Psyche
alle pijlers
(Complex)Post traumatisch stress syndroom
donderdag 12 september 2013 om 06:11
ik zit inmiddels ook op een forum met lotgenoten die PTSS hebben, maar ik vroeg me af of er hier mensen zijn die dit ook meemaken.
Het valt mij vrij zwaar, ben al vaker overspannen geweest, burnout gehad of hoe je het wilt noemen. Alles te wijten aan een heel slechte jeugd. En ook al dacht ik dat het deze keer zou gaan over misbruik, triggert het elk trauma wat ik heb gehad weer, qua boosheid. Want daar heb ik nooit mee overweg gekund. Als een soort van domino effect.
PTSS sluit helemaal aan bij wat ik nu doormaak, ben niet zo van de labeltjes, maar bah ik sta nu aan het begin van een therapie en ik vraag me af waar ik in godsnaam aan begonnen ben. Ik ga het wel doorstaan, maar ik denk wel dat dit het moeilijkste is wat ik ooit heb moeten doen. Daarnaast heb ik nu net een nieuwe vriend, dat geeft echt veel verlichting, hij steunt mij in alles.
Ik voel me af en toe zo'n nutcase, terwijl ik wel weet dat ik er wel kom..Ik ben er geweest, nu even weer terug. En dat omdat ik geloof dat ik het nu aan kan en dat ik alleen maar er beter van wordt. De weg naar puur geluk?? Hm heb dit al vaker gedacht, maar volgens mij is dit wel het laatste trauma('s)
Ik weet dat ik sterk ben en dit ook overwin. Dit is ook vaak mijn houding, mij sterker voordoen dan dat ik me voel. Weet niet goed wat ik wil met dit topic, maar waarschijnlijk ook gewoon eens zeggen dat het verdomme moeilijk is.
Het valt mij vrij zwaar, ben al vaker overspannen geweest, burnout gehad of hoe je het wilt noemen. Alles te wijten aan een heel slechte jeugd. En ook al dacht ik dat het deze keer zou gaan over misbruik, triggert het elk trauma wat ik heb gehad weer, qua boosheid. Want daar heb ik nooit mee overweg gekund. Als een soort van domino effect.
PTSS sluit helemaal aan bij wat ik nu doormaak, ben niet zo van de labeltjes, maar bah ik sta nu aan het begin van een therapie en ik vraag me af waar ik in godsnaam aan begonnen ben. Ik ga het wel doorstaan, maar ik denk wel dat dit het moeilijkste is wat ik ooit heb moeten doen. Daarnaast heb ik nu net een nieuwe vriend, dat geeft echt veel verlichting, hij steunt mij in alles.
Ik voel me af en toe zo'n nutcase, terwijl ik wel weet dat ik er wel kom..Ik ben er geweest, nu even weer terug. En dat omdat ik geloof dat ik het nu aan kan en dat ik alleen maar er beter van wordt. De weg naar puur geluk?? Hm heb dit al vaker gedacht, maar volgens mij is dit wel het laatste trauma('s)
Ik weet dat ik sterk ben en dit ook overwin. Dit is ook vaak mijn houding, mij sterker voordoen dan dat ik me voel. Weet niet goed wat ik wil met dit topic, maar waarschijnlijk ook gewoon eens zeggen dat het verdomme moeilijk is.
Luister naar je hart, want dat klopt
donderdag 12 september 2013 om 06:26
Nee zeker niet, maar ben bang dat ik daar met al m'n positiviteit al wel een beetje in zit, Behalve dan die nieuwe liefde, die is echt geweldig. Klinkt een beetje manisch, maar hij weet van alles en steunt me daar ook in. Zo fijn! En dan te weten dat ik het eerst wilde afhouden omdat ik wist dat ik dit in zou gaan. Ook al moet ik veel dingen zelf doen, het is wel fijn als iemand naast je staat, hoe pril ook.
Luister naar je hart, want dat klopt
donderdag 12 september 2013 om 06:36
Idem.
Het gaat altijd goed als ze het mij vragen er staat altijd een masker op.
Maar thuis...
S nachts kan ik dikwijls niet slapen dan loop ik met zoveel energie dat ik het hele huis van boven tot onder poets de was doe enzv enzv.
Zodra het buiten licht word voel ik mij weer zo diep in de put zitten, kom ik nergens uit met mijn gedachten, ben ik moe, sleep ik mijn lichaam mee om maar door te gaan.
Maar zodra het tijd is om te gaan slapen en mijn hoofd het kussen raakt...staan mijn ogen wijd open.
Mijn vriend steunt mij ook heel erg goed hier in.
Soms echt alles tegen hem zeggen is toch spannend omdat ik nog al verwarrend denk en dus ook zo praat waardoor het moeilijk is voor hem om mij te volgen..
Sinds mijn voorval...herken ik mijn eigen niet meer.
Hoe hard ik ook mijn best doe hoe hard ik ook vecht..het lijkt er niet beter op te worden.
Met andere momenten ben ik helemaal opgewekt en blij omdat ik dan het gevoel heb dat ik *eruit* ben.
Om even later weer kei hard op mijn plaat te gaan
Het gaat altijd goed als ze het mij vragen er staat altijd een masker op.
Maar thuis...
S nachts kan ik dikwijls niet slapen dan loop ik met zoveel energie dat ik het hele huis van boven tot onder poets de was doe enzv enzv.
Zodra het buiten licht word voel ik mij weer zo diep in de put zitten, kom ik nergens uit met mijn gedachten, ben ik moe, sleep ik mijn lichaam mee om maar door te gaan.
Maar zodra het tijd is om te gaan slapen en mijn hoofd het kussen raakt...staan mijn ogen wijd open.
Mijn vriend steunt mij ook heel erg goed hier in.
Soms echt alles tegen hem zeggen is toch spannend omdat ik nog al verwarrend denk en dus ook zo praat waardoor het moeilijk is voor hem om mij te volgen..
Sinds mijn voorval...herken ik mijn eigen niet meer.
Hoe hard ik ook mijn best doe hoe hard ik ook vecht..het lijkt er niet beter op te worden.
Met andere momenten ben ik helemaal opgewekt en blij omdat ik dan het gevoel heb dat ik *eruit* ben.
Om even later weer kei hard op mijn plaat te gaan
donderdag 12 september 2013 om 06:38
donderdag 12 september 2013 om 06:44
's Nachts slaap ik ook vrijwel niet. Ik heb last van dromen die zo echt zijn, over de vreselijkste dingen die wel verband houden met mijn verleden. Ik schrik wakker en droom weer verder, als een film die ik even op pauze heb gezet. Als ik moet gaan slapen krijg ik paniekaanvallen, waarbij ik geen adem krijg en vaak een soort van flauwval. Ben wel bij bewustzijn, maar kan me niet bewegen. Het hoort er allemaal bij en het zal ook wel beter worden. Hah soms moeilijk om positief te blijven, maar dat ben ik wel. Weet waar ik het voor doe. Begin nu weer een op te krabbelen, maar de afgelopen dagen kon ik vrij weinig beginnen..Nu weer een vooruitzicht op een leuk weekend
Luister naar je hart, want dat klopt
donderdag 12 september 2013 om 06:52
Oh heb jij dat ook die dromen..
Dat is iets wat ik niet durf te vertellen.
Geen adem krijgen dat ken ik ook...
Het vervelende is die dromen..overdag ben ik gewoon aan het twijfelen of het dromen waren of dat het nu echt gebeurt is.
Waardoor het voelt of ik helemaal aan het door draaien ben.
Soms denk ik ook dat de psychiater mij in de maling neemt.
Ik wil graag afbouwen met medicatie omdat ze niets meer helpen na 2,5 jaar....krijg ik dood leuk een ander medicijn voor geschreven.
Ik zit al aan 225 MG per dag en nu zou ik nog 200 MG erbij moeten nemen van een ander medicijn!
Dat is iets wat ik helemaal niet wil.
In eerste instantie had ik alle medicatie geweigerd om te nemen *ivm beroep* maar toen kwam er een moment dat ik kon kiezen.
Thuis medicijnen nemen of een gedwongen opname met medicijnen.
Heel stom heb ik voor de eerste optie gekozen.
Wat heb ik daar nu spijt van zeg.
Dat is iets wat ik niet durf te vertellen.
Geen adem krijgen dat ken ik ook...
Het vervelende is die dromen..overdag ben ik gewoon aan het twijfelen of het dromen waren of dat het nu echt gebeurt is.
Waardoor het voelt of ik helemaal aan het door draaien ben.
Soms denk ik ook dat de psychiater mij in de maling neemt.
Ik wil graag afbouwen met medicatie omdat ze niets meer helpen na 2,5 jaar....krijg ik dood leuk een ander medicijn voor geschreven.
Ik zit al aan 225 MG per dag en nu zou ik nog 200 MG erbij moeten nemen van een ander medicijn!
Dat is iets wat ik helemaal niet wil.
In eerste instantie had ik alle medicatie geweigerd om te nemen *ivm beroep* maar toen kwam er een moment dat ik kon kiezen.
Thuis medicijnen nemen of een gedwongen opname met medicijnen.
Heel stom heb ik voor de eerste optie gekozen.
Wat heb ik daar nu spijt van zeg.
donderdag 12 september 2013 om 06:57
quote:Joss28 schreef op 12 september 2013 @ 06:51:
Wat komt je koppie niet binnen h0nda?
De therapie, de handvaten, ik vecht zo hard ik pak alles aan en toch voelt het of ik steeds dieper weg zak.
Voor dit alles hield ik van mijn werk had ik zelfvertrouwen.
Ik liep met opgeheven hoofd omdat ik wist dat ik een hele slechte jeugd heb gehad en met doorzetten en vechten had bewezen dat ik het allemaal aankon.
Daar is nu niets meer van over.
Wat komt je koppie niet binnen h0nda?
De therapie, de handvaten, ik vecht zo hard ik pak alles aan en toch voelt het of ik steeds dieper weg zak.
Voor dit alles hield ik van mijn werk had ik zelfvertrouwen.
Ik liep met opgeheven hoofd omdat ik wist dat ik een hele slechte jeugd heb gehad en met doorzetten en vechten had bewezen dat ik het allemaal aankon.
Daar is nu niets meer van over.
donderdag 12 september 2013 om 07:02
Je kunt alsnog kiezen voor de opname..ik kies er momenteel voor om geen medicijnen te slikken. ik weet wel dat als het echt nodig is ik er ook (weer) aan moet.
Ik kan een hele dag in het gevoel van zo'n droom zitten, of langer. Het is zo echt. De gevoelens, geuren, onmacht, het is zo niet fijn om te gaan slapen. Alsof ik nieuwe traumatische ervaringen opdoe die niet echt zijn, maar wel zo ontzettend echt voelen.
Voordat ik ga slapen heb ik vaak het gevoel dat mijn keel wordt dichtgeknepen, alsof ik de helft kan ademhalen..
Een opname hoeft niet gedwongen te zijn hoor, als jij daar rust uithaalt, moet je dat doen
Ik kan een hele dag in het gevoel van zo'n droom zitten, of langer. Het is zo echt. De gevoelens, geuren, onmacht, het is zo niet fijn om te gaan slapen. Alsof ik nieuwe traumatische ervaringen opdoe die niet echt zijn, maar wel zo ontzettend echt voelen.
Voordat ik ga slapen heb ik vaak het gevoel dat mijn keel wordt dichtgeknepen, alsof ik de helft kan ademhalen..
Een opname hoeft niet gedwongen te zijn hoor, als jij daar rust uithaalt, moet je dat doen
Luister naar je hart, want dat klopt
donderdag 12 september 2013 om 07:07
En ook al kies je daarvoor, het is nooit zo dat je verleden heeft gewonnen, als je begrijpt wat ik bedoel. Jij bent sterker! Ik dacht ook dat ik alles had overwonnen mbt mijn jeugd..blijkt niet zo te zijn. Nou dan gaan we nog een ronde..Krijg m er wel onder! En dat doe jij ook
Luister naar je hart, want dat klopt
donderdag 12 september 2013 om 07:17
quote:Joss28 schreef op 12 september 2013 @ 07:07:
En ook al kies je daarvoor, het is nooit zo dat je verleden heeft gewonnen, als je begrijpt wat ik bedoel. Jij bent sterker! Ik dacht ook dat ik alles had overwonnen mbt mijn jeugd..blijkt niet zo te zijn. Nou dan gaan we nog een ronde..Krijg m er wel onder! En dat doe jij ook
Ik had zowaar een glimlach op mijn gezicht.
Nu heb ik het gevoel dat ik er weer tegen aan kan gaan.
Thnx.
Even over de opname...
Jij woont in NL neem ik aan..
Ik in BE..
Bij mijn psycholoog heb ik al 2 keer aangegeven dat ik graag een opname zou willen omdat de hulp die zij mij geeft voor mijn gevoel echt niet voldoende is.
Helaas geeft mijn psycholoog het antwoord dat het zo ook lukt.
Daarbij weet ik ook dat het een flink bedrag kost als ik mij zelf aanmeld.
Ik woon alleen, heb een invaliditeitsuitkering waar op zich niets over te klagen is ik rij met mijn auto rond ga naar mijn lease paard ed en kan daarnaast nog mijn vaste kosten betalen.
Helaas kan ik daar niet mijn opname mee betalen of een deel daarvan.
Mijn ziekenkas vergoed een klein deel.
Maar los van dit *het geld kan mij niets maken* zou ik echt graag meer hulp willen.
En ook al kies je daarvoor, het is nooit zo dat je verleden heeft gewonnen, als je begrijpt wat ik bedoel. Jij bent sterker! Ik dacht ook dat ik alles had overwonnen mbt mijn jeugd..blijkt niet zo te zijn. Nou dan gaan we nog een ronde..Krijg m er wel onder! En dat doe jij ook
Ik had zowaar een glimlach op mijn gezicht.
Nu heb ik het gevoel dat ik er weer tegen aan kan gaan.
Thnx.
Even over de opname...
Jij woont in NL neem ik aan..
Ik in BE..
Bij mijn psycholoog heb ik al 2 keer aangegeven dat ik graag een opname zou willen omdat de hulp die zij mij geeft voor mijn gevoel echt niet voldoende is.
Helaas geeft mijn psycholoog het antwoord dat het zo ook lukt.
Daarbij weet ik ook dat het een flink bedrag kost als ik mij zelf aanmeld.
Ik woon alleen, heb een invaliditeitsuitkering waar op zich niets over te klagen is ik rij met mijn auto rond ga naar mijn lease paard ed en kan daarnaast nog mijn vaste kosten betalen.
Helaas kan ik daar niet mijn opname mee betalen of een deel daarvan.
Mijn ziekenkas vergoed een klein deel.
Maar los van dit *het geld kan mij niets maken* zou ik echt graag meer hulp willen.
donderdag 12 september 2013 om 07:22
donderdag 12 september 2013 om 07:27
donderdag 12 september 2013 om 07:27
Er zou een hele last van mij afvallen.
Mijn hoofd zit zo vol loopt zo over.
Alle invloeden van buiten af *dus waar ik zelf geen vat op heb* dat is gewoon te veel.
Daar irriteer ik mij verschrikkelijk hard aan.
Daarbij zou ik vaker gesprekken hebben en meer de dingen van mij af kunnen praten dan nu.
Daar hoef ik niet bezig te zijn met mijn huishouden of mijn dagelijkse dingen daar kan ik gewoon bezig zijn met mijn eigen en opruiming houden in mijn hoofd.
Mijn hoofd zit zo vol loopt zo over.
Alle invloeden van buiten af *dus waar ik zelf geen vat op heb* dat is gewoon te veel.
Daar irriteer ik mij verschrikkelijk hard aan.
Daarbij zou ik vaker gesprekken hebben en meer de dingen van mij af kunnen praten dan nu.
Daar hoef ik niet bezig te zijn met mijn huishouden of mijn dagelijkse dingen daar kan ik gewoon bezig zijn met mijn eigen en opruiming houden in mijn hoofd.
donderdag 12 september 2013 om 07:32
EMDR....heeft niets geholpen helaas.
Bij mij is het mijn verleden, een eigendoding en een werkongeval *fysieke en verbale bedreigingen* op een korte tijd.
Hierdoor ben ik bij slachtofferhulp terecht gekomen.
Een hele goede psychologe ik kan er geen verkeerd woord over zeggen het is juist dat het niet voelt als voldoende.
Daarom ook de medicijnen...ze menen echt dat ik er met medicijnen en psycholoog uit kan komen.
Bij mij is het mijn verleden, een eigendoding en een werkongeval *fysieke en verbale bedreigingen* op een korte tijd.
Hierdoor ben ik bij slachtofferhulp terecht gekomen.
Een hele goede psychologe ik kan er geen verkeerd woord over zeggen het is juist dat het niet voelt als voldoende.
Daarom ook de medicijnen...ze menen echt dat ik er met medicijnen en psycholoog uit kan komen.
