Psyche
alle pijlers
Eindelijk hulp gezocht
maandag 16 september 2013 om 21:01
Al jaren maak ik periodes door waarin het niet goed met me gaat. De stap naar hulp heb ik nooit (door)gezet. Want het viel allemaal wel mee, hulp was voor zwakkelingen, ik kon het zelf wel aan, het zou vanzelf wel weer overgaan, de therapeut die ik een paar keer heb bezocht was niet behulpzaam en dus waren ze dat allemaal niet... Noem een onzinnig excuus en ik heb het gebruikt. Maar vandaag was het eindelijk zover: ik heb een afspraak gemaakt voor een intake gesprek bij een psycholoog.
Waarom juist nu en waarom niet eerder? Geen idee. Ik ben er nog steeds een beetje confuus van. En blij, want hopelijk gaat het resultaat opleveren. En diep van binnen ook bang, want ik zal diep in mezelf moeten duiken. Gewoonten moeten veranderen. Denkwijzen uit het raam moeten kieperen. En wat ik van zo'n eerste gesprek moet verwachten weet ik al helemaal niet.
Dus waarom dit topic? Ten eerste omdat dit niet iets is wat ik op opgetogen toon aan mijn familie/huisgenoten/collega's/buren ga meedelen, terwijl het toch een enorm grote stap is. Ten tweede omdat ik me afvraag of iemand misschien tips heeft: is het handig om je op een intake gesprek voor te bereiden? En hoe dan? En tot slot als schop onder mijn achterste. Ik ben pas over een paar weken aan de beurt en voor die tijd zal ik vast meerdere momenten hebben waarop ik overweeg de hele operatie weer af te blazen. En dat is uiteraard niet de bedoeling. Ik heb lang genoeg in mijn eentje geploeterd en ik ben het zat. Ik ga het anders doen. En dit keer wil ik niet zomaar opgeven.
Waarom juist nu en waarom niet eerder? Geen idee. Ik ben er nog steeds een beetje confuus van. En blij, want hopelijk gaat het resultaat opleveren. En diep van binnen ook bang, want ik zal diep in mezelf moeten duiken. Gewoonten moeten veranderen. Denkwijzen uit het raam moeten kieperen. En wat ik van zo'n eerste gesprek moet verwachten weet ik al helemaal niet.
Dus waarom dit topic? Ten eerste omdat dit niet iets is wat ik op opgetogen toon aan mijn familie/huisgenoten/collega's/buren ga meedelen, terwijl het toch een enorm grote stap is. Ten tweede omdat ik me afvraag of iemand misschien tips heeft: is het handig om je op een intake gesprek voor te bereiden? En hoe dan? En tot slot als schop onder mijn achterste. Ik ben pas over een paar weken aan de beurt en voor die tijd zal ik vast meerdere momenten hebben waarop ik overweeg de hele operatie weer af te blazen. En dat is uiteraard niet de bedoeling. Ik heb lang genoeg in mijn eentje geploeterd en ik ben het zat. Ik ga het anders doen. En dit keer wil ik niet zomaar opgeven.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
maandag 16 september 2013 om 21:11
Hoi Richochet, goed van je dat je de stap hebt gezet om dit te doen. Ik ben je verhaal al her en der op het forum tegen gekomen (details zijn me ontschoten)
Goed dat je het hier deelt.
Ik hoop dat je tzt (hoeft niet nu) ook durft te delen met mensen IRL.
Gewoon verstand op nul en gaan, niet afzeggen.
Je intake hoef je niet perse goed voor te bereiden. Een beetje goede psych is er op getraind om erachter te komen wat precies je hulpvraag is. (Ga je naar 1e of 2e lijns?)
Prima als je een paar punten bedenkt die je naar voren wil brengen maar ook prima als je op het moment supreme er een warrig, onsamenhangend verhaal uithakkelt.
En niet te hard schoppen onder je eigen achterste trouwens. Beetje aardig voor jezelf zijn, een zacht klapje is genoeg
Goed dat je het hier deelt.
Ik hoop dat je tzt (hoeft niet nu) ook durft te delen met mensen IRL.
Gewoon verstand op nul en gaan, niet afzeggen.
Je intake hoef je niet perse goed voor te bereiden. Een beetje goede psych is er op getraind om erachter te komen wat precies je hulpvraag is. (Ga je naar 1e of 2e lijns?)
Prima als je een paar punten bedenkt die je naar voren wil brengen maar ook prima als je op het moment supreme er een warrig, onsamenhangend verhaal uithakkelt.
En niet te hard schoppen onder je eigen achterste trouwens. Beetje aardig voor jezelf zijn, een zacht klapje is genoeg
maandag 16 september 2013 om 21:14
Wat knap van je dat je die stap hebt gemaakt! Bij een intake zullen ze naar je situatie gaan vragen om een duidelijk beeld van je problematiek te krijgen. Je zou je zelf eventueel kunnen voorbereiden door hier wat over na te denken. Til er vooral niet te zwaar aan, je kunt namelijk niets fout doen o.i.d. En als je iets niet weet, kun je dat ook zeggen! Probeer er niet te veel tegenop te zien, na tijd zul je zeggen dat het erg meeviel!
maandag 16 september 2013 om 21:36
maandag 16 september 2013 om 22:50
quote:moringa schreef op 16 september 2013 @ 21:53:
Ik haal die twee ook altijd door elkaar. Maar 2e lijns is een langer en meer gespecialiseerd traject.
Waar heb je t meeste last van in slechte periodes?
Sja, dat vind ik best lastig te verwoorden als het wat beter gaat (zoals nu). Maar in het algemeen: ik zie dingen dan somber in, ben pessimistisch, nerveus, kleine alledaagse problemen lijken heel groot en onoplosbaar. Extreme onzekerheid over eigenlijk alles: van werk tot relaties met andere mensen. Alles kost veel moeite, ik heb nergens zin in, beleef nergens plezier aan. Heb weinig zin in dingen die ik anders leuk vind zoals eten, erop uitgaan, mensen ontmoeten. Weinig energie ook, ik moet mezelf echt uit bed slepen. Alles voelt dof, grauw.
Ik heb ook momenten gehad dat het slechter ging, dan ging ik dingen heel zwart-wit zien (ik kan niets, ik heb geen vrienden, dat idee). Ik werd dan ook paranoide, dacht bijvoorbeeld dat mensen in de bus me aanstaarden of dat vrienden het achter mijn rug over me hadden. Een heel enkele keer voelde het alsof ik niet echt leefde. Lastig uit te leggen, alsof ik in een film speelde en niets om me heen echt was. Soms had ik dan ook het gevoel alsof er bijvoorbeeld iemand in mijn huis was, ik ervoer dingen die er niet waren. En ik heb momenten gehad waarop ik erg zelfdestructieve gedachten had en niet meer wilde leven (gelukkig nooit naar gehandeld).
Toch best een lijst alles bij elkaar. Ik heb lange periodes dat het wel oké of heel goed gaat en dan vergeet ik een beetje hoe het eerst was, waardoor ik vond dat ik geen hulp nodig had. Als het slecht ging had ik de moed en energie niet om hulp te zoeken. Nu blijkbaar wel.
Ik haal die twee ook altijd door elkaar. Maar 2e lijns is een langer en meer gespecialiseerd traject.
Waar heb je t meeste last van in slechte periodes?
Sja, dat vind ik best lastig te verwoorden als het wat beter gaat (zoals nu). Maar in het algemeen: ik zie dingen dan somber in, ben pessimistisch, nerveus, kleine alledaagse problemen lijken heel groot en onoplosbaar. Extreme onzekerheid over eigenlijk alles: van werk tot relaties met andere mensen. Alles kost veel moeite, ik heb nergens zin in, beleef nergens plezier aan. Heb weinig zin in dingen die ik anders leuk vind zoals eten, erop uitgaan, mensen ontmoeten. Weinig energie ook, ik moet mezelf echt uit bed slepen. Alles voelt dof, grauw.
Ik heb ook momenten gehad dat het slechter ging, dan ging ik dingen heel zwart-wit zien (ik kan niets, ik heb geen vrienden, dat idee). Ik werd dan ook paranoide, dacht bijvoorbeeld dat mensen in de bus me aanstaarden of dat vrienden het achter mijn rug over me hadden. Een heel enkele keer voelde het alsof ik niet echt leefde. Lastig uit te leggen, alsof ik in een film speelde en niets om me heen echt was. Soms had ik dan ook het gevoel alsof er bijvoorbeeld iemand in mijn huis was, ik ervoer dingen die er niet waren. En ik heb momenten gehad waarop ik erg zelfdestructieve gedachten had en niet meer wilde leven (gelukkig nooit naar gehandeld).
Toch best een lijst alles bij elkaar. Ik heb lange periodes dat het wel oké of heel goed gaat en dan vergeet ik een beetje hoe het eerst was, waardoor ik vond dat ik geen hulp nodig had. Als het slecht ging had ik de moed en energie niet om hulp te zoeken. Nu blijkbaar wel.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
dinsdag 17 september 2013 om 10:40
Ik heb een heel onrustige nacht gehad. Veel rare dromen en volgens mij ben ik wel tien keer wakker geworden. Waarschijnlijk van de spanning. Ik voel me behoorlijk brak. Eerst maar eens koffie.
Bedankt voor de reacties, het doet me goed.
Bedankt voor de reacties, het doet me goed.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
dinsdag 17 september 2013 om 10:44
quote:ricochet schreef op 17 september 2013 @ 10:40:
Ik heb een heel onrustige nacht gehad. Veel rare dromen en volgens mij ben ik wel tien keer wakker geworden. Waarschijnlijk van de spanning. Ik voel me behoorlijk brak. Eerst maar eens koffie.
Bedankt voor de reacties, het doet me goed.
Maar je hebt je afspraak wel staan!
Ik ken dit hoor. Momenteel zit ik in dezelfde fase. Pas aangegeven hulp nodig te hebben en de intake afspraak staat! Maar nu, tot die afspraak... dat duurt nog zoooo enorm lang. Zoveel tijd. En als ik dan een goede dag heb ga ik weer twijfelen. Ik heb het eigenlijk niet nodig, wat zeur ik...
Wanneer is je afspraak? Kan je jezelf afleiden in deze lastige momenten?
Ik heb een heel onrustige nacht gehad. Veel rare dromen en volgens mij ben ik wel tien keer wakker geworden. Waarschijnlijk van de spanning. Ik voel me behoorlijk brak. Eerst maar eens koffie.
Bedankt voor de reacties, het doet me goed.
Maar je hebt je afspraak wel staan!
Ik ken dit hoor. Momenteel zit ik in dezelfde fase. Pas aangegeven hulp nodig te hebben en de intake afspraak staat! Maar nu, tot die afspraak... dat duurt nog zoooo enorm lang. Zoveel tijd. En als ik dan een goede dag heb ga ik weer twijfelen. Ik heb het eigenlijk niet nodig, wat zeur ik...
Wanneer is je afspraak? Kan je jezelf afleiden in deze lastige momenten?
dinsdag 17 september 2013 om 10:52
Ik heb nog geen datum, ze bellen me zodra er plek is (waarschijnlijk binnen drie weken). Nog even doorzetten dus. Ik heb wel een folder gekregen met organisaties die ik kan bellen als ik het tot die tijd echt niet trek en een luisterend oor nodig heb.
Ik ga werken vandaag dus hopelijk sleept dat me er doorheen. Later in de ochtend verbetert mijn stemming vaak dus hopelijk is dat vandaag ook het geval.
Ik ga werken vandaag dus hopelijk sleept dat me er doorheen. Later in de ochtend verbetert mijn stemming vaak dus hopelijk is dat vandaag ook het geval.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
dinsdag 17 september 2013 om 10:55
quote:ricochet schreef op 17 september 2013 @ 10:52:
Ik heb nog geen datum, ze bellen me zodra er plek is (waarschijnlijk binnen drie weken). Nog even doorzetten dus. Ik heb wel een folder gekregen met organisaties die ik kan bellen als ik het tot die tijd echt niet trek en een luisterend oor nodig heb.
Ik ga werken vandaag dus hopelijk sleept dat me er doorheen. Later in de ochtend verbetert mijn stemming vaak dus hopelijk is dat vandaag ook het geval.
Ah oké. Zo werkte dat bij mij inderdaad ook. Van eerste afspraak bij de huisarts tot de daadwerkelijke afspraak zit bij mij bijna 1,5 maand. Maar nu nog maar 2 weken en dan is het al zover.
Je kan hier ook altijd terecht voor een luisterend oor (lezend oog). Ik heb zelf gemerkt dat hier wat response/feedback ook wel fijn is.
Succes vandaag
Ik heb nog geen datum, ze bellen me zodra er plek is (waarschijnlijk binnen drie weken). Nog even doorzetten dus. Ik heb wel een folder gekregen met organisaties die ik kan bellen als ik het tot die tijd echt niet trek en een luisterend oor nodig heb.
Ik ga werken vandaag dus hopelijk sleept dat me er doorheen. Later in de ochtend verbetert mijn stemming vaak dus hopelijk is dat vandaag ook het geval.
Ah oké. Zo werkte dat bij mij inderdaad ook. Van eerste afspraak bij de huisarts tot de daadwerkelijke afspraak zit bij mij bijna 1,5 maand. Maar nu nog maar 2 weken en dan is het al zover.
Je kan hier ook altijd terecht voor een luisterend oor (lezend oog). Ik heb zelf gemerkt dat hier wat response/feedback ook wel fijn is.
Succes vandaag
dinsdag 17 september 2013 om 17:04
quote:ricochet schreef op 16 september 2013 @ 22:50:
[...]
Sja, dat vind ik best lastig te verwoorden als het wat beter gaat (zoals nu). Maar in het algemeen: ik zie dingen dan somber in, ben pessimistisch, nerveus, kleine alledaagse problemen lijken heel groot en onoplosbaar. Extreme onzekerheid over eigenlijk alles: van werk tot relaties met andere mensen. Alles kost veel moeite, ik heb nergens zin in, beleef nergens plezier aan. Heb weinig zin in dingen die ik anders leuk vind zoals eten, erop uitgaan, mensen ontmoeten. Weinig energie ook, ik moet mezelf echt uit bed slepen. Alles voelt dof, grauw.
Ik heb ook momenten gehad dat het slechter ging, dan ging ik dingen heel zwart-wit zien (ik kan niets, ik heb geen vrienden, dat idee). Ik werd dan ook paranoide, dacht bijvoorbeeld dat mensen in de bus me aanstaarden of dat vrienden het achter mijn rug over me hadden. Een heel enkele keer voelde het alsof ik niet echt leefde. Lastig uit te leggen, alsof ik in een film speelde en niets om me heen echt was. Soms had ik dan ook het gevoel alsof er bijvoorbeeld iemand in mijn huis was, ik ervoer dingen die er niet waren. En ik heb momenten gehad waarop ik erg zelfdestructieve gedachten had en niet meer wilde leven (gelukkig nooit naar gehandeld).
Toch best een lijst alles bij elkaar. Ik heb lange periodes dat het wel oké of heel goed gaat en dan vergeet ik een beetje hoe het eerst was, waardoor ik vond dat ik geen hulp nodig had. Als het slecht ging had ik de moed en energie niet om hulp te zoeken. Nu blijkbaar wel.
Yep das inderdaad best een lijst. Kan ook handig zijn om mee te nemen naar de psycholoog als overzichtje van dingen waar je last van hebt.
Heb je n idee waar het door komt? Patronen? Gebeurtenissen die het triggeren?
Dat voelen "alsof je niet leefde, de wereld een toneelstuk is" dat heb ik een keer gehad. Doodeng. Ik had iemand aan de telefoon en dacht "dit is niet mijn vriend, dit is een acteur, ze houden me voor de gek". Was voor mij een van de triggers om de hulp die ik had ook echt serieus te nemen in plaats van te denken dat het allemaal wel goed zou komen als ik maar stug doorging.
Wanneer is je afspraak?
[...]
Sja, dat vind ik best lastig te verwoorden als het wat beter gaat (zoals nu). Maar in het algemeen: ik zie dingen dan somber in, ben pessimistisch, nerveus, kleine alledaagse problemen lijken heel groot en onoplosbaar. Extreme onzekerheid over eigenlijk alles: van werk tot relaties met andere mensen. Alles kost veel moeite, ik heb nergens zin in, beleef nergens plezier aan. Heb weinig zin in dingen die ik anders leuk vind zoals eten, erop uitgaan, mensen ontmoeten. Weinig energie ook, ik moet mezelf echt uit bed slepen. Alles voelt dof, grauw.
Ik heb ook momenten gehad dat het slechter ging, dan ging ik dingen heel zwart-wit zien (ik kan niets, ik heb geen vrienden, dat idee). Ik werd dan ook paranoide, dacht bijvoorbeeld dat mensen in de bus me aanstaarden of dat vrienden het achter mijn rug over me hadden. Een heel enkele keer voelde het alsof ik niet echt leefde. Lastig uit te leggen, alsof ik in een film speelde en niets om me heen echt was. Soms had ik dan ook het gevoel alsof er bijvoorbeeld iemand in mijn huis was, ik ervoer dingen die er niet waren. En ik heb momenten gehad waarop ik erg zelfdestructieve gedachten had en niet meer wilde leven (gelukkig nooit naar gehandeld).
Toch best een lijst alles bij elkaar. Ik heb lange periodes dat het wel oké of heel goed gaat en dan vergeet ik een beetje hoe het eerst was, waardoor ik vond dat ik geen hulp nodig had. Als het slecht ging had ik de moed en energie niet om hulp te zoeken. Nu blijkbaar wel.
Yep das inderdaad best een lijst. Kan ook handig zijn om mee te nemen naar de psycholoog als overzichtje van dingen waar je last van hebt.
Heb je n idee waar het door komt? Patronen? Gebeurtenissen die het triggeren?
Dat voelen "alsof je niet leefde, de wereld een toneelstuk is" dat heb ik een keer gehad. Doodeng. Ik had iemand aan de telefoon en dacht "dit is niet mijn vriend, dit is een acteur, ze houden me voor de gek". Was voor mij een van de triggers om de hulp die ik had ook echt serieus te nemen in plaats van te denken dat het allemaal wel goed zou komen als ik maar stug doorging.
Wanneer is je afspraak?
dinsdag 17 september 2013 om 20:36
quote:moringa schreef op 17 september 2013 @ 17:04:
[...]
Yep das inderdaad best een lijst. Kan ook handig zijn om mee te nemen naar de psycholoog als overzichtje van dingen waar je last van hebt.
Heb je n idee waar het door komt? Patronen? Gebeurtenissen die het triggeren?
Dat voelen "alsof je niet leefde, de wereld een toneelstuk is" dat heb ik een keer gehad. Doodeng. Ik had iemand aan de telefoon en dacht "dit is niet mijn vriend, dit is een acteur, ze houden me voor de gek". Was voor mij een van de triggers om de hulp die ik had ook echt serieus te nemen in plaats van te denken dat het allemaal wel goed zou komen als ik maar stug doorging.
Wanneer is je afspraak?
Ja, ik denk dat ik wel weet waardoor het komt of wanneer het gebeurt. Ga ik van de week eens opschrijven en ik zal het ook meenemen naar het gesprek. Ik denk dat ik het maar over me heen laat komen maar de symptomen opschrijven gaf me een gevoel van overzicht. Dus waarschijnlijk ga ik wat rustiger het gesprek ik als ik heb opgeschreven wat het probleem is.
Ik ben heel blij dat ik die extremere dingen niet te vaak heb. Me rot voelen trek ik tot op zekere hoogte nog wel. Maar ik kan me een avond herinneren waarbij ik doorlopend het gevoel had dat er zich iets in mijn huis verschool dat zich elk moment kon laten zien (je kent dat moment in horrorfilms vast wel, die spanning vlak voordat de vampier/zombie/krankzinnige moordenaar met kettingzaag tevoorschijn springt). Natuurlijk verschenen er geen enge wezens (de lafaards ). Maar wat was ik toen bang. En iemand bellen doe ik dan ook niet zomaar. Je kunt moeilijk mensen gaan vertellen dat je denkt dat er een zombie in je huis zit. Ze zien je aankomen. Maar het zal me vast goed doen om het gewoon eens aan iemand te vertellen die me er niet om zal uitlachen.
Een datum voor de afspraak is er nog niet, ik sta nog op de wachtlijst. Waarschijnlijk gaat het een paar weken duren. Die kom ik wel door maar ik vraag me af hoe dat gaat met mensen die bijvoorbeeld suicidaal zijn. Voor crisisopvang moet je behoorlijk de weg kwijt zijn en ik kan me voorstellen dat daar niet voor iedereen plaats is. Maar goed.
[...]
Yep das inderdaad best een lijst. Kan ook handig zijn om mee te nemen naar de psycholoog als overzichtje van dingen waar je last van hebt.
Heb je n idee waar het door komt? Patronen? Gebeurtenissen die het triggeren?
Dat voelen "alsof je niet leefde, de wereld een toneelstuk is" dat heb ik een keer gehad. Doodeng. Ik had iemand aan de telefoon en dacht "dit is niet mijn vriend, dit is een acteur, ze houden me voor de gek". Was voor mij een van de triggers om de hulp die ik had ook echt serieus te nemen in plaats van te denken dat het allemaal wel goed zou komen als ik maar stug doorging.
Wanneer is je afspraak?
Ja, ik denk dat ik wel weet waardoor het komt of wanneer het gebeurt. Ga ik van de week eens opschrijven en ik zal het ook meenemen naar het gesprek. Ik denk dat ik het maar over me heen laat komen maar de symptomen opschrijven gaf me een gevoel van overzicht. Dus waarschijnlijk ga ik wat rustiger het gesprek ik als ik heb opgeschreven wat het probleem is.
Ik ben heel blij dat ik die extremere dingen niet te vaak heb. Me rot voelen trek ik tot op zekere hoogte nog wel. Maar ik kan me een avond herinneren waarbij ik doorlopend het gevoel had dat er zich iets in mijn huis verschool dat zich elk moment kon laten zien (je kent dat moment in horrorfilms vast wel, die spanning vlak voordat de vampier/zombie/krankzinnige moordenaar met kettingzaag tevoorschijn springt). Natuurlijk verschenen er geen enge wezens (de lafaards ). Maar wat was ik toen bang. En iemand bellen doe ik dan ook niet zomaar. Je kunt moeilijk mensen gaan vertellen dat je denkt dat er een zombie in je huis zit. Ze zien je aankomen. Maar het zal me vast goed doen om het gewoon eens aan iemand te vertellen die me er niet om zal uitlachen.
Een datum voor de afspraak is er nog niet, ik sta nog op de wachtlijst. Waarschijnlijk gaat het een paar weken duren. Die kom ik wel door maar ik vraag me af hoe dat gaat met mensen die bijvoorbeeld suicidaal zijn. Voor crisisopvang moet je behoorlijk de weg kwijt zijn en ik kan me voorstellen dat daar niet voor iedereen plaats is. Maar goed.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
woensdag 18 september 2013 om 10:12
woensdag 18 september 2013 om 10:16
quote:ricochet schreef op 18 september 2013 @ 10:12:
Wederom een beroerde nacht met aan het einde een nachtmerrie waar ik nog steeds niet overheen ben. Brrr. Nou ja, ik weet in ieder geval dat ik niet voor niets hulp heb gezocht.
Even een
Hier was de nacht redelijk. Ik heb er in ieder geval weinig van gemerkt. Ik werd alleen wakker en kon me echt alleen maar met de grootste moeite uit bed zetten. Was bijna nog erger vermoeid dan voordat ik ging slapen...
Wederom een beroerde nacht met aan het einde een nachtmerrie waar ik nog steeds niet overheen ben. Brrr. Nou ja, ik weet in ieder geval dat ik niet voor niets hulp heb gezocht.
Even een
Hier was de nacht redelijk. Ik heb er in ieder geval weinig van gemerkt. Ik werd alleen wakker en kon me echt alleen maar met de grootste moeite uit bed zetten. Was bijna nog erger vermoeid dan voordat ik ging slapen...
woensdag 18 september 2013 om 10:22
quote:Polkadot28 schreef op 18 september 2013 @ 10:16:
[...]
Even een
Hier was de nacht redelijk. Ik heb er in ieder geval weinig van gemerkt. Ik werd alleen wakker en kon me echt alleen maar met de grootste moeite uit bed zetten. Was bijna nog erger vermoeid dan voordat ik ging slapen...
Mijn moeder zei vroeger altijd dat je dan waarschijnlijk druk bezig bent geweest tijdens je slaap (in je hoofd).
Hoe lang moet je eigenlijk nog tot je afspraak?
[...]
Even een
Hier was de nacht redelijk. Ik heb er in ieder geval weinig van gemerkt. Ik werd alleen wakker en kon me echt alleen maar met de grootste moeite uit bed zetten. Was bijna nog erger vermoeid dan voordat ik ging slapen...
Mijn moeder zei vroeger altijd dat je dan waarschijnlijk druk bezig bent geweest tijdens je slaap (in je hoofd).
Hoe lang moet je eigenlijk nog tot je afspraak?
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
woensdag 18 september 2013 om 12:23
Goed dat je eindelijk de stap hebt gezet om hulp te zoeken.
Waarschijnlijk zeg je over een tijdje, goh had ik dat maar veel eerder gedaan.
Dat onrustige dromen, waarschijnlijk ben je er nu meer mee bezig, waardoor je zo gaat dromen.
Ik heb begin dit jaar hulp gezocht.
Heb pas deze week mijn 2e gesprek bij de psycholoog gehad, maar daarvoor al gesprekken bij de psychiater.
Het heeft me nu al zoveel geholpen (i.c.m. antidepressiva). Heb voor mijn eigen nu eindelijk duidelijk waar mijn problemen vandaan komen.
Ik heb trouwens ongeveer dezelfde problemen als jou, alleen had ik er nagenoeg geen goede momenten tussen zitten. Altijd alles zo zwaar en dan geregeld een uitschieter naar een flinke dip waarbij alles me gestolen kon worden.
Hopelijk ben je snel aan de beurt. En je hoeft je er echt niet voor te schamen dat je hulp hebt gezocht. Juist super goed dat je dat gedaan hebt.
Ik maak er echt geen geheim van. Vind het juist wel fijn dat bepaalde mensen het weten.
Waarschijnlijk zeg je over een tijdje, goh had ik dat maar veel eerder gedaan.
Dat onrustige dromen, waarschijnlijk ben je er nu meer mee bezig, waardoor je zo gaat dromen.
Ik heb begin dit jaar hulp gezocht.
Heb pas deze week mijn 2e gesprek bij de psycholoog gehad, maar daarvoor al gesprekken bij de psychiater.
Het heeft me nu al zoveel geholpen (i.c.m. antidepressiva). Heb voor mijn eigen nu eindelijk duidelijk waar mijn problemen vandaan komen.
Ik heb trouwens ongeveer dezelfde problemen als jou, alleen had ik er nagenoeg geen goede momenten tussen zitten. Altijd alles zo zwaar en dan geregeld een uitschieter naar een flinke dip waarbij alles me gestolen kon worden.
Hopelijk ben je snel aan de beurt. En je hoeft je er echt niet voor te schamen dat je hulp hebt gezocht. Juist super goed dat je dat gedaan hebt.
Ik maak er echt geen geheim van. Vind het juist wel fijn dat bepaalde mensen het weten.
woensdag 18 september 2013 om 13:39
quote:ricochet schreef op 18 september 2013 @ 10:22:
[...]
Mijn moeder zei vroeger altijd dat je dan waarschijnlijk druk bezig bent geweest tijdens je slaap (in je hoofd).
Hoe lang moet je eigenlijk nog tot je afspraak?
Mijn intake afspraak is op 1 oktober.
Ik zit nu 2,5 werk thuis en begin morgen weer voorzichtig met 1 ochtendje werk deze week. Volgende werk dan 2 ochtenden, enz.
Zal ook wel wat extra afleiding brengen.
[...]
Mijn moeder zei vroeger altijd dat je dan waarschijnlijk druk bezig bent geweest tijdens je slaap (in je hoofd).
Hoe lang moet je eigenlijk nog tot je afspraak?
Mijn intake afspraak is op 1 oktober.
Ik zit nu 2,5 werk thuis en begin morgen weer voorzichtig met 1 ochtendje werk deze week. Volgende werk dan 2 ochtenden, enz.
Zal ook wel wat extra afleiding brengen.
woensdag 18 september 2013 om 15:08
Ricochet, ik denk ook dat die dromen juist nu naar boven komen omdat je er zo mee bezig bent. Je bent je al een beetje aan het voorbereiden op wat komen gaat.
Misschien zul je je eerst nog wel beroerder voelen maar er komt een moment dat het echt weer bergopwaarts gaat.
Heel rot dat beroerde slapen en die nachtmerries. Ik hoop dat het nu weer wat beter gaat. Wat mij hielp na een beroerde nacht is in ieder geval elke dag even naar buiten en bewegen.
Ik las dat je werkt. Werk je veel? Hoe gaat dat op dit moment?
Heb je overigens al eerder therapie gehad?
Misschien zul je je eerst nog wel beroerder voelen maar er komt een moment dat het echt weer bergopwaarts gaat.
Heel rot dat beroerde slapen en die nachtmerries. Ik hoop dat het nu weer wat beter gaat. Wat mij hielp na een beroerde nacht is in ieder geval elke dag even naar buiten en bewegen.
Ik las dat je werkt. Werk je veel? Hoe gaat dat op dit moment?
Heb je overigens al eerder therapie gehad?
woensdag 18 september 2013 om 16:16
Ha Ricochet,
Goed dat je hulp gaat zoeken, en het is ook eng en spannend.
Ik wil je even een hart onder de riem steken. Voor mij is het al een hele tijd geleden dat ik hulp ging zoeken voor mijn problemen en het is de beste keuze die ik ooit heb gemaakt.
Het was niet makkelijk om mijn problemen te verwerken/op te lossen / te leren hanteren en ik wil niet beweren dat ik alles nu perfect achter me heb gelaten. Maar ik ben wel een ander mens, in hoe ik met dingen omga en hoe ik in het leven sta. De therapie heeft mijn leven zoveel beter gemaakt!
Wat mij heeft geholpen in het begin is om niet te vergeten dat de therapeut iemand is die ik "inhuurde" om er helemaal voor mij te zijn en waarbij ik me nergens voor hoefde te schamen. Ik heb alles op tafel gelegd. En met vallen en opstaan, 3 stappen vooruit en dan ook wel weer eens 1 stap achteruit heb ik een hele mooie weg afgelegd.
Ik wens je toe dat het beter met je gaat en veel sterkte en succes en plezier (ja, dat bestaat in therapie ook, tussen de tranen door)
Goed dat je hulp gaat zoeken, en het is ook eng en spannend.
Ik wil je even een hart onder de riem steken. Voor mij is het al een hele tijd geleden dat ik hulp ging zoeken voor mijn problemen en het is de beste keuze die ik ooit heb gemaakt.
Het was niet makkelijk om mijn problemen te verwerken/op te lossen / te leren hanteren en ik wil niet beweren dat ik alles nu perfect achter me heb gelaten. Maar ik ben wel een ander mens, in hoe ik met dingen omga en hoe ik in het leven sta. De therapie heeft mijn leven zoveel beter gemaakt!
Wat mij heeft geholpen in het begin is om niet te vergeten dat de therapeut iemand is die ik "inhuurde" om er helemaal voor mij te zijn en waarbij ik me nergens voor hoefde te schamen. Ik heb alles op tafel gelegd. En met vallen en opstaan, 3 stappen vooruit en dan ook wel weer eens 1 stap achteruit heb ik een hele mooie weg afgelegd.
Ik wens je toe dat het beter met je gaat en veel sterkte en succes en plezier (ja, dat bestaat in therapie ook, tussen de tranen door)
