Psyche
alle pijlers
Ingestort
donderdag 31 oktober 2013 om 22:26
Afgelopen week was het zover... Na jarenlange stress door hele diverse oorzaken ben ik begin deze week totaal ingestort. Zo erg dat ik niet eens meer wist hoe ik moest opstaan.
Dit kan zo niet langer en ik ben dan ook vandaag bij de huisarts geweest waar een zware depressie is geconstateerd. Ik heb van de huisarts een doorverwijzing ontvangen naar een psycholoog en ik ben gestart met anti depressiva.
Maar zijn grootste advies was: rust nemen en stressvolle situaties tijdelijk uit de weg gaan. Dit betekent dat ik niet kan werken, mn hobby niet uitvoeren want ook daar ligt veel stress. Vandaag dus een aantal hele vervelende telefoontjes gepleegd om aan te geven dat ik ziek ben en even niet beschikbaar.
Maar in plaats van dat dit me oplucht, voelt het nu alsof ik iedereen in de steek laat, wat weer andere stress oplevert.
Ik ben niet iemand die snel opgeeft of anderen teleurstelt maar dat is dus ook precies mijn grootste valkuil. Ik kan geen nee zeggen en ga altijd maar door. Ik kan heel goed maskers opzetten en net doen alsof het prima met me gaat. Mijn hele omgeving is zich dan ook rot geschrokken en hebben het niet zien aankomen.
Wat ik hiermee wil? Ik weet het niet. Misschien alleen maar even mn verhaal kwijt.... Maar als jullie tips hebben zijn die ook welkom.
Dit kan zo niet langer en ik ben dan ook vandaag bij de huisarts geweest waar een zware depressie is geconstateerd. Ik heb van de huisarts een doorverwijzing ontvangen naar een psycholoog en ik ben gestart met anti depressiva.
Maar zijn grootste advies was: rust nemen en stressvolle situaties tijdelijk uit de weg gaan. Dit betekent dat ik niet kan werken, mn hobby niet uitvoeren want ook daar ligt veel stress. Vandaag dus een aantal hele vervelende telefoontjes gepleegd om aan te geven dat ik ziek ben en even niet beschikbaar.
Maar in plaats van dat dit me oplucht, voelt het nu alsof ik iedereen in de steek laat, wat weer andere stress oplevert.
Ik ben niet iemand die snel opgeeft of anderen teleurstelt maar dat is dus ook precies mijn grootste valkuil. Ik kan geen nee zeggen en ga altijd maar door. Ik kan heel goed maskers opzetten en net doen alsof het prima met me gaat. Mijn hele omgeving is zich dan ook rot geschrokken en hebben het niet zien aankomen.
Wat ik hiermee wil? Ik weet het niet. Misschien alleen maar even mn verhaal kwijt.... Maar als jullie tips hebben zijn die ook welkom.
donderdag 31 oktober 2013 om 22:29
Maar in plaats van dat dit me oplucht, voelt het nu alsof ik iedereen in de steek laat, wat weer andere stress oplevert.
Wat heb je al een hoop zaken geregeld en aangepakt. Knap zeg!
Voor wat betreft de woorden die je hierboven schrjft: Dat is de start van weer beter gaan worden. Sterkte ermee
Wat heb je al een hoop zaken geregeld en aangepakt. Knap zeg!
Voor wat betreft de woorden die je hierboven schrjft: Dat is de start van weer beter gaan worden. Sterkte ermee
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 31 oktober 2013 om 22:33
quote:Enn schreef op donderdag 31 oktober 2013 22:29 <i>Maar in plaats van dat dit me oplucht, voelt het nu alsof ik iedereen in de steek laat, wat weer andere stress oplevert.</i>
Wat heb je al een hoop zaken geregeld en aangepakt. Knap zeg!
Voor wat betreft de woorden die je hierboven schrjft: Dat is de start van weer beter gaan worden. Sterkte ermee
Dank je wel. Alles wel met hulp van mijn lieve vader die zich rotschrok toen hij me thuis kwam opzoeken en me daar totaal in de puinpoeier aantrof.
De huisarts zei ook dat ik goed bezig was, maar dat voelt totaal niet zo. Maar dat zal er ook wel bijhoren.
Wat heb je al een hoop zaken geregeld en aangepakt. Knap zeg!
Voor wat betreft de woorden die je hierboven schrjft: Dat is de start van weer beter gaan worden. Sterkte ermee
Dank je wel. Alles wel met hulp van mijn lieve vader die zich rotschrok toen hij me thuis kwam opzoeken en me daar totaal in de puinpoeier aantrof.
De huisarts zei ook dat ik goed bezig was, maar dat voelt totaal niet zo. Maar dat zal er ook wel bijhoren.
donderdag 31 oktober 2013 om 22:34
donderdag 31 oktober 2013 om 22:37
Goed dat je anderen al hebt weten dat je bent ingestort, al was het natuurlijk fijner geweest als het nooit zo ver was gekomen.
Dit is een begin om eerlijker naar jezelf maar ook naar anderen te zijn, en je grenzen te leren zien en aangeven. Niet gemakkelijk maar zo hou je het op de lange duur veel beter vol.
Wat vaak helpt is te denken: de wereld draait zonder mij ook wel door, dus voel je ten aanzien van je hobby en werk niet schuldig.
Sterkte.
donderdag 31 oktober 2013 om 22:38
quote:itsme1973 schreef op donderdag 31 oktober 2013 22:34 sterkte!
idd, stappen terug waar nodig
heb je andere dingen die je ter ontspanning kan doen? wandelen, fietsen, sporten, zoiets? 't is wel heel belangrijk om een bepaalde vorm van "ritme" en er eventjes uit aan te houden
(geen grote dingen, al is het een blokje om) Dat zei de arts inderdaad ook. Ik vind dat dus erg moeilijk. Het liefst zou ik me de hele dag opsluiten met de gordijnen dicht. Maar ik weet ook dat dat me niet zal helpen. Gelukkig helpen mn ouders en zussen waar ze kunnen...
idd, stappen terug waar nodig
heb je andere dingen die je ter ontspanning kan doen? wandelen, fietsen, sporten, zoiets? 't is wel heel belangrijk om een bepaalde vorm van "ritme" en er eventjes uit aan te houden
(geen grote dingen, al is het een blokje om) Dat zei de arts inderdaad ook. Ik vind dat dus erg moeilijk. Het liefst zou ik me de hele dag opsluiten met de gordijnen dicht. Maar ik weet ook dat dat me niet zal helpen. Gelukkig helpen mn ouders en zussen waar ze kunnen...
donderdag 31 oktober 2013 om 22:41
vaak is het ook niet alleen het gevoel dat je een ander laat vallen
't is ook de confrontatie met jezelf, dat je niet meer kan wat je voorheen allemaal deed
en dat je niet weet of je ooit weer kan wat je deed (het voelt alsof het nooit meer goed komt)
daarbij de wetenschap dat je ook niet meer moet gaan doen wat je deed, omdat het daar juist mis ging
en niet weten hoe je het in het vervolg moet gaan doen
het kost tijd om die balans opnieuw te vinden, afwegingen te maken en er geen naar gevoel bij te hebben
't is ook de confrontatie met jezelf, dat je niet meer kan wat je voorheen allemaal deed
en dat je niet weet of je ooit weer kan wat je deed (het voelt alsof het nooit meer goed komt)
daarbij de wetenschap dat je ook niet meer moet gaan doen wat je deed, omdat het daar juist mis ging
en niet weten hoe je het in het vervolg moet gaan doen
het kost tijd om die balans opnieuw te vinden, afwegingen te maken en er geen naar gevoel bij te hebben
donderdag 31 oktober 2013 om 22:41
quote:ZaraZara100 schreef op donderdag 31 oktober 2013 22:40 Probeer aan nu aan je basis te denken van waaruit je kunt herstellen: regelmaat in slapen en opstaan, op vaste tijden eten, gezond eten, en bewegen (al is het maar gaan wandelen).
Dat is ook precies voor nu mijn grootste uitdaging...
Nooit gedacht dat ik ooit zover zou komen...
Dat is ook precies voor nu mijn grootste uitdaging...
Nooit gedacht dat ik ooit zover zou komen...
donderdag 31 oktober 2013 om 22:43
Je moet je echt niet schuldig voelen. Je bent juist in deze situatie gekomen door teveel voor anderen klaar te staan, neem ik aan. En niemand wordt er beter van als jij jezelf nog verder voorbij loopt.
Waarschijnlijk weet je dat ook wel, maar voel je het alleen (nog?) niet zo.
Sterkte! Het komt echt goed, daar moet je jezelf alleen wel de tijd voor gunnen.
Waarschijnlijk weet je dat ook wel, maar voel je het alleen (nog?) niet zo.
Sterkte! Het komt echt goed, daar moet je jezelf alleen wel de tijd voor gunnen.
donderdag 31 oktober 2013 om 22:44
quote:Flugel1979 schreef op 31 oktober 2013 @ 22:38:
[...]
Dat zei de arts inderdaad ook. Ik vind dat dus erg moeilijk. Het liefst zou ik me de hele dag opsluiten met de gordijnen dicht. Maar ik weet ook dat dat me niet zal helpen. Gelukkig helpen mn ouders en zussen waar ze kunnen...
gek is dat hè, tot voorkort dacht je de hele wereld aan te kunnen en nu voelt het alsof je tot niets meer in staat bent
hou je aan de regelmaat: op tijd opstaan, huishoudelijke (kleine!) klusjes op laag tempo
even eruit voor een boodschap of ommetje
tijd nemen voor jezelf te zorgen (eten, douchen enz)
eventueel 's middags uurtje op de bank als je de dag niet volhoudt (is beter dan je dag pas om 11.00 te beginnen bijvoorbeeld)
en in de middag bv ontspanning door lezen, blokje om enz
sterkte, valt niet mee he?
maar het komt goed, neem je tijd
[...]
Dat zei de arts inderdaad ook. Ik vind dat dus erg moeilijk. Het liefst zou ik me de hele dag opsluiten met de gordijnen dicht. Maar ik weet ook dat dat me niet zal helpen. Gelukkig helpen mn ouders en zussen waar ze kunnen...
gek is dat hè, tot voorkort dacht je de hele wereld aan te kunnen en nu voelt het alsof je tot niets meer in staat bent
hou je aan de regelmaat: op tijd opstaan, huishoudelijke (kleine!) klusjes op laag tempo
even eruit voor een boodschap of ommetje
tijd nemen voor jezelf te zorgen (eten, douchen enz)
eventueel 's middags uurtje op de bank als je de dag niet volhoudt (is beter dan je dag pas om 11.00 te beginnen bijvoorbeeld)
en in de middag bv ontspanning door lezen, blokje om enz
sterkte, valt niet mee he?
maar het komt goed, neem je tijd
donderdag 31 oktober 2013 om 22:46
als je een keer niet allerlei dingen voor anderen doet, ontdek je vanzelf wie jouw echte vrienden zijn.
Ik begrijp dat sommige hobby's stress geven (een paard verzorgen, of een training organiseren) maar hobby's horen leuk te zijn!
Als een hobby niet leuk is, moet je ermee stoppen.
Ik begrijp dat sommige hobby's stress geven (een paard verzorgen, of een training organiseren) maar hobby's horen leuk te zijn!
Als een hobby niet leuk is, moet je ermee stoppen.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
donderdag 31 oktober 2013 om 23:01
Je moet niks hè, probeer eens even helemaal alleen aan jezelf te denken. Al is het een week in bed liggen met een boek erbij.
Als je geen nee kunt zeggen dan kun je evt zeggen: ik denk erover na en kom erop terug. En dan zeg je nee. Uiteindelijk wordt het makkelijker om meteen nee te zeggen.
Sterkte, je komt er wel.
Als je geen nee kunt zeggen dan kun je evt zeggen: ik denk erover na en kom erop terug. En dan zeg je nee. Uiteindelijk wordt het makkelijker om meteen nee te zeggen.
Sterkte, je komt er wel.
donderdag 31 oktober 2013 om 23:07
quote:Flugel1979 schreef op 31 oktober 2013 @ 22:45:
Wat veel lieve reacties al... Dank jullie wel!
Het is wel een grote opluchting dat iedereen hetzelfde zegt... Ik was heel bang dat iedereen me een aansteller zou vinden maar het tegendeel is waar.
Je bent geen aansteller! Je hebt het juist veels te lang volgehouden waardoor het nu teveel is geworden. Anderen gaan al eerder even "rustig zitten" bij zo'n jarenlange stress als die jij beschrijft! Wees lief voor je zelf: met een dekentje op de bank, film kijken, of iets anders, als het voor jou maar goed voelt.
Sterkte, knuffel!
Wat veel lieve reacties al... Dank jullie wel!
Het is wel een grote opluchting dat iedereen hetzelfde zegt... Ik was heel bang dat iedereen me een aansteller zou vinden maar het tegendeel is waar.
Je bent geen aansteller! Je hebt het juist veels te lang volgehouden waardoor het nu teveel is geworden. Anderen gaan al eerder even "rustig zitten" bij zo'n jarenlange stress als die jij beschrijft! Wees lief voor je zelf: met een dekentje op de bank, film kijken, of iets anders, als het voor jou maar goed voelt.
Sterkte, knuffel!
