracte zaken. En de verhalen die we zelf levend hebben gehouden.
Ik heb heel warme herinneringen aan mijn vader.
Toen ik trouwde bedacht ik me dat ik mijn vader niet eens meer zou herkennen als hij langs zou lopen. Gelukkig kwam toen een familie bijeenkomst voorbij, met verre familie waarin ik mijn vader steeds herkende. Dus dat viel mee.
We doen iets gezelligs samen en bellen/mailen familie op zijn verjaardag en sterfdag. Dat vind ik fijn.
zaterdag 31 augustus 2013 om 08:10
Ik herken dat heel erg, ik heb dat heel erg met mijn overleden zoontje. Het lijkt vaak alsof ik me niet echt zijn gezicht kan herinneren, maar alleen van zijn foto's. Daar wordt ik wel eens triestig van. Maar wat me wel heel erg is bijgebleven is hoe hij rook en hoe zijn vingertjes aanvoelde toen ik hem voor het eerst een kusje op zijn handje gaf. Maar het zit me vaak wel dwars dat ik bijv me niet kan herinneren dat ik zijn gezicht zonder pleister erop heb gezien.
zaterdag 31 augustus 2013 om 08:15
Ik herken het. Wat ook naar is dat ik niemand meer om mij heen heb die mijn vader gekend heeft dus kan het ook niet vragen. Met zijn familie heb ik geen contact.
Wat misschien zou helpen is alle herinneringen op te schrijven, heel uitgebreid. Mocht je in de toekomst iets denken te vergeten dan kan je het nog teruglezen.
Heel veel sterkte en nog gecondoleerd met het verlies van je man.
Wat misschien zou helpen is alle herinneringen op te schrijven, heel uitgebreid. Mocht je in de toekomst iets denken te vergeten dan kan je het nog teruglezen.
Heel veel sterkte en nog gecondoleerd met het verlies van je man.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zaterdag 31 augustus 2013 om 09:00
Toen ik 5 jaar was, overleed mijn stiefopa. Ik heb die man maar een paar keer gezien, maar ik was dol op hem. Een hele joviale man, die heel uitbundig was en altijd gek deed met kleine kinderen (stoeien, heel hard zingen, enz).
Omdat ik nog zo klein was en hem maar een paar keer heb gezien, herinner ik me niet veel van hem. Slechts een paar fragmenten.
Maar toen ik een jaar of 30 was, zag ik zijn oudste zoon op een feestje. We kwamen net binnen en ik zag hem op een afstandje. Ik had die man al een aantal jaar niet meer gezien, en hij was van een vlotte 50er een bejaarde man geworden. En die oom staat daar met zijn eigen kleinkinderen te spelen en gek te doen, en ik zie opeens helemaal mijn opa staan! Zijn stem, zijn mimiek, alles klopte (behalve zijn gezicht). En ik kan me echt niet heugen hoe opa eruit zag, maar opeens stond hij voor me.
Waarmee ik maar wil zeggen, dat je herinneringen aan de oppervlakte niet altijd overeen stemmen met je werkelijke herinneren. Ook al denk je dat je een deel van hem kwijt bent, hij zit heel diep in je. En soms, meestal heel onverwacht, zal er een trigger zijn die hem terug haalt. Een geur, een liedje of een bepaald uitzicht, het kan van alles zijn. En op die momenten weet je dat hij in je hart zit en daar nooit weg zal gaan.
Omdat ik nog zo klein was en hem maar een paar keer heb gezien, herinner ik me niet veel van hem. Slechts een paar fragmenten.
Maar toen ik een jaar of 30 was, zag ik zijn oudste zoon op een feestje. We kwamen net binnen en ik zag hem op een afstandje. Ik had die man al een aantal jaar niet meer gezien, en hij was van een vlotte 50er een bejaarde man geworden. En die oom staat daar met zijn eigen kleinkinderen te spelen en gek te doen, en ik zie opeens helemaal mijn opa staan! Zijn stem, zijn mimiek, alles klopte (behalve zijn gezicht). En ik kan me echt niet heugen hoe opa eruit zag, maar opeens stond hij voor me.
Waarmee ik maar wil zeggen, dat je herinneringen aan de oppervlakte niet altijd overeen stemmen met je werkelijke herinneren. Ook al denk je dat je een deel van hem kwijt bent, hij zit heel diep in je. En soms, meestal heel onverwacht, zal er een trigger zijn die hem terug haalt. Een geur, een liedje of een bepaald uitzicht, het kan van alles zijn. En op die momenten weet je dat hij in je hart zit en daar nooit weg zal gaan.
zaterdag 31 augustus 2013 om 09:18
quote:flakes schreef op 31 augustus 2013 @ 02:50:
Mijn partner is overleden.
Ik ben zo bang zijn gezicht te vergeten. Ik zie ons nog zo zitten op een terras. Ik ben vergeten waar. Dat vind ik heel erg. Ik breek al 2 weken mijn hoofd waar dat ook al weer was. Ik begin dingen te vergeten. Er zijn dingen die ik nooit zal vergeten, maar dat terras weet ik niet meer. Ik weet nog wel wat we gegeten hebben, het uitzicht, maar kan me niet herinneren waar en wanneer dat was. Ik wil geen seconde verliezen van hem, maar het gebeurd toch. Ik wou dat ik het nog wist. De stoelen weet ik nog, het menu, het gevoel. Het stomme is dat ik nog weet wat voor een borden we hadden. Ik weet alleen niet meer waar en wanneer we daar zaten. En dat ik dat niet meer weet voelt verschrikkelijk. Gelukkig weet ik nog heel veel wel, het belangrijkste nl dat we van elkaar hielden. Is dat herkenbaar?
Ja, ik herken het.
Na verloop van tijd komen deze dingen langzaam weer terug.
En ik kan het weten.... Je doet nu te hard je best om het te 'moeten' herinneren.
En schrijven heeft mij geholpen. Alles opschrijven wat ik nog wist in het gezelschap van een jankbui.
Mijn partner is overleden.
Ik ben zo bang zijn gezicht te vergeten. Ik zie ons nog zo zitten op een terras. Ik ben vergeten waar. Dat vind ik heel erg. Ik breek al 2 weken mijn hoofd waar dat ook al weer was. Ik begin dingen te vergeten. Er zijn dingen die ik nooit zal vergeten, maar dat terras weet ik niet meer. Ik weet nog wel wat we gegeten hebben, het uitzicht, maar kan me niet herinneren waar en wanneer dat was. Ik wil geen seconde verliezen van hem, maar het gebeurd toch. Ik wou dat ik het nog wist. De stoelen weet ik nog, het menu, het gevoel. Het stomme is dat ik nog weet wat voor een borden we hadden. Ik weet alleen niet meer waar en wanneer we daar zaten. En dat ik dat niet meer weet voelt verschrikkelijk. Gelukkig weet ik nog heel veel wel, het belangrijkste nl dat we van elkaar hielden. Is dat herkenbaar?
Ja, ik herken het.
Na verloop van tijd komen deze dingen langzaam weer terug.
En ik kan het weten.... Je doet nu te hard je best om het te 'moeten' herinneren.
En schrijven heeft mij geholpen. Alles opschrijven wat ik nog wist in het gezelschap van een jankbui.
zaterdag 31 augustus 2013 om 09:21
quote:_renner_ schreef op 31 augustus 2013 @ 08:10:
Ik herken dat heel erg, ik heb dat heel erg met mijn overleden zoontje. Het lijkt vaak alsof ik me niet echt zijn gezicht kan herinneren, maar alleen van zijn foto's. Daar wordt ik wel eens triestig van. Maar wat me wel heel erg is bijgebleven is hoe hij rook en hoe zijn vingertjes aanvoelde toen ik hem voor het eerst een kusje op zijn handje gaf. Maar het zit me vaak wel dwars dat ik bijv me niet kan herinneren dat ik zijn gezicht zonder pleister erop heb gezien.Ik vind dat zo erg. Jee
Ik herken dat heel erg, ik heb dat heel erg met mijn overleden zoontje. Het lijkt vaak alsof ik me niet echt zijn gezicht kan herinneren, maar alleen van zijn foto's. Daar wordt ik wel eens triestig van. Maar wat me wel heel erg is bijgebleven is hoe hij rook en hoe zijn vingertjes aanvoelde toen ik hem voor het eerst een kusje op zijn handje gaf. Maar het zit me vaak wel dwars dat ik bijv me niet kan herinneren dat ik zijn gezicht zonder pleister erop heb gezien.Ik vind dat zo erg. Jee
zaterdag 31 augustus 2013 om 09:41
Ik ga zo meteen een boekje kopen en opschrijven wat ik nog wel weet. Zoals dat terras, het eten, het lachen samen. Als 2 kinderen rondlopen in een park in Parijs etc..
Elk stukje wil ik behouden.
Ouderwets pen op papier. Bedankt allemaal. En best wel geruststellend om te lezen dat het niet zo gek is dat ik dingen vergeet. Al 2 weken breek ik mijn hoofd over waar dit nou was. Misschien weet ik het over een tijdje weer. Misschien niet. Het gevoel vergeet ik hoop ik nooit meer.
Voel me ook best schuldig dat ik het niet meer weet. Alsof het er niet toe deed en dat deed het wel, want dat weet ik nog heel goed, hoe ik trots zat te zijn op hem, hem heb zitten uitlachen om dat vieze gerecht en hoe we samen de tonijnsalade hebben opgegeten en over het muurtje van het terras naar beneden keken. En waarom ik me nou de wc, de borden zo goed herinner weet ik niet. Ik weet inderdaad als de dag van gisteren hoeveel ik van hem hield. Ik weet zelfs nog wat hij die dag aanhad. Zijn gekke bruine afrits broek. Stond hem fantastisch trouwens. :')
Elk stukje wil ik behouden.
Ouderwets pen op papier. Bedankt allemaal. En best wel geruststellend om te lezen dat het niet zo gek is dat ik dingen vergeet. Al 2 weken breek ik mijn hoofd over waar dit nou was. Misschien weet ik het over een tijdje weer. Misschien niet. Het gevoel vergeet ik hoop ik nooit meer.
Voel me ook best schuldig dat ik het niet meer weet. Alsof het er niet toe deed en dat deed het wel, want dat weet ik nog heel goed, hoe ik trots zat te zijn op hem, hem heb zitten uitlachen om dat vieze gerecht en hoe we samen de tonijnsalade hebben opgegeten en over het muurtje van het terras naar beneden keken. En waarom ik me nou de wc, de borden zo goed herinner weet ik niet. Ik weet inderdaad als de dag van gisteren hoeveel ik van hem hield. Ik weet zelfs nog wat hij die dag aanhad. Zijn gekke bruine afrits broek. Stond hem fantastisch trouwens. :')
