Psyche
alle pijlers
Agressie
vrijdag 25 oktober 2013 om 20:42
Hallo,
Ik ben opgegroeid in een voor de buitenkant perfect gezin. Binnenshuis was het anders. Vader met regelmaat zeer onvoorspelbaar en agressief. Broer daarintegen werd op jonge leeftijd ook agressief naar mij en ging mentaal erg over grenzen. Als kind vaak gedacht dat dit normaal was, had geen goede vergelijking. Moeder deed overigens niets aan dit gedrag, maar was wel op de hoogte. Nu op een punt beland dat ik totaal ben vastgelopen in mijn leven. Alles moet overigens nog wel geheim blijven naar de buitenwereld. Een paar jaar geleden een ongeval gekregen waardoor ik door het herstellen/revalideren hiervan tijdelijk bij ouders verblijf. Dit is erg krom en voelt verwarrend maar helaas had ik geen andere oplossing. Nu is het vanavond weer raak.. Mijn vader was weer onverwachts en zonder duidelijke reden agressief naar mij. Ik schrok en raakte in paniek. Vervolgens vertelde ik het mijn moeder, en had ik de hoop dat ze nu eens eindelijk voor me op zou komen. Helaas, ze bleef rustig en bleef heel aardig naar vader. Terwijl ik helemaal overstuur was. Dat ze weer zo rustig bleef en zo aardig bleef, zei voor mij genoeg. Ik werd woedend! En schrok echt even van mijn eigen woede. Vreselijk dat je eigen moeder nooit voor je opkomt en zelfs tot op de dag van vandaag helemaal niets doet. Wat moet er nog meer gebeuren voordat ze wel ingrijpt? Vervolgens doen ouders alsof er niets gebeurd is. Heeft iemand een tip? Ik sta op de wachtlijst voor woonruimte en ben bezig met urgentie. Maar ik weet echt even niet wat ik nu moet doen. Wat ik er overigens nog bij moet vermelden, ik heb geen netwerk die hier vanaf weet en dus geen netwerk waar ik op dit vlak op terug kan vallen.
Ik ben opgegroeid in een voor de buitenkant perfect gezin. Binnenshuis was het anders. Vader met regelmaat zeer onvoorspelbaar en agressief. Broer daarintegen werd op jonge leeftijd ook agressief naar mij en ging mentaal erg over grenzen. Als kind vaak gedacht dat dit normaal was, had geen goede vergelijking. Moeder deed overigens niets aan dit gedrag, maar was wel op de hoogte. Nu op een punt beland dat ik totaal ben vastgelopen in mijn leven. Alles moet overigens nog wel geheim blijven naar de buitenwereld. Een paar jaar geleden een ongeval gekregen waardoor ik door het herstellen/revalideren hiervan tijdelijk bij ouders verblijf. Dit is erg krom en voelt verwarrend maar helaas had ik geen andere oplossing. Nu is het vanavond weer raak.. Mijn vader was weer onverwachts en zonder duidelijke reden agressief naar mij. Ik schrok en raakte in paniek. Vervolgens vertelde ik het mijn moeder, en had ik de hoop dat ze nu eens eindelijk voor me op zou komen. Helaas, ze bleef rustig en bleef heel aardig naar vader. Terwijl ik helemaal overstuur was. Dat ze weer zo rustig bleef en zo aardig bleef, zei voor mij genoeg. Ik werd woedend! En schrok echt even van mijn eigen woede. Vreselijk dat je eigen moeder nooit voor je opkomt en zelfs tot op de dag van vandaag helemaal niets doet. Wat moet er nog meer gebeuren voordat ze wel ingrijpt? Vervolgens doen ouders alsof er niets gebeurd is. Heeft iemand een tip? Ik sta op de wachtlijst voor woonruimte en ben bezig met urgentie. Maar ik weet echt even niet wat ik nu moet doen. Wat ik er overigens nog bij moet vermelden, ik heb geen netwerk die hier vanaf weet en dus geen netwerk waar ik op dit vlak op terug kan vallen.
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:02
Herkenbaar alleen heb ik een extreme woede aanval gehad op mijn 14de en geroepen dat zij gvd normaal moesten doen omdat ik het niet meer pikte, ik mijzelf zou verdedigen met geweld tegen geweld, aangifte zou doen als het door ging en vervolgens zo hard de deur achter mij dichtgeslagen dat in de keuken alle ramen eruit lagen.
Ik heb mijn grenzen wat extreem duidelijk gemaakt als tiener daarna nog dagen gehuild, het werkte wel kan ik je vertellen. Je bent wat laat met voor jezelf opkomen en misschien wordt dergelijk gedrag door een volwassen wat minder geaccepteerd.
Ik kan geen week bij mijn ouders blijven tenzij het in een groep (groepsvakantie) is of begrensd tot een paar dagen.
Ik heb mijn grenzen wat extreem duidelijk gemaakt als tiener daarna nog dagen gehuild, het werkte wel kan ik je vertellen. Je bent wat laat met voor jezelf opkomen en misschien wordt dergelijk gedrag door een volwassen wat minder geaccepteerd.
Ik kan geen week bij mijn ouders blijven tenzij het in een groep (groepsvakantie) is of begrensd tot een paar dagen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:05
Je eigen grens stellen maar dan rustig en duidelijk, je moeder gaat het niet voor je doen. Geef aan dat zij jou kwijt raken indien zij door gaan met schreeuwen, dreigen,...etc en benoem het gedrag heel concreet ook wanneer men gaat ontkennen bij je grens blijven.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:12
Waarom hou jij hem de hand boven het hoofd door zijn geheim te bewaren? Je lijkt wel gek! Daarmee heeft hij jou mooi in de tang...
Je kunt hem en/of je moeder beter duidelijk maken dat jouw grens bereikt is, dat jij dat gedrag nooit weer accepteert en dat je een volgende keer aangifte gaat doen.
Ook vind ik dat jij je spullen moet pakken en weg moet gaan. Van zo iemand moet je niet meer afhankelijk willen zijn. Vertel het aan je netwerk en zoek opvang. En als je dat niet wilt, meld je dan bij de dagopvang in de dichtstbijzijnde stad.
Jij kunt alleen zelf jouw grenzen bepalen. Doe dat dus ook. Echt hoor, het is de enige manier om er vanaf te komen. Sterkte!
Je kunt hem en/of je moeder beter duidelijk maken dat jouw grens bereikt is, dat jij dat gedrag nooit weer accepteert en dat je een volgende keer aangifte gaat doen.
Ook vind ik dat jij je spullen moet pakken en weg moet gaan. Van zo iemand moet je niet meer afhankelijk willen zijn. Vertel het aan je netwerk en zoek opvang. En als je dat niet wilt, meld je dan bij de dagopvang in de dichtstbijzijnde stad.
Jij kunt alleen zelf jouw grenzen bepalen. Doe dat dus ook. Echt hoor, het is de enige manier om er vanaf te komen. Sterkte!
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:14
quote:celine2906 schreef op 25 oktober 2013 @ 20:54:
Het lijkt mij dat je moeder niet reageert of het voor je opneemt uit angst en om de boel niet nog erger te laten escaleren.Hoi celine.. ja klopt waarschijnlijk uit angst maar ik kan haar wel wat doen sorry hoor.. maar je wil toch niet dat je man aan je kinderen zit? en agressief is? ik begrijp dit gewoon echt niet. En hoe erger kan het nog worden..
Het lijkt mij dat je moeder niet reageert of het voor je opneemt uit angst en om de boel niet nog erger te laten escaleren.Hoi celine.. ja klopt waarschijnlijk uit angst maar ik kan haar wel wat doen sorry hoor.. maar je wil toch niet dat je man aan je kinderen zit? en agressief is? ik begrijp dit gewoon echt niet. En hoe erger kan het nog worden..
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:14
quote:celine2906 schreef op 25 oktober 2013 @ 20:54:
Het lijkt mij dat je moeder niet reageert of het voor je opneemt uit angst en om de boel niet nog erger te laten escaleren.Hoi celine.. ja klopt waarschijnlijk uit angst maar ik kan haar wel wat doen sorry hoor.. maar je wil toch niet dat je man aan je kinderen zit? en agressief is? ik begrijp dit gewoon echt niet. En hoe erger kan het nog worden..
Het lijkt mij dat je moeder niet reageert of het voor je opneemt uit angst en om de boel niet nog erger te laten escaleren.Hoi celine.. ja klopt waarschijnlijk uit angst maar ik kan haar wel wat doen sorry hoor.. maar je wil toch niet dat je man aan je kinderen zit? en agressief is? ik begrijp dit gewoon echt niet. En hoe erger kan het nog worden..
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:15
Pcies stop met geheim houden daarmee neem je ook de macht weg die deze twee mensen over je hebben. Waarschijnlijk stopt het dan ook, niets is namelijk voor hun erger dan dat het uitkomt en het beeld van het perfecte gezin uit elkaar valt.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:20
quote:viva-amber schreef op 25 oktober 2013 @ 21:02:
Herkenbaar alleen heb ik een extreme woede aanval gehad op mijn 14de en geroepen dat zij gvd normaal moesten doen omdat ik het niet meer pikte, ik mijzelf zou verdedigen met geweld tegen geweld, aangifte zou doen als het door ging en vervolgens zo hard de deur achter mij dichtgeslagen dat in de keuken alle ramen eruit lagen.
Ik heb mijn grenzen wat extreem duidelijk gemaakt als tiener daarna nog dagen gehuild, het werkte wel kan ik je vertellen. Je bent wat laat met voor jezelf opkomen en misschien wordt dergelijk gedrag door een volwassen wat minder geaccepteerd.
Ik kan geen week bij mijn ouders blijven tenzij het in een groep (groepsvakantie) is of begrensd tot een paar dagen.Ja vreselijk is het. als tiener was mijn vader ook regelmatig agressief en deed mn moeder ook niets. Ja ik ben wat laat met voor mezelf opkomen maar toen mijn moeder weer niet voor mij op kwam vanavond was het net of er iets knapte... ik werd zo boos dat ik een glas water pakte en deze door de kamer schudde en uiteindelijk viel het glas kapot... ik begon te trillen en was bang dat ik nog iets kapot zou slaan maar ik kon me nog inhouden.. terwijl ik normaal gesproken een net persoon ben, moet je nagaan wat dit met je doet!?
Herkenbaar alleen heb ik een extreme woede aanval gehad op mijn 14de en geroepen dat zij gvd normaal moesten doen omdat ik het niet meer pikte, ik mijzelf zou verdedigen met geweld tegen geweld, aangifte zou doen als het door ging en vervolgens zo hard de deur achter mij dichtgeslagen dat in de keuken alle ramen eruit lagen.
Ik heb mijn grenzen wat extreem duidelijk gemaakt als tiener daarna nog dagen gehuild, het werkte wel kan ik je vertellen. Je bent wat laat met voor jezelf opkomen en misschien wordt dergelijk gedrag door een volwassen wat minder geaccepteerd.
Ik kan geen week bij mijn ouders blijven tenzij het in een groep (groepsvakantie) is of begrensd tot een paar dagen.Ja vreselijk is het. als tiener was mijn vader ook regelmatig agressief en deed mn moeder ook niets. Ja ik ben wat laat met voor mezelf opkomen maar toen mijn moeder weer niet voor mij op kwam vanavond was het net of er iets knapte... ik werd zo boos dat ik een glas water pakte en deze door de kamer schudde en uiteindelijk viel het glas kapot... ik begon te trillen en was bang dat ik nog iets kapot zou slaan maar ik kon me nog inhouden.. terwijl ik normaal gesproken een net persoon ben, moet je nagaan wat dit met je doet!?
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:23
quote:NummerZoveel schreef op 25 oktober 2013 @ 21:16:
@34Vlinder
Kan het zijn dat jouw moeder inmiddels heeft geleerd dat het nog meer escaleert als zij er tegenin gaat? Misschien is haar ervaring wel dat zaken het minst oplopen als zij haar gemak houdt?Nee.. mijn moeder heeft vroeger ook nooit ingegrepen... mijn vader heeft mijn moeder ook ooit geslagen toen ik nog jong was. (dit hoorde ik pas een aantal jaar geleden). Dit gebeurde omdat ze voor zichzelf opkwam en hier was mijn vader het niet mee eens. Ze is er wat zijn agressie naar mij (en mijn broer) betreft nooit tegenin gegaan, ze hield altijd haar mond. Daardoor werd ik dus ook zo ontzettend kwaad.
@34Vlinder
Kan het zijn dat jouw moeder inmiddels heeft geleerd dat het nog meer escaleert als zij er tegenin gaat? Misschien is haar ervaring wel dat zaken het minst oplopen als zij haar gemak houdt?Nee.. mijn moeder heeft vroeger ook nooit ingegrepen... mijn vader heeft mijn moeder ook ooit geslagen toen ik nog jong was. (dit hoorde ik pas een aantal jaar geleden). Dit gebeurde omdat ze voor zichzelf opkwam en hier was mijn vader het niet mee eens. Ze is er wat zijn agressie naar mij (en mijn broer) betreft nooit tegenin gegaan, ze hield altijd haar mond. Daardoor werd ik dus ook zo ontzettend kwaad.
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:27
quote:viva-amber schreef op 25 oktober 2013 @ 21:05:
Je eigen grens stellen maar dan rustig en duidelijk, je moeder gaat het niet voor je doen. Geef aan dat zij jou kwijt raken indien zij door gaan met schreeuwen, dreigen,...etc en benoem het gedrag heel concreet ook wanneer men gaat ontkennen bij je grens blijven.dankjewel voor de tip.. maar een grens stellen terwijl hij agressief is kan ik niet.. ik heb vanavond aangegeven dat als moeder weer niets doet ik dan de banden misschien wel door ga knippen. wat heb ik aan zulke ouders? ze hebben al zoveel verpest. en een lange tijd dacht ik hier al aan om het contact met mijn ouders te minimaliseren of zelfs te verbreken. op zich niet gek toch als je eigen moeder niet eens voor je opkomt? sorry maar dan kun je nog beter geen ouders hebben
Je eigen grens stellen maar dan rustig en duidelijk, je moeder gaat het niet voor je doen. Geef aan dat zij jou kwijt raken indien zij door gaan met schreeuwen, dreigen,...etc en benoem het gedrag heel concreet ook wanneer men gaat ontkennen bij je grens blijven.dankjewel voor de tip.. maar een grens stellen terwijl hij agressief is kan ik niet.. ik heb vanavond aangegeven dat als moeder weer niets doet ik dan de banden misschien wel door ga knippen. wat heb ik aan zulke ouders? ze hebben al zoveel verpest. en een lange tijd dacht ik hier al aan om het contact met mijn ouders te minimaliseren of zelfs te verbreken. op zich niet gek toch als je eigen moeder niet eens voor je opkomt? sorry maar dan kun je nog beter geen ouders hebben
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:30
Al eens gedacht aan een psycholoog of gezinstherapeut? Die lui hebben geheimhoudingsplicht, maar dan wordt er toch wat gedaan aan de situatie. En een brief van een hulpverlener kan een urgentie ook bespoedigen, weet ik uit ervaring .
En als je ouders niet mee willen werken, dan zet je ze voor het blok: of jullie komen mee naar die gezinstherapeut, of ik kom niet meer thuis. Zorg in ieder geval dat je zelf in therapie gaat!
En als je ouders niet mee willen werken, dan zet je ze voor het blok: of jullie komen mee naar die gezinstherapeut, of ik kom niet meer thuis. Zorg in ieder geval dat je zelf in therapie gaat!
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:33
quote:NummerZoveel schreef op 25 oktober 2013 @ 21:26:
Precies, ze heeft dus geleerd dat voor zichzelf opkomen extra klappen oplevert , dus ze zal ongetwijfeld de conclusie getrokken hebben dat voor jullie opkomen ook extra klappen (voor jullie!) op zal leveren.ja.. hier kan je gelijk in hebben... maar wat doe je dan in godsnaam nog bij zo'n vent????? sorry hoor. juist goed toch als je voor jezelf opkomt, zo'n man die je in de macht wil hebben bah.. die moet je toch niet? ze is ook altijd zo schijnheilig en onderdanig bij hem.. en stiekem lijkt ze hem ergens nog helemaal het einde te vinden.. het is walgelijk.. zeker als het je eigen ouders zijn. En ergens denk ik, als ze voor mij op zou komen dan kan dit toch juist minder klappen opleveren? Of kan dan zijn dat ze zelf de klappen krijgt. en dat wil ze denk ik niet..
Precies, ze heeft dus geleerd dat voor zichzelf opkomen extra klappen oplevert , dus ze zal ongetwijfeld de conclusie getrokken hebben dat voor jullie opkomen ook extra klappen (voor jullie!) op zal leveren.ja.. hier kan je gelijk in hebben... maar wat doe je dan in godsnaam nog bij zo'n vent????? sorry hoor. juist goed toch als je voor jezelf opkomt, zo'n man die je in de macht wil hebben bah.. die moet je toch niet? ze is ook altijd zo schijnheilig en onderdanig bij hem.. en stiekem lijkt ze hem ergens nog helemaal het einde te vinden.. het is walgelijk.. zeker als het je eigen ouders zijn. En ergens denk ik, als ze voor mij op zou komen dan kan dit toch juist minder klappen opleveren? Of kan dan zijn dat ze zelf de klappen krijgt. en dat wil ze denk ik niet..
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:40
quote:NummerZoveel schreef op 25 oktober 2013 @ 21:12:
Waarom hou jij hem de hand boven het hoofd door zijn geheim te bewaren? Je lijkt wel gek! Daarmee heeft hij jou mooi in de tang...
Je kunt hem en/of je moeder beter duidelijk maken dat jouw grens bereikt is, dat jij dat gedrag nooit weer accepteert en dat je een volgende keer aangifte gaat doen.
Ook vind ik dat jij je spullen moet pakken en weg moet gaan. Van zo iemand moet je niet meer afhankelijk willen zijn. Vertel het aan je netwerk en zoek opvang. En als je dat niet wilt, meld je dan bij de dagopvang in de dichtstbijzijnde stad.
Jij kunt alleen zelf jouw grenzen bepalen. Doe dat dus ook. Echt hoor, het is de enige manier om er vanaf te komen. Sterkte!Bedankt voor je adviezen. Ja het klopt helemaal wat je zegt... eigenlijk is het zijn geheim en die van mijn broer... eigenlijk hoef ik me niet te schamen maar ik ben wel slachtoffer.. en ergens 'afhankelijk' van ouders. Mijn vader heeft ook gezegd dat hij liever niet wil dat ik deze geheimen vertel aan andere mensen. Lees: voor zichzelf, en dus los van het feit wat het met mij als mens doet om dit alles voor me te houden. Mijn grens is zeker bereikt, mijn spullen pakken en weggaan dat is natuurlijk ook wat ik zou willen maar zo makkelijk is dit niet voor mijn gevoel. de enige netwerk die ervan weet is een hulpverlener.. misschien dat ik nog meer haast moet zetten achter de woonruimte.
Waarom hou jij hem de hand boven het hoofd door zijn geheim te bewaren? Je lijkt wel gek! Daarmee heeft hij jou mooi in de tang...
Je kunt hem en/of je moeder beter duidelijk maken dat jouw grens bereikt is, dat jij dat gedrag nooit weer accepteert en dat je een volgende keer aangifte gaat doen.
Ook vind ik dat jij je spullen moet pakken en weg moet gaan. Van zo iemand moet je niet meer afhankelijk willen zijn. Vertel het aan je netwerk en zoek opvang. En als je dat niet wilt, meld je dan bij de dagopvang in de dichtstbijzijnde stad.
Jij kunt alleen zelf jouw grenzen bepalen. Doe dat dus ook. Echt hoor, het is de enige manier om er vanaf te komen. Sterkte!Bedankt voor je adviezen. Ja het klopt helemaal wat je zegt... eigenlijk is het zijn geheim en die van mijn broer... eigenlijk hoef ik me niet te schamen maar ik ben wel slachtoffer.. en ergens 'afhankelijk' van ouders. Mijn vader heeft ook gezegd dat hij liever niet wil dat ik deze geheimen vertel aan andere mensen. Lees: voor zichzelf, en dus los van het feit wat het met mij als mens doet om dit alles voor me te houden. Mijn grens is zeker bereikt, mijn spullen pakken en weggaan dat is natuurlijk ook wat ik zou willen maar zo makkelijk is dit niet voor mijn gevoel. de enige netwerk die ervan weet is een hulpverlener.. misschien dat ik nog meer haast moet zetten achter de woonruimte.
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:41
@34vlinder
Ik begrijp heel goed dat je kwaad bent op je moeder en haar liever mede de schuld geeft van de situatie. En daar heeft ze idd ook mede schuld aan, door zelf in die situatie te blijven en jou daar bloot aan te stellen.
Mijn ervaring is dat vrouwen in een dergelijke situatie de kracht niet hebben om weg te gaan. Het lef niet hebben om alleen verder te gaan. Of ergens nog blijven hopen dat die vent ooit wel weer terug veranderd in de lieve man die zij ooit leerden kennen. En daar kan dan weer een gevoel achter zitten van niet aan zichzelf toe kunnen geven dat ze de verkeerde hebben uitgekozen. Of angst om altijd alleen te blijven, omdat geen enkele andere man hen de moeite waard vindt. Want dat is hen vaak al door zo'n stuk ongeluk wijs gemaakt. Kortom, vaak liggen er angsten aan dergelijk gedrag ten grondslag. En dat zijn niet altijd alleen angsten voor de situatie op zich en de man in kwestie.
Ik hoop dat jij voor jezelf kiest. Afstand neemt van de situatie en voor jezelf gaat verwerken wat dit met je heeft gedaan, zodat er in je hoofd ruimte komt voor het opbouwen van jouw eigen leven.
Ik begrijp heel goed dat je kwaad bent op je moeder en haar liever mede de schuld geeft van de situatie. En daar heeft ze idd ook mede schuld aan, door zelf in die situatie te blijven en jou daar bloot aan te stellen.
Mijn ervaring is dat vrouwen in een dergelijke situatie de kracht niet hebben om weg te gaan. Het lef niet hebben om alleen verder te gaan. Of ergens nog blijven hopen dat die vent ooit wel weer terug veranderd in de lieve man die zij ooit leerden kennen. En daar kan dan weer een gevoel achter zitten van niet aan zichzelf toe kunnen geven dat ze de verkeerde hebben uitgekozen. Of angst om altijd alleen te blijven, omdat geen enkele andere man hen de moeite waard vindt. Want dat is hen vaak al door zo'n stuk ongeluk wijs gemaakt. Kortom, vaak liggen er angsten aan dergelijk gedrag ten grondslag. En dat zijn niet altijd alleen angsten voor de situatie op zich en de man in kwestie.
Ik hoop dat jij voor jezelf kiest. Afstand neemt van de situatie en voor jezelf gaat verwerken wat dit met je heeft gedaan, zodat er in je hoofd ruimte komt voor het opbouwen van jouw eigen leven.
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:43
Oh, en mbt dat weg gaan... Ik was 15, ben de deur uitgelopen en nooit meer terug gegaan. Als een puber het kan, kun jij het ook. Aan jou de keuze om dat nu of later te doen. Maar weet dat er opties zijn buiten jouw netwerk. En vast ook daarbinnen, als jij zijn geheimen niet langer meer bij je draagt.
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:46
quote:viva-amber schreef op 25 oktober 2013 @ 21:15:
Pcies stop met geheim houden daarmee neem je ook de macht weg die deze twee mensen over je hebben. Waarschijnlijk stopt het dan ook, niets is namelijk voor hun erger dan dat het uitkomt en het beeld van het perfecte gezin uit elkaar valt.ja stoppen met geheim houden dit doe ik al vanaf 11 jaar ongeveer... dus ik weet ergens niet beter.. dit is een groot deel van mijn leven.. ergens hebben ze zeker macht over mijn bestaan.. hoe gek ook.. klopt.. ze willen nog steeds in een goed blaadje staan bij anderen.. hoe erg.. ten koste van je eigen kinderen.. maar wat moet ik dan doen? niemand in de familie weet het.. niemand van mijn vriendinnen.. moet ik dan iemand van de familie in vertrouwen nemen? De huisarts heeft mij dit ooit gezegd alleen dit durfde ik toen niet..
Pcies stop met geheim houden daarmee neem je ook de macht weg die deze twee mensen over je hebben. Waarschijnlijk stopt het dan ook, niets is namelijk voor hun erger dan dat het uitkomt en het beeld van het perfecte gezin uit elkaar valt.ja stoppen met geheim houden dit doe ik al vanaf 11 jaar ongeveer... dus ik weet ergens niet beter.. dit is een groot deel van mijn leven.. ergens hebben ze zeker macht over mijn bestaan.. hoe gek ook.. klopt.. ze willen nog steeds in een goed blaadje staan bij anderen.. hoe erg.. ten koste van je eigen kinderen.. maar wat moet ik dan doen? niemand in de familie weet het.. niemand van mijn vriendinnen.. moet ik dan iemand van de familie in vertrouwen nemen? De huisarts heeft mij dit ooit gezegd alleen dit durfde ik toen niet..
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:54
quote:NummerZoveel schreef op 25 oktober 2013 @ 21:41:
@34vlinder
Ik begrijp heel goed dat je kwaad bent op je moeder en haar liever mede de schuld geeft van de situatie. En daar heeft ze idd ook mede schuld aan, door zelf in die situatie te blijven en jou daar bloot aan te stellen.
Mijn ervaring is dat vrouwen in een dergelijke situatie de kracht niet hebben om weg te gaan. Het lef niet hebben om alleen verder te gaan. Of ergens nog blijven hopen dat die vent ooit wel weer terug veranderd in de lieve man die zij ooit leerden kennen. En daar kan dan weer een gevoel achter zitten van niet aan zichzelf toe kunnen geven dat ze de verkeerde hebben uitgekozen. Of angst om altijd alleen te blijven, omdat geen enkele andere man hen de moeite waard vindt. Want dat is hen vaak al door zo'n stuk ongeluk wijs gemaakt. Kortom, vaak liggen er angsten aan dergelijk gedrag ten grondslag. En dat zijn niet altijd alleen angsten voor de situatie op zich en de man in kwestie.
Ik hoop dat jij voor jezelf kiest. Afstand neemt van de situatie en voor jezelf gaat verwerken wat dit met je heeft gedaan, zodat er in je hoofd ruimte komt voor het opbouwen van jouw eigen leven.
Fijn je reactie, dankjewel. Jazeker ben ik kwaad op haar. Ze houd de relatie aan met hem en idd hierdoor blijf ik regelmatig het slachtoffer van zijn onvoorspelbaarheid. Je ouders zijn toch je basis, met mn broer heb ik al geen contact meer. waar sta je in de wereld als je leven nog voor je ligt terwijl je broer en ouders niet helemaal lijken te sporen?
Nee het huis is mede te danken aan hem... dus als ze weg zou gaan en zijn gedrag niet zou accepteren dan zou ze dus weg moeten uit huis... en alleen achter blijven.. ze zegt wel is dat ze niet goed alleen kan leven.. ook vind ze zichzelf een sulletje... en heeft ze totaal geen eigenwaarde binnen het huwelijk en voor zichzelf ook niet. Vreselijk!
Ik ga hoe dan ook voor mezelf kiezen. Al blijft dit mijn zwakke plek omdat ik simpelweg juist altijd voor de ander moest kiezen en mezelf maar apart moest zetten. Dankjewel voor je reactie, hier heb ik veel aan.
@34vlinder
Ik begrijp heel goed dat je kwaad bent op je moeder en haar liever mede de schuld geeft van de situatie. En daar heeft ze idd ook mede schuld aan, door zelf in die situatie te blijven en jou daar bloot aan te stellen.
Mijn ervaring is dat vrouwen in een dergelijke situatie de kracht niet hebben om weg te gaan. Het lef niet hebben om alleen verder te gaan. Of ergens nog blijven hopen dat die vent ooit wel weer terug veranderd in de lieve man die zij ooit leerden kennen. En daar kan dan weer een gevoel achter zitten van niet aan zichzelf toe kunnen geven dat ze de verkeerde hebben uitgekozen. Of angst om altijd alleen te blijven, omdat geen enkele andere man hen de moeite waard vindt. Want dat is hen vaak al door zo'n stuk ongeluk wijs gemaakt. Kortom, vaak liggen er angsten aan dergelijk gedrag ten grondslag. En dat zijn niet altijd alleen angsten voor de situatie op zich en de man in kwestie.
Ik hoop dat jij voor jezelf kiest. Afstand neemt van de situatie en voor jezelf gaat verwerken wat dit met je heeft gedaan, zodat er in je hoofd ruimte komt voor het opbouwen van jouw eigen leven.
Fijn je reactie, dankjewel. Jazeker ben ik kwaad op haar. Ze houd de relatie aan met hem en idd hierdoor blijf ik regelmatig het slachtoffer van zijn onvoorspelbaarheid. Je ouders zijn toch je basis, met mn broer heb ik al geen contact meer. waar sta je in de wereld als je leven nog voor je ligt terwijl je broer en ouders niet helemaal lijken te sporen?
Nee het huis is mede te danken aan hem... dus als ze weg zou gaan en zijn gedrag niet zou accepteren dan zou ze dus weg moeten uit huis... en alleen achter blijven.. ze zegt wel is dat ze niet goed alleen kan leven.. ook vind ze zichzelf een sulletje... en heeft ze totaal geen eigenwaarde binnen het huwelijk en voor zichzelf ook niet. Vreselijk!
Ik ga hoe dan ook voor mezelf kiezen. Al blijft dit mijn zwakke plek omdat ik simpelweg juist altijd voor de ander moest kiezen en mezelf maar apart moest zetten. Dankjewel voor je reactie, hier heb ik veel aan.
vrijdag 25 oktober 2013 om 22:00
quote:NummerZoveel schreef op 25 oktober 2013 @ 21:43:
Oh, en mbt dat weg gaan... Ik was 15, ben de deur uitgelopen en nooit meer terug gegaan. Als een puber het kan, kun jij het ook. Aan jou de keuze om dat nu of later te doen. Maar weet dat er opties zijn buiten jouw netwerk. En vast ook daarbinnen, als jij zijn geheimen niet langer meer bij je draagt. wat knap op je 15de dat had ik ook moeten doen! zie jij je ouders nooit meer? ik moet ook gewoon voor mezelf kiezen, al voet dit zo raar. want dit ben ik gewoon niet gewend. het is een soort verslaving, ergens ga je er kapot aan maar je weet ook niet hoe je anders of zonder moet leven...
Oh, en mbt dat weg gaan... Ik was 15, ben de deur uitgelopen en nooit meer terug gegaan. Als een puber het kan, kun jij het ook. Aan jou de keuze om dat nu of later te doen. Maar weet dat er opties zijn buiten jouw netwerk. En vast ook daarbinnen, als jij zijn geheimen niet langer meer bij je draagt. wat knap op je 15de dat had ik ook moeten doen! zie jij je ouders nooit meer? ik moet ook gewoon voor mezelf kiezen, al voet dit zo raar. want dit ben ik gewoon niet gewend. het is een soort verslaving, ergens ga je er kapot aan maar je weet ook niet hoe je anders of zonder moet leven...
vrijdag 25 oktober 2013 om 22:03
quote:blueeyes*3 schreef op 25 oktober 2013 @ 21:30:
Al eens gedacht aan een psycholoog of gezinstherapeut? Die lui hebben geheimhoudingsplicht, maar dan wordt er toch wat gedaan aan de situatie. En een brief van een hulpverlener kan een urgentie ook bespoedigen, weet ik uit ervaring .
En als je ouders niet mee willen werken, dan zet je ze voor het blok: of jullie komen mee naar die gezinstherapeut, of ik kom niet meer thuis. Zorg in ieder geval dat je zelf in therapie gaat!Toevallig is dit (de gezinstherapeut) sinds kort in gang gezet.. tenminste dit gesprek komt nog. maar heeft dit wel nut als mijn vader onvoorspelbaar blijft? ben eerder bang dat dit gesprek dan uit de hand loopt (aangezien ik nu nog bij ouders verblijf).
Al eens gedacht aan een psycholoog of gezinstherapeut? Die lui hebben geheimhoudingsplicht, maar dan wordt er toch wat gedaan aan de situatie. En een brief van een hulpverlener kan een urgentie ook bespoedigen, weet ik uit ervaring .
En als je ouders niet mee willen werken, dan zet je ze voor het blok: of jullie komen mee naar die gezinstherapeut, of ik kom niet meer thuis. Zorg in ieder geval dat je zelf in therapie gaat!Toevallig is dit (de gezinstherapeut) sinds kort in gang gezet.. tenminste dit gesprek komt nog. maar heeft dit wel nut als mijn vader onvoorspelbaar blijft? ben eerder bang dat dit gesprek dan uit de hand loopt (aangezien ik nu nog bij ouders verblijf).
