Psyche
alle pijlers
Vergeten
zaterdag 31 augustus 2013 om 02:50
Mijn partner is overleden.
Ik ben zo bang zijn gezicht te vergeten. Ik zie ons nog zo zitten op een terras. Ik ben vergeten waar. Dat vind ik heel erg. Ik breek al 2 weken mijn hoofd waar dat ook al weer was. Ik begin dingen te vergeten. Er zijn dingen die ik nooit zal vergeten, maar dat terras weet ik niet meer. Ik weet nog wel wat we gegeten hebben, het uitzicht, maar kan me niet herinneren waar en wanneer dat was. Ik wil geen seconde verliezen van hem, maar het gebeurd toch. Ik wou dat ik het nog wist. De stoelen weet ik nog, het menu, het gevoel. Het stomme is dat ik nog weet wat voor een borden we hadden. Ik weet alleen niet meer waar en wanneer we daar zaten. En dat ik dat niet meer weet voelt verschrikkelijk. Gelukkig weet ik nog heel veel wel, het belangrijkste nl dat we van elkaar hielden. Is dat herkenbaar?
Ik ben zo bang zijn gezicht te vergeten. Ik zie ons nog zo zitten op een terras. Ik ben vergeten waar. Dat vind ik heel erg. Ik breek al 2 weken mijn hoofd waar dat ook al weer was. Ik begin dingen te vergeten. Er zijn dingen die ik nooit zal vergeten, maar dat terras weet ik niet meer. Ik weet nog wel wat we gegeten hebben, het uitzicht, maar kan me niet herinneren waar en wanneer dat was. Ik wil geen seconde verliezen van hem, maar het gebeurd toch. Ik wou dat ik het nog wist. De stoelen weet ik nog, het menu, het gevoel. Het stomme is dat ik nog weet wat voor een borden we hadden. Ik weet alleen niet meer waar en wanneer we daar zaten. En dat ik dat niet meer weet voelt verschrikkelijk. Gelukkig weet ik nog heel veel wel, het belangrijkste nl dat we van elkaar hielden. Is dat herkenbaar?
zaterdag 31 augustus 2013 om 09:51
Och flakes
Ik zit met tranen je topic te lezen.
Het niet willen vergeten is zo herkenbaar. Want als je vergeet raak je nog meer kwijt wat je al kwijt bent. En dan voel je schuldig en word je boos.
Net zoals de eerste keer weer oprecht te moeten lachen. Het schuldgevoel erna.
Maar je vergeet hem echt niet. Niet wie hij was voor jou en je gevoel voor hem. Details zoals waar je was vergeten is soms mentaal nodig om de scherpe randjes van de pijn af te halen denk ik. Of misschien denk ik dat om het voor mezelf makkelijker te maken, ik weet t ook niet.
Ik zit met tranen je topic te lezen.
Het niet willen vergeten is zo herkenbaar. Want als je vergeet raak je nog meer kwijt wat je al kwijt bent. En dan voel je schuldig en word je boos.
Net zoals de eerste keer weer oprecht te moeten lachen. Het schuldgevoel erna.
Maar je vergeet hem echt niet. Niet wie hij was voor jou en je gevoel voor hem. Details zoals waar je was vergeten is soms mentaal nodig om de scherpe randjes van de pijn af te halen denk ik. Of misschien denk ik dat om het voor mezelf makkelijker te maken, ik weet t ook niet.
zaterdag 31 augustus 2013 om 10:06
quote:Nouschi schreef op 31 augustus 2013 @ 09:44:
Wat verdrietig Flakes.
Kun je het niet nazoeken in je agenda misschien?
Heb ik geprobeerd Nouschi. Het kan niet anders dan Zuid Frankrijk geweest zijn, want het landschap dat ik me herinner is Zuid Frankrijk. Wat ik ook nog weet is dat we dachten een klein restaurantje binnen te stappen en toen opeens achter op een waanzinnig mooi terras zaten. Groot ook. Bovenop een heuvel met uitzicht over een dorp. Ik kan me maar niet herinneren wanneer dat was en hoe we daar terecht zijn gekomen. En dat terras is in mijn hoofd van belang, want ik weet het niet meer en dat vind ik zo erg. Het voelt zo verkeerd dat ik het niet meer weet. Heel erg lang geleden kan het niet zijn, max 8 jaar. Eerder zijn we daar niet geweest.
Nou ik toch bezig ben....
Nog stommer is dat ik een paar weken geleden de auto heb gepakt en naar Zuid Frankrijk ben gereden. Ik had verwacht aan een stuk te huilen, maar dat gebeurde niet. Ook niet toen ik Lyon inreed, waar we dachten de overnachting van ons leven zouden hebben, maar eindigde in een vaag hotel en gegeten hebben bij een zeer slecht restaurant aan een stinkende straat. Het was geweldig, want we waren blij met elkaar, daar, in dat gekke restaurant op plastic stoeltjes. Ik reed daar en ik herinnerde me het, maar er gebeurde met mij gek genoeg weinig, terwijl ik nu al 2 weken mijn kop breek en best wat tranen vergiet over dat terras. Snap er helemaal niks van.
Wat verdrietig Flakes.
Kun je het niet nazoeken in je agenda misschien?
Heb ik geprobeerd Nouschi. Het kan niet anders dan Zuid Frankrijk geweest zijn, want het landschap dat ik me herinner is Zuid Frankrijk. Wat ik ook nog weet is dat we dachten een klein restaurantje binnen te stappen en toen opeens achter op een waanzinnig mooi terras zaten. Groot ook. Bovenop een heuvel met uitzicht over een dorp. Ik kan me maar niet herinneren wanneer dat was en hoe we daar terecht zijn gekomen. En dat terras is in mijn hoofd van belang, want ik weet het niet meer en dat vind ik zo erg. Het voelt zo verkeerd dat ik het niet meer weet. Heel erg lang geleden kan het niet zijn, max 8 jaar. Eerder zijn we daar niet geweest.
Nou ik toch bezig ben....
Nog stommer is dat ik een paar weken geleden de auto heb gepakt en naar Zuid Frankrijk ben gereden. Ik had verwacht aan een stuk te huilen, maar dat gebeurde niet. Ook niet toen ik Lyon inreed, waar we dachten de overnachting van ons leven zouden hebben, maar eindigde in een vaag hotel en gegeten hebben bij een zeer slecht restaurant aan een stinkende straat. Het was geweldig, want we waren blij met elkaar, daar, in dat gekke restaurant op plastic stoeltjes. Ik reed daar en ik herinnerde me het, maar er gebeurde met mij gek genoeg weinig, terwijl ik nu al 2 weken mijn kop breek en best wat tranen vergiet over dat terras. Snap er helemaal niks van.
zaterdag 31 augustus 2013 om 10:14
quote:nona_Acy schreef op 31 augustus 2013 @ 09:51:
Och flakes
Ik zit met tranen je topic te lezen.
Het niet willen vergeten is zo herkenbaar. Want als je vergeet raak je nog meer kwijt wat je al kwijt bent. En dan voel je schuldig en word je boos.
Net zoals de eerste keer weer oprecht te moeten lachen. Het schuldgevoel erna.
Maar je vergeet hem echt niet. Niet wie hij was voor jou en je gevoel voor hem. Details zoals waar je was vergeten is soms mentaal nodig om de scherpe randjes van de pijn af te halen denk ik. Of misschien denk ik dat om het voor mezelf makkelijker te maken, ik weet t ook niet.Oh ja, inderdaad. Dat heb ik ook gehad. Oprecht lachen voelde heel gek. Dat kan ik inmiddels weer, gelukkig. Met dank aan geweldige neefjes en nichtjes. Zo voelt het nog steeds raar dat ik besluiten neem waarvan hij niet weet, dat er nu 2 katten rondlopen die hij niet kent. Wij waren bijna 24x7 bij elkaar, we werkten ook samen. Zowel hij als ik waren niet echt het plak type, maar samen waren we echt verschrikkelijk klef. Heerlijk was dat. Ik heb alle smssen nog, de whatsaps etc. Daar moet ik echt om glimlachen. Elke dag, elke seconde als we tijd hadden zaten we zoetsappig te doen.
Och flakes
Ik zit met tranen je topic te lezen.
Het niet willen vergeten is zo herkenbaar. Want als je vergeet raak je nog meer kwijt wat je al kwijt bent. En dan voel je schuldig en word je boos.
Net zoals de eerste keer weer oprecht te moeten lachen. Het schuldgevoel erna.
Maar je vergeet hem echt niet. Niet wie hij was voor jou en je gevoel voor hem. Details zoals waar je was vergeten is soms mentaal nodig om de scherpe randjes van de pijn af te halen denk ik. Of misschien denk ik dat om het voor mezelf makkelijker te maken, ik weet t ook niet.Oh ja, inderdaad. Dat heb ik ook gehad. Oprecht lachen voelde heel gek. Dat kan ik inmiddels weer, gelukkig. Met dank aan geweldige neefjes en nichtjes. Zo voelt het nog steeds raar dat ik besluiten neem waarvan hij niet weet, dat er nu 2 katten rondlopen die hij niet kent. Wij waren bijna 24x7 bij elkaar, we werkten ook samen. Zowel hij als ik waren niet echt het plak type, maar samen waren we echt verschrikkelijk klef. Heerlijk was dat. Ik heb alle smssen nog, de whatsaps etc. Daar moet ik echt om glimlachen. Elke dag, elke seconde als we tijd hadden zaten we zoetsappig te doen.
zaterdag 31 augustus 2013 om 10:24
Misschien is dat het wel...Het leven gaat verder, er zijn 2 katten waar ik dol op ben, heb ook al een andere baan. Ik ben zelfs mijn gezicht aan het rechttrekken.... Er verdwijnt steeds een stukje van hem. Vlak na zijn dood heb ik 2 weken lang niet in ons bed geslapen in de angst het bed te moeten verschonen. Dat was tastbaar, herinneringen wil ik gewoon zo graag behouden, maar ook dat gaat kennelijk stukje bij beetje weg.
Nou, een plens koud water en een schrift halen om te schrijven.....
Nou, een plens koud water en een schrift halen om te schrijven.....
zaterdag 31 augustus 2013 om 10:36
zondag 1 september 2013 om 14:19
Idede, ik voel me best wel schuldig. Heb gisteren al veel opgeschreven. Ik begin me zelfs af te vragen of die herinnering wel echt was, maar dat kan bijna niet anders. Ik ben nu trip voor trip aan het opschrijven. (pas 1 af). Leek me een goed idee om bij de trips en vakanties te beginnen.
Het is nu iets meer dan 1.5 jaar geleden. Soms voelt het als gisteren en soms voelt het alsof het veel langer geleden is gebeurd.
Het is nu iets meer dan 1.5 jaar geleden. Soms voelt het als gisteren en soms voelt het alsof het veel langer geleden is gebeurd.
zondag 1 september 2013 om 14:51
Heel mooi liedje hierover, kan helaas geen opname op internet vinden:
http://www.songteksten.nl/songteksten/36671/
http://www.songteksten.nl/songteksten/36671/
zondag 1 september 2013 om 15:04
quote:roodmetwittestippen schreef op 01 september 2013 @ 14:51:
Heel mooi liedje hierover, kan helaas geen opname op internet vinden:
http://www.songteksten.nl/songteksten/36671/Nou, inderdaad heel toepasselijk. Dank je.
Heel mooi liedje hierover, kan helaas geen opname op internet vinden:
http://www.songteksten.nl/songteksten/36671/Nou, inderdaad heel toepasselijk. Dank je.
zondag 1 september 2013 om 15:06
zondag 1 september 2013 om 15:16
Schuldgevoel is helemaal niet nodig. Je houdt van hem. Hij blijft voor altijd in je hart. Al komt er ooit een nieuwe liefde, je blijft van hem houden, echt waar.
En schrijf alles op wat je nu nog weet. Het helpt met rouwen en verwerken en het is fijn om later terug te lezen. Bij moeilijke momenten. Die momenten komen, na verloop van tijd, steeds minder voor. Maar ik denk dat ze altijd wel blijven. Hier wel in ieder geval. En dat mag ook.
En schrijf alles op wat je nu nog weet. Het helpt met rouwen en verwerken en het is fijn om later terug te lezen. Bij moeilijke momenten. Die momenten komen, na verloop van tijd, steeds minder voor. Maar ik denk dat ze altijd wel blijven. Hier wel in ieder geval. En dat mag ook.
zondag 1 september 2013 om 15:33
maandag 2 september 2013 om 13:43
Ik weet het weer!! Het was helemaal niet Frankrijk, maar Duitsland!
De herinnering was niet bedacht en ik weet weer precies waar en waarom we daar waren
De route, waar we heen gingen, waarom we daar stopten...alles.
We waren onderweg. Pfoehh! Het heeft me veel kopbreken gekost! En geen herinnering die de scherpe kantjes eraf moet halen, het was geweldig. Zo blij dat ik het weer weet. Schrijven helpt echt!
Misschien klinkt het heel erg stom, maar ik ben zo blij dat ik het weer weet! Ik herinner me de bocht waar dat ding lag, waarom we er stopte, alles! En voornamelijk hoe leuk dat was. Die rit ook, die was leuk. De eindbestemming was ook leuk. Maar ik weet het weer. Moet wel even een traantje laten, maar ben wel blij.
De herinnering was niet bedacht en ik weet weer precies waar en waarom we daar waren
De route, waar we heen gingen, waarom we daar stopten...alles. We waren onderweg. Pfoehh! Het heeft me veel kopbreken gekost! En geen herinnering die de scherpe kantjes eraf moet halen, het was geweldig. Zo blij dat ik het weer weet. Schrijven helpt echt!
Misschien klinkt het heel erg stom, maar ik ben zo blij dat ik het weer weet! Ik herinner me de bocht waar dat ding lag, waarom we er stopte, alles! En voornamelijk hoe leuk dat was. Die rit ook, die was leuk. De eindbestemming was ook leuk. Maar ik weet het weer. Moet wel even een traantje laten, maar ben wel blij.
maandag 2 september 2013 om 13:48
Ik ben blij dat je het weer weet!
Het is overigens wel herkenbaar. Ik ben anderhalf jaar geleden mijn ex partner verloren. Onze dochter was toen bijna 6. Zij heeft hier ook veel last van. Ze weet soms niet meer zo goed hoe groot hij ook alweer was, of hoe zijn gezicht er van dichtbij uit zag. Ik vind het ontzettend verdrietig ......
Het is overigens wel herkenbaar. Ik ben anderhalf jaar geleden mijn ex partner verloren. Onze dochter was toen bijna 6. Zij heeft hier ook veel last van. Ze weet soms niet meer zo goed hoe groot hij ook alweer was, of hoe zijn gezicht er van dichtbij uit zag. Ik vind het ontzettend verdrietig ......
maandag 2 september 2013 om 13:53
quote:mallebeppie schreef op 02 september 2013 @ 13:48:
Ik ben blij dat je het weer weet!
Het is overigens wel herkenbaar. Ik ben anderhalf jaar geleden mijn ex partner verloren. Onze dochter was toen bijna 6. Zij heeft hier ook veel last van. Ze weet soms niet meer zo goed hoe groot hij ook alweer was, of hoe zijn gezicht er van dichtbij uit zag. Ik vind het ontzettend verdrietig ...... voor jou en jouw dochtertje. Ik kan me niet voorstellen hoe erg dat is als je een ouder/kind verliest. Ik hoop dat je haar kan ondersteunen haar vader "levend" te houden. Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel. De angst om te vergeten begrijp ik heel goed, vandaar ook dit topic.
Ik ben blij dat je het weer weet!
Het is overigens wel herkenbaar. Ik ben anderhalf jaar geleden mijn ex partner verloren. Onze dochter was toen bijna 6. Zij heeft hier ook veel last van. Ze weet soms niet meer zo goed hoe groot hij ook alweer was, of hoe zijn gezicht er van dichtbij uit zag. Ik vind het ontzettend verdrietig ...... voor jou en jouw dochtertje. Ik kan me niet voorstellen hoe erg dat is als je een ouder/kind verliest. Ik hoop dat je haar kan ondersteunen haar vader "levend" te houden. Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel. De angst om te vergeten begrijp ik heel goed, vandaar ook dit topic.
maandag 2 september 2013 om 14:14
Toen ik jong was heel veel mensen verloren.
Van ooms, tot klasgenoten, opa's en oma's natuurlijk, maar ook een nichtje en een neef.
Ik hoop altijd dat ik daardoor meer gewend ben aan afscheid nemen. Is ook wel een beetje zo. Toen een vriend van me overleed op z'n 22ste, wist ik van te voren al een beetje dat dat vergeten er bij hoort.
Wat nog steeds stekend pijn doet, is als ik een herinnering heb. Een hele heldere herinnering. En m'n broer herinnert zich het voorval heel anders.
Wat zegt dat over m'n andere herinneringen? Kloppen die wel? Of ben ik dan eigenlijk alles kwijt?
Maar goed, het gaat minder pijn doen, echt.
Ook al wil je dat nu nog niet.
Van ooms, tot klasgenoten, opa's en oma's natuurlijk, maar ook een nichtje en een neef.
Ik hoop altijd dat ik daardoor meer gewend ben aan afscheid nemen. Is ook wel een beetje zo. Toen een vriend van me overleed op z'n 22ste, wist ik van te voren al een beetje dat dat vergeten er bij hoort.
Wat nog steeds stekend pijn doet, is als ik een herinnering heb. Een hele heldere herinnering. En m'n broer herinnert zich het voorval heel anders.
Wat zegt dat over m'n andere herinneringen? Kloppen die wel? Of ben ik dan eigenlijk alles kwijt?
Maar goed, het gaat minder pijn doen, echt.
Ook al wil je dat nu nog niet.
maandag 2 september 2013 om 14:34
Ik wil niet vergeten en verzet me daar met hand en tand tegen, Ik wil geen seconde verliezen. Wij maakten nooit foto's, dus die heb ik niet (weinig), omdat we zo stom waren te denken dat herinneringen mooier zijn dan foto's. Daar heb ik nu spijt van. En dat je je leven niet moet leiden door een lens. Dat is natuurlijk ook zo, maar nu is dat wel cru, want ik heb maar bitter weinig. Wat waren we onoverwinnelijk toen we dat zeiden. En ik het hardst. Stupid!
@noreservations, dat kan ik me voorstellen, maar jullie beiden hebben jullie waarheid.
@Peacy, zo kort geleden..Schrijven helpt dus echt.
@noreservations, dat kan ik me voorstellen, maar jullie beiden hebben jullie waarheid.
@Peacy, zo kort geleden..Schrijven helpt dus echt.
maandag 2 september 2013 om 14:35
