Psychische problemen

Hallo!



Sorry voor de rare nickname, maar kon nergens opkomen en wil niet dat iemand me herkent ofzo... kom hier trouwens verder niet maar toch.



Ik heb al vanaf jongst af aan veel problemen, vroeger kreeg ik de stempel ADHD met oppositioneel gedrag(9 jaar)... kreeg later van mijn huisarts medicatie waar ik volgens mij moeder heel snel dik van ben geworden.. van 55 kilo naar 75 (was toen 14). Dit heeft altijd veel met mij gedaan omdat ik 't er niet afkreeg... en toen ik 20/21 was (ben nu 26) heb ik een knop omgezet en ben ik heel weinig gaan eten en calorieen tellen... kwam toen bij het GGZ voor mijn eetprobleem en toen is er borderline geconstateerd.. ik ben er nog steeds lichtelijk pissig over omdat ik daar naar mijn idee kwam voor een ander probleem... en ik die stempel nu niet meer kan lozen. Heb meerdere keren geprobeerd groepstherapie te volgen, maar ik vind t niet prettig met allemaal van dit soort mensen in een groep te zitten... is nogal eens misgelopen (hete chocomel in me gezicht gegooid) en mensen die extreem met zichzelf bezig zijn en via fb continu zielig lopen te doen... daar ergerde ik me nogal aan maar reageerde gwoon normaal dat 't wel weer goed zou komen! Toen heeft dat wijf (sorry) me voor van alles en nog wat uitgemaakt toen werd ik zo razend dat ik der heb bedreigd en toen uit therapie ben gezet... ik krijg nu helemaal geen hulp meer en ben ook gestopt met mijn medicatie..



Heb mijn psycholoog gemailt als laatste dat ze een oplichter is, dat ik alleen maar lees dat psychiatrie nep is en dat je hersenen kapot gaan van die medicatie... daar ben ik dus uitgeschreven nu!

Ik merk alleen aan mezelf dat ik 't niet goed trek... heb ook geprobeerd in Amsterdam bij de viersprong therapie te volgen maar ik vond dat zo extreem dat ik dat niet wilde! Plus ik kreeg daar ook nog de stempel PTSS en ontwijkende persoonlijkheidsstoornis...



Ik heb vroeger te maken gehad met misbruik en vind 't verschrikkelijk moeilijk me aan iemand te binden ook, want zodra 't te dichtbij komt raak ik gestresst en wil ik er ook niets meer van!

Ik ben ook enorm jaloers.. bang dat ik gedumpt word door mijn vrienden omdat ze er toch wel achter komen dat ik niet zo fijn ben... ik kan ook niet echt met veel mensen tegelijk chillen dan word ik boos omdat ik me genegeerd voel en dan kan ik zo gaan huilen omdat ik 't niet kan uiten eigenlijk.

Verder voel ik me over t algemeen nog steeds ongelukkig, zit al bijna 3 jaar thuis en laatst met het vakantiewerk waar ik mocht blijven is 't enorm misgegaan... ben er eigenlijk uitgewerkt door iemand die mij gewoon niet mocht... en voelde me zo gekwetst dat ik daar ook geen zin meer in heb.



Wat moet ik nu doen? Groepstherapie werkt niet voor mij, maar mijn houding maakt dingen kapot... en 'is niet zo dat ik er niets aan wil doen maar op het moment dat ik een bui krijg word ik helemaal gek en verlies ik alle controle.... en laatst vroeg een goeie vriendin van me of ik me soms verschuil achter mijn borderline... ze heeft 't wel teruggenomen maar 't doet me erg pijn, voel me niet serieus genomen weetje. Het kwam omdat ik me niet kon herinneren dat ik over zelfmoord was begonnen.. maar als ik me echt extreem naar voel kan ik niet op die dingen komen... ik kan nergens opkomen ben gewoon leeg dan! En 't komt nu over alsof ik 't allemaal expres doe om aandacht te krijgen... maar ik wil juist van die klote stempel af en daarom denk ik ook steeds dat ik niets mankeer en gewoon normaal ben... en elke keer kom ik er dan achter dat ik toch wel een beetje raar ben! :s

Heb ook nogal wat angst dat er iemand mijn huis in wilt sluipen om mijn hondjes wat aan te doen en dat ik ze dan niet kan beschermen... sorry voor 't wazige verhaal..

Loop ook continu te janken weer, en kan niet echt de kracht ergens voor vinden... zoals mijn huis opruimen (doe t wel maar meestal met moeite en te laat) en denk dan ook waar doe ik 't voor...

Ik voel me ook nogal verward, das 't probleem het is nogal klote als je elke keer denkt dat je je leven op de rit hebt en dat totaal niet zo is. Ik word gewoon elke keer weer naar beneden gehaald.. en dan vooral door mezelf omdat ik vaak ontken dat er wat is.



VERS training heb ik gedaan, en vind ik persoonlijk niet echt nuttig...

Het is ook gewoon 't feit dat ik leef en elke keer denk ik wat een kut klote leven... en 't liefst stap ik eruit maar dat wil ik niet omdat ik ook voor 2 hondjes gekozen heb... en ik weet wel dat mijn ouders van me houden maar t is meer dat ik mezelf zo haat en werkelijk niet snap waarom ik nog best veel vrienden heb...



En een hulpverlener vinden die je vertrouwd is best moeilijk... ik hoop iig er nu een te krijgen die wel eerlijk is en me echt wilt helpen.

Ja 't is ook dat ik vroeger best wel ben gepest...en mijn broer accepteerde me niet omdat ik heel druk was... eigenlijk zoek ik nog altijd naar bevestiging... en heb van me broer eeuwig te horen gekregen dat ik dom ben.. en nooit wat zal bereiken... en nu zit hij op de uni en voel ik me een loser die nog steeds loopt te kloten met haar leven...

heb ook 't idee dat ik me ouders verdriet doe doordat t steeds niet goed ga.. en meestal hou ik 't dan ook v oor me en dan zeg ik na maanden dat ik me helemaal niet goed voel... maar dat helpt me ook geen reet! :S



't is ook gewoon het verdriet van dat ik geen normaal leven ka nleven zonder de mensen van wie ik hou pijn te doen en uit te schelden..



Ik weet wel dat een psycholoog je niet kapot moet maken maar zo voelde 't wel... ik dacht eigenlijk als ik lang zat blijf doen alsof ik psychisch helemaal in orde ben gaat 't wel weg... maar goed dat gaat niet gebeuren heb ik zo 't idee...

Nouja miedo,



Ik ben best wel mensenschuw.. klinkt heel stom want ben heel spontaan en heb een grote mond... maar ik voel me nogal in 't nauw gedreven in een groep... heb 't idee dat ik mijn verhaal niet kan doen, dat mensen me uitlachen... en dat mensen me niet serieus nemen...

zei ook een keer tijdens zo een sessie heel eerlijk dat als mensen me af zeiden dat ik me zo gekwetst voelde dat ik (mensen die me heel dichtbij staan) dan uitscheld en dat dat me heel veel pijn deed...

toen zei iemand daar gewoon dood leuk: "Ja jij bent echt niet normaal je bent gestoord". ja sorry ik voel me dan wel gekwetst... en alsof ik daar voor niets ben? en die therapeuten staan ook niet echt voor je klaar... toen ik eruit werd getrapt mocht ik mijn verhaal nog doen... nee hoor kwam voor 't gesprek en kreeg te horen je ligt eruit en that's it... had heftige problemen toen... huilen ook kreeg gewoon te horen dat ik geen therapie meer volgde dus dat ik maar iemand anders moest zoeken om mee te praten...



en nu ook individueel.. wat moet ik zeggen? Weet 't niet meer... voel me gewoon erg warrig dat er veel is gebeurd in mn leven en ik de draad moeilijk kan vasthouden... en dingen door elkaar haal en dan weer denk ik hoef geen hulp... en nu loop ik weer te janken en weet eigenlijk niet eens precies waarom en daar word ik zo boos van!!

Wie geef ik de schuld dan van mijn problemen? Ik zeg volgens mij toch echt dat 't mij pijn doet dat ik anderen vaak zo veel pijn doe?

Ja kan er wel over praten, maar voel me meestal een beetje een zeikerd... uiteindelijk ben ik de gene die moet veranderen... een vriendin van mij waar ik mee gebroken heb zei tegen me dat ik nooit zal veranderen en niks veranderd ben... dit houdt me al meer dan een maand bezig, gewoon puur om 't feit dat ik zo me best doe en ik dan idd denk dat het nooit goed zal komen.



En die hierboven, bedoel je soms de dingen die ik beschrijf waar ik boos van word? Dat is niet de schuld van mijn problemen bij anderen neerleggen, dat zijn dingen waar ik niet mee om kan gaan. toen ik het huis uit ging besefte ik al dat de schuld die ik mijn ouders gaf altijd al bij mezelf lag... dus snap de opmerking niet helemaal... ik wil wel hulp zoeken en sta er voor open maar dan moeten ze me wel echt helpen... en daarom ga ik naar een andere instelling omdat de mensen om me heen er ook veel last van hebben...



en ik ben heel erg gevoelig... dus ik trek me veel dingen aan en benoem ze omdat jullie dan een beeld krijgen.

Nee niet echt... ik dacht zelf aan zo een boek van de vers training of een andere met een therapeut doorwerken.,,of heeft dat geen nut als je niet oefent met een groep?

kan ook wel gesprekken gaan voeren maar ben bang dat dat me niet echt helpt!

merk ook aan mezelf dat de laatste keren dat ik met een therapeut sprak weinig te melden had... niet omdat er niets was maar omdat ik het niet wilde vertellen... ik denk dat dat ook te maken heeft met de klik? bedankt voor jullie reacties in ieder geval! ik zie zelf echt wel in dat ik weet hulp nodig heb, maar vind t gewoon best lastig...

Nee dat is zeker zo.. 't gaat ook niet om 't leuk zijn... maar ik wil niet lastig geworden door al die mensen op fb... en ze dan blokkeren voel ik me ook weer zo bij van dat ik met de nek word aangekeken snap je? ik zoek geen vrienden ik zoek hulp voor mijn problemen!

He dat is al een tijd geleden.. toen ik nog groepstherapie volgde. en daarom wil ik dat niet meer! Omdat ze me toevoegden.. en dacht waarom ook niet? en toen werd ik overladen met allemaal dingen... maar goed gewoon niet accepteren idd... maar als jij op dat moment er geen kwaad inziet is t kwaad al geschiet haha..

Nee ik heb inderdaad niet echt rust in me, ik ben ook totaal uitgeput slaap slecht... naar mijn idee slaap ik genoeg maar als ik wakker word ben ik nog net zo moe... en vaak ben ik tegenwoordig om 7 uur wakker.

Was laatst bij de huisarts voor vermoeidheid en veel pijnklachten.. en die viel t ook op dat ik enorm gejaagd overkom.. maar kan 't gevoel niet beschrijven... ik heb ergens 't idee dat wat ik ook doe ik altijd mijn leven blijf haten en uiteindelijk toch zelfmoord pleeg... niet om zielig te doen... maar vind t gewoon erg moeilijk dit allemaal.. net alsof t leven niet voor mij bestemd is... een soort foutje ofzo...

maar ik denk dat ik eerst weer naar de huisarts moet om me aan te melden bij een ander GGZ ook al heb ik al hulp gehad?



nee was geen regel voor... was sowieso een bende daar, maar die kliniek (symfora) staat ook erg slecht aangeschreven,,