Psyche
alle pijlers
vind dit lastig..
vrijdag 18 oktober 2013 om 18:31
Ik zit eigenlijk met iets..
Mijn moeder heeft sinds een half jaar een nieuwe vriend.
Op zich kan ik rdelijk met hem opschieten, gewoon op een 'normaal' niveau.
Ik heb vroeger heel veel last gehad van PTSS en daarbij ook allerlei angsten ontwikkeld, langzamerhand is er ook een soort van dwang/smetvrees ingeslopen.
Door goede therapie ben ik hier redelijk vanaf gekomen. Heel soms heb ik nog mijn momenten, maar ik kan het goed van me af zetten.
Maar nu komt het: dit vind ik dus heel lastig.. Ik merk dat de nieuwe vriend van mijn moeder het allemaal niet zo nauw neemt met de hygiene als hij eten klaar maakt. Ik heb hem toen een keer verteld over mijn verleden en dat snapte hij allemaal heel goed.
In praktijk blijkt het echter anders te zijn... volgens mij snapt hij er helemaal niks van.
Om een voorbeeld te schetsen:
Laatst had ik hele erge griep gehad met overgeven en alles.
Toen ik weer wat wilde ging eten en hij het eten aan het klaarmaken was zag ik dat hij de spatel van het rauwe gehakt op het aanrecht legde tegen het fruit aan. Dit gaf mij meteen akelige gevoelens, eigenlijk omdat ik al meteen dacht, ik heb geen zin om weer een keer over te moeten geven.
Met moeite heb ik toen wat tegen hem daarover gezegd en hij werd eigenlijk meteen boos. Zelf ontkent hij continue dat hij boos word, maar hij is zwaar geïrriteerd als ik wat zeg (wat ik al amper zeg omdat ik het gewoon niet durf)
Gisteren aten we pangasius filet en ook hier legde hij de vork die hij elke keer gebruikte om het vlees om te draaien in het bakje terug waar de filet in zat. Ik vind dat gewoon vies? Dan denk ik pak dan gwoon een schoteltje waar je dat even oplegt of een stukje keukenrol.
Maargoed, ik moet maar even in & uit ademen, alleen ik merk gewoon dat dit zoveel spanningen geeft thuis. Ik voel me door hem minder op mijn gemak en het lijkt alsof mijn angsten weer terugkomen. Hij zegt dat hij het wel begrijpt, maar wordt boos, geïrriteerd als ik ook maar iets zeg of doe.
Ik snap dat het lastig is om te leven met iemand die zulke 'irreële' angsten heeft maar ik wordt er alleen maar verdrietiger van zo..
Ik wilde het even kwijt omdat ik niet zo goed weet wat ik ermee aan moet.
Mijn moeder heeft sinds een half jaar een nieuwe vriend.
Op zich kan ik rdelijk met hem opschieten, gewoon op een 'normaal' niveau.
Ik heb vroeger heel veel last gehad van PTSS en daarbij ook allerlei angsten ontwikkeld, langzamerhand is er ook een soort van dwang/smetvrees ingeslopen.
Door goede therapie ben ik hier redelijk vanaf gekomen. Heel soms heb ik nog mijn momenten, maar ik kan het goed van me af zetten.
Maar nu komt het: dit vind ik dus heel lastig.. Ik merk dat de nieuwe vriend van mijn moeder het allemaal niet zo nauw neemt met de hygiene als hij eten klaar maakt. Ik heb hem toen een keer verteld over mijn verleden en dat snapte hij allemaal heel goed.
In praktijk blijkt het echter anders te zijn... volgens mij snapt hij er helemaal niks van.
Om een voorbeeld te schetsen:
Laatst had ik hele erge griep gehad met overgeven en alles.
Toen ik weer wat wilde ging eten en hij het eten aan het klaarmaken was zag ik dat hij de spatel van het rauwe gehakt op het aanrecht legde tegen het fruit aan. Dit gaf mij meteen akelige gevoelens, eigenlijk omdat ik al meteen dacht, ik heb geen zin om weer een keer over te moeten geven.
Met moeite heb ik toen wat tegen hem daarover gezegd en hij werd eigenlijk meteen boos. Zelf ontkent hij continue dat hij boos word, maar hij is zwaar geïrriteerd als ik wat zeg (wat ik al amper zeg omdat ik het gewoon niet durf)
Gisteren aten we pangasius filet en ook hier legde hij de vork die hij elke keer gebruikte om het vlees om te draaien in het bakje terug waar de filet in zat. Ik vind dat gewoon vies? Dan denk ik pak dan gwoon een schoteltje waar je dat even oplegt of een stukje keukenrol.
Maargoed, ik moet maar even in & uit ademen, alleen ik merk gewoon dat dit zoveel spanningen geeft thuis. Ik voel me door hem minder op mijn gemak en het lijkt alsof mijn angsten weer terugkomen. Hij zegt dat hij het wel begrijpt, maar wordt boos, geïrriteerd als ik ook maar iets zeg of doe.
Ik snap dat het lastig is om te leven met iemand die zulke 'irreële' angsten heeft maar ik wordt er alleen maar verdrietiger van zo..
Ik wilde het even kwijt omdat ik niet zo goed weet wat ik ermee aan moet.
vrijdag 18 oktober 2013 om 18:38
vrijdag 18 oktober 2013 om 18:38
Ik denk dat je er nog helemaal niet overheen bent als ik dit verhaal lees. Zou je niet informeren of je nog verder behandeld kan worden? Dit soort dingen zullen nog heel veel voorkomen in je leven en het lijkt me voor jezelf fijn als je er relaxter mee om kunt gaan.
Ik snap wel dat de vriend van je moeder kriebelig is, het is heel lastig en bijna niet te begrijpen als je het zelf nooit hebt gehad.
Ik snap wel dat de vriend van je moeder kriebelig is, het is heel lastig en bijna niet te begrijpen als je het zelf nooit hebt gehad.
vrijdag 18 oktober 2013 om 18:39
quote:Fame schreef op 18 oktober 2013 @ 18:37:
BEkijk het eens zo. Ben je iedere keer ziek geworden wanneer hij heeft gekookt? Ja of nee?
Nee dat niet, een keer dus met heel erg veel overgeven (dat was nadat ik kip ophad) maar dat kan ook goed komen door die griep natuurlijk.
Maar het is niet zozeer nu het bang zijn van ziek worden maar ik voel me er gewoon niet fijn bij dat ik mijn angsten niet bij hem kwijt kan of dat ik nu gewoon op mijn tenen loop, dat gevoel heb ik althans voor hem... omdat hij bij het minst of geringste al boos word
BEkijk het eens zo. Ben je iedere keer ziek geworden wanneer hij heeft gekookt? Ja of nee?
Nee dat niet, een keer dus met heel erg veel overgeven (dat was nadat ik kip ophad) maar dat kan ook goed komen door die griep natuurlijk.
Maar het is niet zozeer nu het bang zijn van ziek worden maar ik voel me er gewoon niet fijn bij dat ik mijn angsten niet bij hem kwijt kan of dat ik nu gewoon op mijn tenen loop, dat gevoel heb ik althans voor hem... omdat hij bij het minst of geringste al boos word
vrijdag 18 oktober 2013 om 18:40
vrijdag 18 oktober 2013 om 18:44
ik heb in de verste verte geen last van smetvrees, ben ook niet netjes maar de voorbeelden die jij noemt komen bij mij niet voor. Je moet rauw vlees/vis niet vermengen met klaargemaakt vlees/vis. De bacteriën die in het rauwe zitten kunnen ziekteverwekkers zijn, salmonella bij vis bv.
koppel deze voorbeelden los van jezelf, google even, en laat het hem en je moeder lezen.
koppel deze voorbeelden los van jezelf, google even, en laat het hem en je moeder lezen.
vrijdag 18 oktober 2013 om 18:45
Ik denk ook echt dat hij door onwetendheid er niets mee kan. Hij ziet waarschijnlijk een meisje wat met argusogen alles zenuwachtig in de gaten houdt en veel kritiek heeft. En wat hem steeds meer gaat controleren omdat ze geen vertrouwen heeft. Een vicieuze cirkel.
Zit ik er een beetje in de buurt of heb ik volledig ongelijk?
Zit ik er een beetje in de buurt of heb ik volledig ongelijk?
vrijdag 18 oktober 2013 om 18:47
quote:pipelooi schreef op 18 oktober 2013 @ 18:40:
[...]
Ik ben vorige week 18 geworden. Ik had voor mezelf het plan eerst alles 'qua' mezelf goed op een rijtje te hebben (dus psychisch) wil ik het huis uit gaan
Dat lijkt me slim!
Ben je nog in behandeling? Kun je daar bespreken hoe je met de vriend van je moeder om kunt gaan?
Of kun je dit met je moeder bespreken?
Ik begrijp dat het dus gaat om je relatie met hem, en aangezien je bij hem in huis woont (toch?) en psychisch nog niet helemaal stabiel lijkt het me heel belangrijk om aan die relatie te werken. Eventueel kunnen jullie eens samen naar een psycholoog die jou kent en meer uit kan leggen.
[...]
Ik ben vorige week 18 geworden. Ik had voor mezelf het plan eerst alles 'qua' mezelf goed op een rijtje te hebben (dus psychisch) wil ik het huis uit gaan
Dat lijkt me slim!
Ben je nog in behandeling? Kun je daar bespreken hoe je met de vriend van je moeder om kunt gaan?
Of kun je dit met je moeder bespreken?
Ik begrijp dat het dus gaat om je relatie met hem, en aangezien je bij hem in huis woont (toch?) en psychisch nog niet helemaal stabiel lijkt het me heel belangrijk om aan die relatie te werken. Eventueel kunnen jullie eens samen naar een psycholoog die jou kent en meer uit kan leggen.
Het is zoals het is
vrijdag 18 oktober 2013 om 18:52
quote:bootje_op_de_golven schreef op 18 oktober 2013 @ 18:45:
Ik denk ook echt dat hij door onwetendheid er niets mee kan. Hij ziet waarschijnlijk een meisje wat met argusogen alles zenuwachtig in de gaten houdt en veel kritiek heeft. En wat hem steeds meer gaat controleren omdat ze geen vertrouwen heeft. Een vicieuze cirkel.
Zit ik er een beetje in de buurt of heb ik volledig ongelijk?Nee, je hebt denk ik zelfs volledig gelijk. Daar komt het in feite denk ik wel op neer ja. Maar toch, hoe graag ik ook af en toe mijn ogen gewoon dicht wil doen en niks wil zeggen, het vreet me van binnen dan gewoon echt op en daar word ik zelf ook niet echt veel beter van..
Ik denk ook echt dat hij door onwetendheid er niets mee kan. Hij ziet waarschijnlijk een meisje wat met argusogen alles zenuwachtig in de gaten houdt en veel kritiek heeft. En wat hem steeds meer gaat controleren omdat ze geen vertrouwen heeft. Een vicieuze cirkel.
Zit ik er een beetje in de buurt of heb ik volledig ongelijk?Nee, je hebt denk ik zelfs volledig gelijk. Daar komt het in feite denk ik wel op neer ja. Maar toch, hoe graag ik ook af en toe mijn ogen gewoon dicht wil doen en niks wil zeggen, het vreet me van binnen dan gewoon echt op en daar word ik zelf ook niet echt veel beter van..
vrijdag 18 oktober 2013 om 18:53
quote:Youk79 schreef op 18 oktober 2013 @ 18:47:
[...]
Dat lijkt me slim!
Ben je nog in behandeling? Kun je daar bespreken hoe je met de vriend van je moeder om kunt gaan?
Of kun je dit met je moeder bespreken?
Ik begrijp dat het dus gaat om je relatie met hem, en aangezien je bij hem in huis woont (toch?) en psychisch nog niet helemaal stabiel lijkt het me heel belangrijk om aan die relatie te werken. Eventueel kunnen jullie eens samen naar een psycholoog die jou kent en meer uit kan leggen.
Nee, ik woon bij mijn moeder samen met mijn broertje. En de vriend van mijn moeder is hier zo'n 4/5/6 dagen in de week. Vaak in ieder geval.
Ik ben niet meer in behandeling nee, al 1 jaartje niet meer.
Bespreken met mijn moeder vind ik heel lastig, zij wist toendertijd ook niet zo goed met mijn angsten en klachten om te gaan en als ik nu iets over haar vriend zegt voelt ze zich ook meteen aangevallen
[...]
Dat lijkt me slim!
Ben je nog in behandeling? Kun je daar bespreken hoe je met de vriend van je moeder om kunt gaan?
Of kun je dit met je moeder bespreken?
Ik begrijp dat het dus gaat om je relatie met hem, en aangezien je bij hem in huis woont (toch?) en psychisch nog niet helemaal stabiel lijkt het me heel belangrijk om aan die relatie te werken. Eventueel kunnen jullie eens samen naar een psycholoog die jou kent en meer uit kan leggen.
Nee, ik woon bij mijn moeder samen met mijn broertje. En de vriend van mijn moeder is hier zo'n 4/5/6 dagen in de week. Vaak in ieder geval.
Ik ben niet meer in behandeling nee, al 1 jaartje niet meer.
Bespreken met mijn moeder vind ik heel lastig, zij wist toendertijd ook niet zo goed met mijn angsten en klachten om te gaan en als ik nu iets over haar vriend zegt voelt ze zich ook meteen aangevallen
vrijdag 18 oktober 2013 om 19:01
quote:camilla16 schreef op 18 oktober 2013 @ 18:57:
misschien een idee om op kamers te gaan? ik heb ook last van psychische problemen maar het doet me goed dat ik geen stress meer ervaar van anderen.
Ja dat snap ik goed.
Is mijn plan inderdaad ook, maar ik wilde eerst mijn psychische gesteldheid gewoon op een rijtje hebben voordat ik zo'n stap ga maken, ik moet niet nog meer terugvallen en dan weer thuis aan komen kloppen.
misschien een idee om op kamers te gaan? ik heb ook last van psychische problemen maar het doet me goed dat ik geen stress meer ervaar van anderen.
Ja dat snap ik goed.
Is mijn plan inderdaad ook, maar ik wilde eerst mijn psychische gesteldheid gewoon op een rijtje hebben voordat ik zo'n stap ga maken, ik moet niet nog meer terugvallen en dan weer thuis aan komen kloppen.
vrijdag 18 oktober 2013 om 19:02
Weet je, het is gewoon een heel erg lastig iets. Voor je moeder, de vriend van je moeder en zeker ook voor jou. Als je weinig steun krijgt van je familie moet je zelf de kracht bij elkaar schrapen om de cirkel te doorbreken. Jij kunt dat, want jij ziet dat het niet goed gaat en hebt dit topic geopend om iets te veranderen.
Zoek hulp, grote kans dat je je over een paar maanden weer een stuk beter voelt. Uit huis gaan lost het probleem niet op hoor, later loop je er net zo hard weer tegenaan, zeker als je in een studentenhuis gaat wonen.
Zoek hulp, grote kans dat je je over een paar maanden weer een stuk beter voelt. Uit huis gaan lost het probleem niet op hoor, later loop je er net zo hard weer tegenaan, zeker als je in een studentenhuis gaat wonen.
vrijdag 18 oktober 2013 om 19:04
quote:bootje_op_de_golven schreef op 18 oktober 2013 @ 19:02:
Weet je, het is gewoon een heel erg lastig iets. Voor je moeder, de vriend van je moeder en zeker ook voor jou. Als je weinig steun krijgt van je familie moet je zelf de kracht bij elkaar schrapen om de cirkel te doorbreken. Jij kunt dat, want jij ziet dat het niet goed gaat en hebt dit topic geopend om iets te veranderen.
Zoek hulp, grote kans dat je je over een paar maanden weer een stuk beter voelt. Uit huis gaan lost het probleem niet op hoor, later loop je er net zo hard weer tegenaan, zeker als je in een studentenhuis gaat wonen.
Ja precies daarom, dat was ook mijn insteek, ik ga pas het huis uit als ik van mezelf denk dat ik het aankan op psychisch gebied anders loop ik strakjes er toch weer tegenaan.
Inderdaad, hoe pijnlijk ik dit op de een of andere manier weer vind, ik denk dat ik toch weer hulp ga zoeken..
Weet je, het is gewoon een heel erg lastig iets. Voor je moeder, de vriend van je moeder en zeker ook voor jou. Als je weinig steun krijgt van je familie moet je zelf de kracht bij elkaar schrapen om de cirkel te doorbreken. Jij kunt dat, want jij ziet dat het niet goed gaat en hebt dit topic geopend om iets te veranderen.
Zoek hulp, grote kans dat je je over een paar maanden weer een stuk beter voelt. Uit huis gaan lost het probleem niet op hoor, later loop je er net zo hard weer tegenaan, zeker als je in een studentenhuis gaat wonen.
Ja precies daarom, dat was ook mijn insteek, ik ga pas het huis uit als ik van mezelf denk dat ik het aankan op psychisch gebied anders loop ik strakjes er toch weer tegenaan.
Inderdaad, hoe pijnlijk ik dit op de een of andere manier weer vind, ik denk dat ik toch weer hulp ga zoeken..
vrijdag 18 oktober 2013 om 19:59
