Overgeeffobie

Wat vervelend voor je! Dat is een hele akelige fobie. Sommigen hebben daar zo'n last dat ze heel de dag misselijk zijn, omdat ze bang zijn te moeten overgeven. Het is ook vies gezicht en een vies geluid. Ik denk dat niemand dat graag ziet of hoort. Zelf vind ik het ook vies, maar denk ik er niet steeds bij na dat iemand wel eens zou kunnen spugen.



Ik herken de angst toch wel, want ik heb dit bij eten met anderen of uiteten. Dit komt omdat ik me vroeger een paar keer goed verslikt heb in eten en moest kokhalzen. Dat vond ik zo'n eng gevoel en zo vies, dat ik alleen nog maar met muizenhapjes durfde te eten in gezelschap. Als ik dan moest kokhalzen, zou er niet veel uitkomen, dacht ik dan. Maar dan kreeg ik wel eens commentaar van: "Eet eens normaal en doe niet zo vies". Sindsdien voel ik zo'n enorme druk om normaal te doen. Het gevoel van normale happen te MOETEN nemen. Omdat mensen anders vies gaan kijken. Hierdoor heb ik een hekel aan etentjes gekregen. Ik ga ook nooit naar de kerstlunch van mijn werk, ook al gaan de meesten wel. Sommige mensen snappen dat niet, want dat is toch zo gezellig?? Nou, voor mij dus niet. Ik vecht er niet meer tegen, want dit speelt van mijn 9e en ben nu 28. Doe het alleen als ik er echt niet van buiten kan. Maar ook al gaat het goed, de volgende keer ben ik toch vooraf weer misselijk. Gewoon toch gaan helpt dus niet bij mij, dus ik doe het bijna niet meer. Ik liever alleen of met mijn ouders. Want dan heb ik er geen last van.

Ik dacht dat je bang was om zélf te moeten overgeven.

(Oops edit: dat ben je ook lees ik)



Dat heb ik dus.



Soms ben ik bang dat ik moet overgeven als ik hardop lach (hoe kom ik erbij?!)

Of als ik bij vreemden over de vloer kom. Als ik iemand een knuffel wil geven. Als ik een presentatie moet geven.

Ik bedenk me op veel momenten: Wat als ik nu uit het niets moet overgeven?



Dat slaat totaal nergens op, ik moet alleen overgeven als ik écht strontziek ben, maar toch.

Ik heb helaas ook emetofobie,

een jaar of 6-7 terug heb ik cognitieve gedragtherapie gehad omdat ik er toen vooral op mijn werk veel last van had (verst, gehandicaptenzorg) dat heeft toen veel geholpen en nu in het dagelijks leven ook nog wel redelijk. toen ik daarmee gestopt was kreeg ik kinderen en toen was ik weer terug bij af (iig kindgerelateerd) en nu zit ik een praatgroep (na lang wikken wegen , want: is dit wel iets voor mij) en het werkt voor mij heel goed omdat ik er zo ben achtergekomen dat het niet alleen de fobie is maar dat er veel meer achter zit.



Maar voor ieder mens is het anders wat werkt, daar moet echt even "onderzoek" naar doen

wordt zwanger....



ik was panisch om over te geven totdat ik de eerste 5 maanden van mijn zwangerschap zo misselijk was dat ik blij was dat ik 3 a 5 x per dag over kon geven. Ook de kots van mijn zoontje maakt me niet meer uit.