alleen

Ja maar dat heb ik al geprobeerd.



Ja maar ze willen toch niet.



Ja maar dan vragen ze me toch niet terug.



Ja maar

Ja maar

Ja maar



Mensen die bijna elke zin met 'ja maar' beginnen willen hun huidige situatie niet veranderen. Verandering zit namelijk in jezelf. Probeer eens een zin met 'ja want' te beginnen.



Ja want ik ga het zelf vragen dit keer.

Ja want ik wil dat er iets verandert in mijn leven.

Ja want ik ga mensen laten zien dat ik de moeite waard ben.



Google eens 'ja maar zeggers'. Ik denk dat je héél veel van jezelf gaat herkennen TO.

Als je een vaste relatie hebt, dan is dat je gezin. Heb medelijden met je vriend eerlijk gezegd, dat jij hem blijkbaar als 'niets' ziet en jezelf als alleen.

Als jij je in het dagelijks leven ook zo opstelt kan ik me voorstellen dat die familieleden geen zin meer hebben in je gezeur en zelfmedelijden.

quote:appeltaart02 schreef op 17 september 2013 @ 19:46:

Ik heb weleens familie gevraagd voor de kerst. Hun reactie was dat ze kerst met hun gezin gingen vieren.

Laat dan maar. Blijkbaar snappen ze niet hoe het is om geen gezin te hebben en dat het ook leuk zou zijn om samen met familie te zijn.

Geef je het altijd zo snel op om te verzanden in het 'veilige' "laat dan maar" of "het zit er gewoon niet in"? Je had toch ook kunnen vragen of ze dan gezellig met het hele gezin bij jullie wilden komen?

Wat vind je vriend eigenlijk van je passieve houding?



Verder helemaal eens met Elninjoo.



Ik gooi er nog een spreuk tegenaan, kun je over nadenken.

Life isn't about waiting for the storm to pass, it's about learning to dance in the rain.



Wat maak jij het jezelf moeilijk.... ik word al moe als ik je berichten lees.

quote:appeltaart02 schreef op 17 september 2013 @ 19:55:

Laat maar elninjoo, je begrijpt het toch niet.



Trouwens bij bijna elke reactie die ik geef word ik weer aangevallen dus heeft eigenlijk geen zin meer dat ik reageer.

Je wordt niet aangevallen, je voelt je aangevallen. Dat is heel wat anders. Je wil gewoonweg niet zien dat je een spiegel wordt voorgehouden.

Eigenlijk wilde je dus toch gewoon meehuilers begrijp ik?

inderdaad krijg de indruk dat je alleen maar medelijden wilt, er zijn mensen die je willen helpen maar ik geef het op, succes met je leven verder!!

Als je alleen maar kijkt naar onmogelijkheden en niet naar kansen, je alleen maar misdeeld voelt, in plaats van je focussen op wat je wel hebt ben je geen prettig gezelschap.



Wat vind je wel leuk om te doen, waar haal je plezier uit? Misschien moet je je daar even wat meer op richten zodat je weer wat vrolijkheid uitstraalt. Dat is voor anderen aantrekkelijker.

Je bent niet alleen, je voelt je alleen, daar zit wel een verschil in.



Ik voel me soms ook alleen, ik werk zelf overdag, mijn man 's avonds en heb ook niemand in mijn omgeving om even langs te gaan of die even langskomt. Dan heb ik 's avonds ook weleens een dipje daarin dat ik niemand in mijn omgeving verder heb en voel ik me wel eenzaam. Maar uiteindelijk heb ik wel mijn man en ben ik niet echt alleen.

quote:appeltaart02 schreef op 17 september 2013 @ 20:22:

Dus als je ergens mee zit dan moet je het toch weer zelf doen anders ben je geen leuk gezelschap voor anderen? Doe ik niet meer. Heb ik wel lang geprobeerd, alleen. Dat vind ik ook helemaal niet leuk. Als ik nog steeds alles alleen moet doen, dan houdt het gewoon op.

Iedereen moet het uiteindelijk alleen doen, meid. Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Leuker kunnen we niet maken.



Ik heb ook geen familie in de buurt. En niet eens een vriendje om op terug te vallen. Dan kan ik gaan zitten simmen, maar dat gaat me niet helpen. Dus ik probeer om zoveel mogelijk dingen te doen die op mijn pad komen. Door actief en positief te blijven ben ik denk ik inderdaad leuker gezelschap voor anderen. En iedere activiteit leidt mogelijk weer tot nieuwe contacten en nieuwe leuke activiteiten. En zo niet dan heb ik in ieder geval een prettige middag gehad.

Probeer het eens. En dan echt proberen; niet meteen opgeven als het niet direct het gewenste resultaat heeft.

Ik denk dat we tegen een muur praten. Deze forumster is al jaren onder verschillende nicknames aan het klagen. Het is steeds weer hetzelfde liedje.

Hieronder wat mij heeft geholpen te stoppen te ja-maren:

http://www.overcoming.co.uk/single.htm?ipg=8611



Understanding Low Self-Esteem



What causes low self-esteem?



The beliefs you have about yourself often appear to be statements of fact, although actually they're really only opinions. They are based on the experiences you've had in life, and the messages that these experiences have given you about the kind of person you are. If your experiences have been negative, your beliefs about yourself are likely to be negative too.



Crucial experiences that help to form our beliefs about ourselves often (although not always) occur early in life. What you saw, heard and experienced in childhood - in your family, in the wider community and at school - will have influenced the way you see yourself. Examples of early experiences that could lead to your thinking badly of yourself include:



- systematic punishment, neglect or abuse

- failing to meet parental standards

- failing to meet peer-group standards

- being on the receiving end of other people's stress or distress.

- belonging to a family or social group that other people are prejudiced towards

- an absence of praise, warmth, affection or interest

- being the odd one out, at home or at school.



Sometimes negative beliefs about yourself are caused by experiences later in life, such as workplace bullying or intimidation, abusive relationships, persistent stress or hardship, or traumatic events.



The Bottom Line



As we grow up we take the voices of people who were significant to us with us. We may criticize ourselves in their sharp tones, and make the same comparisons with other people that they did. Our experiences create a foundation for general conclusions about ourselves; judgements about ourselves as people. We can call these conclusions 'the Bottom Line'. The Bottom Line is the negative view of the self that lies at the heart of low self-esteem.



Because the Bottom Line is usually formed in childhood, it is usually biased and inaccurate, because it is based on a child's-eye view. It is likely to be formed on the basis of misunderstandings about experiences, because you had no adult knowledge with which to understand properly what was going on. Although these beliefs may be unhelpful or outdated now, they come from a time when they made perfect sense, given what you were experiencing then.



Biased thinking



Once the Bottom Line is in place, it becomes increasingly difficult to question it. This is because it is maintained and strengthened by biased thinking, which means you give weight to anything that is consistent with your beliefs, and discount anything that is not.



Two thinking biases contribute to low self-esteem: biased perception and biased interpretation. Biased perception means that you are swift to spot anything that fits with your negative ideas about yourself, and you screen out anything that contradicts them. So you focus on what you do wrong, and ignore what you do right. Biased interpretation means that you distort the meanings you attach to what you experience - even if the experience is positive (so if someone compliments you on your appearance, you might think they meant that you must have been looking unattractive before, or that they didn't mean what they said and were just trying to be nice).



These biases operate together to keep the Bottom Line in place. You anticipate that things will turn out badly, and this makes you sensitive to any sign that they are turning out the way you expected. Also, no matter how things turn out, you are likely to interpret them negatively. This means that your memories of your ongoing experiences will also be negatively biased.



Negative beliefs about the self are a bit like prejudices - beliefs that don't take account of all the facts but rely on biased evidence for their support.



Rules for Living



The Bottom Line leads to the development of Rules for Living: strategies for dealing with life on the assumption that the Bottom Line is true. Rules for Living enable you to function in the world - as long as you obey the rules. So, for example, if you have the negative belief 'I am stupid', your Rule for Living might be 'Better not to try than to fail'. The problem with Rules for Living, however, is that, paradoxically, they also help to reinforce the Bottom Line.

Ik ben vroeger veel gepest en voelde me ook altijd alleen. Mijn Bottom Line was dat mensen me uiteindelijk toch stom zouden vinden en dat ik dan alleen zou overblijven. Daarom durfde ik niet op mensen af te stappen en kreeg ik dus ook geen vrienden. Maar uiteindelijk leidde dat tot hetzelfde resultaat: ik bleef alleen over!!!



Door het boek uit de Overcoming-serie te lezen dat hierboven staat (Overcoming Low Self-esteem), leerde ik dat ik was gaan leven volgens mijn overtuiging: mensen zouden mij stom vinden en ik zou alleen overblijven. Het boek maakte me ook duidelijk dat ik eigenlijk wilde dat ik gelijk had. Ik zou alleen overblijven, kijk maar! Ik zocht bewijzen in gedrag van anderen, en als mensen aardig tegen me deden, was ik er toch van overtuigd dat ze me eigenlijk stom vonden. En dan vond ik wel wat, hoor!



Toen ik dat eenmaal doorhad, lukte het me na een tijdje dit te doorbreken en inmiddels is het jaren later en heb ik wel vriendinnen. En ja, dat pesten blijft altijd een stempel op me houden, maar ik heb nu tenminste de keuze: of ik ga zitten mokken dat ik gepest ben en dat ik daaruit zou kunnen concluderen dat ik een stom mens ben. Of ik kies ervoor het gepest in het verleden te laten en door te gaan met mijn leven. En ik hoop voor jou (en anderen die dit lezen) dat zij ook kiezen voor henzelf. Iets proberen is nog altijd beter dan opgeven...

Je kan het boek hier kopen trouwens:

http://www.amazon.co.uk/O ... nie-Fennell/dp/1849010684

Appeltaart, ik heb een, volgens mij, constructieve reactie gegeven in een poging he te helpen. Ik hoop dat je die wil terugzoeken en daarop nog reageren.

Weet je ook waarom je niet geaccepteerd wordt door je schoonfamilie?

Ik lees mee en bij mij rijzen twee vragen:



1) wat wil je dan wel?

2) wat ga jij ervoor doen om ervoor te zorgen dat je krijgt / bereikt wat je wilt?



Ik vind het verdrietig voor je dat je je zo alleen voelt. Echter gaat 'wachten tot anderen dat zien / doorhebben' niet helpen. Daarom mijn vragen. Juist als je bij een ander niet op de eerste plaats staat moet je jezelf op nummer 1 zetten!!

quote:appeltaart02 schreef op 17 september 2013 @ 20:22:

Dus als je ergens mee zit dan moet je het toch weer zelf doen anders ben je geen leuk gezelschap voor anderen? Doe ik niet meer. Heb ik wel lang geprobeerd, alleen. Dat vind ik ook helemaal niet leuk. Als ik nog steeds alles alleen moet doen, dan houdt het gewoon op.





Hey appeltaart. Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar ik voel en herken je pijn en deze quote zou ik geschreven kunnen hebben. Heeft het te maken met oude pijn? Bij mij wel. En met het besef dat ik het eindelijk NIET meer alleen wil doen en dat ik het NIET meer eens wil zijn, omdat dat zo hoort, met het adagium: je moet het alleen doen. Bij mij was het zo dat ik het van jongs af aan te veel alleen moest doen. En daar komt (denk ik/in mijn leven) alleen een einde aan om eens goed boos en verdrietig te worden om wat ik heb gemist als kind. Misschien ben je op zoek naar iets woordeloos, een knuffel of gewoon een bericht van iemand die je post en gevoelens herkent? Trek je niet terug, hier of elders. Doe het niet weer alleen. Blijf je hand uitsteken, om hulp vragen en misschien moet je - als je situatie een beetje lijkt op die van mij- een keer zeggen: nee, ik kan en wil het niet alleen.



Ga niet in dezelfde patronen verder. Door hier je behoeften en gevoelens te verwoorden heb je al een grote stap gezet daarin. Daarom, trek je niet terug als je je bij reacties onaangenaam voelt, maar ga er ook (zo mogelijk) niet te veel tegenin. Haal die reacties eruit waarin je WEL iets herkent, of een aanknopingspunt vindt.

Ik weet niet of je er zin in hebt,maar mij heeft lezen veel geholpen. De boeken van Harriet Lerner bv, en het boek: The reality slap, van Russ Harris vond ik bijzonder raak en leerzaam en een steun.



Sterkte met alles, en blijf dus je hand uitreiken naar anderen. Er zijn veel mensen die hem zullen willen pakken, om gewoon even bij je te zijn.



Misia

Nog een boek, heel praktisch, dat me erg heeft geholpen, was Doris Wolf: Eenzaamheid overwinnen.



Maar vooral wil ik je zeggen dat ik je gevoel van alleeen zijn herken, en dat ja-maar gevoel is een soort zelfbescherming, want stel dat ze er niet zijn, mensen niet met je om willen gaan...........dan heb je in ieder geval ja, maar gezegd, en niet voluit JA!, dan lijkt de klap minder hard aan te kunnen komen.



Helaas (en dat is een verstandelijk weten bij mij, niet erg gevoelsmatig nog), is dat een illusie.

Een van de nadelen van zo'n muur is namelijk dat je niet alleen de afwijzing en pijn buiten de deur houdt, maar ook mensen die letterlijk en figuurlijk naast je willen komen staan, je een knuffel willen geven, naar je luisteren.

Ik heb veel gehad ook aan de TED-talk van Brené Brown over kwetsbaarheid. Zo mooi.

Appeltaart, het is al door velen hier gezegd maar vrienden komen niet vanzelf aangelopen meestal. Anderzijds werkt 'zoeken' en 'graag willen' ook niet. Het is dus een heel lastig evenwicht.

Ik herken je verhaal van alleen voelen ondanks je vriend. Niet dat er ook maar iets mis is met mijn vriend, maar ik vind het ook fijn om buiten hem nog vrienden te hebben. Die vrienden had ik op een gegeven moment niet meer, deels doordat ik uit bepaalde kringen verdween en de contacten met eerdere vriendinnen verwaterden, deels misschien ook door mijn passieve opstelling die ik een tijdje gehad heb. Ik was daar bij tijd en wijle ook verdrietig over en zocht nieuwe vrienden.



Inmiddels zijn er weer enkele mensen die ik als vrienden beschouw. Niet veel, maar ik ben erg blij met hen. Verder een kring van kennissen. Hoe ik aan die mensen ben gekomen? Niet door het zoeken. Eentje was een 'oud' contact dat we nieuw leven hebben ingeblazen, gewoon door op een (door mij georganiseerde) re-unie te vragen of we eens iets zouden drinken samen. Dat beviel zo prima dat we sindsdien regelmatig even bijpraten. Eentje was iemand die ik alleen oppervlakkig kende. Die kwam ik in de trein tegen en het gesprek met haar was ook zo gezellig dat we wat hebben afgesproken en sindsdien elkaar regelmatig zien. Weer een ander kwam ik tegen via een toneelgroep waar ik bij ben gegaan. De overeenkomst? Het was allemaal toeval. Die nieuwe vrienden kwamen zomaar, zonder dat ik op zoek was. Ik verbaasde mij in het begin nog wel wat dat men mij blijkbaar boeiend genoeg vond. Maar waarom ook niet? Ik ben enthousiast over o.a. mijn studie en kan daar veel over vertellen. Enthousiasme trekt aan, neerslachtigheid stoot af. En neem initiatief. Nodig mensen bij jou thuis uit/vraag of ze een avondje iets met je gaan drinken. Wees attent wanneer het gaat om belangrijke gebeurtenissen in andermans leven. Laat merken dat je goed luistert naar wat de ander vertelt. Er is geen reden om echt bang te zijn, hoewel ik dat ook ben geweest. iets gaan drinken is in mijn ogen nogal vrijblijvend. Het kan klikken of niet, en dan was het een leuke avond, of een niet meer dan gemiddeld leuke avond. Nou en?



Kortom, als je niet te hoge verwachtingen hebt dan komt het vanzelf wel. En ja, 'wachten' is moeilijk. Daarom moet je ook niet wachten maar gewoon verder met je leven en zien wie er op je pad komt waar het goed mee klikt. En verdrietig zijn mag best eens, maar probeer het proportioneel te houden. Huil eens uit en begin dan met frisse moed opnieuw en richt je op de dingen waar je echt plezier in hebt.