Psyche
alle pijlers
Depressie
vrijdag 20 september 2013 om 11:31
vrijdag 20 september 2013 om 11:37
Met de juiste medicatie gaan deze gedachten weg. Echt waar, zoek een goede psychiater en ga medicatie slikken tegen depressie. Het zijn gewoon niks anders dan gedachtenstromen die veroorzaakt worden door het ziektebeeld. Het heeft echt niks met jou te maken. Die gedachten zijn echt enkel een symptoom en hebben niks te maken met wat jij wil.
You know how I know? Because I reeaally think so!
vrijdag 20 september 2013 om 11:41
quote:MrsStanleyWalker schreef op 20 september 2013 @ 11:37:
Met de juiste medicatie gaan deze gedachten weg. Echt waar, zoek een goede psychiater en ga medicatie slikken tegen depressie. Het zijn gewoon niks anders dan gedachtenstromen die veroorzaakt worden door het ziektebeeld. Het heeft echt niks met jou te maken. Die gedachten zijn echt enkel een symptoom en hebben niks te maken met wat jij wil.Wat Mrs walker zegt. Dus niet opgeven en er niet aan toegeven,aan die wens. Zoek hulp
Met de juiste medicatie gaan deze gedachten weg. Echt waar, zoek een goede psychiater en ga medicatie slikken tegen depressie. Het zijn gewoon niks anders dan gedachtenstromen die veroorzaakt worden door het ziektebeeld. Het heeft echt niks met jou te maken. Die gedachten zijn echt enkel een symptoom en hebben niks te maken met wat jij wil.Wat Mrs walker zegt. Dus niet opgeven en er niet aan toegeven,aan die wens. Zoek hulp
iedereen accepteert me zoals ik ben-nu ik nog Loesje
vrijdag 20 september 2013 om 12:00
quote:jellybelly schreef op 20 september 2013 @ 11:42:
Het is voor mij wel herkenbaar ja. Alleen zou ik het nooit echt durven doen. Waardoor ik dus voor mijn gevoel 'gevangen' zit in het leven.
Niet voor- of achteruit kunnen , zo noemde ik dat toen ik mezelf ook zo voelde. Bang voor het leven maar ook bang voor de dood. Nu ligt dat gelukkig achter mij, voor een deel tenminste. Het is nu (meestal) hanteerbaar. En dat is goed genoeg. Daar is wel wat voor nodig geweest . Therapie en medicijnen. Ben nu trouwens weer bijna van de medicijnen af. En voel me daar ook weer beter bij.
Maar ik was er erg 'blij' mee toen ik ze hard nodig had.
Sterkte Jellybelly
Het is voor mij wel herkenbaar ja. Alleen zou ik het nooit echt durven doen. Waardoor ik dus voor mijn gevoel 'gevangen' zit in het leven.
Niet voor- of achteruit kunnen , zo noemde ik dat toen ik mezelf ook zo voelde. Bang voor het leven maar ook bang voor de dood. Nu ligt dat gelukkig achter mij, voor een deel tenminste. Het is nu (meestal) hanteerbaar. En dat is goed genoeg. Daar is wel wat voor nodig geweest . Therapie en medicijnen. Ben nu trouwens weer bijna van de medicijnen af. En voel me daar ook weer beter bij.
Maar ik was er erg 'blij' mee toen ik ze hard nodig had.
Sterkte Jellybelly
iedereen accepteert me zoals ik ben-nu ik nog Loesje
vrijdag 20 september 2013 om 12:16
Denk aan je nabestaanden en wat je hen aan doet! Blijf praten met mensen om je heen. Sluit je niet af. Zoek contact. En laat iemand in je buurt weten dat je met dit soort gedachten leeft. Je laat mensen achter die zich vreselijk schuldig zullen voelen om dat ze zo veel meer voor je hadden willen doen.....
vrijdag 20 september 2013 om 12:40
Ja dat is het juist.. ik heb 2 familie leden maar niet echt zo'n contact mee dat er over gevoelens gepraat word.
Verder had ik 1 ( geen relatie ofzo)vriendin 7 jaar maar die heeft 2 weken geleden het contact verbroken ( is ook de laatste druppel voor mij )
ik dacht dat zij mij kon accepteren zoals ik ben maar het voelt alsof niemand dat kan omdat mijn persoonlijkheid te verrot is, zoiets.
die verlating heeft me intens geraakt en ik weet dat het gestoord is om daar zelfmoord voor de plegen maar voor mijn gevoel is dat mijn straf,zoiets.
Verder had ik 1 ( geen relatie ofzo)vriendin 7 jaar maar die heeft 2 weken geleden het contact verbroken ( is ook de laatste druppel voor mij )
ik dacht dat zij mij kon accepteren zoals ik ben maar het voelt alsof niemand dat kan omdat mijn persoonlijkheid te verrot is, zoiets.
die verlating heeft me intens geraakt en ik weet dat het gestoord is om daar zelfmoord voor de plegen maar voor mijn gevoel is dat mijn straf,zoiets.
vrijdag 20 september 2013 om 12:43
Zelfmoord is nooit een oplossing, hoe heftig je problemen ook zijn.
Als je met iemand wilt praten, bel dan deze mensen: 113 online. Ze zullen naar je luisteren en je advies geven.
Zelfmoord aankondigen mag niet op dit forum, ik heb ook al een melding gemaakt. Het kan zijn dat je topic wordt verwijderd maar ik hoop dat je in ieder geval hulp zoekt.
Als je met iemand wilt praten, bel dan deze mensen: 113 online. Ze zullen naar je luisteren en je advies geven.
Zelfmoord aankondigen mag niet op dit forum, ik heb ook al een melding gemaakt. Het kan zijn dat je topic wordt verwijderd maar ik hoop dat je in ieder geval hulp zoekt.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
vrijdag 20 september 2013 om 12:44
vrijdag 20 september 2013 om 12:45
vrijdag 20 september 2013 om 12:47
quote:juniper213 schreef op 20 september 2013 @ 12:44:
[...]
Ik begrijp je bezwaar, maar het verwijderen van dit topic door een moderator is nou net het laatste wat TO kan gebruiken op dit moment. Serieuze reacties en haar hart luchten helpt.Dan dient ze de OP aan te passen want dit is écht tegen de regels.
[...]
Ik begrijp je bezwaar, maar het verwijderen van dit topic door een moderator is nou net het laatste wat TO kan gebruiken op dit moment. Serieuze reacties en haar hart luchten helpt.Dan dient ze de OP aan te passen want dit is écht tegen de regels.
vrijdag 20 september 2013 om 12:47
vrijdag 20 september 2013 om 12:49
Ik heb het aangepast, zo goed?
Hier loop ik ook tegenaan want alles over zelfmoord zit zo'n taboe op. je mag dingen niet uitspreken.
Ik kondig geen zelfmoord aan, dat was mijn bedoeling ook niet, excuses daarvoor.
Ik ben 26 jaar en op mijn 19de al ooit eens in het ziekenhuis beland na een poging erna ben ik 1 jaar opgenomen geweest op een gesloten crisis afdeling.
Erna ben ik gestopt met alle hulp en in een isoloment geraakt zo kort samen gevat.
In 2010 ofzo ben ik nog eens bij het GGZ geweest in mijn nieuwe woonplaats maar ook die gesprekken zijn vast gelopen ( na 8 gesprekken helaas)
Hier loop ik ook tegenaan want alles over zelfmoord zit zo'n taboe op. je mag dingen niet uitspreken.
Ik kondig geen zelfmoord aan, dat was mijn bedoeling ook niet, excuses daarvoor.
Ik ben 26 jaar en op mijn 19de al ooit eens in het ziekenhuis beland na een poging erna ben ik 1 jaar opgenomen geweest op een gesloten crisis afdeling.
Erna ben ik gestopt met alle hulp en in een isoloment geraakt zo kort samen gevat.
In 2010 ofzo ben ik nog eens bij het GGZ geweest in mijn nieuwe woonplaats maar ook die gesprekken zijn vast gelopen ( na 8 gesprekken helaas)
vrijdag 20 september 2013 om 12:50
quote:Eleonora schreef op 20 september 2013 @ 12:45:
Come on mensen, ze is wanhopig.
Laat haar nu even praten en laten we haar nou aanhoren en de weg wijzen.
Zonder de aankondiging en zo moet er toch over diepe depressie gepraat kunnen worden?
Misschien zijn er ook ervaringsdeskundigen die haar een hart onder de riem kunnen steken.Er mag zeker over gepraat worden en van mij hoeft dit topic niet weg. Ik denk wel dat TO gebaat is bij professionele hulp en dat ze die hier niet gaat krijgen. Ik hoop dat er iets geregeld kan worden waardoor de aankondiging zelf verwijderd kan worden maar er nog wel tips gegeven kunnen worden.
Come on mensen, ze is wanhopig.
Laat haar nu even praten en laten we haar nou aanhoren en de weg wijzen.
Zonder de aankondiging en zo moet er toch over diepe depressie gepraat kunnen worden?
Misschien zijn er ook ervaringsdeskundigen die haar een hart onder de riem kunnen steken.Er mag zeker over gepraat worden en van mij hoeft dit topic niet weg. Ik denk wel dat TO gebaat is bij professionele hulp en dat ze die hier niet gaat krijgen. Ik hoop dat er iets geregeld kan worden waardoor de aankondiging zelf verwijderd kan worden maar er nog wel tips gegeven kunnen worden.
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
vrijdag 20 september 2013 om 12:51
Ik zat in 2007 waar jij nu zit. Ik heb het toen ook uitgezocht trouwens. Voor mij is dat een soort omslag geweest, ik wist dat ik een uitweg had en dat gaf een soort rust waardoor ik het juist weer aan kon. Klinkt misschien een beetje raar.
Het is nu 2013 en ik kan me niet meer voorstellen dat ik me zo gevoeld heb. Alsof het een compleet andere persoon is waar het over gaat.
Het klopt echt wat hierboven gezegd wordt. Je hersenen nemen een loopje met je. Je hoeft je er niet voor te schamen, het is geen straf, maar je hoeft je niet zo te voelen.
Zoek hulp, bel nu meteen de huisarts en vertel hem waar je mee zit. Als je dat te persoonlijk vind neem dan contact op met 113online.nl
Het is nu 2013 en ik kan me niet meer voorstellen dat ik me zo gevoeld heb. Alsof het een compleet andere persoon is waar het over gaat.
Het klopt echt wat hierboven gezegd wordt. Je hersenen nemen een loopje met je. Je hoeft je er niet voor te schamen, het is geen straf, maar je hoeft je niet zo te voelen.
Zoek hulp, bel nu meteen de huisarts en vertel hem waar je mee zit. Als je dat te persoonlijk vind neem dan contact op met 113online.nl
vrijdag 20 september 2013 om 12:52
Ik zeg het nog maar een keer, want ik moet nu echt weg: zoek professionele hulp. Je hebt het nodig en je verdient het. Je gevoelens hier delen kan opluchten maar zal je problemen uiteindelijk niet oplossen. Bel het nummer wat ik eerder postte of je huisarts. Doen hoor!
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
vrijdag 20 september 2013 om 12:54
Mijn (inmiddels) ex heeft zich ook lang zo gevoeld. Uiteindelijk heeft hij een serieuze poging gedaan en daarna heeft hij de juiste hulp gekregen. Het was natuurlijk niet ineens allemaal goed maar hij is nu naar eigen zeggen echt gelukkig. En blij dat hij nog leeft. Ik heb laatst nog eens met hem afgesproken en hij zei dat hij van te voren nooit heeft kunnen vermoeden hoeveel impact zijn gedrag destijds op zijn omgeving gehad heeft. Hij dacht dat het voor ons niet zo uit zou maken, maar nu (bijna 2 jaar later) lijden zijn vader, zijn beste vriend en ik er nog steeds wel eens onder. Zijn poging is het ergste wat ik ooit heb meegemaakt en hij heeft er erg veel spijt van.
Echt, zoek hulp. Deze gevoelens zijn tijdelijk maar de gevolgen van het handelen ernaar zijn erg permanent. Dat gun ik jou met name echt niet, en je omgeving (echt er zijn mensen die om je geven ookal zie je dat misschien nu niet, en er zullen ook nog nieuwe mensen bijkomen) ook niet.
Echt, zoek hulp. Deze gevoelens zijn tijdelijk maar de gevolgen van het handelen ernaar zijn erg permanent. Dat gun ik jou met name echt niet, en je omgeving (echt er zijn mensen die om je geven ookal zie je dat misschien nu niet, en er zullen ook nog nieuwe mensen bijkomen) ook niet.
vrijdag 20 september 2013 om 12:55
quote:dame1987 schreef op 20 september 2013 @ 12:49:
Ik heb het aangepast, zo goed?
Hier loop ik ook tegenaan want alles over zelfmoord zit zo'n taboe op. je mag dingen niet uitspreken.Door een voorval jaren geleden op dit forum is er een regel opgenomen in de algemene regels en voorwaarden van dit forum. Dat weten forummers hier, vandaar dat ze zo reageren.quote:
Ik kondig geen zelfmoord aan, dat was mijn bedoeling ook niet, excuses daarvoor.
Ik ben 26 jaar en op mijn 19de al ooit eens in het ziekenhuis beland na een poging erna ben ik 1 jaar opgenomen geweest op een gesloten crisis afdeling.
Erna ben ik gestopt met alle hulp en in een isoloment geraakt zo kort samen gevat.
In 2010 ofzo ben ik nog eens bij het GGZ geweest in mijn nieuwe woonplaats maar ook die gesprekken zijn vast gelopen ( na 8 gesprekken helaas)Hulp zoeken is 1 ding, maar goede hulp vinden is echt lastig. De hele geestelijk gezondheidszorg is ook zo'n systeem geworden, ik denk dat een psychiater het beste is, maar het is moeilijk daar terecht te komen. Iemand ervaring?
Ik heb het aangepast, zo goed?
Hier loop ik ook tegenaan want alles over zelfmoord zit zo'n taboe op. je mag dingen niet uitspreken.Door een voorval jaren geleden op dit forum is er een regel opgenomen in de algemene regels en voorwaarden van dit forum. Dat weten forummers hier, vandaar dat ze zo reageren.quote:
Ik kondig geen zelfmoord aan, dat was mijn bedoeling ook niet, excuses daarvoor.
Ik ben 26 jaar en op mijn 19de al ooit eens in het ziekenhuis beland na een poging erna ben ik 1 jaar opgenomen geweest op een gesloten crisis afdeling.
Erna ben ik gestopt met alle hulp en in een isoloment geraakt zo kort samen gevat.
In 2010 ofzo ben ik nog eens bij het GGZ geweest in mijn nieuwe woonplaats maar ook die gesprekken zijn vast gelopen ( na 8 gesprekken helaas)Hulp zoeken is 1 ding, maar goede hulp vinden is echt lastig. De hele geestelijk gezondheidszorg is ook zo'n systeem geworden, ik denk dat een psychiater het beste is, maar het is moeilijk daar terecht te komen. Iemand ervaring?
vrijdag 20 september 2013 om 12:57
Ik ben ook erg depressief geweest en stond mezelf drie keer naar het leven.
In 2001 kwam voor mij de ommekeer en nu is het 2013 en kan ik me, net als Zeeuwsmeisje, niet meer voorstellen dat ik diezelfde persoon ben.
Maar het is wel een kwestie van doorzetten en doorgaan met iets waar je misschien geen zin in hebt.
Bij mij heeft het zes jaar geduurd voor het beter met me ging en ik slikte medicatie, al die jaren.
Ik snap dat je denkt dat dat voor jou allemaal niet opgaat en het is ook niet zo dat ik vind dat omdat het bij mij goed gekomen is, dat bij jou ook zal gebeuren maar het kán dus ook beter gaan na verloop van tijd. Bij mij duurde dat dus zes jaar.
Geef het tijd. Veel tijd en praat ondertussen met anderen ook over wat je voelt. Doe je verhaal, zoek lotgenoten enzovoort. Je bent niet de enige met zware psychische problemen, echt niet.
In 2001 kwam voor mij de ommekeer en nu is het 2013 en kan ik me, net als Zeeuwsmeisje, niet meer voorstellen dat ik diezelfde persoon ben.
Maar het is wel een kwestie van doorzetten en doorgaan met iets waar je misschien geen zin in hebt.
Bij mij heeft het zes jaar geduurd voor het beter met me ging en ik slikte medicatie, al die jaren.
Ik snap dat je denkt dat dat voor jou allemaal niet opgaat en het is ook niet zo dat ik vind dat omdat het bij mij goed gekomen is, dat bij jou ook zal gebeuren maar het kán dus ook beter gaan na verloop van tijd. Bij mij duurde dat dus zes jaar.
Geef het tijd. Veel tijd en praat ondertussen met anderen ook over wat je voelt. Doe je verhaal, zoek lotgenoten enzovoort. Je bent niet de enige met zware psychische problemen, echt niet.
