Psyche
alle pijlers
De moed verliezen
zaterdag 26 oktober 2013 om 14:15
Hoi Juna, fijn dat je jouw verhaal wilt delen.
Je zegt al talloze tips gehad te hebben, mag ik toch een poging wagen?
Waarom ben je niet allang bij je huisarts langs geweest voor een verwijzing naar een psycholoog? Die kan je ongetwijfeld een stuk op weg helpen.
Bekijk je voeding eens goed. Gezond eten is niet alleen goed voor lijf, maar ook voor geest.
Beweging is ook belangrijk. Ik snap dat je niet elke avond een half uur op de loopband gaat staan hollen maar probeer anders na elke maaltijd een wandeling te maken.
Hoe moeilijk ook, toon initiatieven. Het is jouw leven, jij bent de enige die voor verandering kan zorgen.
Ik hoop dat je er de juiste hulp bij kunt vinden, succes!
Je zegt al talloze tips gehad te hebben, mag ik toch een poging wagen?
Waarom ben je niet allang bij je huisarts langs geweest voor een verwijzing naar een psycholoog? Die kan je ongetwijfeld een stuk op weg helpen.
Bekijk je voeding eens goed. Gezond eten is niet alleen goed voor lijf, maar ook voor geest.
Beweging is ook belangrijk. Ik snap dat je niet elke avond een half uur op de loopband gaat staan hollen maar probeer anders na elke maaltijd een wandeling te maken.
Hoe moeilijk ook, toon initiatieven. Het is jouw leven, jij bent de enige die voor verandering kan zorgen.
Ik hoop dat je er de juiste hulp bij kunt vinden, succes!
zaterdag 26 oktober 2013 om 14:26
Ik zit inmiddels zo'n 5 jaar grotendeels aan huis gekluisterd door fysieke problemen.
Wat mij helpt, is om vooral te kijken naar wat ik wel kan/heb/doe. Me heel bewust te zijn van het "glas halfvol"-denken. Bijvoorbeeld door er bewust van te genieten dat ik die ene keer wel naar dat feestje kan. Door met behulp van sociale media en telefoon toch in contact te blijven met vrienden en familie. Door te genieten van de dagelijkse wandeling met de hond, ook al gaat dat de ene keer wat moeizamer dan de andere keer.
En wat voor mij ook echt veel verschil maakt, is inderdaad bewegen, gezond(er) eten, een goed matras/kussen zodat je je slaap optimaal benut. En: rust, reinheid en regelmaat. Hoe veel moeite me dat soms ook allemaal kost.
Sterkte!
Wat mij helpt, is om vooral te kijken naar wat ik wel kan/heb/doe. Me heel bewust te zijn van het "glas halfvol"-denken. Bijvoorbeeld door er bewust van te genieten dat ik die ene keer wel naar dat feestje kan. Door met behulp van sociale media en telefoon toch in contact te blijven met vrienden en familie. Door te genieten van de dagelijkse wandeling met de hond, ook al gaat dat de ene keer wat moeizamer dan de andere keer.
En wat voor mij ook echt veel verschil maakt, is inderdaad bewegen, gezond(er) eten, een goed matras/kussen zodat je je slaap optimaal benut. En: rust, reinheid en regelmaat. Hoe veel moeite me dat soms ook allemaal kost.
Sterkte!
zaterdag 26 oktober 2013 om 14:39
Bedankt voor de reacties!
@zoniet dan toch: ik ben al bij een psychiater en ben antidepressiva aan het opbouwen. Maar zij heeft weinig tijd: eens in de drie weken een gesprek van een half uur, waarin er niet echt de diepte in gegaan wordt. Nu nog een andere psycholoog of psychiater zoeken vind ik niet do handig: bij het revalidatie traject dat over enkele maanden start krijg ik nl ook psychische begeleiding. Verder eet ik gezond en ga ik dagelijks een stuk wandelen.
@lion: ja hij weet hiervan, maar ik probeer wel soms te verbergen hoe ontzettend beroerd ik mij psychisch eigenlijk echt voel. Ik wil niet dat hij het gevoel krijgt mijn hulpverlener te zijn en ben soms bang hem te verliezen. Maar we praten er wel geregeld over.
@ nummerzoveel: wat knap dat je dit kan!! Hoe zien jouw dagen eruit? Wat doe je op een dag en waar haal je voldoening uit? Heb jij soms ook het gevoel aan de zijlijn te staan en hoe ga je hiermee om?
@zoniet dan toch: ik ben al bij een psychiater en ben antidepressiva aan het opbouwen. Maar zij heeft weinig tijd: eens in de drie weken een gesprek van een half uur, waarin er niet echt de diepte in gegaan wordt. Nu nog een andere psycholoog of psychiater zoeken vind ik niet do handig: bij het revalidatie traject dat over enkele maanden start krijg ik nl ook psychische begeleiding. Verder eet ik gezond en ga ik dagelijks een stuk wandelen.
@lion: ja hij weet hiervan, maar ik probeer wel soms te verbergen hoe ontzettend beroerd ik mij psychisch eigenlijk echt voel. Ik wil niet dat hij het gevoel krijgt mijn hulpverlener te zijn en ben soms bang hem te verliezen. Maar we praten er wel geregeld over.
@ nummerzoveel: wat knap dat je dit kan!! Hoe zien jouw dagen eruit? Wat doe je op een dag en waar haal je voldoening uit? Heb jij soms ook het gevoel aan de zijlijn te staan en hoe ga je hiermee om?
zaterdag 26 oktober 2013 om 14:47
@juna
Ik werk nog, vanuit huis, liggend vanaf de bank met een laptop op schoot. Daarnaast ga ik 2x per week naar de Fysio en 2x per week een half uurtje sporten. Ik loop elke dag met de hond. Ik ben een studie begonnen (of eigenlijk: een accreditatie-traject) voor de saaie avonduren. Ik begin de dag altijd met sociale media en ik bel elke avond ongeveer 1-1,5 uur met mensen die me lief zijn. En ik houd rekening met belangrijke uitjes, door daaromheen meer rust in te plannen. Ik ga gemiddeld eens per maand een avondje uit, denk ik. En afhankelijk van het soort uitje betekent dat 1-3 weken bijkomen. Ik probeer daarom ook combi-uitjes te maken. Bijv afspreken met een groep, of naar een verjaardag oid, zodat je meerdere mensen tegelijk weer even ziet.
Ik werk nog, vanuit huis, liggend vanaf de bank met een laptop op schoot. Daarnaast ga ik 2x per week naar de Fysio en 2x per week een half uurtje sporten. Ik loop elke dag met de hond. Ik ben een studie begonnen (of eigenlijk: een accreditatie-traject) voor de saaie avonduren. Ik begin de dag altijd met sociale media en ik bel elke avond ongeveer 1-1,5 uur met mensen die me lief zijn. En ik houd rekening met belangrijke uitjes, door daaromheen meer rust in te plannen. Ik ga gemiddeld eens per maand een avondje uit, denk ik. En afhankelijk van het soort uitje betekent dat 1-3 weken bijkomen. Ik probeer daarom ook combi-uitjes te maken. Bijv afspreken met een groep, of naar een verjaardag oid, zodat je meerdere mensen tegelijk weer even ziet.
zaterdag 26 oktober 2013 om 14:59
Dat klinkt inderdaad als een goed afgestemd programma nummerzoveel. Daar heb ik bewondering voor, dat je dat op die manier voor elkaar krijgt!
Ik probeer dit ook voor mijzelf te vinden, maar loop steeds tegen beperkingen aan. Lang bellen houd ik niet vol, of ik kan een uur bellen en dan de rest van de dag niks meer. Een avondje echt weg is ook lastig, want behalve bioscoop of uit eten met mijn vriend houd ik andere dingen niet vol. Werken vanuit huis heb ik geprobeerd, maar door mijn slechte concentratie mbt schrijven en lezen hield ik dit niet vol. Een thuis studie lijkt me super leuk, maar ik kan niet lang lezen en mijn geheugen is een zeef.
Het ligt niet in mijn aard om alleen maar te kijken naar wat ik allemaal niet kan (wat ik hierboven helaas doe), maar omdat veel pogingen stranden word ik steeds negatiever.
Wat ik wel kan: tv kijken, met de hond een stuk wandelen, korte stukjes piano spelen, met vriendinnen kort afspreken, kleine huishoudelijke dingen. Maar daar tussendoor moet ik steeds rusten en ik haal na jaren niet veel voldoening meer uit deze zaken.
Ik probeer dit ook voor mijzelf te vinden, maar loop steeds tegen beperkingen aan. Lang bellen houd ik niet vol, of ik kan een uur bellen en dan de rest van de dag niks meer. Een avondje echt weg is ook lastig, want behalve bioscoop of uit eten met mijn vriend houd ik andere dingen niet vol. Werken vanuit huis heb ik geprobeerd, maar door mijn slechte concentratie mbt schrijven en lezen hield ik dit niet vol. Een thuis studie lijkt me super leuk, maar ik kan niet lang lezen en mijn geheugen is een zeef.
Het ligt niet in mijn aard om alleen maar te kijken naar wat ik allemaal niet kan (wat ik hierboven helaas doe), maar omdat veel pogingen stranden word ik steeds negatiever.
Wat ik wel kan: tv kijken, met de hond een stuk wandelen, korte stukjes piano spelen, met vriendinnen kort afspreken, kleine huishoudelijke dingen. Maar daar tussendoor moet ik steeds rusten en ik haal na jaren niet veel voldoening meer uit deze zaken.
zaterdag 26 oktober 2013 om 15:07
zaterdag 26 oktober 2013 om 15:09
Ik snap als geen ander dat de moed je in de schoenen kan zakken, maar per saldo schiet je daar niets mee op. Probeer eens wat bewuster te genieten van wat wel kan. Er echt even bij stil te staan als je dat doet. Al is het maar een blokje om met de hond, 5 minuten op Facebook of uitzicht op een mooie boom.
Een bekende positief-denken-oefening is om elke dag 5 dingen op te schrijven waar je dankbaar voor bent of die je een goed gevoel gaven. Het (ook wetenschappelijk bewezen) idee daarachter is dat bewust positief denken ook onbewust je gevoelsleven positief kan beïnvloeden. Probeer dat eens 2 weken en kijk of het dan iets van verschil begint te maken.
Zeker in jouw situatie denk ik echt dat het verschil kan maken, omdat negatieve emoties nog meer van jouw energie vragen, terwijl positieve emoties energie geven.
Een bekende positief-denken-oefening is om elke dag 5 dingen op te schrijven waar je dankbaar voor bent of die je een goed gevoel gaven. Het (ook wetenschappelijk bewezen) idee daarachter is dat bewust positief denken ook onbewust je gevoelsleven positief kan beïnvloeden. Probeer dat eens 2 weken en kijk of het dan iets van verschil begint te maken.
Zeker in jouw situatie denk ik echt dat het verschil kan maken, omdat negatieve emoties nog meer van jouw energie vragen, terwijl positieve emoties energie geven.
zaterdag 26 oktober 2013 om 15:54
zaterdag 26 oktober 2013 om 17:30
Toch vind ik 'zoniet_dantoch' wel een goed punt hebben mbt het zoeken van psychologische hulp. Als jij voor jezelf merkt dat je nu weinig tot niks hebt aan de psychiater waar je loopt, en het nog enkele maanden kan duren voordat je échte verdere hulp gaat kunnen krijgen is dat een lange tijd om te overbruggen!
Voor wie moet je het laten? Waarom zou het niet handig zijn?
Het is toch eerder onhandig om jezelf nu te voelen 'afglijden' maar omdat je over enkele maanden een psycholoog kan bezoeken daar nu dan niks mee te gaan doen?
Verder geen echte tips, hoop voor je dat je snel terecht kan voor het revalidatie traject! Soms is het lastig om de hoop en moed niet te verliezen...!
Succes en sterkte!
Voor wie moet je het laten? Waarom zou het niet handig zijn?
Het is toch eerder onhandig om jezelf nu te voelen 'afglijden' maar omdat je over enkele maanden een psycholoog kan bezoeken daar nu dan niks mee te gaan doen?
Verder geen echte tips, hoop voor je dat je snel terecht kan voor het revalidatie traject! Soms is het lastig om de hoop en moed niet te verliezen...!
Succes en sterkte!
zondag 27 oktober 2013 om 07:44
@tauruss: ik heb me wel laten checken op b12, dat was prima. Vitamine d en magnesium weet ik eerlijk gezegd niet; ik ga het eens nakijken! Bedankt!
@indiana: lief dat je meedenkt! Je hebt eigenlijk wel een punt...mijn vriend zegt hetzelfde, haha! Ti's wel zo dat de meeste psychologen volgens mij vaak wel een wachtlijst hebben van 1-2 maanden. Dan zou ik daar max 2 maanden kunnen zijn (ik verwacht over een maand of 4 met de revalidatie te kunnen beginnen) en dan heb je eerst weer intakes enzo. Dus voordat je daar echt aan de gang bent kan je weer stoppen...vrees ik.
@indiana: lief dat je meedenkt! Je hebt eigenlijk wel een punt...mijn vriend zegt hetzelfde, haha! Ti's wel zo dat de meeste psychologen volgens mij vaak wel een wachtlijst hebben van 1-2 maanden. Dan zou ik daar max 2 maanden kunnen zijn (ik verwacht over een maand of 4 met de revalidatie te kunnen beginnen) en dan heb je eerst weer intakes enzo. Dus voordat je daar echt aan de gang bent kan je weer stoppen...vrees ik.
zondag 27 oktober 2013 om 07:56
Misschien heb ik het verkeerd hoor, maar:
Als ik al vijf jaar iets medisch zou hebben dan mijn leven zo beïnvloed dat ik nauwelijks meer kan functioneren had ik toch wel meer aan de bel getrokken/op onderzoek uit gegaan. Die vitaminen tekorten zijn te googlen. Je psycholoog heeft geen tijd voor je: momenteel zijn er geen wachtlijsten en kun je van de week een andere hebben.
Slik je medicijnen?
Heb je iets heftigs meegemaakt dat kan meespelen?
Wat is er al wel onderzocht?
Welke specialisten heb je gezien?
Als ik al vijf jaar iets medisch zou hebben dan mijn leven zo beïnvloed dat ik nauwelijks meer kan functioneren had ik toch wel meer aan de bel getrokken/op onderzoek uit gegaan. Die vitaminen tekorten zijn te googlen. Je psycholoog heeft geen tijd voor je: momenteel zijn er geen wachtlijsten en kun je van de week een andere hebben.
Slik je medicijnen?
Heb je iets heftigs meegemaakt dat kan meespelen?
Wat is er al wel onderzocht?
Welke specialisten heb je gezien?
Life is like a pipe and I\'m a tiny penny rolling up the walls inside
zondag 27 oktober 2013 om 11:43
Ik heb nu even alleen je openingspost gelezen, de rest nog niet.
Maar de openingspost is voor mij zooo herkenbaar.
Ik heb ook chronische vermoeidheid, maar schaal dat bij mij onder fybro en hypermobielsyndroom.
Oplossingen zijn lastig, ik kan je daar direct weinig tips op geven, ik zit in het zelde circeltje en kom er maar eens uit.
ook dat voor de buitenwereldstukje wat je schreef is herkenbaar, wat kan je je dan naar voelen he.
Ik wil je wel laten weten dat ik meeleef en mocht ik tips ontvangen in mijn revalidatie waarbij ik denk wie weet heb je er wat aan, dan zal ik dat absoluut met je delen.
Het enige waar ik zelf nu wel baat bi lijk te j hebben in de vorm even alles vergeten is spannings/ontspanningsoeffening, (doe het nog maar 3 dagen dus effect op lange termijn weet ik nog niet) tis een geludisfragment die je zegt wat aan te spannen en dan weer los te laten, al met al duurt het een 18 minuutjes geloof ik, Ik ervaar het als prettig, alleen zodra het voorbij is, is de spanning weer voelbaar. maar op het moment van uitvoering kan ik even loslaten (zover dat gaat)
Maar de openingspost is voor mij zooo herkenbaar.
Ik heb ook chronische vermoeidheid, maar schaal dat bij mij onder fybro en hypermobielsyndroom.
Oplossingen zijn lastig, ik kan je daar direct weinig tips op geven, ik zit in het zelde circeltje en kom er maar eens uit.
ook dat voor de buitenwereldstukje wat je schreef is herkenbaar, wat kan je je dan naar voelen he.
Ik wil je wel laten weten dat ik meeleef en mocht ik tips ontvangen in mijn revalidatie waarbij ik denk wie weet heb je er wat aan, dan zal ik dat absoluut met je delen.
Het enige waar ik zelf nu wel baat bi lijk te j hebben in de vorm even alles vergeten is spannings/ontspanningsoeffening, (doe het nog maar 3 dagen dus effect op lange termijn weet ik nog niet) tis een geludisfragment die je zegt wat aan te spannen en dan weer los te laten, al met al duurt het een 18 minuutjes geloof ik, Ik ervaar het als prettig, alleen zodra het voorbij is, is de spanning weer voelbaar. maar op het moment van uitvoering kan ik even loslaten (zover dat gaat)
geen
woensdag 30 oktober 2013 om 11:37
quote:dobbelientje schreef op 27 oktober 2013 @ 11:43:
Ik heb nu even alleen je openingspost gelezen, de rest nog niet.
Maar de openingspost is voor mij zooo herkenbaar.
Ik heb ook chronische vermoeidheid, maar schaal dat bij mij onder fybro en hypermobielsyndroom.
Oplossingen zijn lastig, ik kan je daar direct weinig tips op geven, ik zit in het zelde circeltje en kom er maar eens uit.
ook dat voor de buitenwereldstukje wat je schreef is herkenbaar, wat kan je je dan naar voelen he.
Ik wil je wel laten weten dat ik meeleef en mocht ik tips ontvangen in mijn revalidatie waarbij ik denk wie weet heb je er wat aan, dan zal ik dat absoluut met je delen.
Het enige waar ik zelf nu wel baat bi lijk te j hebben in de vorm even alles vergeten is spannings/ontspanningsoeffening, (doe het nog maar 3 dagen dus effect op lange termijn weet ik nog niet) tis een geludisfragment die je zegt wat aan te spannen en dan weer los te laten, al met al duurt het een 18 minuutjes geloof ik, Ik ervaar het als prettig, alleen zodra het voorbij is, is de spanning weer voelbaar. maar op het moment van uitvoering kan ik even loslaten (zover dat gaat)
Hoi Dobbelientje,
Sorry voor de late reactie. ''Fijn'' om te lezen dat je er dingen in herkent. Fijn dat jij in ieder geval om te beginnen 1 ding hebt geleerd waar je iets aan hebt (die ontspanningsoefeningen).
Bij mij is ook de diagnose fibromyalgie gesteld, maar de vermoeidheid staat veel meer op de voorgrond. Voor de pijn die ik snachts had door de fibro (maar meer nog door een rugaandoening) slik ik nu amitriptyline: voor mij een wondermiddel vwb pijn! Ik heb al ontelbaar veel pijnmedicatie uitgeprobeerd, en dit is het enige dat werkt. Het is officieel een antidepressivum, maar wordt vaak gebruikt voor zenuwpijn en fibromyalgie pijn. Misschien heb je hier iets aan!
Groetjes en sterkte,
Juna
Ik heb nu even alleen je openingspost gelezen, de rest nog niet.
Maar de openingspost is voor mij zooo herkenbaar.
Ik heb ook chronische vermoeidheid, maar schaal dat bij mij onder fybro en hypermobielsyndroom.
Oplossingen zijn lastig, ik kan je daar direct weinig tips op geven, ik zit in het zelde circeltje en kom er maar eens uit.
ook dat voor de buitenwereldstukje wat je schreef is herkenbaar, wat kan je je dan naar voelen he.
Ik wil je wel laten weten dat ik meeleef en mocht ik tips ontvangen in mijn revalidatie waarbij ik denk wie weet heb je er wat aan, dan zal ik dat absoluut met je delen.
Het enige waar ik zelf nu wel baat bi lijk te j hebben in de vorm even alles vergeten is spannings/ontspanningsoeffening, (doe het nog maar 3 dagen dus effect op lange termijn weet ik nog niet) tis een geludisfragment die je zegt wat aan te spannen en dan weer los te laten, al met al duurt het een 18 minuutjes geloof ik, Ik ervaar het als prettig, alleen zodra het voorbij is, is de spanning weer voelbaar. maar op het moment van uitvoering kan ik even loslaten (zover dat gaat)
Hoi Dobbelientje,
Sorry voor de late reactie. ''Fijn'' om te lezen dat je er dingen in herkent. Fijn dat jij in ieder geval om te beginnen 1 ding hebt geleerd waar je iets aan hebt (die ontspanningsoefeningen).
Bij mij is ook de diagnose fibromyalgie gesteld, maar de vermoeidheid staat veel meer op de voorgrond. Voor de pijn die ik snachts had door de fibro (maar meer nog door een rugaandoening) slik ik nu amitriptyline: voor mij een wondermiddel vwb pijn! Ik heb al ontelbaar veel pijnmedicatie uitgeprobeerd, en dit is het enige dat werkt. Het is officieel een antidepressivum, maar wordt vaak gebruikt voor zenuwpijn en fibromyalgie pijn. Misschien heb je hier iets aan!
Groetjes en sterkte,
Juna
